blog +Ο- σφαιρα

demon November 29th, 2008

Πόσο μ’αρέσει να σκεπάζεται το κορμί μου από ψιχάλες.

Πόσο μ’αρέσει να παρακολουθώ τις στάλες να κρεμιούνται απελπισμένες από υφάσματα τραχιά και μεταλλικές επιφάνειες, λίγο πριν, αποκαμωμένες, πέσουν τελικά στο τίποτα και χάσουν το θηλυκό τους σχήμα.

Πόσο μ’αρέσει αυτή η θαμπάδα που σχηματίζεται από την ορμή των σταγόνων.

Πάω να χωθώ στην κουζίνα. Να ανοίξω τα κιτάπια μου, να φτιάξω λεμονόπιτα. Μου μύρισε τώρα… Έτσι, κάτι να ξινίζει. Να πηγαίνει κόντρα στη θαλπωρή του εσωτερικού του σπιτιού.

Να ξυπνά με το έντονο άρωμα και το φαινομενικά ήρεμο κι επαναλαμβανόμενο χρώμα του. Πάω για λεμονόπιτα. Πάω για βροχή. Πάω για αγκαλιά.

(ποιος θα μ’αγκαλιάσει εμένα;)

Πηγή εικόνας: kolodziejs.com

• Bubbles
• Comments(0)

demon November 4th, 2008

Μμμ, είδα όνειρο σήμερα το πρωί. Αργούτσικα. Και μάλιστα μεγάλο όνειρο. Ολάκερη ιστορία. Με αλλόκοτους επισκέπτες. Πουθενά ο άντρας. Ένα εξοχικό, φίλες, έναν πανέμορφο χώρο, χωματόδρομο, καθημερινότητα ανέμελη, μια απαγωγή, έναν διάσημο και τον μπαμπά μου να μου κάνει, ως συνήθως, το ταξί-κουβαλητή! Στην Κίνα θα ήταν ένα έξοχο τουκ-τουκ! Τι όμορφο και τεράστιο που ήταν εκείνο το σπίτι…

Ναι, τα κοινά με την πραγματικότητα τα αναγνωρίζω. Υπάρχουν όμως και τόσα αλλόκοτα στοιχεία. Σα βροχή, ομίχλη, κορδέλες και χρώματα παραπλανητικά μοιάζουν.

Τρίτη σήμερα. Έχει δουλειά, ελάχιστα εξωτερικά τρεξίματα, ορισμένα τηλέφωνα και το βράδυ, οπωσδήποτε, να παρακολουθήσω τις εκπομπές που έχω σημειώσει, για τις εκλογές στην Αμερική.

Μα ποιος μου είχε πει πως φοβάται τα ίδια του τα όνειρα…;

Πηγή εικόνας: thebrokenfool.deviantart.com

• Bubbles
• Comments(0)

demon October 2nd, 2008

Καλή μέρα Άρχοντα Ουρανέ. Δηλαδή τώρα πλάκα μου κάνεις; Σκαρφίστηκες όλο αυτό το μισάωρο –και ούτε- χαμό βροχής, για να με σηκώσεις από το κρεβάτι; Κατά τις 09:00 άνοιξαν οι ουρανοί κι εγώ μέσα στη νύχτα μου, έβαλα παντελονάκι και φανελάκι και ξεχύθηκα στη βεράντα. Τις γάτες είχα στο μυαλό μου. Μη γίνουν μούσκεμα. Γιατί μέχρι να μου αλλάξουν τεντόπανο, είμαστε εκτεθειμένοι! Μπάζουμε από παντού!

Αν δε μου θύμιζες πως είμαι γυμνή, έτσι θα ‘βγαινα μέσα στην τρέλα μου. «Σιγά. Δε θα πάθουν τίποτα. Γατιά είναι», να σκούζεις εσύ και να με θυμώνεις ακόμη παραπάνω.

