blog +Ο- σφαιρα

demon June 28th, 2010

Επέστρεψα…

… για λίγο έστω. Ιδιαίτερα λίγο. Και είμαι πραγματικά καλά. Τόσο που ελπίζω να μην πάθω τίποτα από την υπερφόρτωση και την έντονη ακτινοβολία! λολ

Φτου-φτου. ΜακριάαααααΑ

Είμαι διχασμένη μεταξύ 2 χωρών. Την οποία μία θα αφήσω πίσω μου πολύ σύντομα, δίχως τύψεις, δίχως δεσμεύσεις, δίχως προσμονές.

Και άρα… ΦΕΥΓΩ guys. Ναι, φεύγω!!!

Συμφώνησα με την καλύτερη δουλειά που θα μπορούσα να είχα ζητήσει. Και ανακάλυψα το καλύτερο σπίτι που θα μπορούσα να έχω βρει.

Τέλος Ιουλίου φεύγω.

Από τη γΕλλάδα.

Χάρισμά σας. Όχι σε σένα, μα σε όσους θέλουν να συνεχίσουν να αναπνέουν το δηλητήριό της.

Εγώ δε θέλω άλλο. Μου έφτασε. Αν έχω να ζήσω ακόμη άλλα τόσα (;) χρόνια, τότε θέλω να αρχίσω να μου δίνω και να κάνω για μένα. Μόνο. Φτάνει η μαλακία.

Προτιμώ να φορτίζομαι επειδή π.χ. βρέχει, επειδή σχόλασα μισή ώρα αργότερα, επειδή έχει κίνηση, επειδή λέκιασα το αγαπημένο μου φόρεμα, επειδή η γλάστρα μου δεν εμφάνισε ακόμη τα μπουμπούκια της, επειδή μου τελείωσα το γάλα, επειδή δεν πρόλαβα το Mall ανοιχτό, επειδή βαριέμαι να λουστώ, επειδή ξέχασα να πλύνω τα πιάτα, επειδή μου τελείωσε το απορρυπαντικό, επειδή βαριέμαι να ξεπακετάρω την τελευταία βαλίτσα, επειδή έκανα λάθος κι αγόρασα μια καλύτερη κρέμα προσώπου!

ΝΑΙ -

Μετρώ -κι εσείς ελπίζω μαζί μου- τις μέρες μέχρι να εξαφανιστώ από αυτό τον πλανήτη. Και μετά πάλι στο συννεφάκι μου θα είμαι.

Πάλι στον ηλεκτρονικό μου πάπυρο θα αφιερώνομαι. Αλλά θα έχω και τόσα άλλα, πολλά…

Μέχρι και οι επέτειοι πήγαν στράφι αυτό το μήνα. Το 31ο κλειδί μού το κλέψαν οι νεράιδες των σκέψεών μου και σε λίγο, θα μπω στη σοφίτα να πάρω από τη φωλιά το επόμενο της blogosfairas.

Λίγο ακόμη απέμεινε. … ΝΑΙ!!!

Πηγή εικόνας: kittyd.deviantart.com

• Μέσα στο ταξίδι
• Comments(17)

demon March 14th, 2010

Εγώ ξέρω απλώς ότι ο άντρας μου έστειλε μήνυμα κατά τις 00:20 ότι βρέχει (στα Πατήσια) και 3 και κάτι ώρες αργότερα όταν έβγαινα από το “Ζυγό” έβρεχε πολύ ψιλά αλλά αρκετά στην Πλάκα. Και είχε την πλάκα του όλος αυτός ο κόσμος σαν ποταμάκι, να λικνίζεται και να πηδά σα βατραχάκι στις πλάκες της Κυδαθηναίων. Και ήταν πράγματι αλλόκοτη αυτή η βροχή: πολύ-πολύ ψιλή σα χάντρες από διαλυμένο κολιέ, να πέφτει στο πλακόστρωτο της γης.

Πολλά “σα” έχω χρησιμοποιήσει ήδη… Mmm….

