Σαββατιάτικο sex
demon November 22nd, 2008
Είχα ακόμη σφιχτά κλειστά τα μάτια μου πάνω στο πρόσωπό μου όταν ένιωσα κάτι στα χείλη μου. Κάτι να περνά σα φτερό και μετά από λίγο να προσπαθεί να τρυπώσει μες στο στόμα μου.
Δεν άνοιξα τα μάτια μου. Τα φύλαξα καλά κλειστά κι έσκασα ένα πλατύ χαμόγελο. Σου γύρισα την πλάτη. Έμεινα έτσι για λίγο στημένη στο πλάι. Άρχισες να χαϊδεύεις τη μέση, τον κώλο μου και μετά με γύρισες απότομα και με τσέκαρες.
Ήμουν τελείως υγρή, αλλά κρατούσα τα πόδια μου κλειστά. Και μετρούσα το ένστικτο και τις ανάσες σου. Πόσο θα άντεχες έξω από το κορμί μου;
Κάναμε έρωτα, με έγλειψες. Τελείωσα. Με ξαναέγλειψες κι έμεινα να ανασαίνω πάνω στο μαξιλάρι με σένα πίσω μου να έχεις αφήσει το κεφάλι σου πάνω στα υγρά μου.
Αρχίσαμε να ψιθυρίζουμε και να χαμογελάμε ο ένας στη σκιά του άλλου. Πρωινές σκιές… Πρωινές κάβλες. Πρωινή αγάπη.
«Είχα ανάγκη να σε νιώσω…» Κι εγώ!
Πηγή εικόνας: commons.wikimedia.org
Ένα μικρό πανηγύρι πρώτων υλών
demon November 20th, 2008
Χτες πήγα πρώτη φορά στη ζωή μου σε λαϊκή αγορά. Wow.
Στην αρχή με είχε πιάσει μια περίεργη αμηχανία, του στιλ: εγώ τι κάνω «εδώ μέσα»;! Γιαγιάδες με ογκώδη καρότσια, από αυτά τα παμπάλαια με τα ροδάκια που τρίζουν και τα ραφάκια, αλλοδαποί κάθε εθνικότητας που έσουρναν ξωπίσω τους κουτσούβελα και συζύγους για το κουβάλημα της σακούλας, αποστεωμένοι κύριοι μιας κάποιας ηλικίας με τις απαιτήσεις της κυράς γραμμένες στο χαρτάκι και κάπου εκεί… εμείς, εσύ κι εγώ, χωρίς καροτσάκι, χαρτάκι ή φτωχούς συγγενείς, να προσπαθούμε να βγάλουμε άκρη.
Με το που στρίψαμε τον κάθετο δρόμο και βρεθήκαμε στην αρχή της λαϊκής, κοιταχτήκαμε, πήραμε μια πολύ βαθιά ανάσα, δώσαμε τα χέρια και αφήσαμε όλο αυτό το ανθρώπινο μονοπάτι να μας ρουφήξει.
Προσπάθησα να γίνω ένα με το μπούγιο τριγύρω μου, αλλά ήταν αδύνατον. Φωνές από τους πάγκους: «Κυρία, έλα εδώ να σε κεράσω!», «Κυρία, γλυκά κάστανα. Έλα, Σου λέω είναι γλυκά, δε θα το μετανιώσεις». Μα εγώ θέλω να τα ψήσω! Και ξαφνικά με έπιασε νευρικό γέλιο. Κοιτούσα τον άντρα κι απλώς έδειχνα τριγύρω μου. Όλες αυτές τις ολόφρεσκες πρώτες ύλες, τα ξύλινα ταμπελάκια, τις γραμμένες με κιμωλία τιμές, τα μάτια των ανθρώπων και τις καλύτερες δημόσιες σχέσεις που έχω δει στη ζωή μου!
Αβγά ημέρας 14 λεπτά το ένα!!! Πατάτες από το Νευροκόπι, 2 ευρώ τα 5 κιλά!!!
