blog +Ο- σφαιρα

demon December 3rd, 2008

Δεν ξέρω πόσα κεριά να βάλω μπρος για να καθαρίσει αυτή η μαυρίλα που σε περιβάλλει τις τελευταίες ώρες.

Δεν μπορώ να θυμηθώ πόσο χαρτί φύσηξα μέσα στην ψυχή σου τους τελευταίους μήνες. Μα αν χρειαστεί θα κατεβάσω όλους τους αέρηδες και θα τους δέσω κοντά σου, στο προσκεφάλι σου, για να διώξουν αυτή την άγκυρα.

Να σταματήσεις.

Να φύγεις μόνος.

Να σηκώσεις το νερό και να κοιτάξεις από κάτω.

Θα ζήσει. Αλλά κι αν δε μείνει εδώ, μαζί σου, θα ξέρεις, πως μέχρι το τέλος το ήθελε. Ξέρει ότι την έχεις ανάγκη. Ξέρει ότι ένα μεγάλο κομμάτι σου ζει μαζί της.

Πήγαινε -

`

στο αfιερώνω. να της το δώσεις ~

Πηγή εικόνων: www.pictures-of-cats.org

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(0)

demon December 1st, 2008

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να συνεννοηθούμε; Μου λες, ε;;; Εσύ δηλαδή δεν έχεις νιώσει ποτέ πως όλα είναι εναντίον σου;

Χέσε τα αστέρια και τα τετράγωνα που σχηματίζουν. Χέσε την πανσέληνο που σε κάνει μαριονέτα των μυαλού και των οργάνων σου. Χέσε και το κρύο που σε εκνευρίζει.

Είναι μέρες, στιγμές, εποχές, που αιστάνεσαι πως οι γύρω σου είναι αλλού. Μίλια μακριά από σένα. Πως είναι όλοι μα όλοι τους επιθετικοί απέναντί σου. Όχι;

Κι αν ναι, τότε δεν μπορεί να είναι της φαντασίας σου. Έτσι δεν είναι;

Χέσε τον εγωισμό και την ψωνάρα σου. Καταλαβαίνεις τι σου λέω;

Εδώ έχω εμένα, εδώ κι εσένα.

Άσε τα άστρα εκεί πάνω που παίζουν με τις φανταχτερές και πυρακτωμένες κηρομπογιές τους.

Γαμώ την ασυλία του μυαλού.

Γαμώ το κόμπλεξ του κόσμου να θεωρεί ευθύς εξαρχής πως είναι καλύτερος και πως, ποτέ μα ποτέ δε χρειάζεται να κοιτά και να βλέπει.

Τίποτα δεν είστε. Μα τίποτα απολύτως. Σκόνη μέσα στο νερό.

(Πηγή εικόνων: 1. isacg.deviantart.com, 2. eldris.deviantart.com)

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(6)

demon November 26th, 2008

Κοίτα τώρα… Ήθελα να γράψω κάτι κι όμως η στιγμή ρούφηξε το απαλό κύμα και το ξέβρασε με τη μορφή κυμάτων.

Σε βλέπω να μασουλάς την καραμέλα. Τη γεμάτη χυμούς και φρουτώδη αρώματα. Ονειρώξεις. Να έρθω να σε δαγκώσω, να σου κλέψω την καραμέλα;

Σε ρωτώ κάτι. Κάτι μικρό κι ανεπαίσθητο. Και μου λες ψέματα. Έτσι απλά. Έτσι αναίμακτα. Χωρίς να δημιουργήσεις την παραμικρή γκριμάτσα. Χωρίς να στιγματιστείς.

Ποιος αντέχει τα ψέματα. ΠΕΣ ΜΟΥ! Έχει τελικά καμία σημασία αν το φάουλ είναι μικρό ή μεγάλο;

Πηγή εικόνας: calpattypress.wordpress.com

• ΖΩΟΝ
• Comments(0)

demon November 10th, 2008

Κοίτα το τώρα! Κοίτα αυτό το πούπουλο πώς του ‘ρθε να πάει και να καθίσει με τόση αποφασιστικότητα πάνω στην καλαμωτή. Στην ακρούλα. Ένα έτσι να του κάνει ο Αίολος και θα χάσει ξανά τη βολή του. Και τότε, ποιος ξέρει πού θα προσγειωθεί. Σε ποιο νερό ή λάσπη θα πέσει.

