blog +Ο- σφαιρα

demon May 21st, 2008

Να ντυθώ σκαντζόχοιρος να σε αποκρούσω;

Γυάλινες ριπές γύρω από το φόρεμά μου. Κρέμομαι από πολλά μικρά, ομπρελωτά αλεξίπτωτα κι ανάλαφρη αγγίζω με τα δάχτυλα των ποδιών μου τον συμπυκνωμένο αέρα από κάτω.

Να σηκώσω δα τη δαντέλα να τσαλαβουτήσω στη λίμνη της ερήμου; Κι αν το λευκό, άσπιλο σχεδιάκι λερωθεί με σταγονίδια που καθρεφτίζουν τα άστρα; Να το γλείψω, να το φυσήξω, να το χρωματίσω από την αρχή; Να το χώσω μέσα στο στήθος μου να το στεγνώσω απαλά-απαλά;

Ρομαντισμός και πτήσεις.

Με καρδιές να φλερτάρουν το φωτοστέφανό μου.

Μια καληνύχτα να σου πω. Το νερό να το στραγγίξεις προσεκτικά. Και μετά να αφεθείς. Πάνω στους κόκκους να ξαπλώσεις και να μυρίσεις τις ρίζες της ζωής σου. Θα είμαι εκεί!

Πηγή εικόνας: www.inout.gr

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(4)

demon May 19th, 2008

Κύκλος όμορφος. Αρμονικός. Με καμπύλες και μπόλικο νερό να σκεπάζουν, να γεμίζουν, να καθρεφτίζουν. Να ρουφάνε οποιαδήποτε παραφωνία του γήινου κόσμου. Να στέλνουν πίσω οποιοδήποτε ζηλόφθονο βλέμμα φτάσει μέχρι την επιφάνεια.

Καμπύλες και νερό που κρατούν και μεταμορφώνουν σε κυματισμούς και κυκλικές δονήσεις οτιδήποτε καθάριο, αγνό, ευτυχισμένο τα ακουμπήσει.

Νερό. Εσωτερικό. Ύπουλο. Που ξερνά αλάτι και πληγές. Που γλείφει το παρελθόν και τις ρώγες που προεξέχουν από τις προτάσεις της καρδιάς.

Νερό τριγύρω, νερό και μέσα.

Είμαι αυτό που δεν αντέχω;

Έχω νερό κι όμως μπορεί να με σκοτώσει. Αν το αφήσω να ξαναμπεί μέσα μου.

Μην αφήσεις να σου φύγει αυτό που έχεις. Αυτό, με το οποίο γεννήθηκες. Αυτό που ο εαυτός σου επέλεξε να κρατήσει, για να ισορροπήσει ανάμεσα στα στοιχειά του σύμπαντος.

Και μην επιχειρήσεις να ξαναπροσθέσεις στη ζυγαριά των ρυτίδων σου ό,τι έδιωξες κάποτε. Θα είναι τρεις φορές πιο βαρύ…

αντίο τζαμένιες στάλες ~

Πηγή εικόνας: fauxto.hookephoto.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(0)

demon April 30th, 2008

…
πως κατέβαινες με τη γλώσσα το κορμί μου.

πως κέντραρες και με ρούφηξες ολόκληρη.

πως ξέχασα καν ότι υπάρχω, πού είμαι ή τι είμαι, από την ηδονή

ναι, όνειρο ήταν

(κι αυτό)

Δε θα ζητήσω τίποτα άλλο για τα γενέθλιά μου. Δε θα μου χαρίσω τίποτα.

Παρά μόνο μια μεγάλη καρδιά.

Τεράστια, ζωντανή, γενναιόδωρη.

