Είμαι ένα βήμα πριν και ένα μετά. Γαμώτο… και θέλω τόσο να δημοσιεύσω το site Ζαχαροπλαστικής μου… αλλά έχει μερικά τεχνικά θεματάκια ακόμη. Αν και… Είναι στον αέρα και μετράει βηματισμούς λιγούρηδων!
Λοιπόν, λοιπόν, συγκεντρωθείτε. Η blogosfaira μου γιορτάζει. ΠΑΛΙ! Δε βαρέθηκε;
Αν και μου την έχει σπάσει ο καιρός, η αστάθεια, η παγωμάρα των στιγμών και των τοίχων, η απουσία γενικά… Λέω βίβα. Γιορτάζω ρε.
Άντε και να σου πω κάτι; Χέστηκα. Κι ας μην είναι πανέτοιμο. Εγώ θα το ανεβάσω. Οσωνούπω.
Λοιπόν, μυτερές καρδιές μου. Σας ευχαριστώ που με ανέχεστε και που, κάποιοι, με γουστάρετε κιόλας.
Αυτή ήταν βραδιά. Η δική σου βραδιά. Και την περίμενα πως και πως. Η έκπληξη πέτυχε, όλη η παρέα πέρασε φίνα και τα δώρα που έλαβες ήταν απίθανα. Είχα πει σε όλους τι θες και τι χρειάζεσαι και τα απέκτησες. Έτσι, ως δια μαγείας…
Σου έκανε εντύπωση κάθε φορά που άνοιγες και κοιτούσες τα δώρα σου και σα μικρό παιδί, γυρνούσες προς το μέρος μου και μου ‘λεγες: Κοίτα… ένα… Τι ωραία! Κι εγώ σου έλεγα με ανακούφιση και χαρά: Το ξέρω!
Ήταν αστείο. Ήταν πετυχημένο. Ήταν απλώς πολύ καλό.
Είχα καταστρώσει σχέδιο και είχα και συνεργούς. Εξαφανίστηκα προχτές από το σπίτι, δήθεν ότι είχα να γράψω κάτι κείμενα και να βοηθήσω έναν φίλο. Το πλάνο ήταν αυτό: Πέρασα από ένα ζαχαροπλαστείο και πήρα ένα μεγάλο κουτί για τούρτες. Το συναρμολόγησα. Ήρθα σπίτι σου, σήκωσα τα μανίκια και μπήκα στην κουζίνα για να φτιάξω την τούρτα: Sachertorte. Ζαχαρένια τούρτα με χώρα προέλευσης την Αυστρία.
Διακόσμησα το γλυκό, το άφησα στο ψυγείο σου να κρυώσει, σου άφησα και το κουτί και οδηγίες φυσικά κι έφυγα.
Κι απόψε, βγήκαμε. Και 1 λεπτό μετά τις 00:00, η μουσική ακούστηκε, τα κεράκια φάνηκαν και μια γλυκιά σοκολατένια τούρτα ξεπρόβαλλε σε μια γυάλα. Ήταν η τούρτα σου. Η τούρτα σας. Η τούρτα μας!
Τη φύσηξες κι ευχήθηκες. Ελπίζω μόνο να ήταν κάτι δυνατό.
Κι απολαύσαμε τα γέλια σου και το καταπληκτικό, τρυφερό σου πράσινο βλέμμα, τη ντροπαλότητά σου καθώς όλοι σου ευχόμασταν και τη χαρά σου όταν έπαιρνες τα δώρα. Ένα προς ένα. Ό,τι ήθελες καρδιά μου.
Προχτές είχαμε επέτειο. Και είμαστε τόσο απεγνωσμένα παιχνιδιάρηδες και ανταγωνιστικοί ως προς το ποιος θα ευχηθεί πρώτος, που τους τελευταίους μήνες… το ξεχνάμε και οι δύο! Παρόλα αυτά, ενστικτωδώς -κι αυτό με εντυπωσιάζει- είχες φροντίσει για την έκπληξή σου.