Ναι, λοιπόν. Πήγα στο “Ζυγό”. Εγώ που δε συνηθίζω να βγαίνω πλέον Παρασκευο-Σάββατα ούτε και να πηγαίνω σε μαγαζιά που συγκεντρώνουν τόσο κόσμο. Δεν έπεφτε καρφίτσα, υπόψιν.

Αλλά ο Μαχαιρίτσας μου αρέσει. Και η παρέα ήταν καλή. Και η πρόταση, επίσης συγκυριακά συμπαθητική.

Να πω ότι για μένα, το πρόγραμμα ήταν άνισο. Δηλαδή χόρτασαν σκηνή, χειροκρότημα και κέφι τα “Κίτρινα Ποδήλατα”, η Αφροδίτη Μάνου και σε δεύτερο πλάνο ο Γιάννης Κότσιρας, που προσωπικά δε μου κάνει κάτι ιδιαίτερο. Βασικά δε μου αρέσουν τα τραγούδια του. Αλλιώς η σκηνική παρουσία, μια χαρά.

Λαυρέντη δεν χόρτασα, αν και τον είχα δει στο σχήμα με τον Ζουγανέλη-Παπακωνσταντίνου κι εκεί δώσαν ρέστα. Ήταν όλοι τους ένας κι ένας και είχαν δέσει ΚΑΙ μουσικά!

Όχι όμως σε αυτό το σχήμα. Από μουσική, ξεσηκωτική “αλητεία” του σήμερα στα μπασταρδεμένα ταγκό που θύμιζαν Κουστουρίτσα κι άλλη κουλτούρα, και από ζεϊμπέκικα έστω και σε light μορφή (not) στον πάντα επίκαιρο Λαυρέντη. Κοίτα να δεις που έγινα φαν και δεν το γνώριζα!

Εντάξει, η ελληνική μουσική δεν είναι το φόρτε μου. Σημειωτέον, η έκπληξη είναι η Ζηνοβία Αρβανιτίδη, νέο κι ενδιαφέρον αίμα, υπέροχη φωνή και πλήκτρα.

Να δω, σήμερα θα βρέξει τελικά; Γιατί πρέπει να πάω Αγία Παρασκευή για ένα γύρισμα. Δέχομαι στοιχήματα! lol

Καλή Κυριακή, guys…

Υ.Γ. Α, ξέχασα να πω ότι παρολίγο να πιαστώ στα χέρια με έναν τύπο μπροστά, ο οποίος εννοούσε να καπνίσει 2 ολόκληρα πούρα μέσα σε ένα μισάωρο… “Ευτυχώς” που προς το τέλος, κάπνιζε “μονάχα” το 1/4 του μαγαζιού. Αν και δεν έχω καταλάβει γιατί θα πρέπει να υποστώ έστω και αυτό. Α, ναι. Και κάπως έτσι θυμήθηκα γιατί δεν πάω ή δεν πήγαινα σε τέτοια μαγαζιά. Πέρα από το στριμωξίδι…

Πηγή εικόνας: j-rimaz.deviantart.com

• Bubbles
• Comments(8)

demon August 13th, 2009

Δευτέρα 10-8-09

Λείπαμε όλη μέρα, σήμερα. Από τις 16:00 που πήγαμε για μπάνιο έως τις 21:30 που γυρίσαμε, μετά από πολύ Uno, ψαράκι στον Άγγελο (κορυφή!), στο χωριό Διονυσίου και καλοπέραση!

Τρίτη 11-8-09

Σήμερα έβρεχε το πρωί και ο καιρός δε θύμιζε σε τίποτα καλοκαίρι ή διάθεση για μπάνιο. Παρόλα αυτά, το απόγευμα επιχείρησα να γευτώ κύμα. Μάταια. Η θάλασσα είχε βγάλει λάσπη και δε σου ‘κανε κέφι το θέαμα.

