demon November 23rd, 2009

Γύρισε η μάμα μου από Υεμένη και Ντουμπάι. Τρέλα! Χάρμα! Αυτό είναι…

Μας είπε ιστορίες, μας έδειξε φωτογραφίες, μας διηγήθηκε τα ανορθόδοξα, τη φτώχεια, την έλλειψη αισθητικής, την ανάγκη προβολής και υπεροψίας. Τα Καλάζνικωφ στα χέρια ακόμη και παιδιών… Και πάνω από το παζάρι η πινακίδα: απαγορεύονται τα όπλα!

Έχει ξημερώσει και το θερμόμετρο δείχνει 4 βαθμούς μες στο σπίτι. Άραγε πόσους να (μην) έχει εκεί έξω; Θολούρα βλέπω. Ψύχος οσμίζομαι. Κι εδώ, στα ερμητικά κλειστά, κάθομαι με το φανελάκι και τη μαύρη γάτα μου στο χαλί από δίπλα, δουλεύω πάνω στο καινούργιο μου project, ένα site με γλυκές συνταγές που σκαρφίστηκα και λιώνω τα δάχτυλά μου και τα… little grey cells, που έλεγε και ο Βέλγος Πουαρώ! Θέλω να πάει καλά, να ξεχωρίσει και να είναι ολοκληρωμένο. Μια σκέτη γλύκα! Αλλά θέλει δουλίτσα και τρέξιμο. Πλάκα έχει όμως.

Με έχουν πιάσει οι κλειστές μου όλο το τελευταίο διάστημα. Κάτι η σχέση που αφήνει απόνερα, κάτι ο θάνατος ενός φιλικού προσώπου, κάτι το Κουβάρι που προτίμησε άλλο σπιτικό, κάτι η οδοντίατρος που έχει γίνει εβδομαδιαία επίσκεψη -μόνο γλυκά που δεν της πάμε!-… ε… Θα βιαστώ να πω, όμως, ότι από το Σεπτέμβρη και μετά, η περίοδος αυτή είναι σούπερ για μένα, επαγγελματικά. Δεν παραπονιέμαι κα-θό-λου. Φτου-φτου, αμέ!

Κάνω σχέδια και για τα Χριστούγεννα. Θέλω να ανέβουμε Χαλκιδική. Να κάνουμε πανευτυχή δύο άτομα αγαπημένα. Να φτιάξω μελομακάρονα με τη μαμά του άντρα. Να σκεπάσουμε τις ψυχές μας με τη ζεστάδα του τζακιού και να χαλαρώσουμε με έρωτα χιονισμένο!

Πάω να συνεχίσω… Καλημέρα κόσμε, σύμπαν, νότες που αφήνετε πατημασιές πάντα!

ΚΑΛΗΜΕΡΑ Νοέμβρη. Κι εσύ καλοδεχούμενος.

Πηγή εικόνας: appleplusskeleton.deviantart.com

• Bubbles
• Comments(6)

demon November 16th, 2009

Καλή βδομάδα Σελήνη που για άλλη μια γύρα θα κυνηγήσεις την ουρά σου. Από Δευτέρα έως Παρασκευή και το Σάββατο θα κοιμηθείς λιγάκι παραπάνω, για να αντέξεις στο Κυριακάτικο πάρτυ. Αυτό με τους μεζέδες, τα σφηνάκια και τα αμμώδη όνειρα.

Ραντεβού μες στην εβδομάδα, φαγητό έξω την Παρασκευή, δείπνο σπιτίσιο αυτό το βράδυ.

Λίγα καρφώματα στους δρόμους της Αθήνας, δρασκελιές μπροστά από βιτρίνες, αχνιστά τσάγια με μέλι, ασυναγώνιστα Lebkuchen και πρωινά μέχρι αργούτσικα στο κρεβάτι με περιμένουν με αγωνία. Και μετά, μίνι μαραθώνιος παράλληλος με το φως, ξενύχτι κρεμασμένο μπροστά από τον υπολογιστή για ένα ζωντανό project και μερικούς πελάτες, και καλλιγραφικές σκέψεις έτοιμες να μπουν σε συρτάρια δημιουργικά.

Έλα, είμαι πιο κοντά!

Σε ό,τι νόμιζα πως θέλω.

Σε ό,τι άκουγα μέσα απ’τα κοχύλια στο λαιμό μου.

Σε ό,τι άγγιζα με τα δάχτυλα των μαλλιών μου.

Να χορέψω.

Μάθημα πρώτο…

Έλα, θα τα καταφέρω.

