demon November 4th, 2008
(Πηγή εικόνας: -sylph-.deviantart.com)
~
Oops! Ένα χρόνο έκλεισε η μπλογκόσφαιρά μου σήμερα.
Η ευχή μου λιτή:
<<< Ένα ραβδί
Ένα ψήγμα ονείρου
Ένα χρυσό κλειδί >>>
~
Πηγή εικόνας: foxfires.deviantart.com
demon October 4th, 2008
… Πλησιάζει. Μαζί με εμάς, και η μπλογκόσφαιρα οσονούπω θα κλείσει έναν ολόκληρο χρόνο παλμών, ιδρώτα, προκλητικού sex, λέξεων, σκέψεων, ταξιδιών εγκεφαλικών και πραγματικών. Σήμερα, γιορτάζω και μαζί με μένα η σφαίρα μου, η διάφανη, η μυστικιστική, η παιδική, η απόλυτη, μετράμε 11 μήνες.
Εδώ ή στο συννεφάκι μου, εκεί ψηλά, μέσα στις ρίζες του μυαλού σου ή κάτω από το κύτταρα των αισθήσεων, είμαι εδώ τελικά!
Για να αποκαλύπτομαι και να φοβάμαι μη φανούν όσα έθαψε το φτυάρι της ψυχής μου.
Για να μιλάω ηλεκτρονικά στον καθρέφτη μου κι εκείνος να απαντά καταπίνοντας τις προτάσεις, τις μαύρες, φτύνοντάς τις πάνω σε τοίχο παγκόσμιο.
(Πηγή εικόνα: james119.deviantart.com)
Και που και που, για να αναρωτιέμαι αν μοιάζω με τον υπόλοιπο κόσμο… Κι εκείνος να απαντά αφήνοντας δαχτυλιές στο γλειφιτζούρι μου…
(Πηγή εικόνας: elfka.deviantart.com)
demon September 4th, 2008
Ξαπλώνω πάνω σε άστρα, την ώρα που ο ουρανός κάτω από τα δάχτυλά μου ξαναγεννιέται, απλώνεται, τεντώνεται, αναμορφώνεται, φυσά, καταδύεται και φιλοξενεί κι άλλα αστέρια, φωτεινά, μυστηριακά αντικείμενα πάνω στον απύθμενο μουσαμά του.
Είναι, από όσο θυμάμαι, η πρώτη φορά στη ζωή μου, που συμβαίνουν πράγματα για μένα, με μένα, χωρίς εγώ να προσφέρω πίσω στο σύμπαν ενέργεια. Χαρίζω συναίσθημα, ναι. Ως συνήθως. Και σκέψεις πολλές. Και ύπαρξη. Είμαι εδώ, απόλυτα, σθεναρά, παθιασμένα. Σχεδόν αποφασισμένα.
Όμως δεν ξεμυτίζω ρούπι από το χαρτόκουτο που έχτισα. Πούλησα, αψήφησα, παράτησα, άλλαξα κι έμεινα με ελάχιστα. Κι ενώ κοιτάζω ένα, το σύμπαν ολάκερο νομίζω πως τελικά τώρα με βλέπει!
~
Χρόνια Πολλά, μπλογκόσφαιρά μου. Χρόνια πολλά και πάλι. Blogosfaira… έμπνευση κι αυτή… Σαν πάπυρος γεμίζεις και βαραίνεις. Το 10ο κλειδί άναψε κι αυτό στον ουρανό.
Πηγή εικόνας: feanne.deviantart.com
demon August 19th, 2008
Πήγαμε!!! Κάναμε ΜΑΖΙ ταξίδι 1.000 χιλιόμετρα. Ω ναι… Άπειρο ναι… !
Και παραπέρα. Αλλά τις διακοπές μας μια φορά, τις φτάσαμε. Τις πετάξαμε στην αιώρα, καβαλήσαμε κι εμείς το θαλασσινό το δίχτυ και ψαρέψαμε κύματα και βυθούς, ηλιοβασιλέματα στο πουθενά και λευκά βράχια, λαξεμένα από νερό και ουρανό.
Λίγο φύγαμε. Ελάχιστα, για την ακρίβεια. Αθήνα-Θεσσαλονίκη με τη μηχανή. Κι από κει, Χαλκιδική! Η οθόνη στο Fazerάκι, έγραψε πάνω από 1.600 χιλιόμετρα σε μια βδομάδα. Γυρίσαμε ολόκληρη τη Σιθωνία. Πήγαμε Αρμενιστή, Πλατανίτσι, φωτογραφίσαμε στολίδια κι αναπνεύσαμε επιτέλους το πράσινο. Γιατί, αν θυμάσαι, ναι, το πράσινο έχει μυρωδιές ολοζώντανες.
