Μυστικό ταξίδι… shhh

July 30th, 2009

Σου ‘χω νέα. Ετοιμάζομαι για ανατροπή. Αύριο το πρωί φεύγουμε, λέει. Για μια φευγαλέα εκδρομή. Μερικές μερούλες. Κάπου… Που? Δε μου λέει. Είναι αστείο, το ξέρω, αλλά δεν γνωρίζω πού πάμε!

Να δω ποιες ασφάλτους θα γλείψουμε τούτη τη φορά. Ποια τοπία θα μας φιλοξενήσουν και ποια φύση θα ζηλέψουμε. ΜΙΖΑ! Πάτα συμπλέκτη.

Κι όταν επιστρέψω θα σου τα ράψω όλα. Με αέρινες κλωστές. Απ’τις καλές, τις ακριβές. Τις ανθεκτικές. Τις γυαλιστερές. Έτσι, να ζυμώσω όνειρα. Να ξεθάψω μακροβούτια.

Θα σου πω για τα μάτια μου που έκλαψαν ενώ ήταν σφαλισμένα.

Θα σου πω και για τα ζευγάρια που είδα, τα ευτυχισμένα. Εγώ δεν ήμουν… Ήμουν;

Θα σου πω και για την αλλοδαπία. Ναι, μας την άδειασαν τη γωνιά. Κι άφησαν και ραβασάκι για εκδίκηση. Αμέ! Θα σου πω…

Θα σου πω, τέλος, και για τη μαύρη γάτα μου που με είδε να χτενίζομαι και να παραμιλάω.

Η ψυχή μου σκεφτόταν φωναχτά∙ έκλαιγε και τα μάτια μου το ’νιωθαν.

Άντε, καλό μας ταξίδι! Να με σκέφτεσαι, ε? Μην ξεμυτίσεις χωρίς τη σκέψη μου! Σου είπα ότι δεν ξέρω που πάμε, ε? Ok…


Πηγή εικόνας: throughthemonsoonxx.deviantart.com

Μια πισίνα στο τρία κι ας είν’και πλαστική.

June 12th, 2009

Οι γάτες μου παλάβωσαν. Τις χτύπησε η ζέστη και κάνουν ό,τι τους έρθει για να αντέξουν τον καύσωνα! Μην ξεχνάς, ότι κουβαλάνε και μια γούνα ε; Και τι γούνα!

Έψαχνα νωρίτερα το Ματάκι. Εδώ το Ματάκι, εκεί το Ματάκι, ρε παιδιά που πήγε η μαύρη γάτα μου; Μήπως έπεσε ξανά στην Πατησίων; Μήπως την απήγαγαν και πάλι οι γείτονες;

Κι όπως φωνάζω το όνομά της και στρίβω το κεφάλι, νάσου την πίσω από τη γλάστρα της γαρδένιας! Χωμένη εκεί μέσα, στη γωνία, με ένα μαύρο κεφάλι να ξεπροβάλλει διστακτικά και όλο το σώμα κάτω από τη φυλλωσιά και τα μπουμπούκια! Που είσαι ρε Ματάκι γαμώτο; Πάει το φυτό…

Ok. Πάει η μία. Ευρέθη. Πάμε για το χαζο-κούβαρο τώρα. Κουβαράκι; Που είναι η άλλη μου μαύρη γάτα; Πουθενά. Κι όπως μπαίνω στο σπίτι και προσπαθώ να σκεφτώ κρυψώνες, κοιτάζω μια μακρόστενη γλάστρα που έχω στον εναέριο κήπο μου, φυτεμένη με γατόχορτο (πώς λέμε κουτόχορτο!) και βλέπω μέσα, ξαπλωμένο φαρδιά-πλατιά το Κουβάρι. Να κλωσά την πρασινάδα.

Μήπως να τους αγοράσω μια μικρή, πλαστική πισινούλα;

black-cat.jpg

(μοιάζει γεματούλα, είναι κορμάρα δίμετρη όμως. Κοινώς, την παχαίνει ο φακός! ΚΑΙ αυτήν…)

Τσα! … όνειρο εδώ

May 28th, 2009

Τελείωσε. Η τσιχλόφουσκα έσκασε στον τοίχο, αφήνοντας φούξια αποχρώσεις, σαν πατημασιές πεταλούδας!