Κοιτάζω έξω από την μπαλκονόπορτα. Απέναντι, στην πολυκατοικία, έχουν απλώσει δεκάδες πολύχρωμα ρούχα, στην ταράτσα. Μια ροζ φόρμα παιδιού, ένα κόκκινο ζιβάγκο, ένα κατακίτρινο σορτς, ακόμη και μια μονότονα μαύρη ποδιά πιάνει το μάτι μου. Πλάκα έχει αυτή η μπουγάδα όπως ανεμίζει κάτω από τα σύννεφα.

Μπήκε ο χειμώνας ε; Ναι…

Πηγή εικόνας: nellfairy.deviantart.com

• Bubbles
• Comments(4)

demon October 19th, 2008

Σα να ‘μαι μέσα σε φέρετρο αιστάνομαι. Έχω γύρω μου τόσα λουλούδια. Με λεπτοκαμωμένο, μακρύ λαιμό, φουντωτά, απαλά φουστάνια, ζωηρούς χρωματισμούς κι αρώματα εξωτικά.

Έτσι είναι το μαγαζάκι που μου στήσανε τριγύρω. Τριαντάφυλλα πολλά. Λευκά, ροζ και πορτοκαλί. Φυλλωσιές που θυμίζουν δάσος ζωντανό. Νερό καθάριο μέσα σε πανέμορφα μεγάλα βάζα με καμπύλες και τεράστια στόμια.

Είναι τόσο ιδιαίτερο να έχεις λουλούδια, πέταλα, άνθη, ζωή γύρω σου. Χρωματισμένη ζωή. Διαλεγμένη ζωή. Κάποιο χέρι πέταξε πάνω από την αύρα τους και την άγγιξε, σα να χτυπά με δάχτυλα την επιφάνεια τη στρογγυλή του νερού.

Από μακριά, ο προσωπικός μου χώρος, το βασίλειό μου, το γραφείο μου μοιάζει με κήπο. Κι από κοντά αιστάνεσαι σαν ένα πλέγμα λουλουδιασμένο να σε προστατεύει από τα φώτα, τα τζάμια, την κίνηση.

Πηγή εικόνας: logia.pblogs.gr

(σου ‘κλεψα την εικόνα Πενθεσίλεια!)

• Bubbles
• Comments(2)

demon October 12th, 2008

Να μπω σε ένα σπίτι γεμάτο μυρωδιές από ρόδα και σαμπάνιες, θέλω. Να ακολουθήσω πέταλα χλωμά μέχρι τη βεράντα κι εκεί να με περιμένει αφρώδης οίνος γεμάτος καμπύλες και πλάνη…

Να σβήσω το χρόνο με θρύμματα καθαρόαιμης σοκολάτας και να βυθιστώ σε καυτό νερό με φιτίλια και μυρωδιά πορτοκαλιού στην επιδερμίδα μου.

Να μου προσφέρεις ένα μπλε τριαντάφυλλο και να με αποπλανήσεις ολόκληρη τη νύχτα. Να ξαπλώσω πάνω σου και να σβήσεις δείκτες, φως, μνήμες, πρόσωπα, αλυσίδες, πάτωμα, νύχια, ποτήρι, τον καταρράκτη που μας ρουφά όλους.

Βάλε μας σ’ένα αερόστατο κι άφησέ μας να χορέψουμε πάνω από οποιαδήποτε βαρύτητα.

Πηγή εικόνας: profile.myspace.com

• Σαλιάρα
• Comments(0)

demon October 2nd, 2008

Καλή μέρα Άρχοντα Ουρανέ. Δηλαδή τώρα πλάκα μου κάνεις; Σκαρφίστηκες όλο αυτό το μισάωρο –και ούτε- χαμό βροχής, για να με σηκώσεις από το κρεβάτι; Κατά τις 09:00 άνοιξαν οι ουρανοί κι εγώ μέσα στη νύχτα μου, έβαλα παντελονάκι και φανελάκι και ξεχύθηκα στη βεράντα. Τις γάτες είχα στο μυαλό μου. Μη γίνουν μούσκεμα. Γιατί μέχρι να μου αλλάξουν τεντόπανο, είμαστε εκτεθειμένοι! Μπάζουμε από παντού!

