blog +Ο- σφαιρα

demon November 5th, 2009

Ψύχος. Μπήκε ο πραγματικός χειμώνας τελικά.

Αποφάσισα προχτές να οδηγήσω. Είχα ξεσυνηθίσει αυτό το συναίσθημα που τελικά είναι τόσο γνώριμο• το πρόσωπό μου να παγώνει, να διαπερνάται από κρύα ρεύματα και να γεμίζω εσωτερικά από το ψύχος της νύχτας.

Ξεσυνηθίζω, ναι. Κάνω κέφι την οδήγηση του αέρα, της άνοιξης και των αστεριών. Κι όταν τελικά ξανάρχεται, αναπόφευκτα, ο χειμώνας, μπαίνω σε αυτό το τούνελ. Ψύχος, παγωμένος αέρας, ρεύματα, κρύο, μούδιασμα, τα μάτια να μην αντέχουν να είναι για ώρα ανοιχτά και το τζαμάκι τους να γίνεται εύθραυστο.

Χρόνια πολλά blogosfaira. Πριν από δύο χρόνια, 4 Νοεμβρίου, άνοιξες τα πατζούρια σου, τα διαδικτυακά. Κοίταξες απέξω και είδες όλα αυτά τα χαλίκια, τα ελαφριά του πλανήτη, γνωστούς, γνώριμους, συμπαθητικούς και μαζί με αυτούς, ευχές, σκέψεις να σε συντροφεύουν, αλλά και ανθρώπους με παράλληλα συναισθήματα να σε νιώθουν.

Χρόνια μου πολλά. Ευχαριστώ για το εφεδρικό οξυγόνο που μου δίνεις, που μου δίνετε.

Πηγή εικόνας: villesgodgirl.deviantart.com

• Μέσα στο ταξίδι
• Comments(7)

demon November 1st, 2009

Στροφιλίκια συμβαίνουν μέσα στο μυαλό μου. Στροφές και γωνίες χτίζονται. Σκέψεις που δεν υπήρχαν, που ήταν αδύνατον να ευδοκιμήσουν στα στεγανά του εγκεφάλου μου, ξαφνικά ξεπηδούν από την τρυπημένη μου ψυχή και γιγαντώνονται.

Ποτέ δε με είχε απασχολήσει ο γάμος, τα παιδιά, ούτε καν η συντροφικότητα, η αποχή από τη μοναξιά μου, το επισφράγισμα κάποιου πράγματος που μπορεί να διαρκέσει ίσως και για πάντα.

Τα βρίσκω πολύ θνητά όλα αυτά. Ή τα έβρισκα, πιο σωστά. Φθαρτά, ίσως και ματαιόδοξα. Ανούσια. Ένα απλό πέρασμα. Σίγουρα όχι εγκεφαλικά. Όχι αναγκαία ή απαραίτητα.

Και να που μαργαρίτες από σκέψεις ξεφυτρώνουν από το γρασίδι της επιδερμίδας μου και απαιτούν την προσοχή μου.

Αρκετό πότισμα και τροφή, περιποίηση, καθημερινή σκέψη, όνειρα και επένδυση. Συναισθηματική ενδυμασία…

Τι με νοιάζει εμένα αν θα φύγεις ή αν θα συνεχίσεις να υπάρχεις;

Και τι με νοιάζει να πονάς όταν λυγίζω, αν με βάζεις πρώτη, μπροστά σου, αν θες το πάντα και το για πάντα.

Τελικά, δεν έχει να κάνει ο χρόνος και η ωρίμανση. Οι προσωπικές φοβίες ή το ξεπέρασμά τους.

Απλώς, όταν έχεις κάτι, τα μάτια σου ανοίγουν και κλείνουν με άλλους ρυθμούς. Διαλέγουν άλλες αποχρώσεις από την ίριδα και συναντούν πιο συχνά το δάκρυ εκείνο, που σηματοδοτεί την παρουσία κάποιου στη ζωή σου.

Δεν είμαι μόνη πια.

