demon October 1st, 2009
Καλό μήνα ψαράδες του αέρα!
Για να δω τι καλούδια θα μου προσγειώσει στην αγκαλιά μου ο Οκτώβρης.
wish wish
ful ful
Ένα φιλί στο μάγουλο για να ροδίσει και πάλι *
Πηγή εικόνας: wildplaces.deviantart.com
demon August 18th, 2009
Κυριακή 16-8-09
Χαλαρή μέρα η σημερινή. Φάγαμε οικογενειακά, κάναμε το μπανάκι μας το απόγευμα και χωθήκαμε στην άμμο μέχρι που ο ήλιος έγινε πορτοκαλής και χώρεσε στη φωτογραφική σου μηχανή. Τώρα εγώ γιατί αιστάνομαι σα να είναι Δευτέρα; Οι εφημερίδες τα φταίνε, που κυκλοφόρησαν μια μέρα νωρίτερα…
Οι διακοπές μας τελειώνουν σε μια βδομάδα. Όμως ίσως καθίσουμε κι άλλο. Μου είπες. Θα γίνει συμβούλιο της μπουκλίτσας και θα αποφασίσουμε κοινά… Ό,τι και να είναι, έχουμε χρόνο.
Δευτέρα 17-8-09
Δεν είχαμε φτιάξει κάτι για σήμερα κι έτσι αποφασίστηκε να φάμε όλοι μαζί σ’ένα μεζεδοπωλείο στην παραλία. Χτυπήσαμε σαφρίδι, σαρδέλες και καλαμαράκι, σαλάτες και τυροκαυτερή, με την παρέα τσίπουρου, για να μην ξεχνιόμαστε. Ένα διαφορετικό γεύμα. Είχε την πλάκα του.
Το απογευματάκι επισκεφτήκαμε και τη θάλασσα, η οποία δεν ήταν όμως τόσο καθαρή. Παρόλα αυτά τις βουτιές και τις υγρές αγκαλιές μας, τις κάναμε. Και το βραδάκι, μετά από σύντομα ψώνια στο κέντρο, επιστρέψαμε. Λουστήκαμε, καθαρίσαμε, φορέσαμε δροσερά ρουχαλάκια κι αράξαμε στη βεράντα, να ικανοποιήσουμε την υπογλυκαιμία που μας χτύπησε σαν κεραυνός απότομα!
Άντε, ήρθε και η περίοδος, αφού μου χάρισε δυο μπανάκια ακόμη.
demon August 16th, 2009
Παρασκευή 14-8-09
Μας ήρθε το Τσίρκο “Roma”. Έστησε την αστεία, κίτρινη τέντα του, σαν ατελείωτη κουρτίνα ή σαν μυτερό, μεξικάνικο καπέλο και ξεκίνησε τη γύρα της περιοχής, με μεγάφωνα κι αφίσες. Μίζερα πράγματα…
Α, έμαθα κι ότι έρχονται, λέει, από τα γύρω χωριά εδώ σωρηδόν, με πούλμαν (!), για να δούνε τη… λαϊκή αγορά, κάθε Τετάρτη. Φοβερό αξιοθέατο. Έχει πάει η άλλη με το καροτσάκι, το θανατηφόρο, να πάρει κολοκυθάκια, να μαγειρέψει το μεσημέρι και πέφτει πάνω στον περίεργο «τουρίστα» που ήρθε να κάνει χάζι την καθημερινότητά σου.
Ε ρε ακατανόητα πράγματα.
Το βράδυ ήμουν κουλουριασμένη μέσα στη λευκή, ανοιξιάτικη κουβερτούλα, στη βεραντάρα. Με είχαν ζώσει τα αναμμένα «φιδάκια» από παντού και λίγο ακόμη και θα γινόμουν μια πρώτης τάξεως… Πυθία! Καπνισμένη και μαστουρωμένη από τα αντικουνουπικά. Έχει δροσιά εδώ τα βράδια και δεν τη βγάζεις χωρίς ζακετάκι.