Για Μένα

1 και σήμερα… αυτό ήταν

~

Πηγή εικόνας: navate.com

• ΖΩΟΝ
• Comments(8)

demon April 22nd, 2008

Είσαι αχόρταγος. Είσαι άπληστος. Παίρνεις από παντού. Ό,τι περισσότερο και ακριβότερο μπορείς. Δεν καταλαβαίνεις πολλά. Είσαι όμως ευτυχισμένος μέσα στο ναρκισσισμό και το ναρκωτικό του «εγώ» σου. Είσαι αυτάρκης. Είσαι απαθής. Είσαι δειλός. Δεν συμπάσχεις ποτέ. Δεν αφήνεσαι. Δε δείχνεις. Δε δίνεις. Οι άλλοι προσπαθούν να σε ικανοποιήσουν κι εσύ νομίζεις ότι είσαι συμπαθής, δημοφιλής, πρώτος.

~

Είσαι μόνος. Είσαι πλήρης. Είσαι σκεπτικός μα και σκεπτόμενος. Είσαι θλιμμένος. Δίνεις. Προσπαθείς. Συμπάσχεις. Συμμετέχεις. Είσαι παρών. Τσαλακώνεσαι. Γκρεμοτσακίζεσαι. Νοιάζεσαι. Είσαι συμφιλιωμένος. Βελτιώνεσαι. Και την καρδιά σου δεν τη γυαλίζεις για να φαίνεται όμορφη από μακριά, μέσα από την προθήκη της, στους περαστικούς. Τη γυαλίζεις ώστε να είναι όμορφη κάθε φορά που την προσφέρεις τόσο απλόχερα. Κανείς δεν προσπαθεί να σε ικανοποιήσει. Μα δε σε νοιάζει τόσο.

Γιατί ξέρεις.

Ότι δεν είσαι ο ένοικος του από πάνω ορόφου : )))

www.macjams.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(9)

demon April 21st, 2008

Απίστευτο!

Τρεις ώρες.

Τρεις ολόκληρες ώρες.

Ναι. Τόσο κράτησε. Αφού νόμιζα ότι στο τέλος απλώς θα ανοίξω το στόμα μου κι αντί για ανάσα θα βγει ένα κατάμαυρο σύννεφο. Νόμιζα ότι απλώς θα εκραγώ.

Τρεις ώρες έκλαιγα. Δεν ξέρω αν έχω κλάψει ουδέποτε στη ζωή μου παραπάνω. Ποιος αντέχει τόσο;

Στο μισάωρο αιστάνεσαι εξουθενωμένος, πως έχεις σκάψει μισή μέρα. Κλείνουν τα μάτια, βαραίνει η αναπνοή, δεν εστιάζεις πουθενά και το σώμα απλώς παραλύει.

Κι εγώ τρεις ώρες έβγαλα τον καπνό που έπλεκε αυτό το δωμάτιο, 6 μήνες τώρα.

Είπα. Είπα τόσα πολλά. Ούτε για ένα κλάσμα δευτερολέπτου δε σκέφτηκα. Δεν έκανα παύση. Το μυαλό δεν πιάστηκε από κανένα γρανάζι αυτή τη φορά. Απλώς ξεχύθηκε το όλο. Τα πάντα. Έξι μήνες.

Συμπυκνωμένη καρδιά σε λαμέ κουτί.

Ψεύτικο.

Πηγή εικόνας: forums.skateperception.com

• Bubbles
• Comments(16)

demon April 18th, 2008

drops OR teardrops?

(Πηγή εικόνας: www.blueyze.us)

σταγόνες ή δάκρυα;

Είμαι ξαπλωμένη στο πάτωμα και προσπαθώ να θυμηθώ.

Γιατί τσακωθήκαμε, τι μου λείπει, τι ξεστόμισες πάλι.

Και κοίτα που δε θυμάμαι!

Εκπληκτικό.

Μέχρι πριν δυο ώρες ήμουνα όμοια ο Βεζούζιος, χωρίς τις πιτσίλες.

Και τώρα…

Το τίποτα, το απαθές τίποτα. Ένα κενό που αναπνέει τόσο αργά, σιγανά, σχεδόν από μέσα του τα λέει τα λόγια της ανάσας.

Κοιτάζω τη σπείρα και δεν μπορώ να βρω μήτε αρχή μήτε τέλος.

Ζαλίστηκα. Και δεν είναι από το gin Bombay που κατεβάζω εδώ και 2 ώρες.

