blog +Ο- σφαιρα

demon October 22nd, 2009

Τίποτα…

Το Κουβαράκι δεν είναι πουθενά. Κι όμως… διαισθάνομαι ότι είναι τόσο κοντά. Ίσως και στις διπλανές πολυκατοικίες!

Την έψαξα. Την ψάξαμε. Μαζί με τον άντρα. Μεσημεράκι με το φως. Βράδυ που είναι πιο ήρεμα και θα μπορούσα, ενδεχομένως, να την ακούσω.

Με μια κονσέρβα κι ένα κουτάλι στο χέρι. Να το χτυπάω ανά ένα μέτρο, σαν την τρελή της γειτονιάς. Κι όμως… τίποτα.

Είναι τόσο ψυχοφθόρο όλο αυτό. Και είναι τόσο δεδομένο ότι και το Ματάκι θα ξαναφύγει. Θα πέσει από τον εναέριο κήπο μας. Σκέφτομαι σοβαρά να της φορέσω κάποια συσκευή εντοπισμού, για να μη τη χάσω κι αυτήν…

Μπορεί να μην ήταν η αδυναμία μου το Κουβάρι. Αλλά το αγαπούσα. Και είχα αρχίσει να την μαθαίνω κι αυτήν πράγματα. Να ακούει. Να καταλαβαίνει. Και τη χάιδευα. Στο πρόσωπο. Τη μουσούδα της. Τη φώναζα κι έτρεχε σαν την παλαβή, σαν πεταλούδα μαύρη.

Τέλος αυτά.

Το Μάτι πλαντάζει στο κλάμα κάθε βράδυ, όταν έρχεται η ώρα να μείνει μόνη έξω στο μπαλκόνι και να κοιμηθεί μόνη της.

Αλλά δε μου δείχνει τίποτα. Δε δείχνει πού μπορεί να είναι η αδελφή της. Απλώς κλαίει.

Κι εγώ μιλάω σα να υπάρχει κοντά μας το Κουβαράκι ακόμη. Έχω δυο γάτες… Εμ, μία.

Κι όμως. Δύο είναι τα μπολάκια τους. Δύο τα κουβαδάκια με την άμμο τους. Άλλα τα νάζια, άλλες οι συνήθειες.

Πέρασαν 4 μέρες πια. Και απογοητεύομαι. Το Μάτι αρχίζει να ακούγεται όπως το Κουβάρι. Γυρνάει το κεφάλι της ανάποδα, όταν την έχω αγκαλιά, λες και είναι το Κουβάρι. Και μυρίζει συνεχώς το σκαμπό και την κουβέρτα της αδελφής της.

Τελικά είναι εκπληκτικό. Το πώς τα γατιά, όταν είναι αδέλφια και η μία χάνεται ή πεθαίνει, κατορθώνουν να μοιάσουν, να υιοθετήσουν, να αντιγράψουν αυτόματα χαρακτηριστικά το ένα του άλλου! Είναι απίθανο.

Πως διαγράφεις ένα ζώο που έχεις αγαπήσει κι έχει χαθεί; Και θα μπορούσε να είναι ζωντανό; Και να βρίσκεται κοντά στο σπίτι σου αλλά εσύ να μην το ξέρεις; Άραγε που είναι;

Καληνύχτα Κουβαράκι. Ακούω το κουδουνάκι της και το συναχωμένη, ναζιάρικη φωνή της. Μιάουυυυ! Καληνύχτα μυξούλα.

• ΖΩΟΝ
• Comments(2)

demon October 20th, 2009

Χάθηκε. Το Κουβάρι. Εδώ και δύο μέρες. Τη μέρα που έφυγαν και οι διπλανοί. Οι ενοχλητικοί. Οι… φιλόζωοι. Που είμαι σχεδόν σίγουρη, πως την περασμένη φορά πέταξαν το Ματάκι κάτω. Την έκαναν για πιο φτηνό διαμέρισμα. Και το Κουβάρι… που το τελευταίο διάστημα μετονομάσθηκε σε Μύξα (!) έφυγε κι αυτό.

