Archive for the 'Φυτεύω όνειρα…' Category

πέταλα στις παλάμες…

demon December 3rd, 2008

Δεν ξέρω πόσα κεριά να βάλω μπρος για να καθαρίσει αυτή η μαυρίλα που σε περιβάλλει τις τελευταίες ώρες.

Δεν μπορώ να θυμηθώ πόσο χαρτί φύσηξα μέσα στην ψυχή σου τους τελευταίους μήνες. Μα αν χρειαστεί θα κατεβάσω όλους τους αέρηδες και θα τους δέσω κοντά σου, στο προσκεφάλι σου, για να διώξουν αυτή την άγκυρα.

Να σταματήσεις.

Να φύγεις μόνος.

Να σηκώσεις το νερό και να κοιτάξεις από κάτω.

Θα ζήσει. Αλλά κι αν δε μείνει εδώ, μαζί σου, θα ξέρεις, πως μέχρι το τέλος το ήθελε. Ξέρει ότι την έχεις ανάγκη. Ξέρει ότι ένα μεγάλο κομμάτι σου ζει μαζί της.

Πήγαινε -

`

στο αfιερώνω. να της το δώσεις ~

Πηγή εικόνων: www.pictures-of-cats.org

Γαμώ την ασυλία του μυαλού. Αλλά όχι κι εσένα…

demon December 1st, 2008

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να συνεννοηθούμε; Μου λες, ε;;; Εσύ δηλαδή δεν έχεις νιώσει ποτέ πως όλα είναι εναντίον σου;

Χέσε τα αστέρια και τα τετράγωνα που σχηματίζουν. Χέσε την πανσέληνο που σε κάνει μαριονέτα των μυαλού και των οργάνων σου. Χέσε και το κρύο που σε εκνευρίζει.

Είναι μέρες, στιγμές, εποχές, που αιστάνεσαι πως οι γύρω σου είναι αλλού. Μίλια μακριά από σένα. Πως είναι όλοι μα όλοι τους επιθετικοί απέναντί σου. Όχι;

Κι αν ναι, τότε δεν μπορεί να είναι της φαντασίας σου. Έτσι δεν είναι;

Χέσε τον εγωισμό και την ψωνάρα σου. Καταλαβαίνεις τι σου λέω;

Εδώ έχω εμένα, εδώ κι εσένα.

Άσε τα άστρα εκεί πάνω που παίζουν με τις φανταχτερές και πυρακτωμένες κηρομπογιές τους.

Γαμώ την ασυλία του μυαλού.

Γαμώ το κόμπλεξ του κόσμου να θεωρεί ευθύς εξαρχής πως είναι καλύτερος και πως, ποτέ μα ποτέ δε χρειάζεται να κοιτά και να βλέπει.

Τίποτα δεν είστε. Μα τίποτα απολύτως. Σκόνη μέσα στο νερό.

(Πηγή εικόνων: 1. isacg.deviantart.com, 2. eldris.deviantart.com)

πίσω από το φως

demon November 28th, 2008

roses.jpg

ΝΕΚΡΟΣ & ΖΩΝΤΑΝΟΣ

θα διάλεγες να ήσουν νεκρός για μια μέρα;

rose.jpg

εκπνοή…

Καληνύχτα σκιά μου ~

demon November 16th, 2008

Όλη μέρα γράφω. Από το πρωί. Έχω πάρει ένα χάρακα, έναν ραπιτογράφο και την κοφτερή ψυχή μου αντί γόμας, και φτύνω πύργους, γεμάτους λέξεις. Τόσες πολλές είναι οι έννοιες, οι εκφράσεις, οι παραλληλισμοί, οι τόνοι, που οι πύργοι έχουν γείρει και κοντεύουν να ξαναγίνουν χαλίκια.

Τι κάνεις όταν θες να λάμψεις, όταν θες να αγγίξεις τον κομήτη της σκιάς σου, όταν γνωρίζεις πως κάποτε κι εσύ αστέρι θα γίνεις, αλλά όχι ακόμη;

Πηγή εικόνας: lanceramoth.deviantart.com

Μαζεύω τα κοχύλια μου

demon November 7th, 2008

Λαμπερά αγγίγματα. Μια άνοιξη ξαπλωμένη στο μέτωπό μου επάνω.

Στάζω αυτό που νιώθω.

Να μείνω μέσα. Στα πολύ ζεστά. Βλέπω έξω τον αέρα και την ψύχρα, τη λεία ομίχλη και τα όνειρα των ανθρώπων να πετάνε χαμηλά, φευγαλέα, βιαστικά. Να γλιτώσουν, να αλλάξουν, να γίνουν.