Την τελείωσα τη δουλειά, ναι! Μεγάλο project, δύσκολη, επίπονη δουλειά, πολύ καλή εμπειρία με τελικό αποδέκτη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Γουστάρω. Γύρω στις 10 μέρες μου πήρε. Απανωτά 12ωρα, κυρίως σωματική κούραση, αφού βιδώθηκα σε μια καρέκλα με ακουστικά στα αυτιά μου και πλήκτρα κάτω από τα δάχτυλα.

Έλειψα μερούλες από τη διαδικτυακή μου ίνα που με συνδέει με σας. Από τον πάπυρο και τη σφαίρα μου, μέσα από την οποία όλα τα βλέπω, όλα τα αγγίζω, όλα τα γράφω με φτερά παπαρούνας.

Γλιστράω καθώς κρατιέμαι από το πανί του φεγγαριού. Θα σας δω κι απόψε. Ναι. Θα επισκεφτώ το παραθύρι σας για να κλέψω το γλυκό που κρέμεται από το πατζούρι.

Και σε σένα θα έρθω. Δε σε ξεχνώ. Κι ας μη μου μιλάς πια. Ζάρωσε κι αυτό το παραμύθι, τράβηξε προς τα μέσα τις κεραίες του, σα σαλιγκάρι. Θα ξανακοιτάξεις, που θα πάει. Και θα με ξαναδείς.

Εδώ είμαι! Κι εδώ είμαι!

Πηγή εικόνας: ronaaa.deviantart.com

White Voice (σε 1…)

April 30th, 2009

Κοίτα αυτό το θεόρατο ρολόι που γυαλίζει πάνω από τα κεφάλια όλων των ουρανοξυστών! Σαν κάτι απόκοσμο, που επηρεάζει όλα τα πλάσματα της γης.

Ο δείκτης κόλλησε μισό δευτερόλεπτο πριν ο καθρέφτης αλλάξει πρόσωπο.

Κολοκύθες, σκουπόξυλα, πασουμάκια, ένα καπνισμένο τζάκι, πολλή σκόνη και κλειδιά να κρέμονται από το σύρμα που απλώνουμε τα ρούχα.

Το ξέρεις ότι σε μια μέρα έχω γενέθλια;

Μπορείς να το δεις κι αλλιώς όμως.

Σε μια ολόκληρη μέρα αλλάζει ο κύκλος μου. ή

Σε μια μόλις μέρα η ψυχή μου θα γίνει ακόμη πιο σοφή.

Να μου κρεμάσουν ένα ζάρι. Ναι. Και σε κάθε δυσκολία, αγωνία, ανασφάλεια, να το ξεκρεμάω από την πινέζα και να το στρίβω το άτιμο. Σε πράσινο φόντο. Να βλέπω τις βούλες να γυαλίζουν και να μη λένε να σταματήσουν.

Σαν τζόγος. Πόσες πλευρές έχει το ζάρι;

Τελευταία ευχή. Μόλις που προλαβαίνω. Μία και σήμερα δαίμονα!

Συντροφικότητα. Να μη χάσω ποτέ το στήριγμά σου, τη γλυκάδα σου, αυτό που βλέπω όταν κοιτάζω τα μάτια, το χαμόγελο, τις γκριμάτσες σου κι ακούω τους ήχους που μαζί γεννήσαμε και τα όνειρα που μαζί πραγματώνουμε. Να μην πάψω ποτέ να βλέπω δίπλα μου αυτό το όμορφο πλάσμα. Να μη σταματήσουμε ποτέ να αγκαλιαζόμαστε, να λέμε χιλιάδες σ’αγαπώ. Να με θες ρε και να μην πάψεις ποτέ να με λατρεύεις! Μπδδδδ. Α, και να μην ξεχάσω να συνεχίσω να σε πατάω κάθε βράδυ, λίγο πριν αποκοιμηθώ!

(αυτό Μου εύχομαι)

στο αfιερώνω

Πηγή εικόνας: owel.deviantart.com

Passion (σε 2…)

April 29th, 2009

Πέταλα ορθάνοιχτα, πεντακάθαρα, διαυγή σα μάτια. Απλώνονται σα δίχτυα, σαν πλοκάμια ή σαν ένα μωρό που τεντώνεται, και γεμίζουν όλη την επιφάνεια του δωματίου. Κάθε κουτάκι του ξύλινου πατώματος. Ντόμινο.