Ξενυχτήσαμε σήμερα, 1 η ώρα κι ακόμη εδώ. Ήθελα να δω ένα ντοκιμαντέρ για την τρομοκρατία στον ΣΚΑΙ και οι αθεόφοβοι το έβαλαν, καλοκαιριάτικα, στις 00:00! Ας είναι. Με το laptop αγκαλιά, ενημερώθηκα και για τον κόσμο γύρω μου. Πάω για νάνι, φιλιά *
demon August 2nd, 2009
Ξυπνήσαμε στις 06:30. Κατά τις 07:30 είχαμε δέσει και ήμασταν πανέτοιμοι για αναχώρηση. Μέσα σε ένα άνετο, σχετικά, ταξίδι αν εξαιρέσεις τον αέρα στην εθνική και τα λιγοστά έργα κατά μήκους της, φτάσαμε στην Αθήνα, Κυριακάτικα στις 10:10! Σχεδόν δυόμισι ώρες μετά, δηλαδή. Σημειωτέον πως στο «πήγαινε» μας πήρε 4 ώρες, αφού ψιλοχαθήκαμε με τις εξόδους, το GPS, δυσκολευτήκαμε σχετικά με την αρκετά αλλόκοτη διαδρομή και τα απότομα στροφιλίκια.
ΠΗΓΑΜΕ! και ήρθαμε…
Ο μυστικός προορισμός λοιπόν ήταν τα Πούλιθρα, λίγο μετά το Λεωνίδιο, στην Πελοπόννησο: 231 χλμ. μακριά! Απίστευτο μέρος. Όσο χρειάζεται ζωή, όσο χρειάζεται θάνατος.
Άνοιγα, κάθε σούρουπο, με τα χέρια μου τις φανταστικές κουρτίνες και ατένιζα το απίστευτο ΤΙΠΟΤΑ! Και τι τίποτα!!! Το χρειαζόμουν αυτό το τίποτα, ναι.
Ήμερη θάλασσα, μαβιά χρώματα παντού τριγύρω, μια θαμπάδα να λούζει το πελώριο βουνό (τον Πάρνωνα), πυκνή βλάστηση να μας αγκαλιάζει και να μας χαρίζει χασμουρητά με το πλούσιο οξυγόνο της κι ένα χωριουδάκι όσο πρέπει μικρό, φιλόξενο, απομονωμένο στον εαυτό του.
Με μετρημένα σπίτια στον παραλιακό δρομάκο κι ελάχιστα κρυμμένα από πίσω. Με ένα μικρό λιμανάκι και κάποιες αδιάφορες ψαροταβέρνες κει πάνω. Με συμπαθητικές παραλίες, με βότσαλο δυστυχώς, ένα πάρα πολύ καλό ταβερνάκι να γλείφει το κύμα, που το εντοπίζεις δύσκολα, ενοικιαζόμενα δωμάτια, διαμερίσματα, εκπληκτικά πετρόχτιστα σπίτια που μύριζαν χειμώνα και… αυτά!
Α, κι ένα εστιατόριο, με το όνομα Μυρτώο, τελείως Ψυρρή κατάσταση, τελείως δήθεν. Είναι και η πρώτη φορά στη ζωή μου, που κάθομαι σε ένα μέρος και μετά από ένα 10λεπτο αδιαφορίας φεύγω! Να ‘ναι καλά ο Μποτρίνι…
Τουναντίον, στον «Ζάβαλη» φάγαμε ψαράκι δυο μέρες στη σειρά και το φχαριστηθήκαμε. Είδαμε και τις πάπιες που μας ήρθαν από το αρχαίο λιμάνι του Λεωνιδίου, είδαμε κόσμο συμπαθητικό, οικογενειακό ως επί τω πλείστον τουρισμό και περαντζάδα σε έναν πολύ καθαρό τόπο, με το σωστό χαμηλό φωτισμό και τα αστέρια να δίνουν κάθε βράδυ τη δική τους παράσταση. Solo…
Μείναμε 3 βράδια σε ένα πολύ ξεχωριστό μέρος, στο «Ακρογιάλι». Νοικιάσαμε διαμέρισμα με τη δική του κουζινίτσα, σαλόνι κι ένα μπαλκόνι ποδοσφαιρικών διαστάσεων. Και κάναμε τις εκδρομούλες μας, μέχρι το πανέμορφης αρχιτεκτονικής Λεωνίδιο, το λιμάνι του Τυρού για ψάρι και τα Σαπουνακαίικα∙ ένα χωριό σκαρφαλωμένο με μια φοβερή ταβέρνα να τα ‘χει όλα στα πόδια της. Αλλά δυστυχώς εμείς πήγαμε μεσημεράκι κι αυτή ήταν κλειστή.