Θα βγω τώρα για δυο λεπτά να παραλάβω μια νέα ζωή και μετά θα στρώσω τη ροζ κουβερτούλα μου και θα γουργουρίσω πάνω της.

Θα σε πάρω κι εσένα αγκαλιά, μαύρο μου μωρό. Και θα παίξω adventure, θα φάω παγωτό και θα ανάψω φωτάκια τόσο δα μικρά στο ξέφωτό μου!

Ναι!!!

Καλό βράδυ Αθήνα. Καλό βράδυ και σε σένα. Σε όποιο σπίτι, διαμέρισμα, όροφο, βουνό, δρόμο, δέντρο, κήπο, ηλικία, χρόνο, φόνο κι αν είσαι!

Να περάσεις κι εσύ όμορφα απόψε… Πιες λίγο από το χρόνο σου.

(Πηγή εικόνας: thefirstangel.deviantart.com )

Κλείσε τα πάντα!

demon October 21st, 2008

(Πηγή εικόνας: mcr-raven.deviantart.com)

Οι κόγχες μου λύγισαν ξανά. Δάκρυα κύλησαν από το μέτωπό μου, σχηματίζοντας μια μάσκα πάνω στα μάτια, τα χείλη, τη μύτη μου.

Η μαβιά πεταλούδα ήρθε και χτένισε με προσοχή τα μαλλιά μου, από τις ρίζες τους μέχρι τη φιδίσια τους απόληξη.

Κι αυτή την ώρα που θαμπά βλέπω τη μπλουζιάρικη μουσική στο στερεοφωνικό, πετάγεται η καυτή σκέψη: Πάλι τα ίδια;

Με γυροφέρνει κρίση. Σα να ήταν κρυολόγημα. Κρίση του να αφήσω τώρα δα αυτά τα σακιά που φοράω και να γίνω γρήγορος καπνός. Ίλιγγος. Άλογο.

(Μαγεία…)

Χρόνος

Χωρίς

Χώμα

Πηγή εικόνας: fyta.deviantart.com

Τι με προδίδει;

demon October 16th, 2008

Κοίτα πώς θόλωσε το πράσινο μάτι μου. Σα τζάμι που δεν αντέχει άλλο τη θερμότητα, την υγρασία. Σαν την ουρά της γάτας που τινάζει από πάνω της όλο το βάρος της βαρετής λογικής.

(Πηγή εικόνας: churra.deviantart.com)

Έπλεξα κοτσίδια σα στεφάνι γύρω από το κεφάλι μου. Και περιμένω να ξεκινήσει η προπώληση για να βυθίσω ξανά τη μουσική μέσα σου.

Περιμένω να δω μπροστά, πάνω και κάτω μου την εικονική πραγματικότητα να ξεπερνά το γυαλί και τη διάσταση. Και χτενίζω τις γνώσεις και τη σύνθεσή μου.

Όταν βραδιάζει κι εγώ ξαπλώνω πάνω στο σύννεφό μου, όταν τουρτουρίζω και κρατώ την ανάσα μου κλειστή, όταν οι αισθήσεις μου μπαίνουν στη νεκρά, ποιος με κρατά ζωντανή; Και ποιος (τι) με προδίδει;

Πηγή εικόνας: nefrit.deviantart.com

Να μην είμαι μόνος… σιγά!

demon October 5th, 2008

Νόμιζα πως με τον καιρό, η σχέση μαλακώνει. Ότι λειαίνουμε τις άκρες μας, ως άνθρωποι.

Πως, ακόμη κι αν δεν καταλαβαίνει ο ένας τον άλλο, θα είμαστε πάντα στην επόμενη σελίδα.

Σου ‘χει τύχει ποτέ σε σχέση-ΣΧΕΣΗ, να δεις το τέλος; Τα πάντα, ακόμη κι αυτό, το τέλος; Και τι σημαίνει αυτό, ε; Ασχέτως του τέλους,

είναι καλή αυτή η σχέση; Ζει ο καθρέφτης που δε θολώνει ποτέ από ανάσες; Που δείχνει πάντα σωστά την ώρα;

Τελικά το μόνο που μετρά στο τέλος είναι «απλώς» η συντροφικότητα; Το μόνο που ζητάμε είναι να μην είμαστε μόνοι; Τι τραγικό…

Πηγή εικόνας: madsky.deviantart.com

Καλό μήνα μ’ένα παραμύθι…

demon October 1st, 2008

Ίσως να ‘πρεπε να το πακετάρω για μένα, μέσα μου. Δεν ξέρω. Ήθελα όμως να το καρφιτσώσω σε αυτό, τον διαδικτυακό καθρέφτη.

