blog +Ο- σφαιρα

demon February 25th, 2010

Δε θέλω να ξαναζήσω κηδεία για πολύ καιρό. Πάρα πολύ καιρό.

Ούτε θέλω να ξαναδώ τόση απόγνωση στα μάτια μου. Στο πράσινο μάτι μου. Απόγνωση. Ένταση. Ερωτηματικό.

Ήμουν χαμένη. Και ήμουν στο επίκεντρο. Και δεν ήξερα. Και δεν ήθελα. Ένα αέναο, κατάμαυρο τσίρκο. Με εμάς πρωταγωνιστές. Δε θα έπρεπε. Η θλίψη είναι κάτι το προσωπικό.

Μια αγρυπνία. Εσύ κι εγώ καρφωμένοι για πάνω από 10 ώρες σε ψάθινες καρέκλες, στην κουζίνα. Αγρυπνία. Ζωντανά λουλούδια πάνω σε νεκρό σώμα.

Ένα ταλαιπωρημένος άνθρωπος να κάθεται δίπλα στο φέρετρο και όλοι να τον κοιτούν. Και να αναρωτιούνται, να συζητούν για εμάς. Γιατί δεν είμαστε κι εμείς εκεί μπροστά, να κλαίμε και να κοιτάμε το νεκρό μας.

Και την άλλη μέρα, η εκκλησία. Και ξανά να με ζητάς εκεί πάνω, στο κέντρο, εκεί που συναντιούνται τα χαλιά και φωτίζει βαρύς ο πολυέλαιος. Δίπλα σε ένα μικρόφωνο. Δεν ήταν δημοσιογραφικό αυτή τη φορά. Ούτε έπαιρνα εγώ τη συνέντευξη.

Μιλούσε ένας μαυροφορεμένος που δεν τον ήξερα. Έψελνε. Ήταν τόσο αδιάφορος και τόσο βαρετός. Τόσο ανύπαρκτος εκείνη τη στιγμή. Όπως και οι δεκάδες πιστοί εκεί μέσα, που ήρθαν να αποχαιρετήσουν, για τώρα.

Και μετά, στην ανηφοριά, όλοι κάναμε φιδάκι. Λες και πηγαίναμε για πικ-νικ κάτω από τα κυπαρίσσια, κρατώντας λουλούδια και κεριά αντί για καλαθάκια και υφασμάτινες πετσέτες, τυρί και κρασί. Και ήρθε ξανά το φέρετρο. Δεν του γλιτώναμε. Βγήκε από το αυτοκίνητο που τόσα λεπτά ακολουθούσαμε. Βγήκε. Προσπέρασε τη ζωή.

Το κουβάλησαν άχαρα κι ασυγκίνητα μπροστά μας. Περάσαν τα χοντρά κορδόνια, τα σκοινιά με τους κόμπους της ζωής από κάτω. Το σύραν όπως-όπως μέσα στη γη. Στο τετράγωνο, χωμάτινο φέρετρο μπήκε το ξύλινο, τυπικό φέρετρο. Το ανοιχτό. Το γεμάτο…

Το μπουκωμένο από λουλούδια. Ανθοδέσμες. Χρώματα πάνω στο θάνατο. Να μπορούσε να ήταν αστείο!

Σε ράντισαν με λάδι. Γέμισαν την αγαπημένη σου μαξιλαροθήκη με χώμα. Σου πέταξαν τη ζωή στα μούτρα. Και σε στείλαν πιο μέσα στις ρίζες, στις πλάκες, στους κόκκους.