Είμαστε ηλίθιοι, γύρισα και του είπα. Ηλίθιοι, το ξέρεις;;; Τόσο καιρό ψωνίζουμε από τον Βασιλόπουλο, τον Μαρινόπουλο και το κάθε μάρκετ-αλυσίδα φρούτα και λαχανικά και ψάχνουμε το πιο φρέσκο, το λιγότερο ραντισμένο, το πιο φτηνό. Γιατί ντρεπόμασταν να έρθουμε στη λαϊκή. Να δούμε τι είναι αυτό;! Ε λοιπόν ξέρεις τι; Θα σου πάρω κι εσένα ένα καροτσάκι με γυαλιστερά ραφάκια, να ερχόμαστε εδώ, να φορτώνουμε τις σακούλες με τα καλούδια, να στηρίζουμε τη γη και τους ανθρώπους της. Του το είπα του άντρα αυτό και κείνη την ώρα περνούσε ένα παλικαράκι με το δικό του καρότσι. Με κοίταξε και χαμογέλασε φαρδιά-πλατιά.
«Φίλος, βάλε ό,τι θες», είπε με φοβερή άνεση ο άντρας σε έναν τύπο που πουλούσε ντομάτες. Είχαμε ξεπεράσει και οι δύο το αρχικό σοκ-τρακ-ντροπή.
Πρωτάρα είμαι, ναι. Αγόρασα χόρτα που ούτε που τα ήξερα. Τέσσερις ώρες μου πήρε να τα καθαρίσω, να τα πλύνω, να τα βράσω να φύγει η πικράδα, να τα τηγανίσω, να τα φουρνίσω με γιαούρτι και μυρωδικά πάνω σε φύλλο.
Λάπαθα, άγρια χόρτα, Πράσο, Ζοχούς, Σπανάκι… Έκανα την πρώτη μου χορτόπιτα και ήταν γαμάτη! Και λαϊκή, θα ξαναπάω. ΑΜΕ @
Πηγή εικόνας: www.awesomealmonds.com
Περαστικά μας, guys
demon November 12th, 2008
Με κόλλησες ρε…
Αντρούλη, σ’αγαπώ, σε λατρεύω αλλά με κόλλησες γαμώτο. Ή μήπως εσύ ρε Ευούλα φταις; Μήπως επειδή προχτές με βάλατε και οι δυο δίπλα σας και είχα όλα τα μικρόβια επί δύο; Ο άντρας πάντως τις κατηγορίες δεν τις δέχεται. Όταν του λέω πως να, τα κατάφερες, με κόλλησες μια χαρά, με στραβοκοιτάζει. ‘Άλλη φορά νομίζω πως είναι καλύτερα να συντονιζόμαστε σε τέτοια θέματα. Ε? Δυο αρρωστούλικα σε ένα σπίτι κι όχι εναλλάξ.
Περαστικά λαέ! Μην ανασαίνεις μες τη μούρη μου γαμώτο!
Υ.Γ. ρε λες να φταίει που το παράκανα κι εγώ, και χτες ήμουν όλη μέρα στους δρόμους; Στο τέλος πήγα και για καφέ/ποτό με τα κορίτσια.
Υπέροχη κουβέντα. Ό,τι ανέμενα δηλαδή.
Τρώω συναισθηματικά. Ίσως γράψω κάποια στιγμή για τις λέξεις που ανταλλάξαμε και τις τροφές, αλμυρές και γλυκές που σκεφτήκαμε. Α ρε Μάνια, για να δούμε. Η συμβίωση παχαίνει λες, ε; Σε φιλώ. Να το απολαύσεις το ξύλινο περίπτερο του Χαμόγελου του Παιδιού. Σου πάει. Βιβή, τη χάρηκες τη «βόλτα» μετά; Ευούλα, την ίδια γνώμη έχουμε για τους κυνηγούς, άλλα 35 χρόνων έπρεπε να του δώσεις μια ευκαιρία ρεεε…
Φιλιά και περαστικά σε όσους είναι κρυολογημένοι αυτό το διάστημα. Με ρίγη και κόκκινες μυτούλες, δάκρυα «χαράς», φτερνίσματα και βηχαλάκι. Άντε, δυο μέρες μείνανε.
