blog +Ο- σφαιρα

demon October 10th, 2008

Βρίσκομαι κομμένη, καρφωμένη και γραπωμένη στο εσωτερικό ενός κουτιού.

Εδώ και μερικές μέρες δεν μπορώ με τίποτα να κοιμηθώ πριν τις 05:30 το πρωί. Το παθαίνω συχνά. Αυτή την Insomnia.

Παλιά που δούλευα στις εφημερίδες με χτυπούσε η αϋπνία σε τραγικό βαθμό και διαρκούσε μέρες μέχρι και δυο βδομάδες. Και γινόμουν μπάλα και παρασερνόμουν από το ωράριο, τα άγχη, τις επιθυμίες, τις ελλείψεις ή απλώς από την καρδιά, το μυαλό και την ψυχή μου που χτυπάνε υπερωρίες.

Τώρα, είμαι αποσυντονισμένη. Δεν μπορώ να τοποθετήσω τα δάχτυλά μου στα σωστά πλήκτρα και να κοιτάξω κατάματα την οθόνη. Να δω φωτογραφίες και να τους απαντήσω με κείμενα. Κουράστηκα από αυτή τη μετακόμιση. Αιστάνθηκα σε φάσεις πως την κάνω μόνη μου. Όλα μόνη μου…

Κι όταν πια τελείωσε και πήγα ένα σινεμά, χτύπησα κάτι δέκατα. Τα οποία γαργαλάνε τον υδράργυρο 8 μέρες μετά…

Είμαι υποθερμική. Οπότε το 37,1 – 37,3 κάτι τρίποντα μάλλον τα βάζει στη συνολική θερμοκρασία μου. Φάρμακα σιγά μην πάρω. Στο γιατρό αποκλείεται να πάω. Κι όμως, ξέρεις ποιο είναι το παράξενο, το αλλόκοτο στην όλη αρρωστημένη μου κατάσταση; ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ! Αιστάνομαι καλά. Απίθανο ε;

Για να δούμε ποιο πλάσμα θα με επισκεφτεί απόψε στις 05:30. Εσύ τι κάνεις εκείνη την ώρα;

Πηγή εικόνας: elfka.deviantart.com

• Bubbles
• Comments(6)

demon September 19th, 2008

«Είμαστε σ’ένα καινούργιο σπίτι με ένα κουδούνι, δυο ονόματα επάνω του με μια καρδούλα, δυο γάτες, δυο γραφεία και μια κοινή ζωή. Όλα θα τα έχουμε, αρκεί να είμαστε και οι δυο σε μια σελίδα!»…

Αυτό μου είπες σήμερα και με έστειλες, πάλι!

Έχε γεια Ηλιούπολη. Άντε στα κομμάτια, στα τσακίδια. ΟΥΦ. Ανακούφιση με μια λέξη που τελείωσε αυτό το σενάριο, αυτό το παρελθόν, αυτή η προηγούμενη τόσο μα τόσο μπερδεμένη ζωή.

Αγγελάκια του κέντρου, της ροής και της παράνοιας καλοδεχτείτε με και πάλι. Εμάς!

~

Guys…   Η μετακόμιση έγινε (επιτυχώς) *

Πηγή εικόνας: lowapproach.deviantart.com

• Bubbles
• Comments(11)

demon August 6th, 2008

Χτένισα τα μάτια μου. Έστρωσα λουλουδένιο νυχτικό από κάτω τους κι άφησα να πέσουν τα όνειρα που τίναξε η ψυχή μου σήμερα, εκεί πάνω. Πάνω τους.

Τα χτένισα καλά. Τα βλέφαρα, τα φρύδια, τις γραμμές και τις ρυτίδες. Τα γέλια και τις σκιές που σχηματίζουν όταν πια τα χαχανητά πάν’ για ύπνο.

Βγάζω ένα-ένα τα τρύπια μου βραχιόλια και τα υφασμάτινα, κατάμαυρα δαχτυλίδια, που για πυξίδες τα ‘χω.

Βγάζω και την καρδιά μου. Την κρεμάω πάνω από τη σόμπα. Σε ένα σύρμα κίτρινο που φέγγει και στο πιο συμπαγές σκοτάδι.

