demon April 18th, 2008
Ξημερώματα σπίτι κι εγώ πατούσα σαν τη γάτα κι έσερνα το σώμα μου προσεκτικά, μη ρίξει τίποτα, μην ακουμπήσει πουθενά, μην τρίξει η πόρτα πίσω μου.
Σου άφησα ένα ραβασάκι μέσα σε ένα μικροσκοπικό γυάλινο μπουκάλι, πάνω στο γραφείο σου, μπροστά από το πληκτρολόγιο: «Καλημέρα! Κοίτα στη blogosfaira»…
Είχα από χτες γράψει το κείμενο. Σε 53 λεπτά όλα θα τελείωναν. Θα έληγε η ημερομηνία. Θα άλλαζε. Θα προχωρούσε. Κι εγώ, θα έμενα να απορώ πού είναι το μυαλό σου. Ξέρω που είναι! Αλλά θα ήθελα να το είχες θυμηθεί. Πως έχουμε επέτειο. Απλώς και μόνο για να ανταλλάξουμε μερικές αγκαλιές και χάδια, να χαζολογήσουμε πάνω στο πόσο καιρό είμαστε μαζί, πόσο καιρό ακόμη θα είμαστε και διάφορα τέτοια χαριτωμένα. Που ναι, είναι και αυτά, το αλατοπίπερο στη σχέση. Για μένα, πάντα.
Στο πίσω μέρος του χαρτιού σου έγραψα: «Αφού (υπογραμμισμένο) διαβάσεις την blogosfaira πήγαινε στην κατάψυξη».
Μη γελάς, έλα! Ναι, όντως. Αυτό έκανα. Ετοίμασα ένα δεύτερο ραβασάκι και το έβαλα στην κατάψυξη. Δεν ξέρω τι σκεφτόμουν. Ίσως και να μη σκεφτόμουν όταν το έκανα, αλλά να το έκανα υποσυνείδητα. Ξέρεις, νεύρα, απουσία, με ξέχασε, με πλήγωσε, κοιμάται, θα σου δείξω εγώ… ΚΡΥΟ -> κατάψυξη.
Απλό.
Σε αυτό το δεύτερο, παγωμένο, ραβασάκι, σου έγραψα: «Χτες είχαμε επέτειο. Δεν ξέρω εάν είναι εγωιστικό, αλλά θα ήθελα να το είχες θυμηθεί… Χρόνια μας Πολλά».
(Πηγή εικόνας: news.deviantart.com)
Υ.Γ. Όχι, δεν αντέδρασες σήμερα. Δεν ήρθες να ευχηθείς, να απολογηθείς, να πεις κάτι. Ξέρω όμως ότι τα διάβασες όλα, επειδή ήσουν πιο… τρυφερός κι ενοχικός από ό,τι συνήθως : )))