Πηγή εικόνας: glitterplague.deviantart.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(0)

demon November 10th, 2009

Τα, πλέον, τρία μέλη της οικογένειας μπουκλίτσα, γιόρτασαν προχτές την ονομαστική γιορτή του άντρα, σπιτικά, γύρω από την τηλεόραση (… τζάκι), με ένα μπολ φακές (… λονδρέζικα σοκολατάκια) και ένα ζεστό ποτήρι κόκκινο κρασί με κανέλα (… σαμπάνια). Μου θύμισε Γερμανία, τελείως!

Ευχαριστούμε για τις ευχές, όποιος μας θυμήθηκε. Όποιος μας ξέχασε… θα έχει άλλη μια ευκαιρία, του χρόνου πια!

Σκεφτόμουν ξανά πόσο δύσκολο είναι να είσαι υγιής άνθρωπος και να κυκλοφορείς σε αυτή τη γη.

Να πατινάρεις, να φωτογραφίζεις, να κολυμπάς γύρω από άλλους ανθρώπους, να γεύεσαι ξένες αύρες, ξένα φώτα, ξένα κοχύλια.

Ναι, είναι δύσκολο να είσαι υγιής άνθρωπος και να υπάρχεις.

Χωρίς εμμονές, χωρίς φοβίες, χωρίς παράνοιες, ασθένεις και ανισορροπίες.

Φόνους, διαρρήξεις ξένων ψυχών. Εντάξει, εάν έχεις κλέψει τη δική σου, μπορείς πάντοτε και να επιστρέψεις τη λεία. Έστω και τραυματισμένη.

Να υπάρχεις λοιπόν, ισορροπημένος, ολοκληρωμένος, με όλες σου τις μνήμες καλά συνδεδεμένες.

Χωρίς μετάνοια, χωρίς λαιμαργία.

Να κοιτάς και να γνωρίζεις, να σκανάρεις και να μπορείς να λειτουργείς. Χωρίς να σου κρέμονται λέπια, σάλια και ματαιοδοξίες.

Σοφία που να σε δένει με τον εαυτό σου. Εσύ κι εσύ …

Πηγή εικόνας: dreameeer.deviantart.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(4)

demon September 16th, 2009

Πετυχημένη κοινωνική διαφήμιση εκ Νορβηγίας…

Τα δικά μου σχόλια περιττεύουν. Όποιος είναι ταξιδευτής του αέρα, θα με νιώσει.

Καλό βράδυ αμμουδένια όνειρα.

Μίζα…

• ΖΩΟΝ
• Comments(2)

demon August 21st, 2009

Τρίτη 18-8-09

Καθίσαμε μέχρι τα μεσάνυχτα στη βεράντα. Είχαμε γυναικεία κουβέντα, η μητέρα του άντρα κι εγώ. Αιστάνθηκα ότι θα ήθελε να γνωρίζει κάποια πράγματα παραπάνω. Πράγματα, τα οποία από λεπτότητα δεν θα ρωτούσε ποτέ η ίδια.

Κι έτσι της άνοιξα τις σκέψεις μου. Ήθελα να νιώσει ασφάλεια. Όχι πως δεν βλέπει. Κι ήθελα να ξέρει, πως μπορούμε να μιλήσουμε. Δεν ξέρω αν έπρεπε να κάνω αυτό το βήμα. Οικειότητα υπάρχει, μέχρι ενός σημείο. Και συμπάθεια. Αλλά το να περνάς αυτή τη γραμμή και να λες σε μια μάνα, όσο προχωρημένη κι αν είναι, τι ονειρεύεσαι για το μέλλον σου με το γιο της; Μέσες άκρες τα λέω. Δεν ξέρω πώς να μεταφέρω στον ηλεκτρονικό μου πάπυρο αυτά που μοιραστήκαμε απόψε. Δεν ήταν δα ούτε τόσο ευτελή όσο «αιστάνομαι αυτά για τον γιο σου», ούτε τόσο κατινίστικα.

Δεν θα γινόταν ποτέ τέτοια συζήτηση. Δεν τίθεται θέμα έγκρισης ή γνωριμίας. Στο σπίτι τους κάνουμε τις διακοπές μας άλλωστε. Μας βλέπουν.

Κι εκείνη μου είπε. Τα δικά της, τα του άντρα. Πώς ήταν μικρός. Πώς δεν έχει αλλάξει και πολύ!

Εντάξει, σκάω.

Πήγαμε βολτίτσα στην παραλία σήμερα. Ναι, την είδα από μακριά. Ήπια το Cuba Libre μου κάτω από την ξύλινη ομπρέλα, συζητήσαμε με τον άντρα κάποια επαγγελματικά πράγματα, χαζολογήσαμε για μηχανές, για τα project της Google, για τις αδυναμίες, αισθητικά, του Gmail, για το CBR μου, για το πόσο αστείο είναι, κάθε φορά, όταν ακούς την ίδια ιστορία να στη διηγούνται δύο άνθρωποι. Καθείς με την οπτική του και με την εντύπωση που θέλει να αφήσει…

Τετάρτη 19-8-09

Τι ζέστη κι αυτή σήμερα. Σεις που έχετε αέρηδες, λέει, στην Αθήνα, παίρνετε τώρα την εκδίκησή σας. Εμείς εδώ πάνω είχαμε 31-32 βαθμούς, στην καλύτερη. Και τρελή άπνοια. Να δω πότε θα κάνουμε καμιά απόδραση στις εξωτικές ομορφιές της Χαλκιδικής.