Όχι ότι δεν είναι ρευστό αυτό. Φυσικά… Τίποτε δεν είναι δεδομένο. Ευτυχώς.

Αλλά να… Δεν είμαι πια μόνη, όχι προκλητικά. Διακριτικά όμως;

(καλό μήνα)

Πηγή εικόνας: villesgodgirl.deviantart.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(8)

demon October 22nd, 2009

Κοιμήθηκα με το Μάτι χτες. Παράτησα τον άντρα και το κρεβάτι μας, έστρωσα στον καναπέ και κοιμήθηκα με τη μαύρη γάτα στα πόδια μου.

Δεν κοιμήθηκα δηλαδή. Το Ματάκι δεν έχει μάθει να κοιμάται μέσα στο σπίτι. Ανέβαινε, κατέβαινε. Πήγαινε στα διάφορα μαξιλάρια της, στο σκαμπό, στις κουρτίνες, στο πρόσωπό μου, στην πλάτη, στην κοιλιά, στους μηρούς μου.

Κάποια στιγμή κούρνιασε και κοιμήθηκε κάνα δίωρο. Μέχρι που στριφογύρισα εγώ. Μετά ήθελε πιπί της. Και μετά, προσοχή και χάδια.

Είδα σήμερα τη φωτογραφία του Κουβαριού που έχω βάλει πιο κάτω. Την καλή.

Είπα να δακρύσω. Αλλά το έκανα από μέσα μου.

Δειλό πολύ γατί. Φοβισμένο. Υποχθόνιο ώρες-ώρες. Αλλά και τρυφερό. Και χαδιάρικο. Κουβάρι.

Όχι, δε θέλω να το συζητήσω. Ευχαριστώ.

• ΖΩΟΝ
• Comments(8)

demon October 22nd, 2009

Τίποτα…

Το Κουβαράκι δεν είναι πουθενά. Κι όμως… διαισθάνομαι ότι είναι τόσο κοντά. Ίσως και στις διπλανές πολυκατοικίες!

Την έψαξα. Την ψάξαμε. Μαζί με τον άντρα. Μεσημεράκι με το φως. Βράδυ που είναι πιο ήρεμα και θα μπορούσα, ενδεχομένως, να την ακούσω.

Με μια κονσέρβα κι ένα κουτάλι στο χέρι. Να το χτυπάω ανά ένα μέτρο, σαν την τρελή της γειτονιάς. Κι όμως… τίποτα.

Είναι τόσο ψυχοφθόρο όλο αυτό. Και είναι τόσο δεδομένο ότι και το Ματάκι θα ξαναφύγει. Θα πέσει από τον εναέριο κήπο μας. Σκέφτομαι σοβαρά να της φορέσω κάποια συσκευή εντοπισμού, για να μη τη χάσω κι αυτήν…

Μπορεί να μην ήταν η αδυναμία μου το Κουβάρι. Αλλά το αγαπούσα. Και είχα αρχίσει να την μαθαίνω κι αυτήν πράγματα. Να ακούει. Να καταλαβαίνει. Και τη χάιδευα. Στο πρόσωπο. Τη μουσούδα της. Τη φώναζα κι έτρεχε σαν την παλαβή, σαν πεταλούδα μαύρη.

Τέλος αυτά.

Το Μάτι πλαντάζει στο κλάμα κάθε βράδυ, όταν έρχεται η ώρα να μείνει μόνη έξω στο μπαλκόνι και να κοιμηθεί μόνη της.

Αλλά δε μου δείχνει τίποτα. Δε δείχνει πού μπορεί να είναι η αδελφή της. Απλώς κλαίει.

Κι εγώ μιλάω σα να υπάρχει κοντά μας το Κουβαράκι ακόμη. Έχω δυο γάτες… Εμ, μία.

Κι όμως. Δύο είναι τα μπολάκια τους. Δύο τα κουβαδάκια με την άμμο τους. Άλλα τα νάζια, άλλες οι συνήθειες.

