blog +Ο- σφαιρα

demon December 15th, 2009

Είναι πολύ αστείο, δεν ξέρω. Έχουμε χωρίσει τη ζωή μας σε βάρδιες. Είτε μέχρι να βγει το site μας στον αέρα είτε μέχρι να πέσει ένας από τους δύο κάτω.

Σε ξυπνάω κάθε πρωί στις 09:30. Εδώ και δυόμισι χρόνια. Πιάνεις δουλειά. Έρχεσαι στο γραφείο, ανάβεις αυτά τα απαίσια κατάλευκα φώτα (λάμπες φθορίου) που μεταμορφώνουν το δωμάτιο σε χώρο νοσοκομείου, χάνεσαι στην κοσμάρα σου, μιλάς στα τηλέφωνα, απορροφάσαι, βρίζεις που και που, αγχώνεσαι, πιέζεσαι.

Πάει μεσημέρι. Εξαφανίζομαι εγώ. Πάω για ύπνο. Για βραδινό ύπνο. Κοιμάμαι κατά τις 15:00 ή λίγο αργότερα, ξυπνάω τα μεσάνυχτα. Νταννννν…

Ναι. Και πιάνω βάρδια. Δουλεύω τους πελάτες μου και κυρίως, το site μας, το δικό μας project, που προσπαθούμε με νύχια και με δόντια να βγάλουμε στον αέρα πριν τα Χριστούγεννα. Ή καλύτερα πριν φύγουμε, την άλλη Δευτέρα. Είναι κι αυτό.

Κάπως έτσι, συναντιόμαστε το βράδυ στο κρεβάτι, όταν εσύ ξαπλώνεις για βράδυ κι εγώ σηκώνομαι για μέρα. Και μου λες… “καλημέρα!”. Και σκάμε στα γέλια.

Κάνω τη μισή βάρδιά μου, μέχρι να πάει 09:30. Τότε έρχομαι να σε σηκώσω. Με φιλιά, αστειάκια, χάδια απίστευτα και αυτοκόλλητα αγγίγματα. Κι όταν πια με το καλό σηκωθείς και ξεκινήσεις κι εσύ τη μέρα σου, γυρνάω στο γραφείο μου. Μέχρι τις 15:00 ή λίγο αργότερα…

Πηγή εικόνας: smxdeadlydesignz.deviantart.com

• Bubbles
• Comments(6)

demon December 12th, 2009

Οι σκιές της ζωής είναι ύπουλες, βαριές και συνήθως σε κρατάνε πίσω πεισματικά. Τις φαντάζομαι σαν αρχικό σίγμα. Στρόγγυλες, βαθιές, τρομακτικές, με μια ουρίτσα να ξεμυτίζει και να σε κάνει να νομίζεις πως τούτο το σχήμα έχει συνέχεια. Αμ δε.

Αυτή είναι και η παγίδα του. Αυτές οι σκιές δύσκολα έχουν συνέχεια. Δύσκολα σε αφήνουν να ενώσεις κει πάνω πορείες και ξεκινήματα. Γι’αυτό και συνήθως όσα συμβαίνουν μετά τις σκιές του παρελθόντος, είναι απλώς ολόφρεσκα πράγματα, που μοιάζουν ξέμπαρκα, ξεκρέμαστα.

Ασυνέχειες…

Το σπάνιο να βρεις στο παρελθόν της ζωής, είναι το σίγμα τελικό. Μια καμπύλη ανοιχτή, πολλά υποσχόμενη, σχεδόν θελκτική με άκρα, που σε δελεάζουν να τα συνεχίσεις. Να μη διακόψεις βίαια τους δεσμούς, μα τα πάρεις με το μαρκαδόρο και να τραβήξεις παρακάτω.

Να κάνεις το παρελθόν παρόν, με έργα που έχουν λογική, συνέπεια, όραμα και σκέψη από πίσω. Αυτό είναι το δύσκολο.

Ναι όντως. Οι σκιές σπάνια σε αφήνουν να κυριαρχήσεις πάνω τους. Αυτό είναι το παρελθόν. Η βασιλεία. Κάπου-κάπου όμως, το παρελθόν γίνεται μεγαλόψυχο και σου δίνει ευκαιρίες να τραβήξεις τα σχοινάκια από τα στόρια του, να τα σηκώσεις και να προχωρήσεις να δεις πού θα φτάσεις!