Αιστάνομαι σύγχυση. Τελείως. Μπορεί να μην ήταν η αγαπημένη μου γάτα, αλλά τα ήθελα και τα δυο τους. Και έχω επενδύσει συναισθηματικά στις μαύρες γάτες μου. Που πάντα φεύγουν. Πάντα ριψοκινδυνεύουν. Πηδάνε σε ξένα μπαλκόνια, πειραματίζονται, κυνηγάνε σαν αίλουροι περιστέρια και μυγάκια. Και χαζεύουν κάτω τα μεταλλικά κουτιά με τις τέσσερις ρόδες που αφήνουν πορδές, συγκρούονται και κάνουν θόρυβο.

Το ένστικτό μου λέει πως είναι κάπου κοντά. Νομίζω πως την ακούω ώρες-ώρες. Κάπου κλεισμένη. Ίσως κάποιος να την έχει σπίτι του. Αυτό νομίζω. Άντε να τη βρεις έτσι.

Την ψάξαμε χτες βράδυ. Τη φωνάξαμε. Βαστούσα μια κονσέρβα και ανά ένα μέτρο τη χτυπούσα με ένα κουτάλι και φώναζα τη γάτα μου. Πουθενά.

Θα τοιχοκολλήσουμε στις 2-3 γύρω πολυκατοικίες τη φάτσα της με το τηλέφωνό μας, αλλά…

Είναι από εκείνα τα γατιά που δύσκολα τα βρίσκεις. Μπορεί να είναι κρυμμένη σε μια γωνία του σπιτιού, να τη φωνάζεις και να μην έρχεται. Φοβισμένο γατί. Πολύ δειλό. Που δεν ακούει σε όνομα.

Κρίμα. Αν και έχω ένστικτο…

Α ρε Κουβαράκι. Αν χάσω και το Μάτι δεν ξέρω τι θα γίνει… Έχω ψύχωση με τη μαύρη γάτα μου. Και δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτή.

• ΖΩΟΝ
• Comments(4)

demon September 23rd, 2009

Έκλεψα το απόγευμα της μέρας.

Αποφάσισα να το κρατήσω για μένα. Όσο πιο πολύ άντεχα. Και τα πήγα όλα λίγο πιο πίσω. Δεν τα ανέβαλα. Δεν τα άφησα. Άλλωστε εκείνο το ραντεβού, το επαγγελματικό, το θέλω πολύ. Μπορώ όμως να το κάνω και αύριο. Και δεν ήταν φιξαρισμένο άλλωστε.

Οπότε… αυτές τις ώρες, τις κομματάκι ψυχρές, με τον ήλιο αναποφάσιστο, με το θόρυβο να αλλάζει τριγύρω και τη μελαγχολία να αναδύεται, είπα να τις αποθηκεύσω μέσα μου.

Κάθισα στον καναπέ, έχωσα το πλαστικό μπολ του παγωτού μέσα στα μπούτια μου, κούφωσα την μπαλκονόπορτα, έριξα μια φευγαλέα ματιά στη μαύρη γάτα μου και πάτησα το Play στο AC/Ryan. Ετοιμαζόμουν να δω το δεύτερο επεισόδιο του Californication, που «έγραψα» προχτές από τον ΣΚΑΪ.

…

Πηγή εικόνας: pdpardue.deviantart.com

• Bubbles
• Comments(0)

demon September 21st, 2009

Πιάνουν τους φοροφυγάδες κι όμως ληστεύουν και καταχράζονται τα μεταλύτερα ποσά οι ίδιοι.

Kυνηγάνε τους απατεώνεις κι όμως, στήνουν τις πιο αποτελεσματικές και διαρκείς κομπίνες.

