Γαμώ την ασυλία του μυαλού. Αλλά όχι κι εσένα…

demon December 1st, 2008

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να συνεννοηθούμε; Μου λες, ε;;; Εσύ δηλαδή δεν έχεις νιώσει ποτέ πως όλα είναι εναντίον σου;

Χέσε τα αστέρια και τα τετράγωνα που σχηματίζουν. Χέσε την πανσέληνο που σε κάνει μαριονέτα των μυαλού και των οργάνων σου. Χέσε και το κρύο που σε εκνευρίζει.

Είναι μέρες, στιγμές, εποχές, που αιστάνεσαι πως οι γύρω σου είναι αλλού. Μίλια μακριά από σένα. Πως είναι όλοι μα όλοι τους επιθετικοί απέναντί σου. Όχι;

Κι αν ναι, τότε δεν μπορεί να είναι της φαντασίας σου. Έτσι δεν είναι;

Χέσε τον εγωισμό και την ψωνάρα σου. Καταλαβαίνεις τι σου λέω;

Εδώ έχω εμένα, εδώ κι εσένα.

Άσε τα άστρα εκεί πάνω που παίζουν με τις φανταχτερές και πυρακτωμένες κηρομπογιές τους.

Γαμώ την ασυλία του μυαλού.

Γαμώ το κόμπλεξ του κόσμου να θεωρεί ευθύς εξαρχής πως είναι καλύτερος και πως, ποτέ μα ποτέ δε χρειάζεται να κοιτά και να βλέπει.

Τίποτα δεν είστε. Μα τίποτα απολύτως. Σκόνη μέσα στο νερό.

(Πηγή εικόνων: 1. isacg.deviantart.com, 2. eldris.deviantart.com)

Ένα μικρό πανηγύρι πρώτων υλών

demon November 20th, 2008

Χτες πήγα πρώτη φορά στη ζωή μου σε λαϊκή αγορά. Wow.

Στην αρχή με είχε πιάσει μια περίεργη αμηχανία, του στιλ: εγώ τι κάνω «εδώ μέσα»;! Γιαγιάδες με ογκώδη καρότσια, από αυτά τα παμπάλαια με τα ροδάκια που τρίζουν και τα ραφάκια, αλλοδαποί κάθε εθνικότητας που έσουρναν ξωπίσω τους κουτσούβελα και συζύγους για το κουβάλημα της σακούλας, αποστεωμένοι κύριοι μιας κάποιας ηλικίας με τις απαιτήσεις της κυράς γραμμένες στο χαρτάκι και κάπου εκεί… εμείς, εσύ κι εγώ, χωρίς καροτσάκι, χαρτάκι ή φτωχούς συγγενείς, να προσπαθούμε να βγάλουμε άκρη.

Με το που στρίψαμε τον κάθετο δρόμο και βρεθήκαμε στην αρχή της λαϊκής, κοιταχτήκαμε, πήραμε μια πολύ βαθιά ανάσα, δώσαμε τα χέρια και αφήσαμε όλο αυτό το ανθρώπινο μονοπάτι να μας ρουφήξει.

Προσπάθησα να γίνω ένα με το μπούγιο τριγύρω μου, αλλά ήταν αδύνατον. Φωνές από τους πάγκους: «Κυρία, έλα εδώ να σε κεράσω!», «Κυρία, γλυκά κάστανα. Έλα, Σου λέω είναι γλυκά, δε θα το μετανιώσεις». Μα εγώ θέλω να τα ψήσω! Και ξαφνικά με έπιασε νευρικό γέλιο. Κοιτούσα τον άντρα κι απλώς έδειχνα τριγύρω μου. Όλες αυτές τις ολόφρεσκες πρώτες ύλες, τα ξύλινα ταμπελάκια, τις γραμμένες με κιμωλία τιμές, τα μάτια των ανθρώπων και τις καλύτερες δημόσιες σχέσεις που έχω δει στη ζωή μου!