Και μετά η βύθιση μέσα στην συμπαγή κολυμπήθρα. Πουθενά νερό ή χώρος να αναπνεύσεις. Μονάχα μερικά εκατοστά σου αναλογούν εδώ κάτω. Μέχρι να την κάνεις με τεράστιες απλωτές. Γρήγορες, ακατάπαυστες. Να αφήσεις φτερά πίσω σου. Πουπουλάκια. Να δείξεις ότι αποφάσισες εσύ να φύγεις. Για κάπου αλλού. Που;

* “Στην υγειά της Βούλας
και στην υγειά τη δική μας…”

• Μέσα στο ταξίδι
• Comments(8)

demon February 24th, 2010

Μια λάμα, μπηγμένη στον πάγο. Σε ατελείωτες ρηνίδες πάγου, που χαϊδεύουν όλη τη γη. Την άσπιλη γη, την υπομονετική γη, τη ζωντανή, θαρραλέα γη. Που γεννά και σπέρνει, που ελπίζει και περιμένει, που καλοσωρίζει και αποχαιρετά.

Πως να αποχαιρετήσεις όμως;

Πως να αποχαιρετήσεις;

Κανείς δε σου ζητά να ξεχάσεις. Αλίμονο.

Πολλοί περιμένουν να παρελάσεις από μπροστά τους με δάκρυα-κρυσταλλάκια κολλημένα άγαρμπα σε μέτωπο και μάγουλα. Δάκρυα που δε στεγνώνουν ποτέ. Άλλωστε το γυαλί δε στεγνώνει. Δεν κολλάει. Δεν ταιριάζει, ούτε εναρμονίζεται.

Η θλίψη είναι κάτι το τόσο προσωπικό, πως περιμένεις να το διαβάσω εμπρός σου;

Ούτε να το κρύψω, μήτε να το διαδώσω.

Πονάω. Ναι.

Να αποχαιρετήσω. Στα 27.000 πόδια. Κάπου κει, ανάμεσα σε Αθήνα και Χαλκιδική. Να αποχαιρετήσω μέσα από δαντέλες συμπυκνωμένου αέρα, βεντάλιες ομίχλης, όνειρα φουσκωμένα.

Πώς θα ήθελα να αντέξεις, να σε γευόμουν ακόμη περισσότερα καλοκαίρια, να σου ψιθυρίσω κι άλλες πολλές χαρές, μυστικά που θα ‘ρθούν, σκέψεις, ανάγκες, παρέα.

Ευτυχώς σου είχα πει πως σ’αγαπώ. Τελικά αυτό είναι σημαντικό. Το να προλαβαίνεις να πεις πως αγαπάς.

Και θα σε θυμάμαι όμορφα, χαμογελαστή, πάντα εκεί, γενναιόδωρα.

Α, και θα σ’αγαπώ…

ΑΝΤΙΟ για τώρα.

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(6)

demon January 24th, 2010

Έχω σαρώσει κυριολεκτικά όλα τα μεταμεσονύχτια ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΙ. Και χτες Και σήμερα. Το “big ideas for a small planet” της Sundance Channel, που έχει συνιδρύσει ο Robert Redford είναι ένας εξαιρετικός “πράσινος” κύκλος επεισοδίων για το περιβάλλον μας.

Χτες, λοιπόν, γνώρισα έναν 11χρονο πιτσιρικά, τον Evan Green (!), ο οποίος έχει βραβευτεί μάλιστα ως νεότατος ακτιβιστής και ο οποίος με την ομάδα του, τους “Κόκκινους δράκους” οργανώνει εκστρατείες για τη διάσωση των τροπικών δασών: “Save the rainforests!”.

Ξεκίνησε σε ηλικία 7 ετών και σήμερα, συγκεντρώνοντας κάθε χρόνο €350 από την ευρύτερη γειτονιά του, αγοράζει εκτάσεις γης. Πέρσι αγόρασε 64 στρέμματα στην Κόστα Ρίκα κι έχει περήφανα κορνιζάρει τον τίτλο ιδιοκτησίας που φέρει το όνομά του!

Όνειρό του είναι να ανακαλύψει τρόπο, ώστε να μπορούν να καλλιεργηθούν και να ευδοκιμήσουν στην Αφρική οι… μηλιές!