Αν δε μου θύμιζες πως είμαι γυμνή, έτσι θα ‘βγαινα μέσα στην τρέλα μου. «Σιγά. Δε θα πάθουν τίποτα. Γατιά είναι», να σκούζεις εσύ και να με θυμώνεις ακόμη παραπάνω.

Ε, τελικά, τα γατιά δε βράχηκαν. Βράχηκα εγώ! Προβλέψιμο…

Οπότε τώρα έχω φτιάξει κακάο με γεύση πορτοκάλι –το καλύτερο!-, έχω βάλει καλτσάκια κοντά και ενημερωτικό ραδιόφωνο και ζεσταίνω το δικό μου τρίχωμα!

Καλή μέρα Ουρανέ. Κάτσε φρόνιμα… Αν και, δεν έχω πρόβλημα να ξανανοίξεις τη βάνα, αν σε πιάσει ακράτεια. Μόνο να είμαι μέσα ε; Και, ρίξε ρε φίλε κι εσύ μια προειδοποιητική.

Πηγή εικόνας: ojosverde.deviantart.com

• Bubbles
• Comments(2)

demon September 6th, 2008

Είναι σα να πιάνεις τις στάλες. Δε διαπερνούν ποτέ τα δάχτυλά σου. Δε χάνονται ποτέ μέσα στο δέρμα σου. Δεν αλλοιώνεται ποτέ το σχήμα τους, το δάκρυ τους. Έτσι, πέφτουν πάνω σου και μένουν πάντα εκεί. Αγγίζεις τις σταλαματιές και βλέπεις μέσα από τα γυαλάκια τους. Σαν πολυέλαιος. Υγρός πολυέλαιος. Αυτό είναι!

Νιώθω σαν το πορτοκαλί. Απόχρωση κάποιου ζωηρού χρώματος. Ηχώ ζουμερών σκέψεων.

Echo… Echo… Echo ~

Μέσα στα δέντρα, κάτω από μυρωδιές ζωής, πάνω σε ρίζες που κρατάνε τα πάντα εκεί που γεννήθηκαν.

Νιώθω πέτρα. Στο παντού. Σκεπάζω, κρατώ δροσερές τις ηλιαχτίδες, αντανακλώ, ελκύω, κρύβω, έχω βάρος, υπόσταση. Κι ανήκω, και μπορώ να χτίσω, κι έχω τριγύρω πέπλα από τη ζωή την ίδια.

Πηγή εικόνων: www.deviantart.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(0)

demon August 19th, 2008

Πήγαμε!!! Κάναμε ΜΑΖΙ ταξίδι 1.000 χιλιόμετρα. Ω ναι… Άπειρο ναι… !

Και παραπέρα. Αλλά τις διακοπές μας μια φορά, τις φτάσαμε. Τις πετάξαμε στην αιώρα, καβαλήσαμε κι εμείς το θαλασσινό το δίχτυ και ψαρέψαμε κύματα και βυθούς, ηλιοβασιλέματα στο πουθενά και λευκά βράχια, λαξεμένα από νερό και ουρανό.

Λίγο φύγαμε. Ελάχιστα, για την ακρίβεια. Αθήνα-Θεσσαλονίκη με τη μηχανή. Κι από κει, Χαλκιδική! Η οθόνη στο Fazerάκι, έγραψε πάνω από 1.600 χιλιόμετρα σε μια βδομάδα. Γυρίσαμε ολόκληρη τη Σιθωνία. Πήγαμε Αρμενιστή, Πλατανίτσι, φωτογραφίσαμε στολίδια κι αναπνεύσαμε επιτέλους το πράσινο. Γιατί, αν θυμάσαι, ναι, το πράσινο έχει μυρωδιές ολοζώντανες.