Κύκλους κάνει η σκέψη, το παρελθόν, η καρδιά μου. Που δεν της τελειώνουν ποτέ οι τελίτσες, τα βελάκια, οι αγκαλιές.

Και κράτα μια αγκαλιά για το τρία. Στείλ΄τη μου στο αερόστατο. Εκείνο κει, το γεμάτο πράσινα και μπλε μάτια. Να βλέπουν κάτω να θυμούνται γιατί έφυγαν. Γιατί εγώ ξέχασα…

Πηγή εικόνας: isola-di-rifiuti.blogspot.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(10)

demon April 17th, 2008

Η vvampirella που είχε προχτές τα γενέθλιά της (ΧΡΟΝΙΑ ΖΩΝΤΑΝΑ, ΛΑΜΠΕΡΑ, ΑΞΕΧΑΣΤΑ μικρούλα!) με προσκάλεσε σε ένα παιχνίδι που το ψάχνει το πράγμα. Μέχρι και σημειώσεις αναγκάστηκα να κρατήσω για να μπορέσω να αποδώσω τα μέγιστα.

Από όσο κατάλαβα από τον εμπνευστή (equilibrium), διαλέγεις αγαπημένα σου κομμάτια, μαστουρώνεις από το στόρι τους -είμαι επηρεασμένη από το doping, μη βαράτε- και πλέκεις μια ιστορία χρησιμοποιώντας τους στίχους.

Τα τραγούδια που χωρίς δεύτερη σκέψη μου ήρθαν στο μυαλό, είναι τα: “Oceans of time” από Axel Rudi Pell και «Deep» από Anathema. Το ένα ταξιδιάρικο, απύθμενο, κόκκινο σαν το καλοκαίρι και το άλλο μηδενιστικό, αφοπλιστικό, στιβαρό. Και η δική μου, φλούο αρτιστίκ, ιστορία μετά Μουσικής, πάει ως εξής και ό,τι καταλάβατε, καταλάβατε:

Όταν ο φόβος μου αγγίζει το ταβάνι κι αρχίζει να μαστιγώνει τους τοίχους σα λαστιχένιο μπαλάκι σκέφτομαι να «σαλπάρουμε με τους ωκεανούς του χρόνου, να κινηθούμε στο ημίφως, να αφήσουμε πίσω μας το μαύρο φεγγάρι. Και να φύγουμε για τους ωκεανούς του χρόνου. Η σκόνη μεταμορφώθηκε σε πέτρα και η μαύρη σελήνη άγγιξε την αυγή. Προσπαθήσαμε να δραπετεύσουμε από τούτο τον κόσμο, του οποίου οι φόβοι φλέγονται». Και τελικά, στροβιλιστήκαμε πάνω στο ριγέ καλαμάκι που μοιάζει με περικοκλάδα. Και που ανεβαίνει τόσο ψηλά, ώστε τα παραμύθια του Μινχάουζεν μοιάζουν με πρόγευμα.

Και φτάσαμε στο δεύτερο επίπεδο της σοφίτας.

Κι εμφανίστηκες τότε εσύ και μου τραγούδησες με φωνή μπάσου και μάτια που γυάλιζαν: «Νιώσε την καρδιά μου που φλέγεται, βαθιά μέσα μου ποθεί. Ξέρω ότι πλησιάζει… Άστα όλα πίσω. Είμαι σε παραλήρημα πάλι. Υπνώτισε τις αισθήσεις κι άσε τις ψυχές μας να συναντηθούν και να μπλεχτούν σα παλάμες. ΠΑΛΙ!».

Ναι, σου ψιθυρίζω. Ναι, ναι, ναι!

Παραμυθάδες, γραφιάδες, παιχνιδοπαίκτες… κοπιάστε και γεννήστε. Προσκαλώ τους: 123, dreamerland, Johnny boy, σκουριασμένο ΡΟΚ, πριγκιπέσσα, Όνειρο και Κωστή. Καλό κέντημα guys!

Πηγή εικόνας: www.cityofnoblesville.org

• Παίζω-παίζεις... δε με παίζετε!
• Comments(13)

demon March 15th, 2008

Έχεις σκάσει ένα από τα πιο πονηρά σου βλέμματα…

αυτό της άνοιξης.