Αβγά ημέρας 14 λεπτά το ένα!!! Πατάτες από το Νευροκόπι, 2 ευρώ τα 5 κιλά!!!

Είμαστε ηλίθιοι, γύρισα και του είπα. Ηλίθιοι, το ξέρεις;;; Τόσο καιρό ψωνίζουμε από τον Βασιλόπουλο, τον Μαρινόπουλο και το κάθε μάρκετ-αλυσίδα φρούτα και λαχανικά και ψάχνουμε το πιο φρέσκο, το λιγότερο ραντισμένο, το πιο φτηνό. Γιατί ντρεπόμασταν να έρθουμε στη λαϊκή. Να δούμε τι είναι αυτό;! Ε λοιπόν ξέρεις τι; Θα σου πάρω κι εσένα ένα καροτσάκι με γυαλιστερά ραφάκια, να ερχόμαστε εδώ, να φορτώνουμε τις σακούλες με τα καλούδια, να στηρίζουμε τη γη και τους ανθρώπους της. Του το είπα του άντρα αυτό και κείνη την ώρα περνούσε ένα παλικαράκι με το δικό του καρότσι. Με κοίταξε και χαμογέλασε φαρδιά-πλατιά.

«Φίλος, βάλε ό,τι θες», είπε με φοβερή άνεση ο άντρας σε έναν τύπο που πουλούσε ντομάτες. Είχαμε ξεπεράσει και οι δύο το αρχικό σοκ-τρακ-ντροπή.

Πρωτάρα είμαι, ναι. Αγόρασα χόρτα που ούτε που τα ήξερα. Τέσσερις ώρες μου πήρε να τα καθαρίσω, να τα πλύνω, να τα βράσω να φύγει η πικράδα, να τα τηγανίσω, να τα φουρνίσω με γιαούρτι και μυρωδικά πάνω σε φύλλο.

Λάπαθα, άγρια χόρτα, Πράσο,  Ζοχούς, Σπανάκι… Έκανα την πρώτη μου χορτόπιτα και ήταν γαμάτη! Και λαϊκή, θα ξαναπάω. ΑΜΕ @

Πηγή εικόνας: www.awesomealmonds.com

…δεν έχω…

demon November 18th, 2008

Δεν έχω να δώσω.

Ένα μήνα πριν τις καλύτερες γιορτές του κόσμου, τα Χριστούγεννα και κυρίως την Πρωτοχρονιά, θέλω να σημειώσω μπροστά μου αγαπημένους ανθρώπους και τι δώρα θα μπορούσα να τους κάνω. Τι χρειάζονται, τι μου αρέσει, τι φαντάζομαι ότι θα ήθελαν, τι ξέρω ότι επιθυμούν.

Για τον άντρα κάποιο gadget ή κάτι για τη μηχανή μας.

Για τη μητέρα μου μια οθόνη υπολογιστή.

Για τον μπαμπάκα μου, έναν dvd recorder.

Για φέτος έχει, όπως κατάλαβες, ηλεκτρονικά δώρα.

Για τη θεία, μακάρι να ήξερα. Ομοίως και για το θείο.

Στην Terry, στον Καναδά, θα στείλω κάτι ιδιαίτερο, όμορφο. Κάποιο στολίδι ίσως ή αντικείμενο που να μου αρέσει ιδιαίτερα. Ναι, αντικείμενο θα της στείλω.

Κι από κει και πέρα, αν τα καταφέρω ίσως δώσω μικροδώρα σε κάποιους ανθρώπους που θέλω. Κάποιους «νέους φίλους». Ένας –δύο από αυτούς θα ήθελα μάλιστα να γίνουν παρέα μου. Να κολλήσουμε. Να δέσουμε. Και να είναι αμοιβαίο.

Ξέρεις… Δεν έχω να δώσω. Στ’αλήθεια. Δεν έχω. Κι όμως…

Όσο βυθίζομαι στη σκέψη αυτού του τίποτα, καταλήγω στο ότι: θα δώσω από αυτό που δεν έχω. ΝΑΙ!