Να θυμηθώ να τη φορέσω το πρωί πάλι. Για να ξαναγίνω αυτό που ταιριάζει ανάμεσά σας…

καληνύχτα σφαίρα μου. εφιάλτες μου. και λεπίδα του φτιαχτού και του ξεχασμένου.

Πηγή εικόνας: darknihilism.deviantart.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(0)

demon July 29th, 2008

Αποφάσισα να φωταγωγήσω το βασίλειό μου.

Πήγα κι αγόρασα κεριά. Μιλιούνια! Ρεσώ και τετράγωνα, ψηλά και στρογγυλά, γυμνά και σε γυάλινες θήκες…

Και τ’άναψα! Έτσι, μου τη βάρεσε και τα άναψα. Απόψε νωρίς-νωρίς.

Έβαλα ένα πάνω στον εξωτερικό. Ένα ζερβά κι ένα δεξιά από την οθόνη. Μια σειρά πολύχρωμων νεοαποκτηθέντων κεριών μπροστά από το πληκτρολόγιο κι ένα ψηλό στο περβάζι για να φέγγει στις άκρες των ματιών μου!

Να άνοιγα μήπως και τη σαμπάνια που φυλάω κάτι μήνες τώρα (από τα γενέθλιά μου) στο ψυγείο;

Κάθομαι και βλέπω το γλυκερό σκηνικό που έχτισα με μυστικιστικά μέσα και ζεσταίνομαι μέσα μου. Η ψυχή μου θέλει να σε ευχαριστήσει. Να σου χαμογελάσει. Να αφήσει τα μαλλιά της ελεύθερα, να βραχεί, να πηδήξει πάνω σου.

Κι έτσι, σηκώνομαι από το γραφείο, σου ‘ρχομαι με φόρα, πηδάω πάνω στην αγκαλιά σου την ώρα που τρως. Σου φεύγει το πιάτο, το πιρούνι, με κοιτάς με απορία.

Σου κλείνω τα μάτια. Με τα δυο μου χέρια σκεπάζω το όστρακο στο αυτί σου κι αφήνω τούτες τις λέξεις να γλιστρήσουν στην τσουλήθρα, μέσα του:

Με κάνεις να αιστάνομαι πριγκίπισσα…

Με το ρολογάκι το παιδικό, το ροζ, με το τετραδιάκι και τους μαρκαδόρους, με τα κεράκια, τον αναπτήρα τον τεράστιο που ‘ναι για φούρνο ή προσάναμμα, με την οθόνη και την καρέκλα, το κινητό που μου πήρες… με κάνεις να αιστάνομαι πριγκίπισσα, μωρό μου.

Η ψυχή μου σου στέλνει ευχές!

Τι κι αν δεν μου τα πήρες εσύ όλα αυτά; Μα κάποια από αυτά. Εγώ στο μυαλό μου τα έχω βάλει, πως εσύ μου τα χάρισες. Ίσως επειδή γίνανε όλα αυτά στη στιγμή, στην εποχή, στη στιγμή που είμαι μαζί σου. Εδώ, τώρα.

Κι εδώ, σε αυτή τη στιγμή αυτά έχω. Κι είμαι σκέτη μπαλαρίνα. Σαν τη φλογίτσα μέσα στη γυάλα, την τετράγωνη. Χωρίς καπάκι για να πετώ στο συννεφάκι μου. Διάφανη για να σου τραγουδώ ό,τι καπνό βγάζουν τα ρουθούνια της καρδιάς μου. Φωτεινή σαν το μάτι μου που σου χαμογελά. Και μπαλαρίνα, σαν την αέναη ύπαρξή μου…

• Σαλιάρα
• Comments(2)

demon July 28th, 2008

Σ’ευχαριστώ Ευούλα που με τράβηξες στα χωράφια, μέσα στα αστέρια, κάτω από φωτορυθμικά τεχνητά και φυσικά, για να μυρίσω ξανά, από λίγο, την αμήχανη απόχρωση ενός πάρτυ!

Σ’ευχαριστώ αγγελάκι που ενδιαφέρεσαι για τις λέξεις της ζωής μου. Της εμφανούς και μη.