Πηγή εικόνας: michikaichano.deviantart.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(0)

demon November 30th, 2009

Είχαμε βγει απόψε μια μεγάλη παρέα, όλο ζευγάρια! Για φαγητό σε ένα μεζεδοπωλείο που ανακάλυψα πάνω στη Φωκίωνος Νέγρη. Περιοχή που παλιότερα δεν εκτιμούσα, λόγω της περαντζάδας και της ομοιότητάς της με άλλες περιοχές και μέρη. Τώρα όμως που μετακόμισα κάπου εδώ, έχει την πλάκα της όλη αυτή η απλωσιά. Φυσικά αρκετά άλλαξαν. Μαγαζιά έκλεισαν και χώροι έμειναν αδειανοί.

Έχει ζωή όμως εδώ. Κάθε ώρα. Έχει και πλάκα να βλέπεις τα δυο παρκάκια της Φωκίωνος Νέγρη να έχουν καταληφθεί ουσιαστικά από τους ιδιοκτήτες σκύλων, που τα βγάζουν βόλτα εδώ πέρα.

Έχει και τα πρεζόνια του αυτό το κομμάτι. Μου θύμισε πολύ Εξάρχεια. Έχει όμως και μια ενέργεια. Και άσχετα άτομα. Χαμένα μπαρ να το παίζουν… after hours club, στην καλύτερη! Έχει και την αγορά. Και τα μεζεδοπωλεία. Και τις παρακμιακές καφετέριες…

Εδώ μέσα κάπου χώθηκα κι εγώ απόψε. Σε ένα από αυτά τα σπιτάκια τα διάτρητα, τα τζαμένια. Μαζί με άλλα τόσα άτομα, να τσιμπήσουμε μεζέδες, να πιούμε ρακές, να γελάσουμε βροντερά, να ευχηθούμε στους εαυτούς μας και να ανακαλύψουμε τη διαφορετικότητα στη βαρεμάρα, την απόσταση των ανθρώπων, ακόμη κι αν είναι 21 ολόκληρα χρόνια μαζί! Με 6 κουτσούβελα παρακαλώ. Από 2 (το μικρότερο) μέχρι 19 χρόνων!

Είδα δυο ανθρώπους τόσο απομακρυσμένους, που η Αμερική μοιάζει άξαφνα κοντά. Δυο ανθρώπους τόσο χτικιασμένους ο ένας από τον άλλο, που σε κάνει να αναρωτιέσαι. Πόσο νόημα έχει. Και άλλους δυο, που αιστάνονται τόση αηδία ο ένας για τον άλλο, ώστε αυτή η ουσία έχει χτενίσει το πάτωμα.

Και θυμήθηκα τις προάλλες που τα έλεγα διαδικτυακά με μια γνωστή, στα ξένα. Κι έσπευσε όταν πιάσαμε τα προσωπικά μας, να μου πει πως η δουλειά στο σπίτι τα φταίει. Ο κοινός επαγγελματικός χώρος. Έλα όμως που όσο κι αν ακούγεται πειστικό κάτι τέτοιο, ξέρεις, δεν είναι πανάκεια αυτή η συμβουλή!

Πως μπορείς να με συμβουλεύσεις ή να δεις αν έχω πρόβλημα, όταν έχεις κάτω από τη μασχάλη μια θήκη μαγική, από την οποία τραβάς μαντήλια πολύχρωμα; Και γιατί εγώ, εμείς, θα έπρεπε να ταιριάξουμε σε αυτή την ψεύτικη μαγεία; Ε;

Όχι λοιπόν. Υπάρχουν και πιο δύσκολα πράγματα. Να σκεφτείς. Και ξέρεις, μπορεί να μην έχεις και απάντηση. Επειδή μπορεί να μην ξέρεις τον άλλο, επειδή μπορεί απλώς να συμβαίνουν περισσότερα ή λιγότερα. Λίγα πράγματα είναι πραγματικά απλά. Ειδικά όταν τα γεννάνε δυο άνθρωποι.

Ναι λοιπόν. Συζητώντας σχεδόν πείστηκα πως, μπορεί και να ‘χεις δίκιο. Φεύγοντας όμως, σχεδόν αμέσως συνήλθα. Πόσο μακριά είσαι. Απλώς σ’ενδιέφερε μια εικόνα που έχεις για μένα, να τη βάλεις να δουλέψει και μέσα στη σχέση.