Έφτιαξα ήρωες. Παιδικούς. Και χτυπώ παλαμάκια με τα μαλλιά και τα δάχτυλά μου.

Πίκι, το Πιθήκι!

Φάρος, ο Φαράσης.

Νόνη, το Κανόνι.

Ρενάτα, η Ντομάτα.

Άννα, η Τσουγκράνα!

Ίνα, η Κουζίνα.

… !

Τσούλησα τους ήρωές μου προς τη μεριά σου κι εσύ μου ‘πλεξες παραμύθι μαγικό και μου το ‘πες τούτο το πρωινό…

Μια μέρα, ο Πίκις, το Πιθήκι έκοβε βόλτες στο δάσος και πάτησε κατά λάθος πάνω στην Άννα, τη Τσουγκράνα. Τον πιάσαν οι πόνοι κι αμέσως αναζήτησε τη Ρενάτα τη Ντομάτα για να του πει ποιος ξέχασε στη μέση του δάσους την Άννα τη Τσουγκράνα. Η Ρενάτα η Ντομάτα τον έστειλε στη Νόνη το Κανόνι, που όλα τα έβλεπε από κει ψηλά. Κι αυτή με τη σειρά της, έστειλε τον Πίκι το Πιθήκι στον Μιχάλη τον Μπουκλίτσα, ο οποίος περιποιούνταν τον κήπο του με τη βοήθεια του Φάρου του Φαράση.

«Μα πως γίνεται να ξέχασες καταμεσής του δάσους ολόκληρη Άννα Τσουγκράνα; Παραλίγο να χτυπήσω την ουρίτσα μου», αποκρίθηκε ο Πίκις, το Πιθήκι. Ο Μιχάλης ο Μπουκλίτσας, χωρίς να χρονοτριβεί τον έστειλε στην Ίνα την Κουζίνα, για να βρει τη γυναίκα του, τη Φοίβη το Φοιβάκι, η οποία έψηνε κέικ για όλα τα ζωάκια του δάσους! Με φόρα άνοιξε την πόρτα της Ίνας της Κουζίνας ο Πίκις το Πιθήκι κι εκεί που ετοιμαζόταν να ζητήσει εξηγήσεις από τη Φοίβη το Φοιβάκι, μύρισε το κακάο, τις φλούδες πορτοκαλιού, τη βανίλια, την κανέλλα και την αχνιστή ζύμη που είχε μόλις βγει από το φούρνο και… κοκάλωσε. «Φοίβη το Φοιβάκι! Τι καλό μας ετοιμάζεις σήμερα; Πέρασα απλώς για μια καλημέρα… Α, και ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ»!!!

Παραμύθι είναι κι αν έχεις οίστρο, ακολούθα. Εγώ, δίνω μια στο κουβάρι με τις μαγικές πλεξούδες, το σπρώχνω προς τη μεριά σου και προστάζω… Φτιάξε ήρωες και μια ιστοριούλα…

Παραλήπτες: Μαλινάκι, Πριγκιπέσσα, Μάνια-κη ξανθιά, Άρης, Βάσκες, Vvampirellaa, Κωστής, Αγγελάκι.

Καλό μήνα!!!

Πηγή εικόνας: elfka.deviantart.com

Ο μύθος των χρωμάτων

demon September 27th, 2008

Κρατούσε όσο πιο σφιχτά άντεχε εκείνες κει τις ζωντανές φυσαλίδες που αναπηδούσαν πάνω στον σκληρό κορμό. Κοιτούσε με τόσο ζήλο μέσα τους και περίμενε να καθρεφτίσουν ξανά και ξανά τα χρώματα της ίριδας. Δεν τολμούσε να περπατήσει, να κουνηθεί. Ούτε να ανασάνει καλά-καλά, μήπως και του σπάγανε. Μήπως και γινόντουσαν και πάλι αέρας διάφανος, αόρατος. Τις λάτρευε τις μπουρμπουλήθρες και τα όνειρα. Κι έτσι τα δέντρα του κάναν τη χάρη και τον άφηναν να τα κουβαλά. Του γεννούσαν φουσκάλες λαμπερές, παραμυθάτες κι εκείνος μετακινούσε τα δέντρα κάθε τόσο, για να μη βαριούνται. Για να ξεπιάνονται…

Πηγή εικόνας: www.shazeensamad.com

Next »