Αριθμοί.

Όχι πάλι αριθμοί. Μη με αναγκάσεις να πρέπει να θυμάμαι καινούργιους αριθμούς. Μεγαλύτερους.

«Πρέπει να είσαι ο μοναδικός άνθρωπος που χαίρεται τόσο με το θέμα γενέθλια» μου χαχάνισε μια φίλη. «Εγώ χωρίς πάρτυ δεν ένιωθα γενέθλια», μου συμπλήρωσε το μεσημεράκι που τα λέγαμε στα πεταχτά.

Εγώ πάλι χωρίς χαρά δε νιώθω τα γενέθλιά μου. Είναι σα μαγνήτης που με καλεί σε διονυσιακά, εγκεφαλικά όργια, με κάποια ύλη, πολλή σοκολάτα, σαμπάνια, χρώμα, έλξη, φαντασιώσεις, επιθυμίες, απληστίες και τις όποιες ελλείψεις να λειτουργούν σα πώμα. Όχι πτώμα ρε. Πώμα.

Κείνο κει που κουμπώνει στο στόμα του μπουκαλιού, για να μην τρέχουν άλλο τα σάλια του. Η θλίψη, η μιζέρια, η φοβία, ο εφιάλτης, η δυστυχία. Χάρισμά τους!

Και με συνοπτικές διαδικασίες πάμε στην ευχούλα, γιατί… 2 και σήμερα!

Δεν μπορώ να το αποφύγω. Υγεία. Υγεία ναι. Αυτό θα ζητήσω. Θυμάσαι τότε που έλεγα πως αν έχεις υγεία αλλά είσαι δυστυχής δε θα την απολαύσεις, ενώ αν είσαι άρρωστος αλλά τουλάχιστον ευτυχισμένος με κάποιον τότε είσαι σε καλύτερη μοίρα; Εξακολουθώ να το πιστεύω. Αλλά επειδή μεγαλώνουμε, μαζί και οι γονείς, οι συγγενείς και οι φίλοι μας, άντε και οι γατούλες μας, υγεία λέω. Πρώτα για τους αγαπημένους μου και μετά για μένα. Όχι άλλες ζαλάδες. Τ’ακούς; Αλλιώς θα πάρω τη μηχανή μου όπως και να ‘χει και θα φύγω. Που θα το κάνω δηλαδή… Έχω χρόνια ακόμη για να γεράσω. Ας γίνω πρώτα σοφή και μετά… ερείπιον.

(αυτό Μου εύχομαι)

Πηγή εικόνας: akaeya-lovely.deviantart.com

My cloud… it’s so private here (σε 3…)

April 28th, 2009

Χαλίκι αόρατο σκάλωσε στην κάννη.

Πού’ντος ο ήλιος;

Σκάναρα όλα τα φανάρια σήμερα. Και κάθε μπατσαριό πεζό, που σταμάτησε για μπουγάτσα, καφέ, χειραψία, παρατήρηση, μούντζα!

Ναι, αμέ. Φυσικά κι έριξα. Λες να τρεπόντουσαν τα δαχτυλάκια μου να ανοίξουν διάπλατα μπροστά σε… όργανο; (που λέει κι ο μπάμπας μου)

Πήγα και εφορία. Και ΟΑΕΔ. Και φυτώριο. Και στο ναό, για εκλεράκι. Τι να κάνω, μου ήρθε η περίοδος.

Και βραδάκι, αφού ρούφηξα αέρα πατησσιώτικο από τον προσωπικό μου, εναέριο κήπο, μαζεύτηκα εις τα ενδότερα (στη γραφειάρα μου κοινώς) για να γράψω, να μιλήσω με πελάτη, να καταστρώσω σχέδιο, να ψάξω τη δομή των ηλεκτρονικών καταστημάτων, να δουλέψω.

Οκ, 3 και σήμερα. Να μην ξεχνιόμαστε. Ροζ Πάνθηρας. Μπουμ, μπουμ, Νόνη το Κανόνι. Γλειφιτζούρι. Σοκολάτα-πορτοκάλι. Και οι αγγελίνες μου στο ταβάνι. Χωρίς το κρυφτό.