Ε, τελικά, τα γατιά δε βράχηκαν. Βράχηκα εγώ! Προβλέψιμο…

Οπότε τώρα έχω φτιάξει κακάο με γεύση πορτοκάλι –το καλύτερο!-, έχω βάλει καλτσάκια κοντά και ενημερωτικό ραδιόφωνο και ζεσταίνω το δικό μου τρίχωμα!

Καλή μέρα Ουρανέ. Κάτσε φρόνιμα… Αν και, δεν έχω πρόβλημα να ξανανοίξεις τη βάνα, αν σε πιάσει ακράτεια. Μόνο να είμαι μέσα ε; Και, ρίξε ρε φίλε κι εσύ μια προειδοποιητική.

Πηγή εικόνας: ojosverde.deviantart.com

• Bubbles
• Comments(2)

demon September 10th, 2008

Δεν έχω ξανανιώσει έτσι. Σ’ευχαριστώ, αληθινά. Πραγματικά. Δεν έχω αιστανθεί ποτέ ξανά έτσι.

-«Πως είναι το έτσι;».

… το ΑΠΟΛΥΤΟ?!

Να μπαίνω ολόκληρη μέσα σου, να σε ρουφάω, να σε εξαφανίζω, να σε γεμίζω πρωτόγονους χυμούς και στάχτες, κραυγές και δάκρυα. Να χύνω και να νιώθω πως βγαίνω από το κορμί μου. Ότι το αφήνω, μαζί με τη γήινη ηδονή του πίσω. Και πως ξυρίζω με ορμή το οξυγόνο μου, ανασαίνω όπως η βροχή που στάζει πάνω στη μουσική.

Ακόμη χύνω και κοιμάμαι πάνω στα όνειρά μου. Σε αυτό που μόλις συνέβη. Σε αυτό που μόλις δώσαμε. Εσύ κι εγώ!

Πηγή εικόνας: profile.myspace.com

• HardcOre
• Comments(2)

demon September 6th, 2008

Είναι σα να πιάνεις τις στάλες. Δε διαπερνούν ποτέ τα δάχτυλά σου. Δε χάνονται ποτέ μέσα στο δέρμα σου. Δεν αλλοιώνεται ποτέ το σχήμα τους, το δάκρυ τους. Έτσι, πέφτουν πάνω σου και μένουν πάντα εκεί. Αγγίζεις τις σταλαματιές και βλέπεις μέσα από τα γυαλάκια τους. Σαν πολυέλαιος. Υγρός πολυέλαιος. Αυτό είναι!

Νιώθω σαν το πορτοκαλί. Απόχρωση κάποιου ζωηρού χρώματος. Ηχώ ζουμερών σκέψεων.

Echo… Echo… Echo ~

Μέσα στα δέντρα, κάτω από μυρωδιές ζωής, πάνω σε ρίζες που κρατάνε τα πάντα εκεί που γεννήθηκαν.

Νιώθω πέτρα. Στο παντού. Σκεπάζω, κρατώ δροσερές τις ηλιαχτίδες, αντανακλώ, ελκύω, κρύβω, έχω βάρος, υπόσταση. Κι ανήκω, και μπορώ να χτίσω, κι έχω τριγύρω πέπλα από τη ζωή την ίδια.

Πηγή εικόνων: www.deviantart.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(0)

demon September 1st, 2008

Τα σώματά μας τράβηξαν τη θερμότητα κι άφησαν τον αέρα να αναπνεύσει ξανά. Η μέρα γέμισε δροσιά και η νύχτα ψύχρα, σχεδόν.

Κοιμάμαι πλέον με σεντόνι. Καλύπτω τα μέση μου μονάχα, γιατί έτσι που είμαι δίπλα στην ορθάνοιχτη μπαλκονόπορτα, δε θέλω να ξυπνήσω το πρωί άρρωστη. Ούτε καν με την υπόνοια συναχιού.

Το απόλαυσα το Σαββατοκύριακο. Πήρε ξανάστροφες ο ουρανός κι έφτυσε καταιγίδες, αστραπές και μπουμπουνητά που δόνησαν όλα τα βουνά.

