Κλείσε τα πάντα!

demon October 21st, 2008

(Πηγή εικόνας: mcr-raven.deviantart.com)

Οι κόγχες μου λύγισαν ξανά. Δάκρυα κύλησαν από το μέτωπό μου, σχηματίζοντας μια μάσκα πάνω στα μάτια, τα χείλη, τη μύτη μου.

Η μαβιά πεταλούδα ήρθε και χτένισε με προσοχή τα μαλλιά μου, από τις ρίζες τους μέχρι τη φιδίσια τους απόληξη.

Κι αυτή την ώρα που θαμπά βλέπω τη μπλουζιάρικη μουσική στο στερεοφωνικό, πετάγεται η καυτή σκέψη: Πάλι τα ίδια;

Με γυροφέρνει κρίση. Σα να ήταν κρυολόγημα. Κρίση του να αφήσω τώρα δα αυτά τα σακιά που φοράω και να γίνω γρήγορος καπνός. Ίλιγγος. Άλογο.

(Μαγεία…)

Χρόνος

Χωρίς

Χώμα

Πηγή εικόνας: fyta.deviantart.com

Το απόλυτο…

demon September 10th, 2008

Δεν έχω ξανανιώσει έτσι. Σ’ευχαριστώ, αληθινά. Πραγματικά. Δεν έχω αιστανθεί ποτέ ξανά έτσι.

-«Πως είναι το έτσι;».

… το ΑΠΟΛΥΤΟ?!

Να μπαίνω ολόκληρη μέσα σου, να σε ρουφάω, να σε εξαφανίζω, να σε γεμίζω πρωτόγονους χυμούς και στάχτες, κραυγές και δάκρυα. Να χύνω και να νιώθω πως βγαίνω από το κορμί μου. Ότι το αφήνω, μαζί με τη γήινη ηδονή του πίσω. Και πως ξυρίζω με ορμή το οξυγόνο μου, ανασαίνω όπως η βροχή που στάζει πάνω στη μουσική.

Ακόμη χύνω και κοιμάμαι πάνω στα όνειρά μου. Σε αυτό που μόλις συνέβη. Σε αυτό που μόλις δώσαμε. Εσύ κι εγώ!

Πηγή εικόνας: profile.myspace.com

Είναι αλλόκοτο

demon September 6th, 2008

Είναι σα να πιάνεις τις στάλες. Δε διαπερνούν ποτέ τα δάχτυλά σου. Δε χάνονται ποτέ μέσα στο δέρμα σου. Δεν αλλοιώνεται ποτέ το σχήμα τους, το δάκρυ τους. Έτσι, πέφτουν πάνω σου και μένουν πάντα εκεί. Αγγίζεις τις σταλαματιές και βλέπεις μέσα από τα γυαλάκια τους. Σαν πολυέλαιος. Υγρός πολυέλαιος. Αυτό είναι!

Νιώθω σαν το πορτοκαλί. Απόχρωση κάποιου ζωηρού χρώματος. Ηχώ ζουμερών σκέψεων.

Echo… Echo… Echo ~

Μέσα στα δέντρα, κάτω από μυρωδιές ζωής, πάνω σε ρίζες που κρατάνε τα πάντα εκεί που γεννήθηκαν.

Νιώθω πέτρα. Στο παντού. Σκεπάζω, κρατώ δροσερές τις ηλιαχτίδες, αντανακλώ, ελκύω, κρύβω, έχω βάρος, υπόσταση. Κι ανήκω, και μπορώ να χτίσω, κι έχω τριγύρω πέπλα από τη ζωή την ίδια.

Πηγή εικόνων: www.deviantart.com

Σκέψεις που κρέμονται από το ταβάνι

demon September 2nd, 2008

Σκεφτόμουν…
τι απογίνονται οι συνήθειες, οι απολαύσεις, οι επιλογές, το παρελθόν όταν γίνεσαι ζευγάρι; Ναι, βάζεις προτεραιότητες. Όπως βάζεις και ισορροπίες. Και υποχωρήσεις. Αλλά μέχρι που αλλάζεις, για τη σχέση, για τον άλλο;

Στεναχωρέθηκα πολύ σήμερα. Έγινε ένα μπλέξιμο, το οποίο ήταν προδιαγεγραμμένος θάνατος. Από την πρώτη στιγμή.