Στους φτερωτούς φίλους το συστήσω αυτό το μέρος για εκδρομή. Αν κινήσετε για κει, βάλτε οπωσδήποτε γάντι, αλλιώς θα καείτε κι εσείς στα χέρια. Ο ήλιος είναι πάντα εκεί, κι ας φυσά.
Δεν θα έλεγα όχι για ακόμη 5 μερούλες, πάντως. Στα Πούλιθρα. Στην τσουλήθρα, στη ρουφήχτρα, στη σφυρίχτρα, στην ουρήθρα. Θα εξακολουθούσα να ανοίγω με τα χέρια τις κουρτίνες και να λέω, γελώντας: «Still nothing!». Να πετάω τις σαγιονάρες και να χαϊδεύω με τα πόδια μου τα βότσαλα. Να μένω στην παραλία μέχρι τις 20:00 και να ακούω μονάχα τα μπερδεμένα μαλλιά του κύματος. Αχ, το είχα ανάγκη αυτό.
Υποσημείωση: Μην πάτε Σαββατοκύριακο. Καθημερινές να πάτε. Να ξαφνιαστείτε με την απομόνωση αυτού του τόπου. Δίχως όμως να είναι πεθαμένο.
Άντε και σε μια βδομάδα ετοιμάζομαι για τα 560 χιλιόμετρα, τη δόση μου! Άντε, άντε! Μ’έπιασε ανυπομονησία τώρα, λαιμαργία.
Goodbye beautiful… nothing!
demon May 4th, 2009
Πέρασα πανέμορφα. Ήταν από τις εκπληκτικότερες μέρες όλης μου της ζωής και φυσικά, από τα πιο εξαιρετικά γενέθλια ever! Κι ευχαριστώ όσους με σκέφτηκαν θετικά αυτές τις μέρες, όσους έκαναν αιθέριες ευχές για μένα, αλλά και όσους με τίμησαν με μια επίσκεψη από το πραγματικό μου σπίτι κι από το διαδικτυακό: την blogosfaira μου! Η οποία, κλείνει σήμερα τη συλλογή 18 ολόκληρων κλειδιών-μηνών κοντά σας…
Όλα μαζί!
Και τι δεν έκανα την περασμένη βδομάδα. Έκλεισα δουλειές, έκλεισα συμφωνίες, έκλεισα ανοιχτούς λογαριασμούς. Αντιμετώπισα πανάθλιους, δειλούς ανθρώπους, σφούγγισα τα σάλια τους και τα έκανα στάχτες!
Γιόρτασα κοντά με ανθρώπους που μου είναι σημαντικοί, που με κάνουν σημαντική και που μου έχουν προσφέρει ό,τι έχουν. Βγήκα βόλτες, περπάτησα, διάλεξα, χάζεψα, φόρεσα, γεύτηκα, φωτογραφήθηκα, έπαιξα, αγκάλιασα, φίλησα, χόρεψα, χάιδεψα και είδα. Γνώρισα και πάλι τη σημαντικότητα του να έχεις ανθρώπους γύρω σου.
Ανθρώπους που να θέλουν να είναι μαζί σου. –
Φέτος, σε αντίθεση με άλλες χρονιές, ο 2ήμερος εορτασμός των γενεθλίων μου, έγινε… 3ήμερος. Τελείως όργιο δηλαδή!
Κι η Πρωτομαγιά, η ΜΕΡΑ ΜΟΥ, ήταν αρωματισμένη με απίστευτη αγάπη και συντροφικότητα. Με ένα πρωινό γεμάτο σοκολάτα, με δώρα, με σπιτικό δείπνο, με εκπλήξεις και κυρίως με την τόλμη του άντρα να μπει σε κατάστημα, να διαλέξει ό,τι του αρέσει και να μου το προσφέρει ανυπόμονα!
Ξετρελάθηκα.
Και το Σάββατο στόλισα τον εαυτό και το σπιτικό μου και προσκάλεσα ανθρώπους που μου είναι συμπαθείς, που θέλω να τους γνωρίσω καλύτερα αλλά και ανθρώπους που έχουν ήδη αποδείξει ότι θέλουν να είναι στη ζωή μου.
Την Κυριακή έπεσε φυσικά φασίνα. Τέσσερα πλυντήρια, συμμάζεμα, η… αναστήλωση του σπιτιού και της κουζίνας (lol), οι γάτες, το μπάσκετ κι ένα δίμετρο κορμί (σιωπή!) που χρειαζόταν επειγόντως έναν να το κρατάει κι έναν να το περιποιείται! Γλυκιά κούραση.