ευχούλααααα… Playful

γεμάτο μπολ. Γεμάτη ζωή. Γεμάτη μέρα. Γεμάτη, σταλακτένια στιγμή. Κι ένα στόμα, μόνιμα ανοικτό. Σαν χρυσόψαρο, σαν κομμάτι παζλ, σαν ουρίτσα τρωκτικού, σαν κοιλίτσα μωρού. Μάτι ηλιαχτίδα, σφύριγμα που να κολυμπά δίπλα σε όλα τα δελφίνια και οσμή που να δένει όλα τα κορδόνια του δάσους. Για να μη χάσω ποτέ-ποτέ ό,τι μπορώ να ζήσω!

(αυτό Μου εύχομαι)

Πηγή εικόνας: donotattempt.deviantart.com

(para-)Normality (σε 5…)

April 26th, 2009

Για τις επόμενες 5 μέρες θα κάνω κάτι εξαιρετικά βαρετό, φαντάζομαι για σένα και τελείως εγωιστικό για μένα! Να, είναι που με πιάνει μια χαρά, τόσο στροβιλιστική, τόσο παιδική, τόσο δυνατή, που με παρασέρνει στο προσωπικό μου πανηγύρι. Μετράω και ξαναμετράω. Μία τα βγάζω έτσι μία αλλιώς. Άλλοτε τα βγάζω πάντα ίδια, οπότε πάει η σπαζοκεφαλιά για το πού είν’ το λάθος.

Και φέτος και πέρσι, έπιασα πολλές πεταλούδες. Βέβαια φέτος είναι νωρίς ακόμη. Αλλά αν αρχίσω να αγχώνομαι από τώρα για το πόσες θηλιές έχει η απόχη μου, τότε θα χάσω και το μέτρημα και τα δώρα!

Γι’αυτό σου λέω, μέτρα πόσες στιγμές έχει το νόημά μου κι άσε το πού είναι η κλωστή δεμένη! Γιατί οι στροφές είναι πολλές και ζαλίζουν. Και μέχρι να φτάσεις κει ψηλά, να δεις κάτω το παζλ, αυτό θα έχει διαλυθεί και τα κομμάτια θα έχουν γυρίσει τούμπα.

ξέρεις, δε με απασχολεί η ηλικία μου, αυτό έλειπε. ποτέ δε με απασχολούσε. απλώς η ψυχή μου γεννά αγωνίες κι ερωτήματα που καμιά φορά είναι καινούργια κι αναρωτιέμαι πόσο “φυσιολογικά” είναι και μετά βλέπω διάφορα μάταια γύρω μου που δε θα κάνω ποτέ! ή που κάνω ήδη ή που ονειρεύομαι να κάνω!

Για παράδειγμα, πόσο φυσιολογικό είναι για μια γυναίκα να μη θέλει να κάνει παιδί; Να μην την ενδιαφέρει και να μη το σκαλίζει;

Πόσο φυσιολογικό είναι στην ίδια ζυγαριά να βάζεις τη συντροφικότητα αλλά και την αξία της μοναξιάς. Της εκούσιας.

Πόσο φυσιολογικό είναι να αιστάνεσαι δοτικότητα, αγάπη, προσφορά, ευαισθησία και την ίδια ώρα σκληρότητα, διεκδίκηση, απόφαση, κυριαρχία;

Οι ευχές μου ξεκινούν από σήμερα. Δεν ξέρω αν θα τις μεταφράσω ποτέ στη γλώσσα των ονείρων. Ή αν θα μείνουν σκαλωμένες στο συννεφάκι μου, να κοιτάζουν χαμηλά. Στη γη. Των νάνων, των τρελών, των υπόκωφων γέλιων κι αναστεναγμών. Των μαξιλαριών. Των κλωστών.

Αχχχχχ!

Βρεγμένα αστέρια. Ώστε όταν πια ενώσω αυτό το σύμπαν, το μικρό, δικό μου σύμπαν, το βραχυκύκλωμα να είναι τόσο ισχυρό που να γεννηθούν μύριες πυγολαμπίδες μεμιάς!

(αυτό Μου εύχομαι)

Πηγή εικόνας: sa-cool.deviantart.com

Μέσα από την ψάθα του καπέλου

April 26th, 2009

Είμαι ΕΚΕΙ. Κάπου εκεί. Και νιώθεις ότι τούτο το αέρινο άλογο καλπάζει πάνω από το καπέλο σου.