Κι εγώ, με τη μηχανή έξω να αναζητώ εφημερίδα, να βγαίνω για δείπνο, να ανεβαίνω στον Υμηττό για περπάτημα.

Ήρθες κι εσύ για καφέ και τα είπαμε. Για τις γάτες μας κυρίως. Και για τις καταδύσεις. Για τη φωτογραφία και το κρυφτό των φύλων.

Και το βράδυ κοιμήθηκα πολύ άσχημα. Χτες. Είδα κάτι που για κάποιο λόγο κρύφτηκε τόσο βαθιά ώστε έγινε φύκι κι εξαφανίστηκε. Ούτε καν τα λουλούδια του δεν μπορώ να ξεθάψω. Το μόνο που ξέρω, που έμαθα, είναι πως έμπηξα το νύχι μου στο λαιμό του άντρα. Έτσι μου είπε. Ξύπνησε, με κλώτσησε ελαφρά και με ρώτησε «τι κάνεις;». Και τον ρώτησα κι εγώ μέσα στον ύπνο μου «τι κάνεις; Γιατί με σπρώχνεις;».

Κάτι είδα. Γιατί ξύπνησα και πονούσε πολύ το δάχτυλό μου. Μάλλον το έμπηξα στη σάρκα του. Αλλά τι έβλεπα; Και τι νόμιζα πως έκανα; Σε ποιον;

Θυμάμαι μόνο ένα. Πολύ δυσάρεστο. Ξύπνησα με το στόμα ανοιχτό, το κεφάλι προς τα πάνω, να προσπαθεί να αναπνεύσει και θυμάμαι μια κραυγή σαν αναρρόφηση. Σα να πνίγομαι…

Πνιγόμουν στον ύπνο μου; Ή με έπνιγαν…

Γι’αυτό έβγαλα νύχια;

Καληνύχτα όνειρο.

Πηγή εικόνας: elixile.deviantart.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(4)

demon August 10th, 2008

Τι απαίσια μέρα… Χειμωνιάτικη τελείως. Ούτε καν φθινοπωρινή. Κι εγώ, κλασικά εικονογραφημένα, έξω. Πάνω στη μηχανή. Στα φώτα της Αττικής, του The Mall, της Ηλιούπολης, του Βύρωνα. Πήγα παντού. Πήγα και σήμερα. Ανώμαλη πρέπει να είμαι. Κάπου στην Κηφισίας είδα και την πορεία για τον πόλεμο στη Γεωργία, με μπατσάκια να κρατάνε το νυφικό κι Άγγλους να ανεμίζουν λευκές σημαίες με κόκκινους σταυρούς, των ιπποτών.

Σκοτεινιασμένος ο γυάλινος, μωσαϊκός θόλος της πόλης μου κι αντί να μείνω μέσα, να υποδυθώ την πάνινη κούκλα που άμα βραχεί ζαρώνει, βγήκα. Άνοιξα το σακίδιο του μυαλού μου κι έχωσα τον ετοιμόγεννο ουρανό, την πράξη πριν συμβεί και τα καλομαγειρεμένα σύννεφα. Άμα μου το ‘χες πει νωρίτερα, θα ‘παιρνα μαζί και την τρύπια μου απόχη. Να ρίξω μέσα σπίθα-σπίθα τον αέρα, τον αθάνατο, τον χειροποίητο. Τον δικό μου. Ναι, μπαλόνι θα γίνω στο τέλος. Κατακόκκινο!

Κάπως έτσι εκδήλωσε το μένος του ο ένοικος του υψηλότερου ορόφου της γης. Έκλεισε το γενικό, σκοτείνιασε τα πάντα και ξεκίνησε να μας κατουρά ρυθμικά. Κι όταν τελείωσε η παράσταση, άνοιξε τους προβολείς, στη μεγάλη σκάλα, και φώτισε την απογευματιάτικη νύχτα. Κόκκινο παντού. Και ροζ μαζί. Και φούξια κι ένα πορτοκαλί, φανταχτερό κόσμημα.