Σ’ευχαριστώ Μαλινάκι που δεν άκουσες τη μετάφραση που έδωσα στις οδηγίες της Εύας, γιατί αλλιώς κι εμείς, Ραφήνα θα καταλήγαμε. Βασικά, δεν ξέρω αν θα μας χαλούσε αυτό. Διότι και πιο αργά θα φτάναμε στο κτηνιατρείο και τους μηχανόβιους θα είχα χαιρετήσει… από κοντά.

Σ’ευχαριστώ Μολυβούπολη που εμφανίζεσαι από το πουθενά, όταν οι καρποί του πράσινου είναι έτοιμοι να ακουμπήσουν τη γη.

Κι εσένα Βάσκες που μπουκώνεις το στόμα σου με σταγονίδια δικά μου.

Σ’ευχαριστώ μανούλα. Που θυμάσαι το παρελθόν σου και το ποτίζεις μαζί μου.

Σ’ευχαριστώ Ανδρονίκη, που μου χάρισες δυο κατάμαυρα τερατάκια που είναι λες και βγήκαν μόλις από… σολάριουμ ή ψησταριά.

Κι εσένα, Νυχτερινή που, που και που παίρνεις στα χέρια το στηθοσκόπιο κι ενώνεις την καρδιά με το υπόλοιπο σώμα.

~

Σ’ευχαριστώ Μιχάλη. Που λιώνεις πάνω μου. Μέσα μου. Μαζί μου!

~

Το αφιερώνω σε όλα τα μάτια που γνώρισα τους τελευταίους 9 μήνες και σε όλα εκείνα τα δάχτυλα που γύρισαν τον καθρέφτη ανάποδα. Στους διαδικτυογράφους του internet και της ζωής που σκίζουν τις σελίδες του ημερολογίου τους, κι αντί να τις πετάξουν, τις βρέχουν και τις αφήνουν να ταξιδέψουν εδώ μέσα!

Thx guys…

Πηγή εικόνας: aegis-strife.deviantart.com

• Μέσα στο ταξίδι
• Comments(6)

demon June 18th, 2008

Καλημέρες. Πολλές και ζουμερές καρδιά μου.

Χτυπάς και σήμερα.

Βλέπεις και σήμερα.

Αγγίζεις και σήμερα.

Ωραία. Είμαι καλά λοιπόν.

Να σου μιλήσω ή έχεις δουλειά και σε απασχολώ;

Μετράς μήπως τις χάντρες που περιμάζεψες τις τελευταίες ώρες στον ύπνο σου;

Όταν φίλμαρες όνειρα και ψάρευες δίχτυα;

Ετοιμάσου ζωή! Ετοιμάσου κι εσύ!

Ένα, δύο τρία.

Βάζω τη μάσκα και βουτώ.

Να συλλέξω αστερίες και θαλάσσια αστερόσκονη.

Να λιαστώ πάνω στα λεία σεντόνια του νερού.

Να με γαργαλήσουν οι αφροί της φύσης.

Να αποκοιμηθώ κάτω από πράσινες σκιές.

Καλημέρα. Μάτι μου, στόμα μου, καρδιοχτύπι.

Καλημέρα σε μένα. Καλημέρα και σε σένα.

Με ένα φιλί στεγνό, σύντομο, πεταχτό σε αφήνω. Σκέψου μονάχα τι μπορούν να κάνουν αυτά χείλη… Τι μπορούν να κάνουν όταν υγρανθούν από τη βροχή σου.

Καλημέρες. Πολλές και σπινθηροβόλες!

Πηγή εικόνας: numbpurplehaze.diaviantart.com

• Bubbles
• Comments(6)

demon June 14th, 2008

Σκέφτομαι… πάλι…

Όταν η ζωή σου είναι δύσκολη, δυσβάσταχτη, στριφνή, τι ακριβώς συμβαίνει όταν γίνεστε δύο; Γίνεται πιο εύκολη, μένει το ίδιο, γίνεται δυσκολότερη;

Τι περιμένουμε όταν κάνουμε σχέση; Να μας διευκολύνουν τη ζωή; Να μας λύσουν τα προβλήματα;

Περίμενα να με κάνεις ευτυχισμένη, χαμογελαστή, να με στηρίξεις, να μου δώσεις ιδέες… Τι να κάνω με τη ζωή μου.