Μπουρδουκλωθήκαμε πολλοί σε μια σχέση κι ο κρίκος έσπασε κάπου. Και δάκρυσα που ίσως έχασες κάποιον εξαιτίας μου. Που όμως πάλι δεν ήταν τόσο εξαιτίας μου, αλλά τι σημασία έχει. Γιατί το ζευγάρι μιλά μεταξύ του. Οι φίλοι όμως; Που σταματάς; Που μιλάς; Κι αν ο άλλος δεν ξέρει πώς να το διαχειριστεί και φερθεί σπασμωδικά, όπερ κι έγινε, τελικά μοιάζεις εσύ το φάντασμα με το δάχτυλο στον αέρα να κάνει τον μαέστρο. Να κάνει μπαμ!

Πόσο κρατάμε το παρελθόν μας όταν μπαίνουμε σε μια ζωή; Πόσο επιτρέπουμε να αλλάξουμε; Πόσο πιέζουμε να αλλάξει;
Πόσο πρέπει να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να πει τη γνώμη του για πρόσωπα που ο άλλος γνώρισε πριν από μας; Πόσο μπορούμε να επηρεάσουμε και πόσο να καταχραστούμε;

Κι εγώ τώρα γιατί νοιάζομαι, γιατί στεναχωριέμαι και γιατί προσπαθώ να βρω ένα τρόπο να μην μπλεχτώ στη ζωή σου; Στη ζωή που μου αφιερώνεις κομματάκι-κομματάκι. Έρωτα τον έρωτα. Λεπτό το λεπτό. Μήνα με τον μήνα;

Γιατί, αφού ξέρω μάλιστα, πως δεν θα το προσέξεις ποτέ! Και τελικά, δε σε νοιάζει, λες. Εγώ σε νοιάζω. Να μπορούμε εμείς οι δυο να είμαστε καλά. Μα γιατί; Μας αρκούμε εμείς; Αντέχουμε χωρίς κανέναν άλλο στη ζωή μας; Σ’αγαπώ. Το ξέρεις.

Κι όσο βλέπω, τόσο θα ζωγραφίζω. Κι όταν πια χάσω τις νότες μου και παραφωνήσω, τότε απλώς θα ξαπλώσω μέσα σου και θα σ’αφήσω να ζωγραφίσεις εσύ με τα δικά μου χέρια. Κι εγώ, θα μυρίζω τα σαλάκια της ψυχής σου…

Πηγή εικόνας: jteh.deviantart.com

Joker

demon July 15th, 2008

Προχτές πέρασα από το Mall. Βόλτα χορταστική, πολύβουη, φωτεινή. Γεμάτη πρόσωπα, βιτρίνες, αντικείμενα, αντικείμενα του… πόθου, ανάγκες, κυλιόμενες σκάλες, αέναη εναλλαγή. Κάποιος ακούραστα τοποθετούσε σλάιντ με κίνηση μπροστά στα μάτια μου.

Κάθισα για γρήγορο φαγητό, παρατήρησα τους γύρω μου.

Μπήκα σε κατάστημα οπτικών, μετακινήθηκα γοργά προς το αντρικό τμήμα κι αγόρασα γυαλιά ηλίου για τον άντρα.

Μου τη βάρεσε και θέλησα να μου πάρω κι εμένα κάτι. Έψαξα για ένα πολύ μικρό, παιδικό ρολόι, αστείο, ροζ ίσως, με ζωάκια ή καραμέλες πάνω αλλά δε βρήκα πουθενά κατάστημα με κάτι τέτοιο.

Κάλπασα και σήμερα και ρούφηξα ζωή.

Είδα μια κοριτσοπαρέα να μιλά έντονα και τη μία φίλη να ξεσπά σε λυγμούς μπροστά από τις πατάτες της.