Πραγματικά. Υπάρχουν και οι λευκές κάρτες με το ερωτηματικό από πίσω. Χρησιμοποίησέ τες.

Καλή βδομάδα χαλικάκια του ανεμοστρόβιλου!

Πηγή εικόνας: bingevil.deviantart.com

• Bubbles
• Comments(0)

demon November 23rd, 2009

Γύρισε η μάμα μου από Υεμένη και Ντουμπάι. Τρέλα! Χάρμα! Αυτό είναι…

Μας είπε ιστορίες, μας έδειξε φωτογραφίες, μας διηγήθηκε τα ανορθόδοξα, τη φτώχεια, την έλλειψη αισθητικής, την ανάγκη προβολής και υπεροψίας. Τα Καλάζνικωφ στα χέρια ακόμη και παιδιών… Και πάνω από το παζάρι η πινακίδα: απαγορεύονται τα όπλα!

Έχει ξημερώσει και το θερμόμετρο δείχνει 4 βαθμούς μες στο σπίτι. Άραγε πόσους να (μην) έχει εκεί έξω; Θολούρα βλέπω. Ψύχος οσμίζομαι. Κι εδώ, στα ερμητικά κλειστά, κάθομαι με το φανελάκι και τη μαύρη γάτα μου στο χαλί από δίπλα, δουλεύω πάνω στο καινούργιο μου project, ένα site με γλυκές συνταγές που σκαρφίστηκα και λιώνω τα δάχτυλά μου και τα… little grey cells, που έλεγε και ο Βέλγος Πουαρώ! Θέλω να πάει καλά, να ξεχωρίσει και να είναι ολοκληρωμένο. Μια σκέτη γλύκα! Αλλά θέλει δουλίτσα και τρέξιμο. Πλάκα έχει όμως.

Με έχουν πιάσει οι κλειστές μου όλο το τελευταίο διάστημα. Κάτι η σχέση που αφήνει απόνερα, κάτι ο θάνατος ενός φιλικού προσώπου, κάτι το Κουβάρι που προτίμησε άλλο σπιτικό, κάτι η οδοντίατρος που έχει γίνει εβδομαδιαία επίσκεψη -μόνο γλυκά που δεν της πάμε!-… ε… Θα βιαστώ να πω, όμως, ότι από το Σεπτέμβρη και μετά, η περίοδος αυτή είναι σούπερ για μένα, επαγγελματικά. Δεν παραπονιέμαι κα-θό-λου. Φτου-φτου, αμέ!

Κάνω σχέδια και για τα Χριστούγεννα. Θέλω να ανέβουμε Χαλκιδική. Να κάνουμε πανευτυχή δύο άτομα αγαπημένα. Να φτιάξω μελομακάρονα με τη μαμά του άντρα. Να σκεπάσουμε τις ψυχές μας με τη ζεστάδα του τζακιού και να χαλαρώσουμε με έρωτα χιονισμένο!

Πάω να συνεχίσω… Καλημέρα κόσμε, σύμπαν, νότες που αφήνετε πατημασιές πάντα!

ΚΑΛΗΜΕΡΑ Νοέμβρη. Κι εσύ καλοδεχούμενος.

Πηγή εικόνας: appleplusskeleton.deviantart.com

• Bubbles
• Comments(6)

demon November 19th, 2009

Ένα, δύο, τέλος…

Λίγο πριν ανοίξει η καταπακτή

και όλα τα νούμερα τα ρουφήξει κάτω από την άμορφη μάζα της

λίγο πριν τα συγχωνεύσει όλα

και φτύσει απλώς ένα κλειδί

έτσι, σκέτο, μόνο του

να ψευτογυαλίζει

ποιος ξέρει τι ανοίγει

και τι κλείνει

(συγνώμη, αλλά δεν μπορώ να σου εμπιστευτώ τη ζωή μου)

Πηγή εικόνας: randel.deviantart.com

• ΖΩΟΝ
• Comments(0)

demon November 16th, 2009

Καλή βδομάδα Σελήνη που για άλλη μια γύρα θα κυνηγήσεις την ουρά σου. Από Δευτέρα έως Παρασκευή και το Σάββατο θα κοιμηθείς λιγάκι παραπάνω, για να αντέξεις στο Κυριακάτικο πάρτυ. Αυτό με τους μεζέδες, τα σφηνάκια και τα αμμώδη όνειρα.