Σε παρακαλώ. Μη μου πεις ότι αν περίμενα από άλλον να μου τα δώσει αυτά, έχασα. Δε χρειάζομαι κοινοτυπίες. Ούτε εξυπνάδες από ανθρώπους που ακολουθούν τις ζωές των άλλων με ένα μπλάνκο στο χέρι.

Τα ξέρω όλα αυτά. Τα ψάχνω χρόνια τώρα. Τα έχω πει κι εγώ. Τα βλέπω.

Νιώθεις ποτέ σου ότι θες να μείνεις μόνος;

Δε νιώθεις ουδέποτε την ανάγκη να καθίσεις μόνος σου; Να μη με βλέπεις;

Αιστάνομαι τόσο χωμένη τώρα. Σα πουλί που έχει αφήσει το κεφάλι του μέσα στα σωθικά του, πάνω στα πούπουλα, πάνω στα φτερά που το κάνουν να πετά. Κι όμως τώρα δεν πετά. Το μέσο που το στέλνει ψηλά, το έχει καταπλακώσει με το κεφάλι του. Τις σκέψεις του. Το κέντρο επιχειρήσεων!

Σκέφτομαι όλα αυτά που με θυμώνουν σε σένα.

Όλα αυτά που μου έχουν συμβεί τους μήνες που είμαστε μαζί.

Την αλλαγή. Στο σώμα μου. Στα χείλη μου. Στα μάτια μου. Στα δάχτυλα, την καρδιά, την ψυχή, τη λάμψη μου.

Τσαντίζομαι. Τα έχεις κάνει σκατά. Αυτό νιώθω. Πώς να στο πω; Τι να σου πω; Στο είπα…

Να σου πω. Όταν δεν είσαι καλά μέσα σου, φταις εσύ, φταίει ο άλλος, φταίτε μαζί;

Όταν δεν είσαι καλά και έχεις σχέση, αλλάζει το βάρος, το ποιος, το τι;
Ή παραμένεις εσύ;

Να βρω το νήμα θέλω. Εγώ φταίω που αιστάνομαι έτσι τώρα; Εσύ φταις; Εμείς φταίμε;

Σα να κλίνω ρήμα είναι. Κι όμως, πρέπει να είναι σημαντικό αυτό που μόλις σκέφτηκα.
Όταν είσαι μόνος, φταις εσύ. Όταν είστε δύο;

Πηγή εικόνας: medok.deviantart.com

• Σαλιάρα
• Comments(6)

demon June 8th, 2008

Τι όμορφη που είναι η Κυριακή. Τι ακέραιη μέρα. Σα να συνωμοτούν όλα τα στοιχειά της φύσης. Τα έγκατα της γης ροχαλίζουν ήρεμα, ο αέρας παίρνει ρεπό, η βροχή συσκέπτεται με τον εαυτό της και το κρύο κάνει recharge. Σήμερα, παραφώνησε βέβαια λιγάκι η κοιλιά της μητέρας. Σα να μη χώνεψε καλά ή σα να είναι έγκυος. Πάλι.

Όμορφη μέρα όμως. Το ‘χει, το ‘χει!

Με περιμένει η συνέχεια ανάγνωσης των Κυριακάτικων εφημερίδων. Κάποτε δούλευα Κυριακές. Η αλήθεια είναι ότι όσο δούλευα στο χώρο μου, εργαζόμουν σταθερά 6 μέρες την εβδομάδα. Ποτέ δε μ’ενόχλησε όμως η Κυριακή ως μέρα εργασίας. Με έναν παράδοξο τρόπο, ξυπνούσα πάντα νωρίτερα και πάντοτε πιο εύκολα. Και η αγορά είτε ξημερώματα είτε το πρωί αργά της Κυριακής μέχρι το ξεκοκάλισμα, αποτελεί σταθερά τελετουργία.

Έχω να διαβάσω πολύ και πολλά ακόμη. Να ενημερώσω και το μικρό, μαύρο ημερολόγιό μου για να μη νιώθει μοναξιές, εκεί, στο συρτάρι.

Να δω σε τι στάδιο βρίσκεται το limoncello που επιχειρώ πρώτη φορά να συνθέσω.