Είδα κι ένα ζευγάρι παράξενο. Αταίριαστο αισθητικά. Εκείνος σηκώθηκε αρκετές φορές κι απομακρύνθηκε από το τραπέζι. Εκείνη κρατούσε το κεφάλι της. Κι όταν πια γύρισε και κάθισε αυτός, η κοπέλα κοπάνησε το χέρι της στο τασάκι και στάχτες εκτινάχτηκαν τριγύρω. Σα σκόνη μάγου…

Είδα μια μαυρούλα υπάλληλο να μιλά πολύ απότομα κι ενοχλημένη στο συνάδελφό της. Ίσως την παρενόχλησε;

Είδα υπαλλήλους να τρέχουν πάνω-κάτω, αιφνιδιασμένοι. Μάλλον μόλις τους λήστεψαν.

Είδα κι εμένα χωρίς κράνος, κλασικά, να βουτάω μέσα στην κίνηση, το μαύρο σκηνικό με τα κίτρινα-κόκκινα θαμπά φωτάκια και να μαζεύω οξυγόνο με την απόχη μου. Και οι καθρέφτες μου να καταγράφουν μια πύρινη ουρά, να μένει πίσω, να πατά φρένο, να σχηματίζει ρυάκι. Να μαζεύει τα σκουπίδια της ημέρας!

Πηγή εικόνας: profile.myspace.com

Η αποπλάνηση…

demon June 28th, 2008

“Deception” κυρίες και κύριοι. Αυτό το έργο πήγα να δω με γυναικοπαρέα. Τρομάρα μου. Εμ, ήθελα κάτι σχετικά light και φυσικά για τη φάση, σε θερινό κινηματογράφο. Και κάπως έτσι βρεθήκαμε, κατόπιν δικής μου προτροπής νομίζω, στην Αίγλη του Ζαππείου για το «Deception», με Γιούαν Μακ Γκρέγκορ, Χιού Τζάκμαν και Μισέλ Γουίλιαμς.

Σκατούλες κοινώς. Αργό, βαρετό και σίγουρα κοινότυπο. Κρίμα. Κοτζάμ Ewan McGregor που έχει κάνει και ride με BMW R 1150 GS Adventure (www.longwayround.com), μέσα από την Ευρώπη σε Ρωσία, Μογγολία, Σιβηρία κι έφτασε Νέα Υόρκη σε δύο τροχούς, να επιλέγει τέτοια έργα… Απλώς απογοήτευση.

Άσε που, τη ζούσα την απάτη, δε χρειαζόταν να τη δω κιόλας!!!
Κρίμα, κρίμα (για την ταινία). Το λέω και κουνάω το κεφάλι σαν παπί!

Ευτυχώς η παρέα ήταν καλή και μετά ακολούθησε αρετσίνωτο κρασάκι στο Μοναστηράκι. Η διάθεση μεγάλωσε, όπως και η παρέα και η ανάγκη μου να «βρέξω το λαρύγγι». Άντε να συνέλθουμε.

«Ρε παιδιά, υπάρχει περίπτωση άντρας και να μην κερατώσει;», ρώτησα.

Κι έλαβα απάντηση, δίκαιη!!! «Γιατί υπάρχει περίπτωση γυναίκα και να μη κερατώσει; ΕΣΥ!?».

Το δέχομαι το κινητό ως δώρο, μωρό  μου. Σ’ευχαριστώ. Και τα λουλούδια που μου φέρνεις τις τελευταίες μέρες, κι αυτά, τα δέχομαι.

Και το μεγάλο δώρο, το καλό που μου ετοιμάζεις. Κι αυτό το δέχομαι. I do.

Την κοροϊδία στη χαρίζω. Τα ψέματα κι αυτά δικά σου. Και το ότι με πούλησες και με αγόρασες, κι αυτό χάρισμά σου.

Μια φορά γαμώτο.

Μια φορά να μπορέσει ένας άνθρωπος να εκτιμήσει κάτι, χωρίς να χρειάζεται να το χάσει πρώτα!!!

