blog +Ο- σφαιρα

demon December 2nd, 2008

Είμαι ψιλομεθυσμένη…

Από τις λίγες φορές που ανέβηκα στη μηχανή, μαζί σου, και δεν ήμουν εκεί.

Πίσω από το κράνος έδινα τη δική μου μαλακισμένη μάχη. Με τα μάτια, την ψυχή, την αύρα μου που κράτησε στη μνήμη της τα χτεσινά.

Δεν ήθελα να είμαι εκεί. Δε με ένοιαζε το γύρω μας. Ήθελα απλώς να σταματήσω να κρατιέμαι, να σταματήσω να τραμπαλίζομαι και να μπω σπίτι.

Βαρέθηκα τα ορθάνοιχτα, σα κροκόδειλου, στόματα. Βαρέθηκα και την αδηφάγα απαίτηση του ΌΛΑ! Ρε, σε έχεις δει στον καθρέφτη;

Ερώτηση κρίσεως: όταν αγαπάς κάποιον, και το ξέρει απέξω κι ανακατωτά η ψυχή σου αυτό, και σου λέει κάτι άσχημο ο άλλος δεν το παίρνεις στα σοβαρά επειδή ξέρεις πως κι εκείνος σ’αγαπά; Ή μήπως ακριβώς γι’αυτό αναρωτιέσαι (φοβάσαι) αν το εννοεί;;;

Άντε ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ, αστερίες μου.

(Πηγή εικόνας: 1. karenrosemtubay.deviantart.com, 2. finaltouch.deviantart.com)

• Bubbles
• Comments(2)

demon November 22nd, 2008

Είχα ακόμη σφιχτά κλειστά τα μάτια μου πάνω στο πρόσωπό μου όταν ένιωσα κάτι στα χείλη μου. Κάτι να περνά σα φτερό και μετά από λίγο να προσπαθεί να τρυπώσει μες στο στόμα μου.

Δεν άνοιξα τα μάτια μου. Τα φύλαξα καλά κλειστά κι έσκασα ένα πλατύ χαμόγελο. Σου γύρισα την πλάτη. Έμεινα έτσι για λίγο στημένη στο πλάι. Άρχισες να χαϊδεύεις τη μέση, τον κώλο μου και μετά με γύρισες απότομα και με τσέκαρες.

Ήμουν τελείως υγρή, αλλά κρατούσα τα πόδια μου κλειστά. Και μετρούσα το ένστικτο και τις ανάσες σου. Πόσο θα άντεχες έξω από το κορμί μου;

Κάναμε έρωτα, με έγλειψες. Τελείωσα. Με ξαναέγλειψες κι έμεινα να ανασαίνω πάνω στο μαξιλάρι με σένα πίσω μου να έχεις αφήσει το κεφάλι σου πάνω στα υγρά μου.

Αρχίσαμε να ψιθυρίζουμε και να χαμογελάμε ο ένας στη σκιά του άλλου. Πρωινές σκιές… Πρωινές κάβλες. Πρωινή αγάπη.

«Είχα ανάγκη να σε νιώσω…» Κι εγώ!

Πηγή εικόνας: commons.wikimedia.org

• Σαλιάρα
• Comments(4)

demon November 18th, 2008

Δεν έχω να δώσω.

Ένα μήνα πριν τις καλύτερες γιορτές του κόσμου, τα Χριστούγεννα και κυρίως την Πρωτοχρονιά, θέλω να σημειώσω μπροστά μου αγαπημένους ανθρώπους και τι δώρα θα μπορούσα να τους κάνω. Τι χρειάζονται, τι μου αρέσει, τι φαντάζομαι ότι θα ήθελαν, τι ξέρω ότι επιθυμούν.

Για τον άντρα κάποιο gadget ή κάτι για τη μηχανή μας.

Για τη μητέρα μου μια οθόνη υπολογιστή.

Για τον μπαμπάκα μου, έναν dvd recorder.

Για φέτος έχει, όπως κατάλαβες, ηλεκτρονικά δώρα.

Για τη θεία, μακάρι να ήξερα. Ομοίως και για το θείο.

Στην Terry, στον Καναδά, θα στείλω κάτι ιδιαίτερο, όμορφο. Κάποιο στολίδι ίσως ή αντικείμενο που να μου αρέσει ιδιαίτερα. Ναι, αντικείμενο θα της στείλω.

Κι από κει και πέρα, αν τα καταφέρω ίσως δώσω μικροδώρα σε κάποιους ανθρώπους που θέλω. Κάποιους «νέους φίλους». Ένας –δύο από αυτούς θα ήθελα μάλιστα να γίνουν παρέα μου. Να κολλήσουμε. Να δέσουμε. Και να είναι αμοιβαίο.

Ξέρεις… Δεν έχω να δώσω. Στ’αλήθεια. Δεν έχω. Κι όμως…

Όσο βυθίζομαι στη σκέψη αυτού του τίποτα, καταλήγω στο ότι: θα δώσω από αυτό που δεν έχω. ΝΑΙ!