Κάπως έτσι, καθίσαμε στις αναπαυτικές καρέκλες του Concha για cocktail και φρουτοσαλάτα και… οπωσδήποτε Uno! Πάλι κέρδισα. Pfff…

Σκατούλες. Διακοπές στη βροχερή Χαλκιδική. Ας είναι. Καιρός να μάθω να ριλαξάρω και χωρίς μπάνια. Τι στο καλό μες στην εξοχή είμαι;

• Μέσα στο ταξίδι
• Comments(4)

demon August 12th, 2009

Φτάσαμε λοιπόν. Αφού ξυπνήσαμε στις 06:30 για να προλάβουμε τις βροχές που είχε δώσει το meteo, τις οποίες όμως μια χαρά λουστήκαμε στο τελευταίο κομμάτι της διαδρομής, στη Θεσσαλονίκη πια, ξεπεζέψαμε Χαλκιδική!

Σάββατο: πήγαμε για το πρώτο μας, εδώ, μπάνιο. Τριγύρω είχαν μαζευτεί απειλητικά ορδές από σύννεφα κι ο άντρας δεν ήθελε με τίποτα να γευτούμε δεύτερο κύμα νερού. Ούτε κατά διάνοια. Άσε που, αν έβρεχε, ο δρόμος προς το σπίτι θα ήταν γεμάτος λάσπες και ούτε ένα enduro δε θα μας έσωζε.

Κάπως έτσι κι αφού μόλις είχα βρέξει το κορμάκι μου, φύγαμε κακήν-κακώς, αφήνοντας πίσω μας ένα αρκετά γλυκερό και βαρετό Daikiri φράουλα, έναν freddo espresso, μια ολοζώντανη φρουτοσαλάτα, μια παρτίδα Uno και τις ελπίδες μου για πολύωρη παρουσία στην παραλία των Νέων Μουδανιών Χαλκιδικής.

Κάτι μου λέει ότι κάπως έτσι θα κυλήσουν οι άμεσες μέρες. Με έναν άστατο καιρό να ανακοινώνετε στο δελτίο καιρού, με κάποια δροσίτσα και κυνηγητά του ήλιου από μυριάδες σύννεφα.

Αντίο Σάββατο.

Δίνω τα διόδια, ως έχουν, για φίλους ιπτάμενους ταξιδευτές:

Διόδια Αθήνα-Θεσσαλονίκη (για μηχανές)

Διόδια Αφιδνών, περάσαμε ώρα 08:02: 1.90
Διόδια Σχηματαρίου, περάσαμε ώρα 08:14: 1.90 
Διόδια Πελασγίας, Μαλιακός, περάσαμε ώρα 10:48, 1.40
Διόδια Μοσχοχωρίου, Μαλιακός, περάσαμε ώρα 11:25, 1.80
Διόδια Τεμπών, Μαλιακός, περάσαμε ώρα 11:47, 0.70
Διόδια Λεπτοκαρυάς, Μαλιακός, περάσαμε ώρα 12:08: 1.60
Διόδια Μάλγαρων, έξω από τη Θεσσαλονίκη, 12:52, 1.00

(δύο στάσεις ανεφοδιασμού κάναμε, μία πριν τη Λαμία και μία στον Κορινό, ημίωρης διάρκειας η πρώτη, ολιγόλεπτη η δεύτερη)

• Μέσα στο ταξίδι
• Comments(2)

demon August 6th, 2009

Ετοιμάζομαι για το μεγάλο ταξίδι.

Αυτή ήταν η δεύτερη έκπληξη του άντρα. Η πρώτη ήταν η μυστική απόδραση στα Πούλιθρα και τώρα, επισπεύδουμε την αναχώρηση για τις διακοπές μας: ΑΥΡΙΟ!

Αύριο, εκτός απροόπτου –κανένα απρόοπτο!- θα ξεκινήσουμε πολύ νωρίς το ταξίδι των 560 χιλιομέτρων (!). Με τη μηχανή!