(Πηγές εικόνων:

1. yaminohoshii.deviantart.com

2. dona-worldcitizen.blogspot.com

3. www.allholidaycafe.com)

Μαζεύω τα κοχύλια μου

demon November 7th, 2008

Λαμπερά αγγίγματα. Μια άνοιξη ξαπλωμένη στο μέτωπό μου επάνω.

Στάζω αυτό που νιώθω.

Να μείνω μέσα. Στα πολύ ζεστά. Βλέπω έξω τον αέρα και την ψύχρα, τη λεία ομίχλη και τα όνειρα των ανθρώπων να πετάνε χαμηλά, φευγαλέα, βιαστικά. Να γλιτώσουν, να αλλάξουν, να γίνουν.

Θα βγω τώρα για δυο λεπτά να παραλάβω μια νέα ζωή και μετά θα στρώσω τη ροζ κουβερτούλα μου και θα γουργουρίσω πάνω της.

Θα σε πάρω κι εσένα αγκαλιά, μαύρο μου μωρό. Και θα παίξω adventure, θα φάω παγωτό και θα ανάψω φωτάκια τόσο δα μικρά στο ξέφωτό μου!

Ναι!!!

Καλό βράδυ Αθήνα. Καλό βράδυ και σε σένα. Σε όποιο σπίτι, διαμέρισμα, όροφο, βουνό, δρόμο, δέντρο, κήπο, ηλικία, χρόνο, φόνο κι αν είσαι!

Να περάσεις κι εσύ όμορφα απόψε… Πιες λίγο από το χρόνο σου.

(Πηγή εικόνας: thefirstangel.deviantart.com )

Να μην είμαι μόνος… σιγά!

demon October 5th, 2008

Νόμιζα πως με τον καιρό, η σχέση μαλακώνει. Ότι λειαίνουμε τις άκρες μας, ως άνθρωποι.

Πως, ακόμη κι αν δεν καταλαβαίνει ο ένας τον άλλο, θα είμαστε πάντα στην επόμενη σελίδα.

Σου ‘χει τύχει ποτέ σε σχέση-ΣΧΕΣΗ, να δεις το τέλος; Τα πάντα, ακόμη κι αυτό, το τέλος; Και τι σημαίνει αυτό, ε; Ασχέτως του τέλους,

είναι καλή αυτή η σχέση; Ζει ο καθρέφτης που δε θολώνει ποτέ από ανάσες; Που δείχνει πάντα σωστά την ώρα;

…

Τελικά το μόνο που μετρά στο τέλος είναι «απλώς» η συντροφικότητα; Το μόνο που ζητάμε είναι να μην είμαστε μόνοι; Τι τραγικό…

Πηγή εικόνας: madsky.deviantart.com

Το μαγαζάκι τ’ουρανού

demon August 29th, 2008

Τεντωμένο σκοινί.

Με δέσαν εκεί πάνω, μετέωρη, ανάμεσα σε σκόνη, σωματίδια και λάμψεις που κατρακυλάνε στο τζάμι του ουρανού.

Και προσπαθώ να γραπώσω σκέψεις. Να σταματήσω τις σκέψεις μου, να τις προσέξω, να τις γυαλίσω λιγάκι παραπάνω και να τις ξαναβάλω στη θέση τους. Να τους δώσω μια, να στροβιλιστούν, να πάνε στο παρακάτω ράφι. Να ‘χω κι εγώ καινούργιες!

Δες αυτόν το φωτεινό τροχό πώς μπουσουλά.

Δες και το στεφάνι γύρω από τη μέση μου πώς με κάνει κούνια-μπέλα, όταν πιέζομαι γιατί νοιάζομαι. Όταν υποφέρω επειδή μπλέκομαι.