Να δουλέψω πάνω στο project μου, φυσικά. Να σερφάρω, να ακούσω ειδήσεις αν προλάβω, να φάω κάτι που να θυμίζει καλοκαίρι, να δω ίσως την «Καρδιά του κεραυνού» στο Mega. Να αναρωτηθώ μήπως την έχω ξαναδεί!!!

Κι αν αντέξω, θα γούσταρα να απολαύσω, έστω στις 02:00 που προβάλλεται, ο Σέρλοκ Χολμς και «Το βασιλικό σκάνδαλο». Αυτό, και να το έχω δει, άνετα καθίζω τον ποπό μου για μια επανάληψη!

Σέρλοκ Χολμς, Μις Μαρπλ, Πουαρώ και Άντζελα Λάνσμπερι στο «Murder she wrote»… Είμαι διατεθειμένη να ζήσω μόνο με αυτούς.

Πάει 18:30… πάω να συνεχίσω με την Καθημερινή. Καλή Κυριακή ό,τι κι αν ακούς στο ραδιόφωνο…

Πηγή εικόνας: edumetrics.org

• Bubbles
• Comments(0)

demon May 21st, 2008

Να ντυθώ σκαντζόχοιρος να σε αποκρούσω;

Γυάλινες ριπές γύρω από το φόρεμά μου. Κρέμομαι από πολλά μικρά, ομπρελωτά αλεξίπτωτα κι ανάλαφρη αγγίζω με τα δάχτυλα των ποδιών μου τον συμπυκνωμένο αέρα από κάτω.

Να σηκώσω δα τη δαντέλα να τσαλαβουτήσω στη λίμνη της ερήμου; Κι αν το λευκό, άσπιλο σχεδιάκι λερωθεί με σταγονίδια που καθρεφτίζουν τα άστρα; Να το γλείψω, να το φυσήξω, να το χρωματίσω από την αρχή; Να το χώσω μέσα στο στήθος μου να το στεγνώσω απαλά-απαλά;

Ρομαντισμός και πτήσεις.

Με καρδιές να φλερτάρουν το φωτοστέφανό μου.

Μια καληνύχτα να σου πω. Το νερό να το στραγγίξεις προσεκτικά. Και μετά να αφεθείς. Πάνω στους κόκκους να ξαπλώσεις και να μυρίσεις τις ρίζες της ζωής σου. Θα είμαι εκεί!

Πηγή εικόνας: www.inout.gr

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(4)

demon May 19th, 2008

Κύκλος όμορφος. Αρμονικός. Με καμπύλες και μπόλικο νερό να σκεπάζουν, να γεμίζουν, να καθρεφτίζουν. Να ρουφάνε οποιαδήποτε παραφωνία του γήινου κόσμου. Να στέλνουν πίσω οποιοδήποτε ζηλόφθονο βλέμμα φτάσει μέχρι την επιφάνεια.

Καμπύλες και νερό που κρατούν και μεταμορφώνουν σε κυματισμούς και κυκλικές δονήσεις οτιδήποτε καθάριο, αγνό, ευτυχισμένο τα ακουμπήσει.

Νερό. Εσωτερικό. Ύπουλο. Που ξερνά αλάτι και πληγές. Που γλείφει το παρελθόν και τις ρώγες που προεξέχουν από τις προτάσεις της καρδιάς.

Νερό τριγύρω, νερό και μέσα.

Είμαι αυτό που δεν αντέχω;

Έχω νερό κι όμως μπορεί να με σκοτώσει. Αν το αφήσω να ξαναμπεί μέσα μου.

Μην αφήσεις να σου φύγει αυτό που έχεις. Αυτό, με το οποίο γεννήθηκες. Αυτό που ο εαυτός σου επέλεξε να κρατήσει, για να ισορροπήσει ανάμεσα στα στοιχειά του σύμπαντος.

Και μην επιχειρήσεις να ξαναπροσθέσεις στη ζυγαριά των ρυτίδων σου ό,τι έδιωξες κάποτε. Θα είναι τρεις φορές πιο βαρύ…

αντίο τζαμένιες στάλες ~

Πηγή εικόνας: fauxto.hookephoto.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(0)