Και σκέφτομαι: “Γραμματόσημο η γη. Μα που τη στέλνουμε;;”

Πηγή εικόνας: embrionproducciones.deviantart.com

(αυτό το εξαιρετικό δημιουργικό, φτιάχτηκε για τα πόστερ που προορίζονταν για την “Καμπάνια για το μέλλον της Νέας Υόρκης”)

• eat me read me understand me
• Comments(0)

demon December 9th, 2009

Μόλις ξύπνησα.

Ούτε 5 ώρες.

Μα δεν άντεχα άλλο. Τα έχω κάνει σκατά. Κοιμάμαι στις 11:00, ξυπνάω στα μισά της μέρας και δουλεύω όλο το βράδυ: η χαρά μου.
Αλλά και το βράδυ σώνεται κάποτε… Η μοίρα του και η απογοήτευσή μου.

Κάπως έτσι είπα να κόψω μια μέρα στη μέση, σα ζουμερό λεμόνι, και να κοιμηθώ από τα μεσάνυχτα. Να ξυπνήσω όπως οι υπόλοιποι άνθρωποι νωρίς-νωρίς -μισώ τους νορμάλ ανθρώπους-, και να γυρίσω τούμπα την κλεψύδρα.

Τα λατρεύω τα βράδια. Πάντα μπορούσα να αποδώσω καλύτερα όταν το τεράστιο μαντεμένιο καπάκι σκέπαζε το φως. Από το σχολείο. Είναι στα γονίδια. Είναι και στο κεφάλι. Είναι και στο κέφι. Και στη λόξα μου.

Κάπως έτσι, έχει πάει 05:28 κι εγώ είμαι στη μέση του πουθενά, ανάμεσα σε σαλόνι και γραφείο, να χαζεύω τη σειρά με τα λαμπιόνια που τρέχουν σα φωτεινά μυρμήγκια πάνω-κάτω στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Άναψα και τα κεριά μου γύρω μου, έβαλα και το Μάτι μέσα που χάλαγε κόσμο -πάλι!- και προσπαθώ να συνειδητοποιήσω τι κάνω!

Άντε, καλή δουλίτσα… Καλημέρα κόσμε της γης. Για άλλη μια μέρα!

• Bubbles
• Comments(0)

demon November 10th, 2009

Τα, πλέον, τρία μέλη της οικογένειας μπουκλίτσα, γιόρτασαν προχτές την ονομαστική γιορτή του άντρα, σπιτικά, γύρω από την τηλεόραση (… τζάκι), με ένα μπολ φακές (… λονδρέζικα σοκολατάκια) και ένα ζεστό ποτήρι κόκκινο κρασί με κανέλα (… σαμπάνια). Μου θύμισε Γερμανία, τελείως!

Ευχαριστούμε για τις ευχές, όποιος μας θυμήθηκε. Όποιος μας ξέχασε… θα έχει άλλη μια ευκαιρία, του χρόνου πια!

Σκεφτόμουν ξανά πόσο δύσκολο είναι να είσαι υγιής άνθρωπος και να κυκλοφορείς σε αυτή τη γη.

Να πατινάρεις, να φωτογραφίζεις, να κολυμπάς γύρω από άλλους ανθρώπους, να γεύεσαι ξένες αύρες, ξένα φώτα, ξένα κοχύλια.

Ναι, είναι δύσκολο να είσαι υγιής άνθρωπος και να υπάρχεις.

Χωρίς εμμονές, χωρίς φοβίες, χωρίς παράνοιες, ασθένεις και ανισορροπίες.

Φόνους, διαρρήξεις ξένων ψυχών. Εντάξει, εάν έχεις κλέψει τη δική σου, μπορείς πάντοτε και να επιστρέψεις τη λεία. Έστω και τραυματισμένη.

Να υπάρχεις λοιπόν, ισορροπημένος, ολοκληρωμένος, με όλες σου τις μνήμες καλά συνδεδεμένες.

Χωρίς μετάνοια, χωρίς λαιμαργία.

Να κοιτάς και να γνωρίζεις, να σκανάρεις και να μπορείς να λειτουργείς. Χωρίς να σου κρέμονται λέπια, σάλια και ματαιοδοξίες.