Πέρασαν 4 μέρες πια. Και απογοητεύομαι. Το Μάτι αρχίζει να ακούγεται όπως το Κουβάρι. Γυρνάει το κεφάλι της ανάποδα, όταν την έχω αγκαλιά, λες και είναι το Κουβάρι. Και μυρίζει συνεχώς το σκαμπό και την κουβέρτα της αδελφής της.

Τελικά είναι εκπληκτικό. Το πώς τα γατιά, όταν είναι αδέλφια και η μία χάνεται ή πεθαίνει, κατορθώνουν να μοιάσουν, να υιοθετήσουν, να αντιγράψουν αυτόματα χαρακτηριστικά το ένα του άλλου! Είναι απίθανο.

Πως διαγράφεις ένα ζώο που έχεις αγαπήσει κι έχει χαθεί; Και θα μπορούσε να είναι ζωντανό; Και να βρίσκεται κοντά στο σπίτι σου αλλά εσύ να μην το ξέρεις; Άραγε που είναι;

Καληνύχτα Κουβαράκι. Ακούω το κουδουνάκι της και το συναχωμένη, ναζιάρικη φωνή της. Μιάουυυυ! Καληνύχτα μυξούλα.

• ΖΩΟΝ
• Comments(2)

demon October 20th, 2009

Χάθηκε. Το Κουβάρι. Εδώ και δύο μέρες. Τη μέρα που έφυγαν και οι διπλανοί. Οι ενοχλητικοί. Οι… φιλόζωοι. Που είμαι σχεδόν σίγουρη, πως την περασμένη φορά πέταξαν το Ματάκι κάτω. Την έκαναν για πιο φτηνό διαμέρισμα. Και το Κουβάρι… που το τελευταίο διάστημα μετονομάσθηκε σε Μύξα (!) έφυγε κι αυτό.

Αιστάνομαι σύγχυση. Τελείως. Μπορεί να μην ήταν η αγαπημένη μου γάτα, αλλά τα ήθελα και τα δυο τους. Και έχω επενδύσει συναισθηματικά στις μαύρες γάτες μου. Που πάντα φεύγουν. Πάντα ριψοκινδυνεύουν. Πηδάνε σε ξένα μπαλκόνια, πειραματίζονται, κυνηγάνε σαν αίλουροι περιστέρια και μυγάκια. Και χαζεύουν κάτω τα μεταλλικά κουτιά με τις τέσσερις ρόδες που αφήνουν πορδές, συγκρούονται και κάνουν θόρυβο.

Το ένστικτό μου λέει πως είναι κάπου κοντά. Νομίζω πως την ακούω ώρες-ώρες. Κάπου κλεισμένη. Ίσως κάποιος να την έχει σπίτι του. Αυτό νομίζω. Άντε να τη βρεις έτσι.

Την ψάξαμε χτες βράδυ. Τη φωνάξαμε. Βαστούσα μια κονσέρβα και ανά ένα μέτρο τη χτυπούσα με ένα κουτάλι και φώναζα τη γάτα μου. Πουθενά.

Θα τοιχοκολλήσουμε στις 2-3 γύρω πολυκατοικίες τη φάτσα της με το τηλέφωνό μας, αλλά…

Είναι από εκείνα τα γατιά που δύσκολα τα βρίσκεις. Μπορεί να είναι κρυμμένη σε μια γωνία του σπιτιού, να τη φωνάζεις και να μην έρχεται. Φοβισμένο γατί. Πολύ δειλό. Που δεν ακούει σε όνομα.

Κρίμα. Αν και έχω ένστικτο…

Α ρε Κουβαράκι. Αν χάσω και το Μάτι δεν ξέρω τι θα γίνει… Έχω ψύχωση με τη μαύρη γάτα μου. Και δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτή.

• ΖΩΟΝ
• Comments(4)

demon October 6th, 2009

Έχω βαρεθεί το σουξέ που έχουν οι διαφημίσεις με γηραιούς πρωταγωνιστές.