Με ανθρώπους…

Πηγή εικόνας: poivre.deviantart.com

Bye-bye δάδα

demon August 24th, 2008

Συμφωνική, κλασική μουσική παίζει από το πρωί ο Μιντιακός Πίθηκος, με ένα δίωρο διάλειμμα για την τελετή λήξης της Ολυμπιάδας του Πεκίνου. Με μία λέξη: μπλιαχ. Με τρεις; … Volunteer or ELSE! Lol
(ελληνιστί: γίνετε εθελοντές, αλλιώς…)

Το ‘χουν δυσκολία να κάνουν καλές τελετές λήξης; Δηλαδή μόνο οι έναρξης πρέπει να είναι εκπληκτικές; Εμείς, μεταφέραμε το γλέντι της παραλιακής στο Ολυμπιακό. Ο Γιμού που είχε πραγματική έμπνευση στην έναρξη, το ΄ριξε έξω αυτή τη φορά. Τι βαρεμάρα, τι στρατιωτίλα, τι μπαχαλάκι, τι κιτς, τι… PLAYBACK! Τραγούδησε ο Placindo? Ναι καλά… Κι εσύ μπορείς! Beijing, Beijing… Θαρρώ πως ήταν η χειρότερη Ολυμπιάδα ever. Οργάνωση; Δεν ήξερες τι ώρα θα δείξει τι. Ίσως να μην τη σχεδίασε καλά η Κίνα λόγω διαφοράς ώρας. Ίσως πάλι η ΕΡΤ να μην είχε καλή πληροφόρηση, μια κι από το πρόγραμμά της, δεν καταλάβαινες ποτέ τι ώρα θα μεταδοθεί το τάδε άθλημα. Εκτός κι αν είχε μόνο ένα ανά ζώνη. Ο ήχος της ΕΡΤ (εικάζω ότι ευθύνεται η δημόσια τηλεόραση) ήταν απαράδεκτος. Ειδικά κατά τη διάρκεια της λήξης, μάλλον είχαν ξεχάσει τα μικρόφωνα ανοιχτά τα ξυπνοπούλια κι έτσι είχαμε μονοφωνικό ήχο. Ειδικά στα τραγούδια έκανε μπαμ. Και νόμιζα ότι κουφάθηκα. Όσο για το μουσικό κομμάτι των τελετών και στην έναρξη μα και στη λήξη, ήταν απλώς κακές οι επιλογές. Για το δυναμικό, το budget, το χρόνο, την οργανωτικότητά τους, οι Κινέζοι μπορούσαν και καλύτερα. Είναι δυνατόν να αλλάζεις την ώρα που θα διεξαχθεί ένας αγώνας, όταν η Ολυμπιάδα έχει ήδη ξεκινήσει; Δεν επεκτείνομαι όμως, γιατί ειλικρινά δεν ξέρω ποιος πταίει στο συγκεκριμένο. Το Πεκίνο ή η ΕΡΤ… Οπότε, όποιος διαφωνεί, ας πάρει πένα και χαρτί.

Εκείνα τα ευρήματα που με εντυπωσίασαν σήμερα ήταν, ο πύργος της Βαβέλ, τα λουλούδια που άνθιζαν από ανθρώπινες τροχαλίες και φυσικά, τα ποδήλατα-φωτεινές ρόδες.

Οπότε, τσαντίστηκα, το έκλεισα, συνέχισα την κλασική μου ακρόαση (Haendel τώρα) και σε λίγο φεύγω για γεύμα έξω.

Καλή Κυριακή Φτερά μου…

Πηγή εικόνας: sheeriethefay.deviantart.com

Νιάου

demon August 20th, 2008

Μαδάω νωχελικά το μυαλό μου και παλαντζάρω μεταξύ του «είμαι εδώ» και του «λείπω»!

Προσπαθώ να αγγίξω τα πλήκτρα των δαχτύλων μου κι όμως γλιστρούν τόσο φυσικά, που υπνωτίζομαι και προχωρώ παρακάτω.