Ξύπνησα, σηκώθηκα, πήγα να κάνω πιπί μου και βρήκα στο κουμπί για το καζανάκι ένα γαλάζιο τριαντάφυλλο (το αγαπημένο μου!). Βγήκα να πάρω τη βούρτσα μου να χτενίσω τα μαλλιά μου και άγγιξα το δεύτερο, πύρινο τριαντάφυλλο. Κι όταν ήρθα προς την κουζίνα να σε φιλήσω, με περίμενε στην πόρτα ένα τρίτο, λευκό τριαντάφυλλο κι εσύ με ένα ποτήρι φυσικό χυμό!
Έχουν αλλόκοτη δυναμική οι μέρες αυτές. Σήμερα έχει γενέθλια η θεία μου. Αύριο έχει τα γενέθλιά του ο σύντροφός μου, ο κουμπαράς μου! Είναι αρρωστούλης, έχει ευαίσθητο στομαχάκι και νομίζω πως ο οργανισμός του το σκέφτεται σοβαρά να αρρωστήσει. Μα κι εγώ είμαι ανάμεσα σε “αψού” και ζέστη-κρύο. Αλλά εγώ λέω να τη σκαπουλάρω πάλι!
Δεν ξέρεις πόσο χαίρομαι που είναι τα γενέθλιά σου. Τολμώ να πω πως χαίρομαι παραπάνω από σένα! Μεγαλώνεις, μου έρχεσαι, σου δίνεται η δυνατότητα να δεις κάποια, πολλά πράγματα αλλιώς. Και ζεις μια άλλη δεκαετία της ζωής σου.
Είσαι ο κουμπαράς μου! Και με τρελαίνεις ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ! Είσαι ό,τι πιο τρυφερό μπορούσα να ευχηθώ για μένα!
Μου κάνει εντύπωση, πως, ενώ βλέπουμε τις μαμάδες μας (τα κοριτσάκια) να ταλαιπωρούνται από τους μπαμπάδες μας, εντούτοις εμείς τους προτιμάμε στην καρδιά μας και τους υπερασπιζόμαστε. Τον λατρεύω τον μπαμπά μου και τη μάμα μου, όμως. Και σε αυτή την ισορροπία ήρθα μετά από πολλά χρόνια. Κατά διαστήματα, αγαπούσα πάντα τον έναν περισσότερο από τον άλλο. Εναλλάξ.
Ακούγοντας όμως, τώρα τελευταία, τη μητέρα μου να μου διηγείται ιστορίες καθημερινής παράνοιας, οι οποίες τόσο μοιάζουν με τα δικά μου παράπονα ή τις ελλείψεις στη δική μου σχέση, απορώ. Πώς γίνεται τα κοριτσάκια να παίρνουμε το μέρος του μπαμπά, του αγοριού, ο οποίος τυραννά τη μαμά και ομοίως, το αγοράκι, θα τυραννήσει κι εμάς μια μέρα –αν δεν το κάνει ήδη.
Η μάμα μου παλιά δε μου ‘λεγε πράγματα. Προστάτευε κι εκείνη τον μπαμπά, στα μάτια μου. Τώρα τελευταία έχει αρχίσει να μου μιλά. Μάλλον, επειδή πλέον έχω άλλα βιώματα και είναι πιο πιθανό να συναισθανθώ… Όπως και συμβαίνει.
Και τελικά, όλες εκείνες οι αψυχολόγητες συμπεριφορές και οι ανεξέλεγκτες εκρήξεις, αποκτάνε λογική. Και ξέρεις ότι, μια μέρα θα περάσεις κι εσύ την παράνοια που ζει η μαμά σου και πάντα θα σου κάνει δυσνόητη εντύπωση γιατί αδιαφορεί λοιπόν (ο μπαμπάς ή) ο σύντροφος, γιατί σε αδικεί, γιατί σε παραμελεί…
Όλοι οι άνθρωποι αναζητούν έναν άνθρωπο. Να τον κοιτάξουν και να κοιταχτούν. Να φιλήσουν. Να ζήσουν. Να δώσουν. Να μοιραστούν. Να πουν επιτέλους. Να αφήσουν. Να κάνουν μαζί.