Σοφία που να σε δένει με τον εαυτό σου. Εσύ κι εσύ …

Πηγή εικόνας: dreameeer.deviantart.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(4)

demon September 26th, 2009

Οι λέξεις με προδίδουν…

Την κοπανάνε μία προς μία από το κουτί της ψυχής μου.

Με κόπο τις κέντησα μέσα στο μυαλό μου, μ’ευκολία αυτές ξεγλυστρούν, βουτώντας στα νερά της λήθης.

Ας είναι απλώς ένα παιχνίδι των κεραυνών…

Πηγή εικόνας: lethalnightmarez.deviantart.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(2)

demon August 4th, 2009

Κράτησα το τηλεσκόπιο στα χέρια μου, σφιχτά. Το έμπηξα αποφασιστικά στις ρίζες της γης και κοίταξα με τεράστια μάτια κει μέσα. Τι περίμενα να δω; Την αρχή;

Τους έφτασα τους 21 μήνες, στην blogosfaira μου! Άλλο ένα κλειδί, λοιπόν, για τη συλλογή μου, την αόρατη. Χρόνια μου πολλά. Σε μένα, στα… «little grey cells» μου που λέει κι ο Πουαρώ (!), στους φτερωτούς και γήινους φίλους που μπαίνουν, διαβάζουν, κουνούν το κεφάλι και, που και που, αφήνουν τα σχόλιά τους και σε αυτό τον ηλεκτρονικό πάπυρο που ακόμη με σηκώνει!

Μια ανάσα μακριά… Μια φίλη, μια γυναικάρα με μύρια καλοσύνη καρφιτσωμένη πάνω της φεύγει για Καναδά. Μόνιμα. Λέει.

Δυο μέρες, νομίζω, μείναν μέχρι το μεγάλο ταξίδι με τη μηχανή. Χαλκιδική και φέτος. Στο όνειρο, το στρογγυλό.

Λίγο πριν κλείσω τις κουρτίνες κι ανοίξω καινούργιες. Ασφαλίσω το σπιτικό κι αφήσω τις γάτες απέξω. Ελπίζω να αντέξουν, όπως και τα φυτά μου. Κι ο θόλος μου. Κι εσείς. ΧΩΡΙΣ ΕΜΕΝΑ! Νια, νια, νια νια, νια…

ΜΠΟΥ! Χρόνια πολλά κι αντίο. Οσονούπω.

• Μέσα στο ταξίδι
• Comments(0)

demon July 1st, 2009

~

Καλό μήνα…

                     … ήλιε που κοιμάσαι πάνω στη γη

~

Πηγή εικόνων: gilad.deviantart.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(2)

demon June 9th, 2009

Μόλις είδα στην OΝ (Off !) το ντοκιμαντέρ για τη Γη «Home (feel good)» κι έπαθα την πλάκα μου με τα πλάνα και με την τόσο πολύπλοκα, απίστευτα αρμονικά και χρωματιστά σμιλεμένη ομορφιά του πλανήτη Γη. Που, όσο κι αν ακούγεται απίστευτο, είναι ο πλανήτης που με φιλοξενεί για 30 κάτι μέχρι τώρα χρόνια.

Σε αυτή την εξαιρετικά ισορροπημένη δουλειά των παραγωγών Luc Besson και Denis Carot, όπου η φωνή της Glenn Close δουλεύει σαν ένα δεύτερο πινέλο, ο πλανήτης μας, με σχεδόν αποκλειστικά εναέρια πλάνα, πρωταγωνιστεί. Ο όμορφος και υγιής πλανήτης μας. Γιατί από τη μέση του ντοκιμαντέρ κι έπειτα: Οι βιομηχανίες, η αποψίλωση, η λάσπη, οι πυρκαγιές, ο άνθρακας, οι πάγοι που λιώνουν, τα φαλακρά βουνά, τα θηλαστικά που πιάνονται στα δίχτυα, τα τεχνητά νησιά, το νερό που χρησιμοποιείται στην άμμο για να εκμεταλλευτούμε τον άνθρακα που αυτή περιέχει, τα πηγάδια που στερεύουν, χωράφια που χρησιμοποιούν απολιθωμένο νερό, κοραλλιογενείς ύφαλοι, των οποίων η ισορροπία είναι εύθραυστη…