Δεν μπορείς να με δεις, μόνο να μυρίσεις τα χνάρια μου πάνω στα πλακάκια. Όπως οι σκύλοι οσμίζονται το άρωμα του δέρματος. Κείνο που γεννά φόβο.

Παράλληλες στιγμές. Χειρότερες από τις ζωές. Γιατί οι ζωές είναι αιχμηροί κύκλοι, που αλλάζουν φορά, προσανατολισμό, κυψέλη και βασίλισσα.

Γλείψε για τώρα τη Μουσική μου.

Και μη με κυνηγήσεις, μέχρι να ανοίξεις τα μάτια και η τελευταία νότα πέσει στα πέλματά σου.

Πηγή εικόνας: insp88.deviantart.com

Που θα είσαι;

April 16th, 2009

Είμαι τόσο ενθουσιασμένη. Έχω στοιβάξει ρούχα, προσωπικά είδη και χαζομαρούλες μέσα στις βαλίτσες της μηχανής. Μου αρέσει που θα έπαιρνα μονάχα ό,τι χρειάζομαι. Αλήθεια πήρα μόνο τα απολύτως απαραίτητα!

Και κάτι για να μη βαριέμαι. Τα ακουστικά για το mp3 κινητό μου, τη φωτογραφική μηχανή-γομάρι, γυαλιά ηλίου, κραγιόνι κι άλλες τέτοιες μαλακίες, ένα σημειωματάριο με φούξια στιλό, ψαλίδι, λίμα, φορτιστή x2, τη Σπιρουλίνα μου…

Οι γάτες μου θα μείνουν μόνες τους. Στο μπαλκόνι του σπιτιού. Να αλωνίζουν, να ανησυχούν τους γείτονες, να κοιτάνε κάτω την κίνηση και τα φώτα.

Γεμίζω το πράσινό μου μάτι μουσική. Τα μαλλιά μου μπόλικο έρωτα και σπίθες, το σώμα μου λέξεις και τόνους, τα χείλη μου τις κινήσεις μιας πεταλούδας.

Φεύγω. Φεύγω!!!

Πάω Αίγινα. Σε ένα απίστευτα όμορφο, πέτρινο σπίτι, κάπου στα χωράφια, με θέα το νερό, το φως πάνω στις ρωγμές του νερού και τα όνειρα που δεν πνίγηκαν, γιατί ήξεραν κολύμπι….

(ποιος με σκέφτεται;)

βιτρό κάτω από το κύμα

April 15th, 2009

Τραγούδι στις σειρήνες. Τραγούδι στα κύματα που χώνονται, μαζεύουν το μέσα τους για να το ξεράσουν με δύναμη και κραυγή πάνω στον αιθέρα.

Ένας αέναος καβγάς που τελειώνει άλλοτε με συμβίωση αφρίζουσα κι άλλοτε με ένα ανακάτεμα και ασχήμια κι από τα δύο στοιχεία.

Απόψε μίλησα μέσα από τα καλώδια ώρα πολλή. Καιρό είχα να το κάνω. Άκουσα κι έζησα αγωνίες άλλων. Μακάρι να μπορούσα να σε αγκαλιάσω και να σου δείξω ό,τι βλέπω εγώ για σένα. Ένα χαριτωμένο βιτρό, από το οποίο το φως διαπερνά τους κρυστάλλους για να δώσει μαγεία!

Μαγεία στο φως.

Μαγεία και στο σκοτάδι.

Λέξεις φίλων. Λέξεις ταξιδιών. Λέξεις λήθης.

Ναι. Συνήθως είμαι προβληματισμένη θαρρώ. Συνήθως σκέφτομαι. Πολύ και πολλά. Κάπου ξέχασα το κουμπάκι pause. Και ψάχνω. Συνεχώς ανακατεύω, σηκώνω, τινάζω, κοιτάζω, σκύβω, πατάω στις μύτες, ξεφυλλίζω, ακούω, κολυμπάω. Μα δε βρίσκω ποτέ αυτό το κουμπάκι… το pause.

το αφιερώνω στις σειρήνες που ξυπνούν το βλέμμα μας!

« Prev - Next »