Κοίτα λίγο κάτω. Φτάσε τα πόδια σου, με τα μάτια σου. Και μετά κοίταξε μέσα στην ψυχή σου. Δε γίνεται και single και σχέση. Και «ο άνθρωπός μου» και γαμιάς.

Όλοι έχουμε ανάγκη να είμαστε σημαντικοί, κι ας μην είμαστε τόσο. Αλλά αν δε σου φτάνει να είσαι σημαντικός για μένα, σε μένα, τότε έχουμε πρόβλημα.

Τότε βγες με την απόχη, την καλοκαιρινή, τη μεγάλη και κυνήγα πεταλούδες. Κι άσε τούτη τη σελήνη να ξανανέβει στο συννεφάκι της και να γεμίσει μαβιά χρώματα, του ωκεανού!

~

(και επίσης, να γαμήσει το ξανθό το αγοράκι στο Θησείο. και να καβαλήσει τη ζωή της, με ένα σκουπόξυλο μαγικό. και να κλέψει τα δάκρυα άλλου αγοριού, που θα είναι άντρας!).
Μαλινάκι, στο αφιερώνω. Δεν ξέρω γιατί : ) Και μη ρωτάς.

Πηγή εικόνας: tessja.deviantart.com

… κι ενδιάμεσα εμείς

demon May 29th, 2008

Αν γρατζουνήσεις με τον δείκτη το αριστερό σου μάτι, θα βγάλεις αίμα. Ίσως πάλι, ξεπηδήσει μέσα από την όρασή σου μελάνι μαύρο.

Πληγή που θα σε στοιχειώνει για μια ζωή. Μονάχα τόσο. Γιατί μετά, όλες οι ατέλειές σου θα επουλωθούν ως δια μαγείας και το σώμα σου θα γεννήσει νέα παραπτώματα αλλά κι αψεγάδιαστα ποιήματα πάνω στις πλάτες σου.

Καλοκουρδισμένη συναίσθηση.

Το νιώθω όποτε ακουμπάς με τις χορδές σου το πολύτιμο οξυγόνο.

Το νιώθω κι όταν αφήνεις τους πόρους σου ελεύθερους. Όταν παύεις να σφίγγεις την κοιλιά σου και τους μύες και δίνεσαι στις νύχτες, τις παντοδύναμες.

Το νιώθω όταν ακούς τα ημιτόνια που ψελλίζει η ανοιχτή ψυχή μου.

Αλλά κι όταν ο αέρας που έχω αποθηκεύσει στα ηχεία μου στριγγλίζει πάνω από τα κεφάλια μας.

Το νιώθω όταν είσαι. Το νιώθω όταν αφήνεσαι στην αύρα μου. Μα κι όταν υποκλίνεσαι στα δάκρυα που ξεπετά το στόμα μου. Στο αύριο που σου δίνω όταν σου κλέβω το πριν.

Πηγή εικόνας: www.heathrowe.com

Είμαι άδεια

demon May 17th, 2008

Δεν μπορώ να αιστανθώ τίποτα.

Τα χέρια μου κρέμονται στα μπράτσα της πολυθρόνας. Το στομάχι μου, φουσκωμένο, πετιέται τρανό έξω. Το κεφάλι μου κρέμεται σα νεκρό κρανίο. Και πάνω στα βλέφαρά μου νιώθω να έχουν προσγειωθεί δυο σακιά με άμμο.

Τα μάτια, λες υπνωτισμένα, δεν κοιτάζουν. Καρφώνουν. Απλανώς…

Πρέπει να νιώσω ξανά κάτι. Κρύο; Επιθυμία; Θυμό; Έρωτα;

Πήρα τη μηχανή κι οδήγησα. Κάπου στην αρχή της διαδρομής, βρήκα ένα δάκρυ πάνω στο αριστερό μου μάγουλο. Κοίταξα το ταχύμετρο: 38. Με 38 αποκλείεται να γεννήθηκε δάκρυ.