Σε κείνη την εκδρομή της Κυριακής με τις μηχανές, την Καθαρά Δευτέρα αλλά και κάθε μέρα που βγαίνουμε και περπατάμε, βλέπω τη φύση ξυπνητή, με πανέμορφες λυγερόκορμες αμυγδαλιές να σχηματίζουν ροζ δάση μπροστά στο μάτι μου.

Μύρισα το γρασίδι και τα αγριόχορτα, φρεσκολουσμένα, καταπράσινα και ζωντανά. Άγγιξα τις παπαρούνες και τις παρατήρησα να λικνίζονται πάνω από το χώμα φτιάχνοντας φλογερά μονοπάτια στο πουθενά. Πρόβα τζενεράλε.

Μπήκε η άνοιξη.

Η αγαπημένη μου εποχή.

Αέρηδες δροσεροί. Ουρανός και σύννεφα σε παλ αποχρώσεις. Ρομαντικό, ανάλαφρο πνεύμα που χωρά δύο αλλά και έναν!

Οι χειμωνιάτικες νότες αποσύρονται σιγά-σιγά. Τα στοιχειά της φύσης τεντώνονται, το δέρμα ανασαίνει πιο ζωηρά, το μάτι καλπάζει πιο γρήγορα πάνω στην υδρόγειο σφαίρα και η καρδιά χορεύει μέσα στο κουτί της. Πάλλεται ανοιξιάτικα, αγγελικά μέσα στις μυρωδιές, τη διαύγεια και τους ήχους που γεννά η γη όταν ανθεί.

• Bubbles
• Comments(18)

demon March 7th, 2008

Έχω απλώσει μπροστά στη γυμνή μου αγκαλιά τα κοσμήματα που φόρεσα σήμερα.

Μια ασημένια αλυσίδα με ένα ανάγλυφο πουλί και δυο αστερίσκους από αμέθυστο. Τον πολύ μικρό κρίκο που φοράω σχεδόν πάντα στο αφτί, στη δεύτερη τρύπα, με το διάφανο, φυσητό γυαλί σε σχήμα σπείρας. Τα καλοκαιρινά μου απομεινάρια: μαύρο δέρμα με μια μπλε, λιλιπούτεια, ασημένια καρδιά κουμπωμένη πάνω του και ροζ σκούρες κλωστές με μια πεταλούδα στο δίχτυ τους.

Στ’αριστερό χέρι, το βαρύ μου, αντρικό ρολόι που αντανακλά το φως και το χρόνο που προσπαθεί να με πάρει, και πολλά ασημένια ελατήρια που σχηματίζουν ένα συρμάτινο μπρασελέ.
Κι από δαχτυλίδια, την ασημένια βέρα που φορώ πάντα στον αντίχειρα του δεξιού μου χεριού και το μεσαιωνικό δαχτυλίδι με τη μαύρη, γυαλιστερή πέτρα στο κέντρο, που φορώ πάντοτε στο δείχτη του δεξιού μου χεριού…

Αποκτήματα κάπου μέσα στη ζωή. Με συναίσθημα κι ανάγκη να εκφραστούν. Με πολλούς ψιθύρους μέσα τους κι ακόμη περισσότερα μυστικά, τα οποία έκλεψαν κάπου στην πορεία…

Όπως εσύ απόκτησες αυτό το σώμα, αυτό το όνειρο, αυτό το παιδί, έτσι εγώ απόκτησα ένα ακόμη δαχτυλίδι περασμένο στη μυτερή αψίδα της ψυχής μου, να γυαλίζει και να διώχνει τα φρικιά. Να λικνίζεται και να κοροϊδεύει την ακινησία του «τώρα». Να γελά στεντόρεια και να προσελκύει παιδικές αναμνήσεις. Ανάλαφρες, αέρινες, αόρατες!

Γι’αυτό κι αγκαλιάζω όλα μου τα γήινα «έχω».

Γιατί με κρατάνε εδώ, όσο πρέπει εδώ να υπάρχω.