Εγώ ποτέ δεν το ένιωσα αυτό. Το σκέφτηκα σαν προοπτική, αλλά ποτέ σαν καρδιοχτύπι. Και ποτέ δεν το ζύγισα, δεν το θυσίασα, δεν το προσκάλεσα. Κι αν το προσκάλεσα, δεν κράτησα την πόρτα μου κλειστή!
Όχι, την άνοιξα. Διάπλατα. Της κόλλησα άπειρα sticker να δείχνουν την έξοδο. Και το ήξερα. Και το ήθελα. Ήταν η ισορροπία μου.
Υπάρχουν πολλοί τρόποι, ξέρεις, να πονέσεις κάποιον. Όχι κάποιον. Αυτόν. Τον άνθρωπό σου. Αυτόν που έχεις προσκαλέσει και κλειδώσει στο χώρο και στο χρόνο σου. Αυτόν στον οποίο έχεις δώσει τις στιγμές και τη δυστυχία σου, τα ψέματα, τις φοβίες, τις ντροπές και τα θέλω σου. Πολλοί τρόποι…
Υπάρχουν και τα σαλιγκάρια. Βλέπεις το μισό τους. Το άλλο μισό είναι από κάτω. Γλείφει τη διαδρομή. Και περιμένει. Σου κρύβεται. Δε σου δίνεται. Παίζει.
Πηγαίνω βόλτα. Το μυαλό μου. Το κρατώ. Πάντοτε θα το κρατώ. Ελεύθερο. Μαστουρωμένο από οξυγόνο. Από φαντασία. Από μένα. Πάντοτε θα το φυσάω όλο και πιο ψηλά. Κάποτε, κάποιος με ρώτησε τι αγαπώ πιο πολύ: εκείνον ή τη μουσική. Λάθος ερώτηση!
Κοίτα τι διάλεξε ο ουρανός για μένα απόψε. Τι νυχτερινό, αδιάκριτο κέντημα κρατά στα χέρια του, για να με σκεπάσει με αυτό. Έτσι. Σα φέρετρο αστρικό.
Να με ρουφήξει, να με ταλαντεύσει, να με ντύσει σέρνοντάς με πάνω σε φωτεινές καμινάδες.
Τα νύχια μάκρυναν απότομα σήμερα. Και χτες το ίδιο. Σα να μην υπήρξε ποτέ καρδιά, ποτέ συγκίνηση, ποτέ ταξίδι μαζί σου.
Και τώρα, ρουφάω φυσαλίδες και το χτες. Για να δω καλύτερα το αύριο. Να αλαφρύνω, να ματώσω για να μπορέσω να στεγνώσω. Να βάψω, να αρρωστήσω, να κάνω μπουγάδα ό,τι μπορώ να αφήσω επιτέλους πίσω!
Γέμισα το σπίτι τουλίπες. Ροζ τουλίπες! Να κλέβουν το φως. Να ρουφάνε τις πατημασιές. Να εκπνέουν ζωή. Να στέκουν μπροστά στο πράσινο μάτι μου.
Μια ψιλόλιγνη τουλίπα, ανοιχτή σαν ανάποδο κουδουνάκι, την έβαλα δίπλα στην οθόνη σου. Να σου χαμογελά τα πρωινά όταν σηκώνεσαι πριν από μένα και μπουσουλάς προς το γραφείο σου. Κοίτα την καλημέρα μου! Είναι ροζ σήμερα!
Πέντε παχουλές τουλίπες, τις έβαλα στη δικιά μου οθόνη δίπλα. Να μου θυμίζουν θάλασσα, ταξίδια μέσα στην άμμο, στα σοκάκια, στον ηλιολουσμένο ασβέστη.
Μου ‘λειψε η Σαντορίνη. Νωρίς φέτος πεθύμησα διακοπές. Μου ‘λειψε η 6μηνη τυχοδιωκτική μου περιπέτεια εκεί.