Πηγή εικόνας: www.steffenjensen.de
Είσαι σίγουρος ότι χτυπά η καρδιά σου;
demon October 31st, 2008
(Πηγή εικόνας: photok.deviantart.com)
Κύματα ανάσας, ροζ, καπνού ελαφρύ κι αρωματισμένου, κύματα ματιών, χειλιών, μιας ανοιχτής κι έτοιμης να εκραγεί κλειτορίδας. Κύματα χάους.
Πες μου. Να τα κάψω όλα τώρα ή αφού πέσει το πούπουλο στον ουρανό;
Γύρνα τον κόσμο. Όπως θες. Στο πλάι, ανάποδα, όρθια με τα πόδια σφιχτά επάνω στη μέση σου, με το μέτωπό μου να χύνει πάνω σου κόκκινο, με τη γραμμή της πλάτης μου να ξύνει νωχελικά κι επαναλαμβανόμενα τον τοίχο στο απέναντι, εγκαταλελειμμένο κτίριο;
-«Μ’αγαπάς; Το ξανασκέφτεσαι;».
Μόλις με απέσπασες από το βάρος μου…
-Μόνο για το πόσες ζωές θα σου δώσω!
Όχι γαμώτο.
(Πηγή εικόνας: magosgruss.deviantart.com)
Οργή!
demon October 30th, 2008
Με σένα, με το χρόνο, με το τίποτα. Με τις στιγμές που σε πλακώνουν τόσο άξαφνα και άτσαλα, όσο το χιόνι που κάθεται κάθε πρωινό πάνω στα βλέφαρά σου.
Σε κοιτάζω και μου τσουλάς την αγωνία σου: σκέφτεσαι να τα παρατήσεις όλα. Μέχρι προχτές έβλεπα να έχεις φτιάξει έναν πρόχειρο χάρτη στο μυαλό σου, για το πού θα πάμε. Πού θα ταξιδέψουμε τα φτερά μας. Έβλεπα ένα γαμήλιο κουτί μπροστά στην πόρτα μου. Το μετά, το φτωχό μετά, χωρίς συνοδεία κι ανασφάλειες, χωρίς φανταχτερά λάθη κι απογόνους της κοινωνίας και του σύμπαντος.
Εγώ ξέρω, πως το τώρα είναι ραγισμένο. Τόσο βαρύ που ακόμη κι όταν του πετάμε τα πολύχρωμα δολώματά μας, για λίγο ανασαίνει. Και ελάχιστα κρατούν τα άνθη του, τα νωπά. Οι καθρέφτες…
Μα αλήθεια, αν βάλεις στα κεφάλια των αστεριών μικροσκοπικούς καθρέφτες τι ακριβώς περιμένεις πως θα αντανακλάσουν; Ρυτίδες στρόγγυλες και πολυμορφικές; Σταγόνες γεμάτες ρίζες με ένα μοναχά παράπονο… το ότι δεν χόρεψαν ποτέ τους μπαλέτο;
Κοίτα τώρα… Τόσες μέρες, πάλι θησαυροί κάθονται στο μακρόστενο παράθυρό μου. Πάλι συμβαίνουν τα πάντα. Και πάλι σκέφτομαι να σου κοινοποιήσω τις σκέψεις μου, τις άυλες.
Σε έραψα ολόκληρο; Ε, πάω να ανοίξω ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί .-
~ Γεια σου. Με λένε δαίμονα.~
ΣΚΥΨΕ !
www.epilogue.net
Τι με προδίδει;
demon October 16th, 2008
Κοίτα πώς θόλωσε το πράσινο μάτι μου. Σα τζάμι που δεν αντέχει άλλο τη θερμότητα, την υγρασία. Σαν την ουρά της γάτας που τινάζει από πάνω της όλο το βάρος της βαρετής λογικής.
(Πηγή εικόνας: churra.deviantart.com)
Έπλεξα κοτσίδια σα στεφάνι γύρω από το κεφάλι μου. Και περιμένω να ξεκινήσει η προπώληση για να βυθίσω ξανά τη μουσική μέσα σου.
Περιμένω να δω μπροστά, πάνω και κάτω μου την εικονική πραγματικότητα να ξεπερνά το γυαλί και τη διάσταση. Και χτενίζω τις γνώσεις και τη σύνθεσή μου.