Το ξέρω πως τούτη τη φορά η διαδρομή θα είναι πιο κουραστική. Θα συναντήσουμε αέρηδες, θα διασχίσουμε πιθανών βροχές και ίσως το, αγύμναστο πια, σώμα μας να μην αντέξει όλη αυτή την πίεση, στον αυχένα, στο κεφάλι.

Παρόλα αυτά, το αναμένω αυτό το ταξίδι. Είναι κάτι σαν κάθαρση. Εσύ κι εγώ, συνοδοιπόροι απόλυτοι σε μια αμιγώς σιωπηλή διαδρομή. Κάτι κοινό, κάτι θαυμάσιο, κάτι εσωτερικό.

Σχεδόν 5½ ώρες ταξίδι, με 2 σύντομα διαλείμματα για ανεφοδιασμό και stretching. Μπρος και πίσω. Με τα χέρια στο τιμόνι, στην ταχύτητα, στον αέρα, στο σημείο που πλησιάζει. Και η ρόδα να καλπάζει.

Να βλέπουμε χιλιόμετρα ασφάλτου, σύννεφων, ήλιου, πρασίνου, διερχόμενων αυτοκινήτων, κενού τοπίου, γεμάτων εικόνων.

Μια ατελείωτη, ευρύχωρη γραμμή από την Αθήνα προς το Βορρά.

ΦΕΥΓΩ λοιπόν.

Πηγή εικόνας: mariangelkiss.deviantart.com

• Μέσα στο ταξίδι
• Comments(8)

demon April 14th, 2009

Είμαι ζάρι! Το αποφάσισα. Σήμερα έχω πολύ κακή διάθεση. Κοιμήθηκα, αν και πολύ αργά, νορμάλ ώρες, και ξυπνώντας ένιωσα ένα κενό∙ τα μάτια μου πρησμένα, το στόμα μου ραμμένο και το μέσα μου να θέλει να μείνει μόνο του.

Οπότε κι αποφάσισα πως για σήμερα θα είμαι το ζάρι. Και μάλιστα εκείνη η πλευρά που έχει τις περισσότερες κουκίδες.

Είπα να πάω κόντρα στις ψιχάλες και να δώσω φως, κερένιο στο πράσινο μάτι μου. Στίβαξα μπροστά μου όσα βαζάκια χωρά η αγκαλιά μου, τους πρόσθεσα ρεσώ και τους έβαλα φωτιά!

Πειράζει που θέλω να κρατήσω αυτή τη διάθεση για σήμερα;

• Bubbles
• Comments(2)

demon April 10th, 2009

Το χέρι μου παίζει νευρικά πάνω στο delete. Λες και στέλνει σήματα Μορς. Μετά από ακόμα μία μέρα στους δρόμους, με εκπλήξεις, κινήσεις προσφοράς και καλοσύνης που σε σκλαβώνουν και σκέψεις που μοιάζουν περισσότερο με σταγόνες καταρρακτώδους βροχής, αναρωτιέμαι… Πόσο προκλητική και άνιση μπορεί να γίνει η συμπεριφορά κάποιων ανθρώπων.

Και μετά το αφήνω αυτό το θέμα πίσω μου και πηγαίνω σε όμορφα κανάλια. Αναλύω πράξεις ανθρώπων που μου είναι πραγματικά συμπαθείς. Πόσο μπορεί να φοβάται κανείς να πλησιάσει κάποιον; Πόσο χρόνο μπορεί να χρειάζεται το μάτι και η ψυχή του μέχρι να περπατήσει μόνος, χωρίς μπαστούνι;

Πόσο μπορεί να έχει πληγώσει κάποιον ένας άνθρωπος ο οποίος από την πολλή του ανασφάλεια πουλά μια φιλία; Πόσο φτηνά, ζηλόφθονα, κακιασμένα μπορεί να φερθεί κάποιος όταν παίρνει ανάσα μονάχα όταν εσύ φεύγεις; Γιατί όσο είσαι εκεί του έχει σωθεί το οξυγόνο από την υπερπροσπάθεια να φανεί κι αυτός, να ξεχωρίσει, να μη δείξει πως όντως είναι λίγος.