Γνώρισα και την οικογένειά σου. Τη μητέρα σου, τον πατέρα σου. Τον κολλητό σου κει πάνω. Την αράζαμε κάθε βράδυ στο Sueno και το Conza, με πειραγμένα Mojitos, τελείως αδιάφορη μουσική, φρουτοσαλάτες, ξηροκάρπια και μπόλικα, αδηφάγα κουνούπια.
Αυτό ήταν εμπειρία. Χιλιόμετρα πάνω στη μηχανούλα μας. Με αέρηδες τρελούς κι ακόμη πιο τρελούς οδηγούς στην εθνική. Να μιλάνε στο κινητό με το ένα και να πίνουν φραπέ με το άλλο. Α, στην αριστερή ε; Κι ούτε λόγος φυσικά για φλας στην αλλαγή λωρίδας. ΟΥΣΤ, δολοφόνοι.
Τι έλεγα; Ναι, για πράσινες, άγριες, ομορφιές, σχεδιασμένες σε γαλαζομπλέ ρυζόχαρτο. Χαλκιδική. Όμορφη πολύ.
Κι εμείς, κοντά πολύ!
Στο αfιερώνω, ψυχή μου ~
Υ.Γ. Συν τις άλλοις, κινηματογραφήσαμε με τα μάτια και τις λαχτάρες μας και την έκλειψη της πανσελήνου, από το ατελείωτο μπαλκόνι στα Νέα Μουδανιά, Χαλκιδικής! Δέος…
demon August 10th, 2008
Τι απαίσια μέρα… Χειμωνιάτικη τελείως. Ούτε καν φθινοπωρινή. Κι εγώ, κλασικά εικονογραφημένα, έξω. Πάνω στη μηχανή. Στα φώτα της Αττικής, του The Mall, της Ηλιούπολης, του Βύρωνα. Πήγα παντού. Πήγα και σήμερα. Ανώμαλη πρέπει να είμαι. Κάπου στην Κηφισίας είδα και την πορεία για τον πόλεμο στη Γεωργία, με μπατσάκια να κρατάνε το νυφικό κι Άγγλους να ανεμίζουν λευκές σημαίες με κόκκινους σταυρούς, των ιπποτών.
Σκοτεινιασμένος ο γυάλινος, μωσαϊκός θόλος της πόλης μου κι αντί να μείνω μέσα, να υποδυθώ την πάνινη κούκλα που άμα βραχεί ζαρώνει, βγήκα. Άνοιξα το σακίδιο του μυαλού μου κι έχωσα τον ετοιμόγεννο ουρανό, την πράξη πριν συμβεί και τα καλομαγειρεμένα σύννεφα. Άμα μου το ‘χες πει νωρίτερα, θα ‘παιρνα μαζί και την τρύπια μου απόχη. Να ρίξω μέσα σπίθα-σπίθα τον αέρα, τον αθάνατο, τον χειροποίητο. Τον δικό μου. Ναι, μπαλόνι θα γίνω στο τέλος. Κατακόκκινο!
Κάπως έτσι εκδήλωσε το μένος του ο ένοικος του υψηλότερου ορόφου της γης. Έκλεισε το γενικό, σκοτείνιασε τα πάντα και ξεκίνησε να μας κατουρά ρυθμικά. Κι όταν τελείωσε η παράσταση, άνοιξε τους προβολείς, στη μεγάλη σκάλα, και φώτισε την απογευματιάτικη νύχτα. Κόκκινο παντού. Και ροζ μαζί. Και φούξια κι ένα πορτοκαλί, φανταχτερό κόσμημα.
Σε ελάχιστες ωρίτσες φεύγω. Ανεβαίνω στην ανεμόσκαλα και πάνω Χαλκιδική ΓΙΟΥΠΙ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Καλές διακοπές παιδιά. Τα λέμε σε καμιά βδομάδα. Give or take (give, give!!!)