(Πηγές εικόνων:

1. yaminohoshii.deviantart.com

2. dona-worldcitizen.blogspot.com

3. www.allholidaycafe.com)

• Xxx You !
• Comments(2)

demon November 11th, 2008

Είναι αρκετά επιθετικό, τρομακτικό, ναι, αν σκεφτείς με τι απίστευτη ευκολία μπορείς να αγαπάς βαθιά κάποιον και την επόμενη στιγμή να τον μισείς.

Το ‘χεις νιώσει ποτέ σου;

Σκέψου… Με αγαπάς. ΤΩΡΑ. Με λατρεύεις. Μου δίνεις και μου παίρνεις. Ζεις μαζί μου. Μου κάνεις και με ρουφάς ολόκληρη. Με πονάς και αυνανίζεσαι.

Κάτι σπάει. Η ισορροπία. Η αρμονία. Η ευκολία μας. Κι εκεί που το σχοινί είναι απλώς μια άγρια επιφάνεια, ξεπηδά από τα σπλάχνα του ο κόμπος.

Κι αρχίζεις να με μισείς. Το πρόσωπό σου αλλοιώνεται. Η φωνή σου γεμίζει κλαδιά, ρίζες και ανεμοστρόβιλους. Και τότε, αντί για τη σύντροφό σου, με βλέπεις σαν τον άνθρωπο που ήρθε για να σου κλέψει. Να σου αφαιρέσει ελευθερία κι ανέσεις. Ανθρώπους και οξυγόνο από τη σοφίτα σου.

Αλλόκοτο είναι.

Κι ακόμη περισσότερο, όταν έχεις φτάσει στο σημείο να αγαπάς βαθιά, να μισείς και να ξαναγαπάς και να μισείς και πάλι, να αγαπάς και να θεριεύει το μίσος όσο η αγάπη επιστρέφει…

στο αfιερώνω…

• Σαλιάρα
• Comments(8)

demon October 31st, 2008

(Πηγή εικόνας: photok.deviantart.com)

Κύματα ανάσας, ροζ, καπνού ελαφρύ κι αρωματισμένου, κύματα ματιών, χειλιών, μιας ανοιχτής κι έτοιμης να εκραγεί κλειτορίδας. Κύματα χάους.

Πες μου. Να τα κάψω όλα τώρα ή αφού πέσει το πούπουλο στον ουρανό;

Γύρνα τον κόσμο. Όπως θες. Στο πλάι, ανάποδα, όρθια με τα πόδια σφιχτά επάνω στη μέση σου, με το μέτωπό μου να χύνει πάνω σου κόκκινο, με τη γραμμή της πλάτης μου να ξύνει νωχελικά κι επαναλαμβανόμενα τον τοίχο στο απέναντι, εγκαταλελειμμένο  κτίριο;

-«Μ’αγαπάς; Το ξανασκέφτεσαι;».

Μόλις με απέσπασες από το βάρος μου…

-Μόνο  για το πόσες ζωές θα σου δώσω!

Όχι γαμώτο.

(Πηγή εικόνας: magosgruss.deviantart.com)

• Σαλιάρα
• Comments(0)

demon October 28th, 2008

Αύριο έχω προσκαλέσει τους γονείς μου σπίτι…

Θα τους μαγειρέψω, θα τους περιποιηθώ, θα τους προσφέρω. Και είμαι ενθουσιασμένη που πρώτη φορά στα τόσα χρόνια θα έρθουν σπίτι μου για δείπνο.

Επιστρέφω…

Πηγή εικόνας: corvus5.deviantart.com

• Bubbles
• Comments(7)

demon October 17th, 2008

Να λοιπόν η χρυσή στιγμή. Η χρυσή κλωστή που πέρασε τη μεγάλη τρύπα και χώθηκε εκεί μέσα. Φώλιασε για έναν ολόκληρο χρόνο. Κι εμείς απομείναμε να την κοιτάμε σαν τους χάνους και να γελάμε. Και τι κάναμε; Ε, είμαστε πλέον 1 χρόνο μαζί. Και για μας αυτό είναι σπουδαίο.

Χρόνια πολλά ψυχή μου. Τη δική μας γλώσσα με τα περίεργα φωνήεντα, τα ένρινα, τις λέξεις που θυμίζουν φυλές, μωρουδίστικη προσπάθεια και σάλια και τους ήχους τους γατίσιους, θα στα τραγουδήσω όσο χρωματίζουμε τα πλακάκια προς την επόμενη βελόνα.

στο αfιερώνω…

• Σαλιάρα
• Comments(8)

demon September 28th, 2008

Με ξύπνησες σήμερα μ’ένα παραμύθι που μου ‘φτιαξες!!!

Σε λάτρεψα. Κι εσένα και την ιστορία, και τους ήρωες που δημιούργησες με τα λαμπιόνια από τα φαναράκια μας, αλλά και το τέλος. Με σένα κι εμένα μέσα!