Ραντεβού μες στην εβδομάδα, φαγητό έξω την Παρασκευή, δείπνο σπιτίσιο αυτό το βράδυ.

Λίγα καρφώματα στους δρόμους της Αθήνας, δρασκελιές μπροστά από βιτρίνες, αχνιστά τσάγια με μέλι, ασυναγώνιστα Lebkuchen και πρωινά μέχρι αργούτσικα στο κρεβάτι με περιμένουν με αγωνία. Και μετά, μίνι μαραθώνιος παράλληλος με το φως, ξενύχτι κρεμασμένο μπροστά από τον υπολογιστή για ένα ζωντανό project και μερικούς πελάτες, και καλλιγραφικές σκέψεις έτοιμες να μπουν σε συρτάρια δημιουργικά.

Έλα, είμαι πιο κοντά!

Σε ό,τι νόμιζα πως θέλω.

Σε ό,τι άκουγα μέσα απ’τα κοχύλια στο λαιμό μου.

Σε ό,τι άγγιζα με τα δάχτυλα των μαλλιών μου.

Να χορέψω.

Μάθημα πρώτο…

Έλα, θα τα καταφέρω.

Πηγή εικόνας: glitterplague.deviantart.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(0)

demon November 12th, 2009

Κάτω από κάθε βήμα έβρισκα όλα αυτά τα έτη άνισα κομμάτια καθρέφτη. Όλα τους γυαλισμένα καλά, δίχως ίχνος βρωμιάς, σκόνης, σάλιου ή δακτυλικού αποτυπώματος.

Και τα σήκωνα αυτά τα κομμάτια γυαλιού. Τα έχωνα μέσα στα χέρια μου, στις τσέπες των χεριών μου τα έβαζα.

Και τα φυλούσα και τα μετρούσα και τα θυμόμουν.

Δε σε συζητάω πια. Παράξενο είναι. Βγαίνω να περπατήσω γύρω από την πάχνη των σύννεφων και δεν είσαι πια το επίκεντρό μου.

Οι λέξεις και οι κουβέντες δε σε μαγνητίζουν πια. Δεν αιστάνομαι την ανάγκη να μιλάω συνεχώς για σένα.

Και ίσως είναι και πιο ανακουφιστικό έτσι.

Δεν ξέρω.

Τον καθρέφτη θα τον συμπληρώσω μια μέρα όμως.

Που ξέρεις; Ίσως στο τέλος, λίγο πριν χαρίσω την ψυχή μου στον αέρα, να γίνω εγώ το εσωτερικό του. Το είδωλό του, και το δικό μου. Το αληθινό… για πάντα ;

Πηγή εικόνας: indelirium.deviantart.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(0)

demon November 10th, 2009

Ξέρεις, δυσκολεύομαι να αγγίξω τα κομμάτια του ντόμινο, όταν αυτά φλέγονται.

Σκέφτομαι να τα αγγίξω με την άκρη της γλώσσας μου, να τα περιχύσω με το υγρό των σκέψεών μου και να τα αφήσω να λιώσουν μπροστά στα συναισθήματά μου. Έτσι. Να γίνουν η τροφή μου.

Τα νούμερα. Οι βούλες. Το άσπρο και το μαύρο αυτού που οι πολλοί ονομάζουν «ζωή».

Είχα κάποτε μια φίλη Ζωή. Μόνο που εκείνη είχε περισσότερα «χρώματα».

Μήπως να την προσκαλέσουμε;

Πηγή εικόνας: xentri.deviantart.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(0)

demon November 1st, 2009

Στροφιλίκια συμβαίνουν μέσα στο μυαλό μου. Στροφές και γωνίες χτίζονται. Σκέψεις που δεν υπήρχαν, που ήταν αδύνατον να ευδοκιμήσουν στα στεγανά του εγκεφάλου μου, ξαφνικά ξεπηδούν από την τρυπημένη μου ψυχή και γιγαντώνονται.

Ποτέ δε με είχε απασχολήσει ο γάμος, τα παιδιά, ούτε καν η συντροφικότητα, η αποχή από τη μοναξιά μου, το επισφράγισμα κάποιου πράγματος που μπορεί να διαρκέσει ίσως και για πάντα.