Μετά από ένα πολύ σύντομο διάλειμμα για πίτσα και παγωτό (εξάρσεις της περιόδου), επιστρέψαμε, σήμερα, στο χειροποίητο ψάρι: τσιπούρα και γοφάρι! Νόστιμο πράγμα.

Υ.Γ.: Ρώτησα τον μπαμπά του άντρα πώς έφτιαχνε το τσίπουρο (μέχρι πριν από λίγα χρόνια) κι επιφυλάσσομαι να ποστάρω, άτσαλα μεν επιμορφωτικά δε, τη διαδικασία!

Υ.Γ. 1: Το ξέρω πως οι φωτό είναι άσχετες, αλλά είναι ειδική παραγγελία! So, bare with me.

• Μέσα στο ταξίδι
• Comments(8)

demon July 30th, 2009

Σου ‘χω νέα. Ετοιμάζομαι για ανατροπή. Αύριο το πρωί φεύγουμε, λέει. Για μια φευγαλέα εκδρομή. Μερικές μερούλες. Κάπου… Που? Δε μου λέει. Είναι αστείο, το ξέρω, αλλά δεν γνωρίζω πού πάμε!

Να δω ποιες ασφάλτους θα γλείψουμε τούτη τη φορά. Ποια τοπία θα μας φιλοξενήσουν και ποια φύση θα ζηλέψουμε. ΜΙΖΑ! Πάτα συμπλέκτη.

Κι όταν επιστρέψω θα σου τα ράψω όλα. Με αέρινες κλωστές. Απ’τις καλές, τις ακριβές. Τις ανθεκτικές. Τις γυαλιστερές. Έτσι, να ζυμώσω όνειρα. Να ξεθάψω μακροβούτια.

Θα σου πω για τα μάτια μου που έκλαψαν ενώ ήταν σφαλισμένα.

Θα σου πω και για τα ζευγάρια που είδα, τα ευτυχισμένα. Εγώ δεν ήμουν… Ήμουν;

Θα σου πω και για την αλλοδαπία. Ναι, μας την άδειασαν τη γωνιά. Κι άφησαν και ραβασάκι για εκδίκηση. Αμέ! Θα σου πω…

Θα σου πω, τέλος, και για τη μαύρη γάτα μου που με είδε να χτενίζομαι και να παραμιλάω.

Η ψυχή μου σκεφτόταν φωναχτά∙ έκλαιγε και τα μάτια μου το ’νιωθαν.

Άντε, καλό μας ταξίδι! Να με σκέφτεσαι, ε? Μην ξεμυτίσεις χωρίς τη σκέψη μου! Σου είπα ότι δεν ξέρω που πάμε, ε? Ok…

Πηγή εικόνας: throughthemonsoonxx.deviantart.com

• Μέσα στο ταξίδι
• Comments(4)

demon July 10th, 2009

Έλα να σκαρφαλώσουμε στ’όνειρο

Έλα να θυμίσουμε στίχους καραμελένιους

Μ’έχουν νοικιάσει ούτως ή άλλως σε τούτη ζωή

Δανεική κι αγύριστη είμαι κι όταν βαρεθώ θα φύγω!

~

Δεν ξέρω τι να βάλω στο βάζο σου απόψε, κι έτσι θα σου αφήσω μουσική. Γλείψε τα πέταλά της.

~

• DEMON - l____s
• Comments(4)

demon May 28th, 2009

Τελείωσε. Η τσιχλόφουσκα έσκασε στον τοίχο, αφήνοντας φούξια αποχρώσεις, σαν πατημασιές πεταλούδας!

Την τελείωσα τη δουλειά, ναι! Μεγάλο project, δύσκολη, επίπονη δουλειά, πολύ καλή εμπειρία με τελικό αποδέκτη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Γουστάρω. Γύρω στις 10 μέρες μου πήρε. Απανωτά 12ωρα, κυρίως σωματική κούραση, αφού βιδώθηκα σε μια καρέκλα με ακουστικά στα αυτιά μου και πλήκτρα κάτω από τα δάχτυλα.

Έλειψα μερούλες από τη διαδικτυακή μου ίνα που με συνδέει με σας. Από τον πάπυρο και τη σφαίρα μου, μέσα από την οποία όλα τα βλέπω, όλα τα αγγίζω, όλα τα γράφω με φτερά παπαρούνας.