Τελικά δεν έχει σημασία πόσο σίγουρος είσαι για ό,τι έχεις.

Ίσως μάλιστα να έχει μεγαλύτερη σημασία το να γνωρίζεις τι λείπει.

Άλλωστε κανείς δε θα προσέξει τα πολλά κομμάτια που μπορεί να λείπουν από ένα παζλ.

Όλοι όμως θα εστιάσουν στο ένα και μοναδικό που λείπει από ένα δύσκολο παζλ.

Πηγή εικόνας: yuko-no-hatsu.deviantart.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(2)

demon March 22nd, 2009

Με έπιασε χτες. Το μεσημέρι. Όταν πια γύρισα σπίτι μετά από δουλειές. Μαζί με τις σακούλες και τους λογαριασμούς, κουβαλούσα και τη βροχή. Κι όπως ξάπλωσα για να ελαφρύνω, έμεινα. Να ζαλίζομαι. Μαγική εικόνα γίναν τα πάντα γύρω μου. Σαν εκείνο το χάρτινο παιχνίδι, που το μέσα μένει ίδιο, το περίβλημα αλλάζει όμως. Κι είναι τόσο πολύχρωμο, τόσο φανταχτερό και φωτεινό, που κουράζεσαι να το κοιτάς για πολύ ώρα.

Μου κράτησε ώρες πολλές. Δια της βίας έφαγα. Ένιωσα στομαχικό ίλιγγο, ο οποίος όμως δεν πέρασε χρησιμοποιώντας τα κλασικά τρικ. Έφαγα αλμυρά, έφαγα καπάκι σοκολάτα, ήπια Coca-Cola. Τι άλλο;

Ξάπλωσα.

Σηκώθηκα.

Κάθισα λίγο στην τηλεόραση να δω “Mad Men”. Μόλις τελείωσε το επεισόδιο έτρεξα στο κρεβάτι και απλώθηκα. Έβαλα δυο μαξιλάρια κάτω από το σβέρκο μου. Κι ένα στα πλάγια για όταν γυρίσω.

Με κούρασαν όλες αυτές οι κινούμενες εικόνες. Που μιλάνε κιόλας!

Ήρθε το βράδυ. Και κοιμήθηκα. Κι αλάφρυνα.

Ήρθε και το σήμερα. Και μπόρεσα να σηκωθώ και να περπατήσω χωρίς να κουνά άτσαλα το σκαρί. Κι όμως. Ακόμη υπάρχει η παραζάλη. Η αστάθεια. Βγήκα στο μπαλκόνι να ταΐσω τις γάτες. Με τίποτα.

Δευτέρα πρέπει να πάω στο γιατρό. Τους σιχαίνομαι. Αυχενικό λέει η μητέρα μου. Λόγω του pc. Και καλά, σπίτι την έχω ανεβάσει την οθόνη. Να φτάνει στο ύψος των ματιών μου. Στη δουλειά που και παλιά είναι και κάνει μιάμιση ώρα να νετάρει;

Αν είναι αυχενικό.

Ό,τι κι αν είναι, δυσάρεστο είναι. Και μπελάς.

Πηγή εικόνας: two-zero-two.deviantart.com

• Bubbles
• Comments(4)

demon March 18th, 2009

Σαν πυγολαμπίδα, σαν αυτόφωτη τρεμάμενη πεταλούδα, ανάβει απέναντι, στο πάρκο, η λάμπα. Αυτή η στρογγυλή φούσκα που μέχρι πριν από μισή στιγμή ήταν σκοτεινή, αρχίζει να τσουρουφλίζεται. Να χορεύει, να πυρακτώνεται, να παίρνει φως.