Και μερικά νούμερα για εκείνους που λατρεύουν την καταστροφή όταν αυτή γράφεται με κιμωλία (τα σημείωσα ειδικά για εσάς):

*Μέχρι το 2025, 2 δις άνθρωποι θα έχουν επηρεαστεί από την έλλειψη νερού!
*Η γη καλύπτεται σήμερα από 900 εκατομμύρια αυτοκίνητα!
*Μέχρι το 2050 ο πληθυσμός της γης θα έχει σχεδόν τριπλασιαστεί!
*Συνολικά 5.000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε μέρα από ακάθαρτο νερό!
*Το 1 δις του πληθυσμού δεν έχει κάθε μέρα πρόσβαση σε φαγητό!
*Ο μισός από τον πτωχό πληθυσμό της γης κατοικεί σε πλουτοπαραγωγικές χώρες!
*Μέχρι το 2050 θα υπάρξουν 200 εκ. κλιματικοί πρόσφυγες!
*Στο Freiburg της Γερμανίας έχει δημιουργηθεί μία κοινότητα 15.000 οικόφιλων σπιτιών!
*Στην Κόστα Ρίκα κατήργησαν το στρατό κι επενδύουν πλέον τα χρήματά τους στην εκπαίδευση, στο περιβάλλον, στον οικοτουρισμό.

Στη γη ζούμε σήμερα 9 δισεκατομμύρια άνθρωποι!!!

«Είναι αργά για να είμαστε απαισιόδοξοι…».

Όποιος δει αυτές τις ομορφιές, δεν είναι δυνατόν να μη νοιαστεί. Και μακάρι να ήταν υποχρεωτικό να δουν όλα αυτού του είδους τα ντοκιμαντέρ, όλοι οι μαθητές και κυρίως, όλοι οι δάσκαλοι, όλοι οι πολιτικοί, όλοι οι βιομήχανοι, όλοι οι εφοπλιστές… Και κάποιος να παίρνει απουσίες!

(Πηγή εικόνας: ferrysetiawan.deviantart.com)

P.S. Να το δείτε. Εγώ θα το ξαναδώ! Και θέλω οπωσδήποτε το “soundtrack”.

• eat me read me understand me
• Comments(6)

demon June 4th, 2009

Με πλησίασε μια νεράιδα καθώς υπνοβατούσα ψες, κι αφού μου χτένισε τα βλέφαρα, κράτησε τα μάγουλά μου στα δάχτυλά της και τους φύσηξε μπόλικο χρώμα.

Να γεμίσει αέρα το αερόστατο, να σκιτσάρει την κοιλιά της γης, να δώσει πορφυρές στάλες στις άδειες ρίζες.

Σχεδόν γαργαλιστικό ήταν το άγγιγμα αυτού του ανύπαρκτου πλάσματος. Και η υγρή αίσθηση που μου άφησε, υπάρχει ακόμη στο μέτωπο και τα φρύδια μου. Νομίζω μάλιστα, πως της έκλεψα ένα ίχνος φτερού, όπως απογειωνόταν στροβιλιζόμενη.

Θα το χώσω βαθιά στην ψυχή μου. Ξέρω γω…

Χρόνια πολλά, blogosfaira. Μου το ‘φεραν πάνω στο στέμμα ενός αλόγου το 19ο κλειδί. Και γιορτάζω τους 19 μήνες εδώ. Στην οθόνη του ποιητή, στην οθόνη των καπνών. Κόσμος πάει κι έρχεται. Άλλοι βουτάνε κι άλλοι προσπερνάνε. Άλλοι πίνουν το μελάνι μου κι άλλοι το ξερνάνε.

Ευχαριστώ.

Πηγή εικόνας: rockgem.deviantart.com

• Μέσα στο ταξίδι
• Comments(2)