Γνώρισα και την οικογένειά σου. Τη μητέρα σου, τον πατέρα σου. Τον κολλητό σου κει πάνω. Την αράζαμε κάθε βράδυ στο Sueno και το Conza, με πειραγμένα Mojitos, τελείως αδιάφορη μουσική, φρουτοσαλάτες, ξηροκάρπια και μπόλικα, αδηφάγα κουνούπια.

Αυτό ήταν εμπειρία. Χιλιόμετρα πάνω στη μηχανούλα μας. Με αέρηδες τρελούς κι ακόμη πιο τρελούς οδηγούς στην εθνική. Να μιλάνε στο κινητό με το ένα και να πίνουν φραπέ με το άλλο. Α, στην αριστερή ε; Κι ούτε λόγος φυσικά για φλας στην αλλαγή λωρίδας. ΟΥΣΤ, δολοφόνοι.

Τι έλεγα; Ναι, για πράσινες, άγριες, ομορφιές, σχεδιασμένες σε γαλαζομπλέ ρυζόχαρτο. Χαλκιδική. Όμορφη πολύ.

Κι εμείς, κοντά πολύ!

Στο αfιερώνω, ψυχή μου ~

Υ.Γ. Συν τις άλλοις, κινηματογραφήσαμε με τα μάτια και τις λαχτάρες μας και την έκλειψη της πανσελήνου, από το ατελείωτο μπαλκόνι στα Νέα Μουδανιά, Χαλκιδικής! Δέος…

• Μέσα στο ταξίδι
• Comments(4)

demon August 8th, 2008

Κάναμε ντους μαζί. Δεν ήταν προγραμματισμένο και σίγουρα δεν ήταν και το καλύτερό σου. Τόσο καιρό το λέμε. Μα σπίτι σου, το δωμάτιο του μπάνιου είναι τόσο μικρό και η μπανιέρα τόσο στενή που, ίσα που χωρά ένας άνθρωπος εκεί μέσα.

Ο θεός του έρωτα τρύπωσε σήμερα μες τον πόλεμο. Και μας έβαλε να τσακωθούμε με σκοπό. Μες τα νεύρα μου, σε παράτησα σύξυλο κι έτρεξα στο μπάνιο. Μπήκα όπως-όπως κάτω από το ντους κι ανέβηκα τρέχοντας στο συννεφάκι μου.

Λίγο πριν ανοίξω τα μάτια για να πιάσω το σαπούνι, σε βρήκα μπροστά μου. Με το σλιπάκι σου, να μου κρατάς τα χέρια και να με κοιτάς στα μάτια. «Έλα να ηρεμήσουμε… Έλα να σε… σφουγγαρίσω!», μου είπες χαριτωμένα, κλείνοντας το βλέμμα σου.

Να με… σφουγγαρίσεις; Αναφώνησα. Κι έπιασα το νερό κι άρχισα να σε καταβρέχω. Το άφησα για ώρα πάνω από το κεφάλι σου, να δω πως θα αντιδράσεις. Σκόπευες να μείνεις εκεί μέσα ή απλώς να με αιφνιδιάσεις;

Σου άρεσε τελικά. Γιατί αιφνιδιάστηκες εσύ. Κι όπως άρχισες να καταπίνεις το νερό, μου το έφτυνες στο πρόσωπο, σα λάμα! Κι εγώ, εκμεταλλευόμουν το κλειστό σου βλέμμα, για να σε αποφύγω, αλλάζοντας θέση το κεφάλι μου. Και χαχάνιζα. Και κάπως έτσι, κάναμε το πρώτο μας ντους μαζί. Στη λιλιπούτεια μπανιέρα σου. Στο τοσοδούλικο μπάνιο σου. Στο σπίτι, στην Ηλιούπολη.

Μείναν 3 και σήμερα, μέχρι να ταξιδέψουμε. Μια διαδρομή που σχεδιάσαμε εννιάμισι μήνες πριν… Στο σπιτικό σου.

Πηγή εικόνας: natalia777.deviantart.com

• Σαλιάρα
• Comments(0)