Έχω πάει κοντά στα τζάμια του γραφείου και κοιτάζω όλο αυτό το γκρι σκηνικό. Σα να πέρασε κάποιος ένα αχνό φιλμ μπροστά από το πράσινο μάτι μου. Σα να μου έκρυψε με ένα θαμπό παραβάν τον κόσμο έξω. Για λίγο θυμήθηκα κάτι εκδρομές βόρεια. Σε ορεινά χωριά, γεμάτα αρωματικούς καπνούς τζακιού, αίσθηση ομίχλης και θαλπωρής. Βαριά ξύλινα έπιπλα, φλοκάτες, φαγητά σε πύλινα και μπρούσκο κρασί.

Τώρα που είμαι στη δουλειά, θυμάμαι πόσο μου έχουν λείψει αυτές οι εκδρομές. Οι υγρές, οι ξεβολεμένες. Οι γλιστεροί περίπατοι πάνω στο πλακόστρωτο που κατηφορίζει επικίνδυνα και πάει στον καφενέ του χωριού. Με τα σαλιγκάρια και τα μανιτάρια, με τα σύννεφα που μοιάζουν με βούρτσες, έτοιμα να επιτεθούν, με τα ασφυκτικά ζεστά πουλόβερ, τα ζαριασμένα χέρια, το λευκό κρύο πρόσωπο  και την κόκκινη, υγιή μυτούλα.

Γιατί βρέχει τόσο;

Άντε να ονειρευτώ λίγο ακόμα.

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(0)

demon March 17th, 2009

Ε όχι και χύμα στα άντα!

Να μου πεις ήταν το μόνο λογικό. Να φύγει το μηχανάκι σταματημένο! Που να βάλω και βαρελάκι πάνω. Ναι. Βάζεις μπρος, το ‘χεις κλειδωμένο και ξεχασμένο και τσουπ, μπλοκάρει ο τροχός. Τόσο απλό. Αμέ!

Τι μέρα. Από τη μία είχαμε επέτειο. Από την άλλη βγήκα να σκοτώσω το μικρό. Το οποίο θα το δώσω πού θα μου πάει. Αποτελεί συλλεκτικό κομμάτι. 20ετίας! Άκου σκηνικό: οι ουρανοί να ανοίγουν, μια ασπρίλα να καλύπτει τα πάντα κι εγώ να θέλω να δοκιμάσω να το καβαλήσω το ρημάδι το καινούργιο. Αφού στην ευθεία μια χαρά το πάω ρεεε…

Κι εσύ, κλασικός άντρας, να με πιέζεις. Θα βρέξει! Ε, ας βρέξει γαμώτο. Πήγαινε σπίτι. Έχω τους ρυθμούς μου σε αυτό.

Πού να προλάβω να πάω δουλειά. Με κατεστραμμένη μπαταρία που θέλει ανά 1 χιλιόμετρο τσεκάρισμα, περίμενα κάνα 40λεπτό την Moto Assistance or something και κάναμε Βύρωνα-Πατήσια σε μια ώρα και πολλά ψιλά!

Σα να έχω σκάψει αιστάνομαι. Σα να έχω κάνει καμπούρα. Κουρασμένη. Το δε αριστερό μου χέρι πώς δεν έβγαλε μελανιά, ακόμη δεν το ‘χω καταλάβει. Πολύ βάρος ο συμπλέκτης. Μαζί με το άγχος.

Όλα μαζί σήμερα.

Α, και μετά από 5 μέρες φοβερής πίεσης, τελείωσα και με όλες τις δουλειές που είχα αναλάβει ως κειμενογράφος. Μια μεγάλη δουλειά, σημαντικό σπεκ, στο οποίο έβαλα τις ιδέες για την καταχώρηση, τα σλόγκαν και το body copy. Ένα βιβλίο και ένα site. Μη ρωτήσεις τι περιεχόμενο.

Πάω να δω CSI. Να ξεσκονίσω την On. Να χαλαρώσω πίνοντας ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Να ανάψω τα κεριά μου. Τα μάτια μου. Και να ζεσταθώ κάτω από τις μαύρες γάτες μου. Άντε και τον άντρα!

Αυτό το κομμάτι το φυλάω γι’αργότερα.

Πηγή εικόνας: blackandbluewalls.deviantart.com

• Bubbles
• Comments(2)