Τουναντίον, χτες έπεσα πάνω σε καταχώρηση, με την οποία ανακοινώνεται η απόσυρση… μαγειρικών σκευών. Αποκτήστε τεντζερέδες μάρκας Χ, με έκπτωση 20%. Έξυπνο και πρωτότυπο.

Η άλλη ανακάλυψη που έκανα, είναι η διαφορετική, επίσης γερμανική, βερσιόν του Lidl που άνοιξε στη Λυκόβρυση, ονόματι Aldi. Άκουσα συμπαθητικά λόγια, οπότε θα πάω τις επόμενες μέρες όπως και δήποτε. Αμέ. Έτσι να καταναλώσω. Αν όχι η τσέπη μου, τουλάχιστον να καταναλώσει το μάτι μου!

Άντε, σε αφήνω τώρα. Δεν προλαβαίνω να σου πω άλλα. Είμαι γενικώς χωμένη στο άγχος μου. Να προλάβω, να κάνω, να πετύχω σε αυτό που έβαλε ο νους μου τελευταίως. Ναι, το θέλω! Άντε… την άλλη φορά λέω να σου πω για το Γκάζι που επισκέφτηκα την Κυριακή κι ένα βραδάκι την περασμένη βδομάδα. Τι όμορφο που έγινε. Κάτι μεταξύ Θησείου και Φωκίωνος Νέγρη, ε;

Πηγή εικόνας: blacknash.deviantart.com

• Bubbles
• Comments(0)

demon September 4th, 2009

Παίρνω το κλειδί μου και φεύγω.

Blog +O- sfaira… χρόνια μας πολλά. My precious.

Τρέχω, βιάζομαι. Έβαλα κατακόκκινο φόρεμα, δαντελωτό, κεντημένο με πούλιες, άφησα τα μαλλάκια μου κάτω, έβαψα το πράσινό μου μάτι έντονο, τα χειλάκια ίσα-ίσα να γυαλίζουν, βάζω τα χαμηλά μου τακουνάκια, περνώ την πορτοκαλιά τσάντα από τον ώμο και κατεβαίνω.

Τώρα… σού’ρχομαι! Ματς. Γεια…

Πηγή εικόνας: bigskystudio.deviantart.com

• Μέσα στο ταξίδι
• Comments(0)

demon August 28th, 2009

Πάρε ένα κολάζ.

Πάρε και το μάτι μου το πράσινο.

Ξεθωριάζει ο Αύγουστος. Αλλά αυτές οι γαμημένες εικονικές κουρτίνες θα με κρατάνε ζωντανή για πολύ ακόμα.

Έτσι… να τις ανοίγω με τα δαχτυλάκια και να βλέπω ό,τι θέλω!

Ό,τι γουστάρω εγώ γαμώτο.

Κι άσε τα αυτοκινητάκια να τρέχουν και τον κόσμο να ξυπνάει αξημέρωτα, το χρόνο να αυτομαστιγώνεται που δεν μπορεί ποτέ του να σταματήσει και τα σύννεφα να συγκρούονται.

Πάρε εικόνες…

Πάρε ψυχή συμπαγή, στεντόρεια, θεόρατη και πάλι!

ΝΑΙ!

• Μέσα στο ταξίδι
• Comments(0)

demon August 16th, 2009

Σάββατο 15-8-09

Εμφανίστηκε χτες το βραδάκι ένα απίστευτο πλασματάκι στη βεράντα μας. Ένα κάτασπρο γατούνι, 4 μηνών, κοριτσάκι με απίστευτη οικειότητα, καθαριότητα και ευφυία.

Κάπως έτσι, κάναμε πέρα όλες τις άλλες γάτες της γειτονιάς που ερχόντουσαν για το ψάρι και το γάλα, αλλά κατά τα άλλα το «χου» πήγαινε σύννεφο. Αγριεμένες φάτσες και νύχια έτοιμα για πόλεμο.