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
+
ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ Μιχάλη μου! (για όλα)
demon April 30th, 2009
Κοίτα αυτό το θεόρατο ρολόι που γυαλίζει πάνω από τα κεφάλια όλων των ουρανοξυστών! Σαν κάτι απόκοσμο, που επηρεάζει όλα τα πλάσματα της γης.
Ο δείκτης κόλλησε μισό δευτερόλεπτο πριν ο καθρέφτης αλλάξει πρόσωπο.
Κολοκύθες, σκουπόξυλα, πασουμάκια, ένα καπνισμένο τζάκι, πολλή σκόνη και κλειδιά να κρέμονται από το σύρμα που απλώνουμε τα ρούχα.
Το ξέρεις ότι σε μια μέρα έχω γενέθλια;
Μπορείς να το δεις κι αλλιώς όμως.
Σε μια ολόκληρη μέρα αλλάζει ο κύκλος μου. ή
Σε μια μόλις μέρα η ψυχή μου θα γίνει ακόμη πιο σοφή.
Να μου κρεμάσουν ένα ζάρι. Ναι. Και σε κάθε δυσκολία, αγωνία, ανασφάλεια, να το ξεκρεμάω από την πινέζα και να το στρίβω το άτιμο. Σε πράσινο φόντο. Να βλέπω τις βούλες να γυαλίζουν και να μη λένε να σταματήσουν.
Σαν τζόγος. Πόσες πλευρές έχει το ζάρι;
Τελευταία ευχή. Μόλις που προλαβαίνω. Μία και σήμερα δαίμονα!
Συντροφικότητα. Να μη χάσω ποτέ το στήριγμά σου, τη γλυκάδα σου, αυτό που βλέπω όταν κοιτάζω τα μάτια, το χαμόγελο, τις γκριμάτσες σου κι ακούω τους ήχους που μαζί γεννήσαμε και τα όνειρα που μαζί πραγματώνουμε. Να μην πάψω ποτέ να βλέπω δίπλα μου αυτό το όμορφο πλάσμα. Να μη σταματήσουμε ποτέ να αγκαλιαζόμαστε, να λέμε χιλιάδες σ’αγαπώ. Να με θες ρε και να μην πάψεις ποτέ να με λατρεύεις! Μπδδδδ. Α, και να μην ξεχάσω να συνεχίσω να σε πατάω κάθε βράδυ, λίγο πριν αποκοιμηθώ!
(αυτό Μου εύχομαι)
στο αfιερώνω
Πηγή εικόνας: owel.deviantart.com
demon April 15th, 2009
Τραγούδι στις σειρήνες. Τραγούδι στα κύματα που χώνονται, μαζεύουν το μέσα τους για να το ξεράσουν με δύναμη και κραυγή πάνω στον αιθέρα.
Ένας αέναος καβγάς που τελειώνει άλλοτε με συμβίωση αφρίζουσα κι άλλοτε με ένα ανακάτεμα και ασχήμια κι από τα δύο στοιχεία.
Απόψε μίλησα μέσα από τα καλώδια ώρα πολλή. Καιρό είχα να το κάνω. Άκουσα κι έζησα αγωνίες άλλων. Μακάρι να μπορούσα να σε αγκαλιάσω και να σου δείξω ό,τι βλέπω εγώ για σένα. Ένα χαριτωμένο βιτρό, από το οποίο το φως διαπερνά τους κρυστάλλους για να δώσει μαγεία!
Μαγεία στο φως.
Μαγεία και στο σκοτάδι.
Λέξεις φίλων. Λέξεις ταξιδιών. Λέξεις λήθης.
Ναι. Συνήθως είμαι προβληματισμένη θαρρώ. Συνήθως σκέφτομαι. Πολύ και πολλά. Κάπου ξέχασα το κουμπάκι pause. Και ψάχνω. Συνεχώς ανακατεύω, σηκώνω, τινάζω, κοιτάζω, σκύβω, πατάω στις μύτες, ξεφυλλίζω, ακούω, κολυμπάω. Μα δε βρίσκω ποτέ αυτό το κουμπάκι… το pause.
το αφιερώνω στις σειρήνες που ξυπνούν το βλέμμα μας!
demon April 14th, 2009
Είμαι ζάρι! Το αποφάσισα. Σήμερα έχω πολύ κακή διάθεση. Κοιμήθηκα, αν και πολύ αργά, νορμάλ ώρες, και ξυπνώντας ένιωσα ένα κενό∙ τα μάτια μου πρησμένα, το στόμα μου ραμμένο και το μέσα μου να θέλει να μείνει μόνο του.