Φυλακίζουν τους μαστρωπούς κι όμως, καταφέρνουν με ευκολία να σπρώξουν γυναίκες και άνδρες προς την εξευτελιστική διαδικασία της πορνείας και προς το νταβαντζιλίκι, στην προσπάθεια να περισώσουν αξιοπρέπεια, εαυτούς και οικογένεια.

Κι όταν κάποιος ακούγεται να φωνάζει προς το μέρος τους…: «Πιάστε τους!», εκείνοι γυρίζουν το κεφάλι αδιάφορα και προσθέτουν:

«Μόλις έστριψαν στη γωνία, προς τα κει πήγαν!»…

~

Πηγή εικόνας: garougarou.deviantart.com

• ΖΩΟΝ
• Comments(0)

demon September 2nd, 2009

Συζητούσα σήμερα με μια παρέα για το πώς, για να ζήσεις ανθρώπινα και με ένα χ επίπεδο, πρέπει να σκάσεις € 600, το λιγότερο, για ένα 2άρι. Αν είναι…

Για το πώς πρέπει να πουληθείς για να αγοράσεις.

Για το πώς πρέπει να επιβιώνεις από το κάθε γλοιώδη αρπακτικό στην καριέρα σου.

Πώς πρέπει να αναμετρηθείς με τον κάθε άσχετο.

Α, και συνήθως, θα χάσεις στο τέλος, κιόλας.

ΣΤΟΠ! Γαμώτο. Είναι δυνατόν; Βλέπω ειδήσεις. Και βλέπω πάντα και μόνο τα «μετά». Δεν βλέπω τα πριν, τα πώς, τον τρόπο για να μην πιαστώ, να μη φανώ μαλάκας. Και λέω: Η Ελλάδα γράφει πλέον μονάχα επιλόγους. Ούτε εισαγωγή, ούτε κορμό. Πόσο μάλλον ιστορία.

Πηγή εικόνας: intenebris.deviantart.com

• ΖΩΟΝ
• Comments(4)

demon July 30th, 2009

Σου ‘χω νέα. Ετοιμάζομαι για ανατροπή. Αύριο το πρωί φεύγουμε, λέει. Για μια φευγαλέα εκδρομή. Μερικές μερούλες. Κάπου… Που? Δε μου λέει. Είναι αστείο, το ξέρω, αλλά δεν γνωρίζω πού πάμε!

Να δω ποιες ασφάλτους θα γλείψουμε τούτη τη φορά. Ποια τοπία θα μας φιλοξενήσουν και ποια φύση θα ζηλέψουμε. ΜΙΖΑ! Πάτα συμπλέκτη.

Κι όταν επιστρέψω θα σου τα ράψω όλα. Με αέρινες κλωστές. Απ’τις καλές, τις ακριβές. Τις ανθεκτικές. Τις γυαλιστερές. Έτσι, να ζυμώσω όνειρα. Να ξεθάψω μακροβούτια.

Θα σου πω για τα μάτια μου που έκλαψαν ενώ ήταν σφαλισμένα.

Θα σου πω και για τα ζευγάρια που είδα, τα ευτυχισμένα. Εγώ δεν ήμουν… Ήμουν;

Θα σου πω και για την αλλοδαπία. Ναι, μας την άδειασαν τη γωνιά. Κι άφησαν και ραβασάκι για εκδίκηση. Αμέ! Θα σου πω…

Θα σου πω, τέλος, και για τη μαύρη γάτα μου που με είδε να χτενίζομαι και να παραμιλάω.

Η ψυχή μου σκεφτόταν φωναχτά∙ έκλαιγε και τα μάτια μου το ’νιωθαν.

Άντε, καλό μας ταξίδι! Να με σκέφτεσαι, ε? Μην ξεμυτίσεις χωρίς τη σκέψη μου! Σου είπα ότι δεν ξέρω που πάμε, ε? Ok…

Πηγή εικόνας: throughthemonsoonxx.deviantart.com

• Μέσα στο ταξίδι
• Comments(4)

demon July 22nd, 2009

Ένα συνεχές φύσημα.