Α, να βάλω μια ροζ τουλίπα και στο μαξιλάρι μου δίπλα. Να μου καθρεφτίζει την κλεψύδρα της ονειρικής μου νύχτας. Να μου ρίχνει μαλακές καρδούλες στα βλέφαρά μου πάνω. Να κάνει την ψυχή μου να χτυπά. Ζωή-ζωή-ροζ τουλίπα για μένα. Στα όνειρά μου. Δώσ’μου ζωή ξανά!
Μπήκα σπίτι. Είχες σβήσει όλα τα φώτα. Τρεμόπαιζε η ζεστάδα του δέντρου σε όλο το σαλόνι.
Λαμπιόνια χρώματος πορτοκαλί χόρευαν ένα μονοπάτι μέχρι το αστέρι.
Κοίταξα τριγύρω. Τριαντάφυλλα πορφυρά παντού. Πλησίασα στο γραφείο μου. Άναψα δυο κεριά και γύρισα παιχνιδιάρικα τη γυάλινη σφαίρα που αγόρασα προχτές.
Κοίταξα βιαστικά την πολύχρωμη ώρα μέσα στο usb hub και έκανα να βγάλω το μπουφάν.
Με κάθισες στον καναπέ, δίπλα στη γάτα. Και μου ζήτησες να ακούσω κάτι…
Έσκασα στα γέλια. Και μετά σε κοίταξα με τα μάτια ορθάνοιχτα. Κι άκουσα όλο το στίχο μέχρι τέλους. Σε κοιτούσα κι εσύ το ίδιο. Μου χαμογελούσες, μου έκανες γκριμάτσες τρυφερές και μου έστελνες καρδούλες. Εμάς…
Σ’ευχαριστώ για την ερωτική εξομολόγηση, ψιθύρισα στην αγκαλιά σου, μετά την τελευταία νότα. Love of my life, Queen.
Είναι υπέροχο. Μου έκανες ερωτική εξομολόγηση. Και είσαι εδώ!
Βρίσκομαι κομμένη, καρφωμένη και γραπωμένη στο εσωτερικό ενός κουτιού.
Εδώ και μερικές μέρες δεν μπορώ με τίποτα να κοιμηθώ πριν τις 05:30 το πρωί. Το παθαίνω συχνά. Αυτή την Insomnia.
Παλιά που δούλευα στις εφημερίδες με χτυπούσε η αϋπνία σε τραγικό βαθμό και διαρκούσε μέρες μέχρι και δυο βδομάδες. Και γινόμουν μπάλα και παρασερνόμουν από το ωράριο, τα άγχη, τις επιθυμίες, τις ελλείψεις ή απλώς από την καρδιά, το μυαλό και την ψυχή μου που χτυπάνε υπερωρίες.
Τώρα, είμαι αποσυντονισμένη. Δεν μπορώ να τοποθετήσω τα δάχτυλά μου στα σωστά πλήκτρα και να κοιτάξω κατάματα την οθόνη. Να δω φωτογραφίες και να τους απαντήσω με κείμενα. Κουράστηκα από αυτή τη μετακόμιση. Αιστάνθηκα σε φάσεις πως την κάνω μόνη μου. Όλα μόνη μου…
Κι όταν πια τελείωσε και πήγα ένα σινεμά, χτύπησα κάτι δέκατα. Τα οποία γαργαλάνε τον υδράργυρο 8 μέρες μετά…
Είμαι υποθερμική. Οπότε το 37,1 – 37,3 κάτι τρίποντα μάλλον τα βάζει στη συνολική θερμοκρασία μου. Φάρμακα σιγά μην πάρω. Στο γιατρό αποκλείεται να πάω. Κι όμως, ξέρεις ποιο είναι το παράξενο, το αλλόκοτο στην όλη αρρωστημένη μου κατάσταση; ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ! Αιστάνομαι καλά. Απίθανο ε;
Για να δούμε ποιο πλάσμα θα με επισκεφτεί απόψε στις 05:30. Εσύ τι κάνεις εκείνη την ώρα;