Σε ελάχιστες ωρίτσες φεύγω. Ανεβαίνω στην ανεμόσκαλα και πάνω Χαλκιδική ΓΙΟΥΠΙ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Καλές διακοπές παιδιά. Τα λέμε σε καμιά βδομάδα. Give or take (give, give!!!)

Σας αφήνω τον ήλιο και τη σκόνη. Και μαζί, σε ειδικό κουτί-αφιέρωση με μια χελώνα πάνω, τον Rob Halford στο “Painkiller”. ΔΙΑκοΠΕΣ = Painkiller

This can’t be right, it’s raining in the forest of the sun! φιλιά guys. Κι αυτή η προτασούλα αφιερωμένη, χωρίς χελώνα, από τον κόσμο των ξωτικών και των αστρικών σύννεφων. Και του μουσικού Αίολου! Τον δικό μου, δίτροχο και μονίμως καβλωμένο κόσμο.

~ Bye ~

• Μέσα στο ταξίδι
• Comments(8)

demon July 28th, 2008

Σ’ευχαριστώ Ευούλα που με τράβηξες στα χωράφια, μέσα στα αστέρια, κάτω από φωτορυθμικά τεχνητά και φυσικά, για να μυρίσω ξανά, από λίγο, την αμήχανη απόχρωση ενός πάρτυ!

Σ’ευχαριστώ αγγελάκι που ενδιαφέρεσαι για τις λέξεις της ζωής μου. Της εμφανούς και μη.

Σ’ευχαριστώ Μαλινάκι που δεν άκουσες τη μετάφραση που έδωσα στις οδηγίες της Εύας, γιατί αλλιώς κι εμείς, Ραφήνα θα καταλήγαμε. Βασικά, δεν ξέρω αν θα μας χαλούσε αυτό. Διότι και πιο αργά θα φτάναμε στο κτηνιατρείο και τους μηχανόβιους θα είχα χαιρετήσει… από κοντά.

Σ’ευχαριστώ Μολυβούπολη που εμφανίζεσαι από το πουθενά, όταν οι καρποί του πράσινου είναι έτοιμοι να ακουμπήσουν τη γη.

Κι εσένα Βάσκες που μπουκώνεις το στόμα σου με σταγονίδια δικά μου.

Σ’ευχαριστώ μανούλα. Που θυμάσαι το παρελθόν σου και το ποτίζεις μαζί μου.

Σ’ευχαριστώ Ανδρονίκη, που μου χάρισες δυο κατάμαυρα τερατάκια που είναι λες και βγήκαν μόλις από… σολάριουμ ή ψησταριά.

Κι εσένα, Νυχτερινή που, που και που παίρνεις στα χέρια το στηθοσκόπιο κι ενώνεις την καρδιά με το υπόλοιπο σώμα.

~

Σ’ευχαριστώ Μιχάλη. Που λιώνεις πάνω μου. Μέσα μου. Μαζί μου!

~

Το αφιερώνω σε όλα τα μάτια που γνώρισα τους τελευταίους 9 μήνες και σε όλα εκείνα τα δάχτυλα που γύρισαν τον καθρέφτη ανάποδα. Στους διαδικτυογράφους του internet και της ζωής που σκίζουν τις σελίδες του ημερολογίου τους, κι αντί να τις πετάξουν, τις βρέχουν και τις αφήνουν να ταξιδέψουν εδώ μέσα!

Thx guys…

Πηγή εικόνας: aegis-strife.deviantart.com

• Μέσα στο ταξίδι
• Comments(6)

demon June 18th, 2008

Καλημέρες. Πολλές και ζουμερές καρδιά μου.

Χτυπάς και σήμερα.

Βλέπεις και σήμερα.

Αγγίζεις και σήμερα.

Ωραία. Είμαι καλά λοιπόν.