Ένα, ένα-δύο.

Ένα συνεχές πέταγμα, ένα βουητό, ένα μελισσο-κυνηγητό.

Και δώσ’του τρέχουν τα χείλη μου να προλάβουν δράση.

Το ύφασμα διαμαρτύρεται, πάλλεται από τον γερό αέρα, ξεσηκώνεται και προσπαθεί να βρει μια βολική θέση.

Μάταια.

Η φουρτούνα στον άνεμο θα είναι πάντοτε άβολη, απρόσμενη, εντυπωσιακή και δυνατή.

Και τα λογής υφάσματα θα χαροπαλεύουν στα μαστιγώματα της μυτερής της γλώσσας.

Ένα, ένα-δύο. Ακούει κανείς;

Ένα ?

Πηγή: tauku.deviantart.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(0)

demon July 16th, 2009

Γεια σου καραμελένιο μου μυαλό, αιχμηρή μου φαντασία.

Σου γράφω από τον εναέριο κήπο μου, ανάμεσα στην καλαμωτή και τη μαντζουράνα, τα άνθη και τις σκατούλες της μαύρης γάτας μου. Πάνω από τα εκατοντάδες τροχήλατα κουβούκλια και κάτω από την τέντα.

Σήμερα απόκτησα το πρώτο μου netbook. Με 10άρα οθόνη, μάρκας msi, που ευελπιστώ να με συντροφεύσει στις αποδράσεις μου. Όχι τίποτε άλλο, αλλά το ξέρω πως χρειάζεσαι την τροφή μου. Ακόμη κι όταν θα λείπω από την βάση μου. Για laptop πήγαινα, αλλά με πενιχρή αυτονομία και διόλου ευκαταφρόνητο βάρος, προτίμησα κάτι λιτό και σχεδόν αόρατο.

Με γεια μου!

Εσύ πότε θα φύγεις λοιπόν και για πού.

Πηγή: miss-deathwish.deviantart.com

• Bubbles
• Comments(0)

demon July 14th, 2009

Αγόρασα ένα σακούλι. Σακούλι παρδαλό. Να μου φτιάχνει τη διάθεση με τα ροζ και λιλά ξέφτια του.

Όταν το βαριέμαι, το φοράω σα σκουφί. Τρέχω στην ψυχή μου τη γυάλινη, με κοιτάζω κει μέσα και κάνω γκριμάτσες. Και μου φτιάχνω τη διάθεση.

Κι όταν οι σταγόνες είναι απλώς πιο βαριές από τον άνεμο, τότε χύνω πάνω στο σακούλι, το χρωματιστό, πολύ μαύρο. Όλο κι από κάπου ξεμένει τελικά αυτό το χρώμα.

Το πρόβλημα παρουσιάζεται όταν δεν το θέλω πια το μαύρο. Γιατί κανένα χρώμα δεν είναι πιο δυνατό από την άβυσσο.

Και τότε μένω με το μαύρο σακούλι στο κεφάλι. Και δεν χαμογελώ πια. Ούτε η ψυχή μου κάνει γκριμάτσες αστείες και υπερβολικές.

Φεύγω.

Να το ξέρεις, θα σου λείψω! Κι ας είσαι εσύ απλώς ένα σακούλι κι εγώ απλώς ένα χρώμα, μια φαντασία. Θα σου λείψω, θα το δεις.

Πηγή εικόνας: lareth.deviantart.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(6)

demon July 10th, 2009

Έλα να σκαρφαλώσουμε στ’όνειρο

Έλα να θυμίσουμε στίχους καραμελένιους

Μ’έχουν νοικιάσει ούτως ή άλλως σε τούτη ζωή

Δανεική κι αγύριστη είμαι κι όταν βαρεθώ θα φύγω!

~

Δεν ξέρω τι να βάλω στο βάζο σου απόψε, κι έτσι θα σου αφήσω μουσική. Γλείψε τα πέταλά της.

~

• DEMON - l____s
• Comments(4)