Σας αφήνω τον ήλιο και τη σκόνη. Και μαζί, σε ειδικό κουτί-αφιέρωση με μια χελώνα πάνω, τον Rob Halford στο “Painkiller”. ΔΙΑκοΠΕΣ = Painkiller
This can’t be right, it’s raining in the forest of the sun! φιλιά guys. Κι αυτή η προτασούλα αφιερωμένη, χωρίς χελώνα, από τον κόσμο των ξωτικών και των αστρικών σύννεφων. Και του μουσικού Αίολου! Τον δικό μου, δίτροχο και μονίμως καβλωμένο κόσμο.
~ Bye ~
demon August 7th, 2008
Ακούω ambient στον Μιντιακό Πίθηκο. Κι αναδεύω με τις κυκλικές κινήσεις της γλώσσας μου, τα κύματα. Τα μπλε και τα πράσινα, τα φουντωτά, τα αλμυρά. Τα ξεδιαλύνω και ψαρεύω πάνω τους τις διακοπές μου.
Κι έτσι οι δείκτες μου μετρούν 4. Τέσσερις μέρες μέχρι να βρεθώ σε παραλία και ζέστη βορεινή. Ομορφιές Χαλκιδικής. Ομορφιές πράσινες, παρθένες, ανεξερεύνητες, διαφορετικές τελείως από το συνηθισμένο.
Δευτέρα λέω να φορτώσω τη μηχανή. Με ό,τι λίγο, μικρό και χρήσιμο θυμηθώ μες τον ύπνο μου. Και να αρχινίσω το ταξίδι μου, το σχετικά μεγάλο πάνω στο δίτροχο θρόνο μου!
Mmm, από τώρα το λιμπίζομαι. Το μορφώνω. Το στήνω.
Ενθουσιασμός πολύχρωμος, ακτινωτός. Ενθουσιασμός στο χρώμα του κρόκου!
Πηγή εικόνας: magicanita.deviantart.com
demon August 1st, 2008
Καλό μήνα…
Αν δεν έχεις φύγει ακόμη, μην το καθυστερείς. Όσο πιο μακριά, όσο πιο γοργά!
Αν έφυγες, ε, καιρός δεν είναι να το επαναλάβεις; Τι λες;
Έχω αφήσει (κι όταν λέω ΕΓΩ εννοώ ο άντρας κι εγώ! ο άντρας κυρίως, έτσι;) πάμπολλα πράγμα γι’αυτό το μήνα. Μια μικρή μετακόμιση, ένα project και διακοπές. Κι είμαι περίεργη να δω αν η ντουλάπα του Αυγούστου θα τα αντέξει όλα τούτα κι εμάς μαζί.
Προς το παρόν κι επειδή είναι η ΑΡΧΗ του μήνα, ταξιδεύω πάνω σε ένα φύλλο μαργαρίτας και μαδάω τις σκέψεις μου!
Να φύγω κι εγώ, θέλω.
Να αλλάξω αέρινη σπηλιά, επιθυμώ.
Και να τελειώσω για να ξεκινήσω το παιχνίδι που πιάνει τα περισσότερα νταμάκια της ενέργειάς μου, επίσης γουστάρω.
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ…
Καλά ταξίδια !
Πηγή εικόνας: tonyryna.deviantart.com
demon July 28th, 2008
Σ’ευχαριστώ Ευούλα που με τράβηξες στα χωράφια, μέσα στα αστέρια, κάτω από φωτορυθμικά τεχνητά και φυσικά, για να μυρίσω ξανά, από λίγο, την αμήχανη απόχρωση ενός πάρτυ!
Σ’ευχαριστώ αγγελάκι που ενδιαφέρεσαι για τις λέξεις της ζωής μου. Της εμφανούς και μη.
Σ’ευχαριστώ Μαλινάκι που δεν άκουσες τη μετάφραση που έδωσα στις οδηγίες της Εύας, γιατί αλλιώς κι εμείς, Ραφήνα θα καταλήγαμε. Βασικά, δεν ξέρω αν θα μας χαλούσε αυτό. Διότι και πιο αργά θα φτάναμε στο κτηνιατρείο και τους μηχανόβιους θα είχα χαιρετήσει… από κοντά.
Σ’ευχαριστώ Μολυβούπολη που εμφανίζεσαι από το πουθενά, όταν οι καρποί του πράσινου είναι έτοιμοι να ακουμπήσουν τη γη.
Κι εσένα Βάσκες που μπουκώνεις το στόμα σου με σταγονίδια δικά μου.
Σ’ευχαριστώ μανούλα. Που θυμάσαι το παρελθόν σου και το ποτίζεις μαζί μου.