Όταν βραδιάζει κι εγώ ξαπλώνω πάνω στο σύννεφό μου, όταν τουρτουρίζω και κρατώ την ανάσα μου κλειστή, όταν οι αισθήσεις μου μπαίνουν στη νεκρά, ποιος με κρατά ζωντανή; Και ποιος (τι) με προδίδει;
Πηγή εικόνας: nefrit.deviantart.com
Να μην είμαι μόνος… σιγά!
demon October 5th, 2008
Νόμιζα πως με τον καιρό, η σχέση μαλακώνει. Ότι λειαίνουμε τις άκρες μας, ως άνθρωποι.
Πως, ακόμη κι αν δεν καταλαβαίνει ο ένας τον άλλο, θα είμαστε πάντα στην επόμενη σελίδα.
Σου ‘χει τύχει ποτέ σε σχέση-ΣΧΕΣΗ, να δεις το τέλος; Τα πάντα, ακόμη κι αυτό, το τέλος; Και τι σημαίνει αυτό, ε; Ασχέτως του τέλους,
είναι καλή αυτή η σχέση; Ζει ο καθρέφτης που δε θολώνει ποτέ από ανάσες; Που δείχνει πάντα σωστά την ώρα;
…
Τελικά το μόνο που μετρά στο τέλος είναι «απλώς» η συντροφικότητα; Το μόνο που ζητάμε είναι να μην είμαστε μόνοι; Τι τραγικό…
Πηγή εικόνας: madsky.deviantart.com
Ο μύθος των χρωμάτων
demon September 27th, 2008
Κρατούσε όσο πιο σφιχτά άντεχε εκείνες κει τις ζωντανές φυσαλίδες που αναπηδούσαν πάνω στον σκληρό κορμό. Κοιτούσε με τόσο ζήλο μέσα τους και περίμενε να καθρεφτίσουν ξανά και ξανά τα χρώματα της ίριδας. Δεν τολμούσε να περπατήσει, να κουνηθεί. Ούτε να ανασάνει καλά-καλά, μήπως και του σπάγανε. Μήπως και γινόντουσαν και πάλι αέρας διάφανος, αόρατος. Τις λάτρευε τις μπουρμπουλήθρες και τα όνειρα. Κι έτσι τα δέντρα του κάναν τη χάρη και τον άφηναν να τα κουβαλά. Του γεννούσαν φουσκάλες λαμπερές, παραμυθάτες κι εκείνος μετακινούσε τα δέντρα κάθε τόσο, για να μη βαριούνται. Για να ξεπιάνονται…
Πηγή εικόνας: www.shazeensamad.com
Χρόνια Πολλά – Το 10ο κλειδί
demon September 4th, 2008
Ξαπλώνω πάνω σε άστρα, την ώρα που ο ουρανός κάτω από τα δάχτυλά μου ξαναγεννιέται, απλώνεται, τεντώνεται, αναμορφώνεται, φυσά, καταδύεται και φιλοξενεί κι άλλα αστέρια, φωτεινά, μυστηριακά αντικείμενα πάνω στον απύθμενο μουσαμά του.
Είναι, από όσο θυμάμαι, η πρώτη φορά στη ζωή μου, που συμβαίνουν πράγματα για μένα, με μένα, χωρίς εγώ να προσφέρω πίσω στο σύμπαν ενέργεια. Χαρίζω συναίσθημα, ναι. Ως συνήθως. Και σκέψεις πολλές. Και ύπαρξη. Είμαι εδώ, απόλυτα, σθεναρά, παθιασμένα. Σχεδόν αποφασισμένα.
Όμως δεν ξεμυτίζω ρούπι από το χαρτόκουτο που έχτισα. Πούλησα, αψήφησα, παράτησα, άλλαξα κι έμεινα με ελάχιστα. Κι ενώ κοιτάζω ένα, το σύμπαν ολάκερο νομίζω πως τελικά τώρα με βλέπει!
~
Χρόνια Πολλά, μπλογκόσφαιρά μου. Χρόνια πολλά και πάλι. Blogosfaira… έμπνευση κι αυτή… Σαν πάπυρος γεμίζεις και βαραίνεις. Το 10ο κλειδί άναψε κι αυτό στον ουρανό.
Πηγή εικόνας: feanne.deviantart.com