Κι όταν έρθει η ώρα, θα γίνουν απλώς ενέργεια στη φωτιά που θ’ανάψουν τα χρόνια μου.

Πηγή εικόνας: www.artuproar.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(21)

demon February 28th, 2008

Οργασμός αδικιών, φωνών, αγωνίας, κυνηγητού, πολύ ύποπτων ενεργειών που θα κατακαθίσουν σαν τη σκόνη. Μια σκόνη που δύσκολα σκουπίζεται. Άλλωστε οι νόμοι στην Ελλάδα είναι σαν τις ταφόπλακες… Και με ειδικό βάρος και σχεδόν πάντα, με ειδικό… λόγο που θεσπίστηκαν (εν μία νυκτί).

Θέλω να πω τούτο, για τους ιστο-δημοσιογράφους που είτε δημιουργούν τα δικά τους blogs είτε γράφουν σε αλλωνών:

Πέραν των ιστολογίων που είναι καθαρά προσωπικές σελίδες-ημερολόγια, πολλά blogs που ανήκουν σε δημοσιογράφους έχουν αυταπόδεικτο λόγο ύπαρξης. Κι ο λόγος είναι, είτε ότι ο δημοσιογράφος δεν μπορεί πια να γράψει την αλήθεια στο Μέσο όπου εργάζεται, οπότε απηυδεί κι ανοίγει το δικό του “μαγαζάκι”, ελεύθερα κι ωραία -μέχρι πρότινος-, είτε επειδή δεν έχει δουλειά, έχει όμως ρεπορτάζ!

Σήμερα, εκείνοι που βαφτίζονται δημοσιογράφοι είναι χιλιάδες. Και τα Μέσα δε φτάνουν για όλους. Και η αλυσίδα είναι γνωστή, για το ποιοι, συχνά, μένουν απέξω. Οπότε λογικό είναι, όταν είναι εύκολο να στήσεις το δικό σου blog, να το κάνεις! Ηλίθιος είσαι;

Άρα; Η ίδια η δημοσιογραφία όπως έχει καταντήσει, δημιουργεί ιστο-δημοσιογράφους. Τώρα αν και ποιος τους κόβει μισθό, αυτό είναι άλλη ιστορία και που δύσκολα αποδεικνύεται σε κάθε περίπτωση. Αλλά γιατί ενοχλεί; Τόσα και τόσα ρεπορτάζ έχουν βγει. Κίτρινα-ροζ-δαντελωτά. Τόσοι και τόσοι έχουν βγει κι έχουν ξεστομίσει χοντράδες κατά καιρούς. Άλλοι φάγαν μηνύσεις, άλλοι τη γλίτωσαν. Η ζημιά όμως μπορεί να είχε γίνει. Στο κάτω-κάτω, και το ίδιο το κράτος δε φυλακίζει κάπου-κάπου -στην καλύτερη περίπτωση- αθώους, που μετά από χρόνια απλώς τους λέει ένα συγνώμη; Άντε και μια αποζημίωση κατά την… έξοδο προς τη νέα ζωή;!

Εγώ όμως δεν είμαι τέτοιος! Είμαι διαδικτυογράφος κι ανήκω μόνο σε μένα.

Και πολλοί σαν κι εμένα βλέπουν ακόμη ένα (ελληνικό/πρωτόγνωρο) λουκέτο να μπαίνει. Σε ένα Μέσο που είναι αχανές κι αναρχικό από τη φύση του. Δεν είναι ούτε εφημερίδα, ούτε τηλεόραση… Κι έχει πολλές καρδιές. Και σε κάθε παλμό γράφονται δισεκατομμύρια λέξεις! Ευτυχώς!

e –

(Πηγή εικόνας: xorisanasa.blogspot.com)

Μαμά, μαμά… Μπορώ να κατοχυρώσω τη λέξη “διαδικτυογράφος”; Είναι απλώς μαγική! Και σε λίγο μπορεί να εκλείψει… Όπως η αυθεντική δημοσιογραφία.

• ΖΩΟΝ
• Comments(4)