Το πρόσωπό μου δεν μπορεί να ζηλέψει!
demon February 11th, 2009
Α, ξέχασα να σου πω… Ήταν πολύ αστείο το Σάββατο που, μπαίνοντας σε κείνο κει, το ντυμένο με άσπρα πανιά δωμάτιο, μου ζήτησαν να παίξω. Μια στημένη βιντεοκάμερα κι ένα μπολ γεμάτο χαρτάκια περίμενε τα υποψήφια… ψώνια. Και φυσικά, δέχτηκα! Γίνεται να μην παίξω εγώ;
Για κακή μου τύχη, το χέρι μου αποφάσισε να επιλέξει το «συναίσθημα» της ζήλειας. Κι αυτό έπρεπε να το αποτυπώσω μπροστά στο φακό. Σε αργή κίνηση!
Μα ναι, αφού στο έχω ξαναπεί. Δε θεωρώ πως η ζήλεια είναι συναίσθημα. Και κάπως έτσι, απέμεινα να κοιτάζω την παρέα μου. Ρε σεις, πώς βγαίνει στο πρόσωπο, χωρίς λόγο ή βοηθητικό στοιχείο, η ζήλεια;
ΔΕ ΒΓΑΙΝΕΙ! Ή τουλάχιστον εμένα δε μου βγαίνει.
Κι έτσι, ξανάχωσα τα δάχτυλά μου μέσα στα χαρτάκια και τράβηξα, αυτή τη φορά, το Φόβο! Κι ήταν εύκολο και είχε τη φάση του και στο τέλος, κουλουριάστηκα. Αγκάλιασα το σώμα μου, έσκυψα το κεφάλι και… cut!
Κι ας γελούσα την ώρα που φοβόμουν. Τι ήθελες να κάνω; Αφού το απόλαυσα ρεεε.