Τώρα, κάθομαι και παίζω ένα παιχνιδάκι με χαρτιά στο computer και που και που ακούγεται μια γυναικεία φωνή που κάτι λέει. Κι εσύ, που βρίσκεσαι απέναντί μου, στο σαλόνι και τρέχεις σαν αστραπή με μια Busa (!), μπερδεύεσαι και με ρωτάς: «Μου μίλησες αγάπη μου;». Κι εγώ χαίρομαι που σε ζαλίζω έτσι…

Χθες πήγα σινεμά. Είδα το «Burn after reading». Πολύ-πολύ συμπαθητική κωμωδιούλα. Δεν ξέρω αν αξίζει το οχταράκι που της δίνει το Imdb, αλλά γύρω στο 7,5 κι εγώ θα της έβαζα.

Αύριο έχω τρέξιμο. Οδήγηση αρκετή. Κέντρο και μετά Καλλιθέα. Λέω να πάω με τη μηχανή, να αγγίξω ξανά τον αέρα, όπως προχτές.

Λέω να το παίξω ενήλικας. Με ρίμελ και τσάντα, ύφος και φάτσα.

Διάλεξε τι σκουλαρίκια να φορέσω και περίμενέ με.

Πίσω από την πόρτα. Έτσι. Όπως το ματάκι, να αναμένεις.

Είμαστε όμορφοι. Κι ευτυχώς, απογειωνόμαστε ακόμη…

(Πηγή εικόνας: ptitecocci.deviantart.com)

Καλή σου βδομάδα

• Σαλιάρα
• Comments(6)

demon September 9th, 2008

Κοίτα αυτά τα καλογυαλισμένα κουμπάκια πώς σε κοιτάνε… Σκέτη γλύκα, τρυφερότητα, θαυμασμός, ανάγκη, μέλλον, παρουσία. Σου ψιθυρίζουν ότι σε αγαπούν. Πως να πεις εσύ μετά ότι αιστάνεσαι απογοήτευση; Απογοήτευση από αυτό… ;

Πηγή εικόνας: anonymoustostrangers.deviantart.com

• Σαλιάρα
• Comments(4)

demon September 2nd, 2008

Σκεφτόμουν…
τι απογίνονται οι συνήθειες, οι απολαύσεις, οι επιλογές, το παρελθόν όταν γίνεσαι ζευγάρι; Ναι, βάζεις προτεραιότητες. Όπως βάζεις και ισορροπίες. Και υποχωρήσεις. Αλλά μέχρι που αλλάζεις, για τη σχέση, για τον άλλο;

Στεναχωρέθηκα πολύ σήμερα. Έγινε ένα μπλέξιμο, το οποίο ήταν προδιαγεγραμμένος θάνατος. Από την πρώτη στιγμή.

Μπουρδουκλωθήκαμε πολλοί σε μια σχέση κι ο κρίκος έσπασε κάπου. Και δάκρυσα που ίσως έχασες κάποιον εξαιτίας μου. Που όμως πάλι δεν ήταν τόσο εξαιτίας μου, αλλά τι σημασία έχει. Γιατί το ζευγάρι μιλά μεταξύ του. Οι φίλοι όμως; Που σταματάς; Που μιλάς; Κι αν ο άλλος δεν ξέρει πώς να το διαχειριστεί και φερθεί σπασμωδικά, όπερ κι έγινε, τελικά μοιάζεις εσύ το φάντασμα με το δάχτυλο στον αέρα να κάνει τον μαέστρο. Να κάνει μπαμ!

Πόσο κρατάμε το παρελθόν μας όταν μπαίνουμε σε μια ζωή; Πόσο επιτρέπουμε να αλλάξουμε; Πόσο πιέζουμε να αλλάξει;
Πόσο πρέπει να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να πει τη γνώμη του για πρόσωπα που ο άλλος γνώρισε πριν από μας; Πόσο μπορούμε να επηρεάσουμε και πόσο να καταχραστούμε;

Κι εγώ τώρα γιατί νοιάζομαι, γιατί στεναχωριέμαι και γιατί προσπαθώ να βρω ένα τρόπο να μην μπλεχτώ στη ζωή σου; Στη ζωή που μου αφιερώνεις κομματάκι-κομματάκι. Έρωτα τον έρωτα. Λεπτό το λεπτό. Μήνα με τον μήνα;

Γιατί, αφού ξέρω μάλιστα, πως δεν θα το προσέξεις ποτέ! Και τελικά, δε σε νοιάζει, λες. Εγώ σε νοιάζω. Να μπορούμε εμείς οι δυο να είμαστε καλά. Μα γιατί; Μας αρκούμε εμείς; Αντέχουμε χωρίς κανέναν άλλο στη ζωή μας; Σ’αγαπώ. Το ξέρεις.

Κι όσο βλέπω, τόσο θα ζωγραφίζω. Κι όταν πια χάσω τις νότες μου και παραφωνήσω, τότε απλώς θα ξαπλώσω μέσα σου και θα σ’αφήσω να ζωγραφίσεις εσύ με τα δικά μου χέρια. Κι εγώ, θα μυρίζω τα σαλάκια της ψυχής σου…

Πηγή εικόνας: jteh.deviantart.com

• Σαλιάρα
• Comments(6)