«Πώς θα το βγάλουμε», ρώτησα τον μπαμπά του Μιχάλη. «Α, δεν έχω τέτοια κολλήματα. Τα γατιά δεν ακούνε σε ονόματα». Ναι, αλλά πρέπει να του δώσουμε ένα όνομα αν είναι να το κρατήσουμε. Το Ματάκι μου, ακούει στο όνομά του, από πολύ μικρό. «Ε, τότε το προφανές», μου είπε ο Νίκος, «Ασπρούλα». «Χιονάτη», διόρθωσα εγώ.

Εντάξει λοιπόν, Χιονάτη!

Φάγαμε οικογενειακώς σήμερα. Έφεραν τη γιαγιά, τη μητέρα της Βουλιώς, μαμάς του άντρα, και φάγαμε όλοι μαζί, αφού πέρασα από ένα σύντομο τεστ αισθητικής και κομψότητος.

Φάγαμε πεντανόστιμη σαρδέλα και γόπα, ήπιαμε κι ένα ποτηράκι τσίπουρο, δυνατό-δυνατό -όχι σαν τα Κρητικά, που λέει κι ο μπαμπάς του άντρα- και μπήκαμε στη φάση της χώνεψης, με θέα τα «πόδια» της Χαλκιδικής και τη θάλασσα. Αχ, φύσηξε… Δεν έχει μπάνιο σήμερα. Έχει ρομαντζάδα στη βεράντα, μες στο κτήμα με τις ελιές και τα λουλούδια, με τη Χιονάτη να τρέχει πάνω-κάτω και να κάνει γιουβαρλάκια για να την προσέξουμε και με την ηρεμία, την ανάπαυση και την απλότητα να βασιλεύει.

Κάπου-κάπου ακούγονται βεγγαλικά από μακριά, που τα φέρνει το φόρεμα του ανέμου και φαντάζομαι τα γλέντια που έχουν στηθεί σε κάποιες αυλές.

Υ.Γ. Για εκείνους που αρέσκονται στο να ψήνουν χειροποίητα, ο μπαμπάς του άντρα λέει πως το καλύτερο κάρβουνο προέρχεται από το δέντρο της ελιάς. Ποιος ξέρει γιατί.

• Μέσα στο ταξίδι
• Comments(6)

demon August 4th, 2009

Κράτησα το τηλεσκόπιο στα χέρια μου, σφιχτά. Το έμπηξα αποφασιστικά στις ρίζες της γης και κοίταξα με τεράστια μάτια κει μέσα. Τι περίμενα να δω; Την αρχή;

Τους έφτασα τους 21 μήνες, στην blogosfaira μου! Άλλο ένα κλειδί, λοιπόν, για τη συλλογή μου, την αόρατη. Χρόνια μου πολλά. Σε μένα, στα… «little grey cells» μου που λέει κι ο Πουαρώ (!), στους φτερωτούς και γήινους φίλους που μπαίνουν, διαβάζουν, κουνούν το κεφάλι και, που και που, αφήνουν τα σχόλιά τους και σε αυτό τον ηλεκτρονικό πάπυρο που ακόμη με σηκώνει!

Μια ανάσα μακριά… Μια φίλη, μια γυναικάρα με μύρια καλοσύνη καρφιτσωμένη πάνω της φεύγει για Καναδά. Μόνιμα. Λέει.

Δυο μέρες, νομίζω, μείναν μέχρι το μεγάλο ταξίδι με τη μηχανή. Χαλκιδική και φέτος. Στο όνειρο, το στρογγυλό.

Λίγο πριν κλείσω τις κουρτίνες κι ανοίξω καινούργιες. Ασφαλίσω το σπιτικό κι αφήσω τις γάτες απέξω. Ελπίζω να αντέξουν, όπως και τα φυτά μου. Κι ο θόλος μου. Κι εσείς. ΧΩΡΙΣ ΕΜΕΝΑ! Νια, νια, νια νια, νια…

ΜΠΟΥ! Χρόνια πολλά κι αντίο. Οσονούπω.

• Μέσα στο ταξίδι
• Comments(0)