Οπότε κι αποφάσισα πως για σήμερα θα είμαι το ζάρι. Και μάλιστα εκείνη η πλευρά που έχει τις περισσότερες κουκίδες.
Είπα να πάω κόντρα στις ψιχάλες και να δώσω φως, κερένιο στο πράσινο μάτι μου. Στίβαξα μπροστά μου όσα βαζάκια χωρά η αγκαλιά μου, τους πρόσθεσα ρεσώ και τους έβαλα φωτιά!
Πειράζει που θέλω να κρατήσω αυτή τη διάθεση για σήμερα;
demon April 9th, 2009
Είχα γεμάτη μέρα. Και είναι τόσο δυνατό το συναίσθημα που με επισκέπτεται όταν συναντιέμαι με τα κορίτσια. Είπαμε να βρεθούμε για πίτσα και κουβεντούλα και τελικά διαμορφώθηκε ένα ακόμη απολαυστικό απογευματόβραδο με πολλά νέα, αρκετές συμβουλές, γυναικείες σκέψεις, σοφίες κι αγκαλιές.
Εμένα, τουλάχιστον, αυτή η προσέγγιση, μου είναι πολύτιμη. Με γυναίκες που μπορώ να μιλήσω άνετα, ανοιχτά, χωρίς να με κρίνουν, χωρίς απολύτως καμία διάθεση να με σχολιάσουν και χωρίς, κυρίως, ανταγωνισμούς, ζήλειες, γυναικεία γνωρίσματα!
Επέστρεψα νωρίς σπίτι. Ο άντρας είχε έτοιμο το θερμοσίφωνα κι εγώ θυμήθηκα και πάλι γιατί μου είναι πολύτιμος. Ευτυχώς η ψύξη του δεν ήταν αποτρεπτική! Βγήκαμε για περπάτημα αρκετά αργότερα κι όταν πια γδύθηκα και ξάπλαρα στον καναπέ, μου βγήκε η κούραση όλης της μέρας.
Μα εγώ δεν κουράστηκα σήμερα, σωστά; Έζησα όμως λίγο παραπάνω. Ραντεβού την Κυριακή guys. Μην ξεχαστείτε. Ραντεβού στο Μοναστηράκι. Ελπίζω η Μάνια-κη ξανθιά να μην αργήσει… πάλι! Κι ελπίζω κι εγώ, η βδομάδα τούτη να κλείσει όμορφα.
Πηγή εικόνας: 01-11-89.deviantart.com
demon April 6th, 2009
Καλή βδομάδα! Λέω να σου βγάλω κι απόψε τη γλώσσα. Να σε κοιτάξω στραβούτσικα, να σου χαμογελάσω μέχρι να λιώσεις και να σε πάρω μια τεράστια αγκαλιά μέχρι να ξεχάσεις όλη σου την κούραση.
Θα σου φιλήσω σχεδόν αόρατα, νυχτερινά τα μάτια για να ρουφήξω τη νύστα σου. Όλη μέρα είσαι μπροστά στον υπολογιστή και γράφεις κώδικα. Όλη μέρα σύμβολα κι έννοιες, μια εικόνα που μόνο εσύ βλέπεις.
Σταμάτησες στις 19:00, έκανες ένα μικρό διάλειμμα, φάγαμε και τώρα παίζεις με διαστημόπλοια και αποικίες του μυαλού σου.
Έχει πλάκα να σε κοιτάζω μέσα από τα πέταλα των ρόδων που έχω βάλει στο γραφείο σου. Νερό και χρώμα και ζωή και μια βεντάλια για να ταξιδεύει σύντομα το μάτι. Έχει τη δική του χάρη να σε πειράζω με το βλέμμα που και που. Και ξέρεις ότι σε παρατηρώ. Ότι σε ακολουθώ. Και σκας στα γέλια. Σχεδόν αμήχανα.
Καλή βδομάδα. Ερωτική. Πολύ ερωτική. Παιχνιδιάρικη. Με φίλους και σινεμά γαλλικό. Ελπίζω να μην είναι πατάτα το αυριανό! Με γκόμενους παλιούς και νέους. Με φιλιά, στρας και ζουμερές αγκαλιές.
Πηγή εικόνας: ntora.deviantart.com