Ανέβηκα πάνω στο λόφο. Και μύρισα όλη την πόλη. Με την ομίχλη και την υγρασία της και απόψε. Με τις γιορτινές, λαμπυρίζουσες γραμμές της να σκιαγραφούν δρόμους και λεωφόρους. Και μακριά, στη θάλασσα, ένα φάρο να βαστά τη μοναξιά του νερού.

«Μη σταματήσεις ποτέ να οδηγείς μηχανή» ψιθύρισα.

«Μη σταματήσεις ποτέ να καβαλάς μαζί μου»… αποκρίθηκες.

Πηγή εικόνας: www.coolchaser.com

Σκέπασέ τα όλα

demon May 13th, 2008

Δεν μπορώ ή δε θέλω ίσως να συνειδητοποιήσω πόσο φθαρτό είναι το σώμα μου. Ή καμιά φορά πόσο ανούσιο είναι το να τσακώνομαι, το να φωνάζω, το να μπαίνω σε πλεκτάνες και παιχνιδάκια.

Πέθαναν άνθρωποι γύρω μου. Πόνεσαν ψυχές καθαρές. Κι άλλες έχασαν τα δεκανίκια τους και μείναν για πάντα περίγελες, μόνες, παράλυτες.

Ξέρω το θάνατο. Δεν τον φοβάμαι. Τον έχω προκαλέσει αρκετές φορές. Σα παιδί που ενώ ξέρει ότι τα γυμνά καλώδια κάνουν «τζιζ», εκείνο εκεί… να θέλει να τα πιάσει για να δει τι θα γίνει.

Κι έτσι, όταν πονάω τα βάζω με τον εαυτό μου. Νομίζω ότι είμαι άτρωτη. Ότι ο πόνος, οι αρρώστιες, η μιζέρια δεν είναι φτιαγμένες για μένα.

Νομίζω…

πάντα αυτό νόμιζα.

Και περνούσαν τα χρόνια. Κι εγώ δεν πάθαινα τίποτα. Σαν αλεξίσφαιρο όχημα συνέχιζα να φτάνω στον προορισμό μου αλώβητη. Κι έτσι συνέχιζα να πιστεύω ότι εγώ δεν παθαίνω τίποτα!

Ακόμη και τώρα δε συνειδητοποιώ πόσο φτωχό, γήινο κι από μέτρια υλικά φτιαγμένο είναι το κορμί μου.

Ακόμη κι όταν το ταΐζω ληγμένη φαιά ουσία και μετά την ξερνά επί μέρες, εγώ συνεχίζω να πιστεύω ότι ο πόνος δεν είναι για μένα. Και κάθε φορά που το σώμα μου σκίζεται, κλαίω. Θυμώνω. Με μένα…

Πηγή εικόνας: db-demonblooddrinker.pblogs.gr

ΙδιογράφΩς…

demon May 6th, 2008

 Το Μαλινάκι με προσκάλεσε να… γράψω! Τι άλλο;! Ευφάνταστο ή πρακτικό, το θέμα το άφησε πάνω μου. Εκείνο που πρέπει να κάνω όμως σε τούτο το εμπνευσμένο blogo+παίχνιδο είναι, να γράψω σε ένα κομμάτι χαρτί -όλοι θυμόμαστε τι είναι αυτό, έτσι;-, κάτι, να το σκανάρω -εγώ ως γνωστή ανώμαλη το φωτογράφισα- και να το ποστάρω. Α, και να αφήσω τα ίχνη της Νατάσας και του A.F.Marx εδώ, ώστε να πάρουν το κείμενό μου και να το βάλουν με τη σειρά τους στο δικό τους blog, όπου και συγκεντρώνονται όλα τα κομμάτια του παιχνιδιού. Πάρτε λοιπόν παίδες μια ακόμη σκέψη συλλεκτικής αξίας!

poetry.jpg

Προσκαλώ να συνεχίσουν την αλυσίδα τους: πριγκιπέσσα, Άρης, πρέζα, Κωστή, Όνειρο και ήχος πλάγιος, μόνος…

Next »