Να σου μιλήσω ή έχεις δουλειά και σε απασχολώ;

Μετράς μήπως τις χάντρες που περιμάζεψες τις τελευταίες ώρες στον ύπνο σου;

Όταν φίλμαρες όνειρα και ψάρευες δίχτυα;

Ετοιμάσου ζωή! Ετοιμάσου κι εσύ!

Ένα, δύο τρία.

Βάζω τη μάσκα και βουτώ.

Να συλλέξω αστερίες και θαλάσσια αστερόσκονη.

Να λιαστώ πάνω στα λεία σεντόνια του νερού.

Να με γαργαλήσουν οι αφροί της φύσης.

Να αποκοιμηθώ κάτω από πράσινες σκιές.

Καλημέρα. Μάτι μου, στόμα μου, καρδιοχτύπι.

Καλημέρα σε μένα. Καλημέρα και σε σένα.

Με ένα φιλί στεγνό, σύντομο, πεταχτό σε αφήνω. Σκέψου μονάχα τι μπορούν να κάνουν αυτά χείλη… Τι μπορούν να κάνουν όταν υγρανθούν από τη βροχή σου.

Καλημέρες. Πολλές και σπινθηροβόλες!

Πηγή εικόνας: numbpurplehaze.diaviantart.com

• Bubbles
• Comments(6)

demon June 8th, 2008

Τι όμορφη που είναι η Κυριακή. Τι ακέραιη μέρα. Σα να συνωμοτούν όλα τα στοιχειά της φύσης. Τα έγκατα της γης ροχαλίζουν ήρεμα, ο αέρας παίρνει ρεπό, η βροχή συσκέπτεται με τον εαυτό της και το κρύο κάνει recharge. Σήμερα, παραφώνησε βέβαια λιγάκι η κοιλιά της μητέρας. Σα να μη χώνεψε καλά ή σα να είναι έγκυος. Πάλι.

Όμορφη μέρα όμως. Το ‘χει, το ‘χει!

Με περιμένει η συνέχεια ανάγνωσης των Κυριακάτικων εφημερίδων. Κάποτε δούλευα Κυριακές. Η αλήθεια είναι ότι όσο δούλευα στο χώρο μου, εργαζόμουν σταθερά 6 μέρες την εβδομάδα. Ποτέ δε μ’ενόχλησε όμως η Κυριακή ως μέρα εργασίας. Με έναν παράδοξο τρόπο, ξυπνούσα πάντα νωρίτερα και πάντοτε πιο εύκολα. Και η αγορά είτε ξημερώματα είτε το πρωί αργά της Κυριακής μέχρι το ξεκοκάλισμα, αποτελεί σταθερά τελετουργία.

Έχω να διαβάσω πολύ και πολλά ακόμη. Να ενημερώσω και το μικρό, μαύρο ημερολόγιό μου για να μη νιώθει μοναξιές, εκεί, στο συρτάρι.

Να δω σε τι στάδιο βρίσκεται το limoncello που επιχειρώ πρώτη φορά να συνθέσω.

Να δουλέψω πάνω στο project μου, φυσικά. Να σερφάρω, να ακούσω ειδήσεις αν προλάβω, να φάω κάτι που να θυμίζει καλοκαίρι, να δω ίσως την «Καρδιά του κεραυνού» στο Mega. Να αναρωτηθώ μήπως την έχω ξαναδεί!!!

Κι αν αντέξω, θα γούσταρα να απολαύσω, έστω στις 02:00 που προβάλλεται, ο Σέρλοκ Χολμς και «Το βασιλικό σκάνδαλο». Αυτό, και να το έχω δει, άνετα καθίζω τον ποπό μου για μια επανάληψη!

Σέρλοκ Χολμς, Μις Μαρπλ, Πουαρώ και Άντζελα Λάνσμπερι στο «Murder she wrote»… Είμαι διατεθειμένη να ζήσω μόνο με αυτούς.

Πάει 18:30… πάω να συνεχίσω με την Καθημερινή. Καλή Κυριακή ό,τι κι αν ακούς στο ραδιόφωνο…

Πηγή εικόνας: edumetrics.org

• Bubbles
• Comments(0)