Τα βρίσκω πολύ θνητά όλα αυτά. Ή τα έβρισκα, πιο σωστά. Φθαρτά, ίσως και ματαιόδοξα. Ανούσια. Ένα απλό πέρασμα. Σίγουρα όχι εγκεφαλικά. Όχι αναγκαία ή απαραίτητα.

Και να που μαργαρίτες από σκέψεις ξεφυτρώνουν από το γρασίδι της επιδερμίδας μου και απαιτούν την προσοχή μου.

Αρκετό πότισμα και τροφή, περιποίηση, καθημερινή σκέψη, όνειρα και επένδυση. Συναισθηματική ενδυμασία…

Τι με νοιάζει εμένα αν θα φύγεις ή αν θα συνεχίσεις να υπάρχεις;

Και τι με νοιάζει να πονάς όταν λυγίζω, αν με βάζεις πρώτη, μπροστά σου, αν θες το πάντα και το για πάντα.

Τελικά, δεν έχει να κάνει ο χρόνος και η ωρίμανση. Οι προσωπικές φοβίες ή το ξεπέρασμά τους.

Απλώς, όταν έχεις κάτι, τα μάτια σου ανοίγουν και κλείνουν με άλλους ρυθμούς. Διαλέγουν άλλες αποχρώσεις από την ίριδα και συναντούν πιο συχνά το δάκρυ εκείνο, που σηματοδοτεί την παρουσία κάποιου στη ζωή σου.

Δεν είμαι μόνη πια.

Όχι ότι δεν είναι ρευστό αυτό. Φυσικά… Τίποτε δεν είναι δεδομένο. Ευτυχώς.

Αλλά να… Δεν είμαι πια μόνη, όχι προκλητικά. Διακριτικά όμως;

(καλό μήνα)

Πηγή εικόνας: villesgodgirl.deviantart.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(8)

demon October 20th, 2009

Χάθηκε. Το Κουβάρι. Εδώ και δύο μέρες. Τη μέρα που έφυγαν και οι διπλανοί. Οι ενοχλητικοί. Οι… φιλόζωοι. Που είμαι σχεδόν σίγουρη, πως την περασμένη φορά πέταξαν το Ματάκι κάτω. Την έκαναν για πιο φτηνό διαμέρισμα. Και το Κουβάρι… που το τελευταίο διάστημα μετονομάσθηκε σε Μύξα (!) έφυγε κι αυτό.

Αιστάνομαι σύγχυση. Τελείως. Μπορεί να μην ήταν η αγαπημένη μου γάτα, αλλά τα ήθελα και τα δυο τους. Και έχω επενδύσει συναισθηματικά στις μαύρες γάτες μου. Που πάντα φεύγουν. Πάντα ριψοκινδυνεύουν. Πηδάνε σε ξένα μπαλκόνια, πειραματίζονται, κυνηγάνε σαν αίλουροι περιστέρια και μυγάκια. Και χαζεύουν κάτω τα μεταλλικά κουτιά με τις τέσσερις ρόδες που αφήνουν πορδές, συγκρούονται και κάνουν θόρυβο.

Το ένστικτό μου λέει πως είναι κάπου κοντά. Νομίζω πως την ακούω ώρες-ώρες. Κάπου κλεισμένη. Ίσως κάποιος να την έχει σπίτι του. Αυτό νομίζω. Άντε να τη βρεις έτσι.

Την ψάξαμε χτες βράδυ. Τη φωνάξαμε. Βαστούσα μια κονσέρβα και ανά ένα μέτρο τη χτυπούσα με ένα κουτάλι και φώναζα τη γάτα μου. Πουθενά.

Θα τοιχοκολλήσουμε στις 2-3 γύρω πολυκατοικίες τη φάτσα της με το τηλέφωνό μας, αλλά…

Είναι από εκείνα τα γατιά που δύσκολα τα βρίσκεις. Μπορεί να είναι κρυμμένη σε μια γωνία του σπιτιού, να τη φωνάζεις και να μην έρχεται. Φοβισμένο γατί. Πολύ δειλό. Που δεν ακούει σε όνομα.

Κρίμα. Αν και έχω ένστικτο…

Α ρε Κουβαράκι. Αν χάσω και το Μάτι δεν ξέρω τι θα γίνει… Έχω ψύχωση με τη μαύρη γάτα μου. Και δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτή.

• ΖΩΟΝ
• Comments(4)