Σ’ευχαριστώ Ανδρονίκη, που μου χάρισες δυο κατάμαυρα τερατάκια που είναι λες και βγήκαν μόλις από… σολάριουμ ή ψησταριά.
Κι εσένα, Νυχτερινή που, που και που παίρνεις στα χέρια το στηθοσκόπιο κι ενώνεις την καρδιά με το υπόλοιπο σώμα.
~
Σ’ευχαριστώ Μιχάλη. Που λιώνεις πάνω μου. Μέσα μου. Μαζί μου!
~
Το αφιερώνω σε όλα τα μάτια που γνώρισα τους τελευταίους 9 μήνες και σε όλα εκείνα τα δάχτυλα που γύρισαν τον καθρέφτη ανάποδα. Στους διαδικτυογράφους του internet και της ζωής που σκίζουν τις σελίδες του ημερολογίου τους, κι αντί να τις πετάξουν, τις βρέχουν και τις αφήνουν να ταξιδέψουν εδώ μέσα!
Thx guys…
Πηγή εικόνας: aegis-strife.deviantart.com
demon June 22nd, 2008
Τέλεια κεντραρισμένος!
Ένας θεόρατος, σκοτεινός ήλιος καταμεσής του ταβανιού να ανάβει φωτιές στο μυαλό και την όρεξη.
Εκεί, ακριβώς πάνω από τη βουνογραμμή, δίπλα από τα τρία σπίτια που αντικρίζω κάθε πρωί που ξυπνάω.
Και τώρα, μισή ώρα μετά, που εγώ ακόμη μετρώ χιλιόμετρα, το ολόγιομο φεγγάρι αποσύρθηκε για λίγο. Έπεσε πιο χαμηλά κι έγινε προβολέας. Κι έτσι κρυμμένο, έμεινε να φέγγει, να φωτίζει, να ανακρίνει το σύμπαν. Το όλο.
Φεύγω σήμερα το πρωί. Πάω για camping. Μαζεύω σκηνή, sleeping bag, φαναράκια, μαγιό, αντιηλιακά, σουτιέν, βρακάκια, καπέλα, γυαλιά, liposan, κινητά και οδοντόβουρτσες.
Τα χώνω στο tank bag και στην μπαγκαζιέρα. Και πάω μετά από ένα παγωμένο ντους για ύπνο.
Καλά να περάσεις κι εσύ. Και να με σκέφτεσαι. Λιγάκι.
Τα λέμε τη Δευτέρα ξανά. Περιμένω μήνυμά σου. Να μου ευχηθείς «καλή βδομάδα», να μου σκάσεις ένα φιλί και να μου γράψεις λέξεις δικές σου.
Καλό Σαββατοκύριακο guys. Καλή βδομάδα…
* (το κείμενο γράφτηκε ξημερώματα Παρασκευής, αλλά επειδή το Ματάκι έβαλε το… χεράκι του στο καλώδιο κι εγώ έμεινα χωρίς Internet, το ποστάρω τώρα. Α, ρε Ανδρονίκη!!!)
Πηγή εικόνας: cutteroz.deviantart.com
demon June 12th, 2008
Μόλις βγήκα από το λήθαργο. Ξύπνησα από όνειρο. Και πάτησα ξανά στα πέταλα της γης.
Κρατούσα, λέει, μια απόχη. Αληθινή απόχη, κεντημένη με γυαλάκια, σταλακτίτες καθαρούς, μαγικούς, βγαλμένους από ουράνιες σπηλιές. Κι έτρεχα σε απέραντο λιβάδι. Και τοσοδούλες μέλισσες μου ‘πλεκαν στεφάνι από μόσχους, κερήθρες και βαμβάκι.
Κι εγώ κυνηγούσα, λέει, όνειρα πολλά. Όνειρα πολύχρωμα, πλυμένα, ευχούλες του παρελθόντος και του μέλλοντος. Σαν άστρα λαμπυρίζαν και με καλούσαν. Με τα ονόματά μου. Κι εγώ τις οσφριζόμουν κι έτρεχα ξωπίσω να τις κλέψω ξανά. Και να τις φορτώσω με χάρη στα μάτια μου τα πράσινα και πάλι!
Δικές μου ευχές.
Δικά μου όνειρα.
Δικός μου ύπνος.
Μα τα μάτια μου ήταν πάντοτε ανοιχτά…
Πηγή εικόνων: www.deviantart.com