Και να μιλήσω δε θέλω, να φανταστείς. Να αρθρώσω την ακουστική μου.

Προτιμώ να παίξω με τους πυργίσκους και τα άλογα, τα κυβάκια και τις ηλιαχτίδες του κυρίου Αποπάνω.

Πάω να γευτώ ντομάτα και τυρί πάνω σε παξιμάδι βρεγμένο με ελαιόλαδο και ρίγανη. Πάω να πιω κόκκινο κρασάκι και μουσική με κιθάρες κι αστέρια των χορδών.

Τις διακοπές μου τις συνεχίζω εγώ, εδώ πάνω! Μέχρι να αποφασίσει πως θέλει να ξαναπαίξει μπάλα με άντρες και κόντρες, συζητήσεις κι ανθρώπους της γης.

Πηγή εικόνας: foureyes.deviantart.com

Η αποπλάνηση…

demon June 28th, 2008

“Deception” κυρίες και κύριοι. Αυτό το έργο πήγα να δω με γυναικοπαρέα. Τρομάρα μου. Εμ, ήθελα κάτι σχετικά light και φυσικά για τη φάση, σε θερινό κινηματογράφο. Και κάπως έτσι βρεθήκαμε, κατόπιν δικής μου προτροπής νομίζω, στην Αίγλη του Ζαππείου για το «Deception», με Γιούαν Μακ Γκρέγκορ, Χιού Τζάκμαν και Μισέλ Γουίλιαμς.

Σκατούλες κοινώς. Αργό, βαρετό και σίγουρα κοινότυπο. Κρίμα. Κοτζάμ Ewan McGregor που έχει κάνει και ride με BMW R 1150 GS Adventure (www.longwayround.com), μέσα από την Ευρώπη σε Ρωσία, Μογγολία, Σιβηρία κι έφτασε Νέα Υόρκη σε δύο τροχούς, να επιλέγει τέτοια έργα… Απλώς απογοήτευση.

Άσε που, τη ζούσα την απάτη, δε χρειαζόταν να τη δω κιόλας!!!
Κρίμα, κρίμα (για την ταινία). Το λέω και κουνάω το κεφάλι σαν παπί!

Ευτυχώς η παρέα ήταν καλή και μετά ακολούθησε αρετσίνωτο κρασάκι στο Μοναστηράκι. Η διάθεση μεγάλωσε, όπως και η παρέα και η ανάγκη μου να «βρέξω το λαρύγγι». Άντε να συνέλθουμε.

«Ρε παιδιά, υπάρχει περίπτωση άντρας και να μην κερατώσει;», ρώτησα.

Κι έλαβα απάντηση, δίκαιη!!! «Γιατί υπάρχει περίπτωση γυναίκα και να μη κερατώσει; ΕΣΥ!?».

Το δέχομαι το κινητό ως δώρο, μωρό  μου. Σ’ευχαριστώ. Και τα λουλούδια που μου φέρνεις τις τελευταίες μέρες, κι αυτά, τα δέχομαι.

Και το μεγάλο δώρο, το καλό που μου ετοιμάζεις. Κι αυτό το δέχομαι. I do.

Την κοροϊδία στη χαρίζω. Τα ψέματα κι αυτά δικά σου. Και το ότι με πούλησες και με αγόρασες, κι αυτό χάρισμά σου.

Μια φορά γαμώτο.

Μια φορά να μπορέσει ένας άνθρωπος να εκτιμήσει κάτι, χωρίς να χρειάζεται να το χάσει πρώτα!!!

Κοίτα λίγο κάτω. Φτάσε τα πόδια σου, με τα μάτια σου. Και μετά κοίταξε μέσα στην ψυχή σου. Δε γίνεται και single και σχέση. Και «ο άνθρωπός μου» και γαμιάς.

Όλοι έχουμε ανάγκη να είμαστε σημαντικοί, κι ας μην είμαστε τόσο. Αλλά αν δε σου φτάνει να είσαι σημαντικός για μένα, σε μένα, τότε έχουμε πρόβλημα.