Γλιστράω καθώς κρατιέμαι από το πανί του φεγγαριού. Θα σας δω κι απόψε. Ναι. Θα επισκεφτώ το παραθύρι σας για να κλέψω το γλυκό που κρέμεται από το πατζούρι.

Και σε σένα θα έρθω. Δε σε ξεχνώ. Κι ας μη μου μιλάς πια. Ζάρωσε κι αυτό το παραμύθι, τράβηξε προς τα μέσα τις κεραίες του, σα σαλιγκάρι. Θα ξανακοιτάξεις, που θα πάει. Και θα με ξαναδείς.

Εδώ είμαι! Κι εδώ είμαι!

Πηγή εικόνας: ronaaa.deviantart.com

• Bubbles
• Comments(2)

demon May 13th, 2009

Μέσα από κόμπους ανηφορίζω κι αγγίζω το πάτωμα, τα πέταλα, τη γη και ισορροπία μου.

Μουσική ξανά και νότες κρεμασμένες σαν κορνίζες. Τόσο δεικτικά.

Όνειρο που πέθανε ξαπλωμένο. Κι εγώ ν’αναρωτιέμαι αν είχε νόημα να κάνω τότε κείνα κει τα ταξίδια. Τα ζαχαρωτά. Τα μακρινά. Τα πονηρά. Τα δύσκολα. Τα ασταθή.

Δεν έχω άλλη ανάσα για να πλέξω παραπάνω κοτσίδες στον ήλιο. Θα καθίσω ήσυχα. Εδώ. Στη γωνιά του κήπου μου. Μέσα στην αιώρα.

Να κοιτάζω το φεγγάρι που ξαναφόρεσε δαντέλες.

Γλυκό του κουταλιού κι εγώ, με ανοιχτό το στόμα, να περιμένω το μεταλλικό χέρι να προσγειωθεί πάνω στη γλώσσα μου.

Πηγή εικόνας: maplerose-stock.deviantart.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(2)

demon May 10th, 2009

Παιχνίδι! Και το χρειάζομαι. Με κάλεσε η Ευούλα.

Πλάκα τρελή θα είχε να χιονίσει αυτή τη βδομάδα.

Πάνω στα βλέφαρά μου, πάνω στο κορμί μου, στις ρώγες μου και στη φαντασία μου. Τόσο δυνατά που να το πιστέψω. Και να το δω.

Έρχονται οι 5 ευχές που θα κάνω. Αλλά με βάλαν να το γειώσω γιατί ποιος με κατεβάζει μετά από το συννεφάκι μου, οπότε θα ακολουθήσω τη συνταγή, για να μην ξεχωρίσω από το πλήθος αυτή τη φορά!

Τι θα έκανα αν είχα πολλά-πολλά-ασφυκτικά πολλά χρήματα. Αλλά… μόνο 5 πράγματα! Είπαμε. Αν πετάξω γω κει πάνω, ούτε κεραυνός δε με κατεβάζει. Μόνο χιόνι. Χιόνι ίσως!

Θα αγόραζα τη μηχανή των ονείρων μου και θα την έφτιαχνα στα μέτρα μου. Α, και θα την έτρεχα στην πίστα μου. 1

Θα έχτιζα ένα γυάλινο σπίτι πάνω στην κατάδική μου παραλία, με κανονικό στούντιο ηχογραφήσεων μέσα! (ή μήπως θέλω βουνό; Το στούντιο μένει πάντως.) 2

Ακούω Ella και Louis και λιώνω με «Can’t we be friends?” Βάσκες! Πάμε παρακάτω.

Θα ταξίδευα σε όλο τον κόσμο και θα ζούσα για μερικούς μήνες σε αρκετές από τις χώρες που επισκέπτομαι. 3

Θα χάριζα τα πιο όμορφα πράγματα που βρίσκω μπροστά μου στους φίλους μου, σε ανθρώπους που εκτιμώ και που μπορεί να μην είναι φίλοι μου (ακόμη) και φυσικά, στους γονείς και θείους μου. 4

Θα έφτιαχνα ένα δικό μου νησί από την αρχή. Με καινούργιους νόμους (!) αναρχίας κι αξιοπρέπειας, στο οποίο θα ζούσαν κανονικά κάτοικοι. Πολύ ευτυχισμένοι και νιώθοντας αξιοκρατία και δικαιοσύνη, ελπίζω. τέλος

Ονειρευτείτε ρε… να δω τι θα καταλάβετε! Υπνωτίζω τους: αγγελάκι, πολυμορφικό αυτοκινητάκι, Βάσκες, Μάνο και Johnny boy! Έεεετσι, μόνο άντρες.

Πηγή εικόνας: dm3t-7zen.deviantart.com

• Παίζω-παίζεις... δε με παίζετε!
• Comments(6)