Τότε βγες με την απόχη, την καλοκαιρινή, τη μεγάλη και κυνήγα πεταλούδες. Κι άσε τούτη τη σελήνη να ξανανέβει στο συννεφάκι της και να γεμίσει μαβιά χρώματα, του ωκεανού!

~

(και επίσης, να γαμήσει το ξανθό το αγοράκι στο Θησείο. και να καβαλήσει τη ζωή της, με ένα σκουπόξυλο μαγικό. και να κλέψει τα δάκρυα άλλου αγοριού, που θα είναι άντρας!).
Μαλινάκι, στο αφιερώνω. Δεν ξέρω γιατί : ) Και μη ρωτάς.

Πηγή εικόνας: tessja.deviantart.com

Μαύρο βέλο

demon June 14th, 2008

Σκέφτομαι… πάλι…

Όταν η ζωή σου είναι δύσκολη, δυσβάσταχτη, στριφνή, τι ακριβώς συμβαίνει όταν γίνεστε δύο; Γίνεται πιο εύκολη, μένει το ίδιο, γίνεται δυσκολότερη;

Τι περιμένουμε όταν κάνουμε σχέση; Να μας διευκολύνουν τη ζωή; Να μας λύσουν τα προβλήματα;

Περίμενα να με κάνεις ευτυχισμένη, χαμογελαστή, να με στηρίξεις, να μου δώσεις ιδέες… Τι να κάνω με τη ζωή μου.

Σε παρακαλώ. Μη μου πεις ότι αν περίμενα από άλλον να μου τα δώσει αυτά, έχασα. Δε χρειάζομαι κοινοτυπίες. Ούτε εξυπνάδες από ανθρώπους που ακολουθούν τις ζωές των άλλων με ένα μπλάνκο στο χέρι.

Τα ξέρω όλα αυτά. Τα ψάχνω χρόνια τώρα. Τα έχω πει κι εγώ. Τα βλέπω.

Νιώθεις ποτέ σου ότι θες να μείνεις μόνος;

Δε νιώθεις ουδέποτε την ανάγκη να καθίσεις μόνος σου; Να μη με βλέπεις;

Αιστάνομαι τόσο χωμένη τώρα. Σα πουλί που έχει αφήσει το κεφάλι του μέσα στα σωθικά του, πάνω στα πούπουλα, πάνω στα φτερά που το κάνουν να πετά. Κι όμως τώρα δεν πετά. Το μέσο που το στέλνει ψηλά, το έχει καταπλακώσει με το κεφάλι του. Τις σκέψεις του. Το κέντρο επιχειρήσεων!

Σκέφτομαι όλα αυτά που με θυμώνουν σε σένα.

Όλα αυτά που μου έχουν συμβεί τους μήνες που είμαστε μαζί.

Την αλλαγή. Στο σώμα μου. Στα χείλη μου. Στα μάτια μου. Στα δάχτυλα, την καρδιά, την ψυχή, τη λάμψη μου.

Τσαντίζομαι. Τα έχεις κάνει σκατά. Αυτό νιώθω. Πώς να στο πω; Τι να σου πω; Στο είπα…

Να σου πω. Όταν δεν είσαι καλά μέσα σου, φταις εσύ, φταίει ο άλλος, φταίτε μαζί;

Όταν δεν είσαι καλά και έχεις σχέση, αλλάζει το βάρος, το ποιος, το τι;
Ή παραμένεις εσύ;

Να βρω το νήμα θέλω. Εγώ φταίω που αιστάνομαι έτσι τώρα; Εσύ φταις; Εμείς φταίμε;

Σα να κλίνω ρήμα είναι. Κι όμως, πρέπει να είναι σημαντικό αυτό που μόλις σκέφτηκα.
Όταν είσαι μόνος, φταις εσύ. Όταν είστε δύο;

Πηγή εικόνας: medok.deviantart.com

Next »