Διακοπές για έναν…

December 23rd, 2009

Τελικά οι διακοπές και ειδικά οι μίνι διακοπές, οι οποίες πιέζουν και δεν είναι αρκετές για να ξεγελάσουν, είναι ένας καλός δείκτης για να μάθει κάποιος τι είναι αυτό που λείπει από το έτερόν του ήμισυ.

Εκεί, λοιπόν, που εσύ έχεις κάνει τα σχέδιά σου, τις ευχές κι επιθυμίες σου και περιμένεις πως και πώς να βρεθείς με τον φιλενάδο σου για να κάνετε ό,τι δεν προλαβαίνετε ή δε χορταίνετε τον υπόλοιπο χρόνο, την τρως τη χαστούκα και μάλιστα βιαίως.

Εξηγούμαι: Λέω, να ασχοληθούμε ο ένας με τον άλλο, να κάνουμε βόλτες, να κοιμηθούμε αρκετά παραπάνω, να πηδηχτούμε σαν τα κουνελάκια, να ηρεμήσουμε παρέα και να απολαύσουμε ξανά τον εαυτούς μας, χώρια και μαζί! Κι εσύ… θες να παίξεις Diablo μια και βρήκες παρέα! Θες να φας! Θες να ξεκωλωθείς στην τηλεόραση και τη σκουπιδαρία. Γενικώς να χορτάσεις το μυαλό σου με μαλακίες. Σαν αγοράκι.

Διακοπές για έναν…

imgp8828.JPG

Χρόνια πολλά σκουφάκια μου!

December 22nd, 2009

Προσγειωθήκαμε Θεσσαλονίκη και οδικώς φτάσαμε μέσα σε 40’, περίπου, στα Νέα Μουδανιά Χαλκιδικής. Είχαμε ένα ευχάριστο ταξίδι. Προτίμησα την Ολυμπιακή αντί της Aegean, για να δοκιμάσω αυτή τη «νέα εποχή» της, να δω πόσο νέα είναι. Και τελικά, ευγενέστατοι ήταν όλοι, 3 αεροσυνοδοί παρακαλώ μέσα για ένα ταξίδι ούτε μιας ώρας, και υγρά μας προσέφεραν αλλά και χριστουγεννιάτικα κουλουράκια. Α, και το πιο σημαντικό, τα καθίσματα δε θύμιζαν με τίποτα αυτά των αεροσκαφών της Aegean, που και κλειστοφοβικώς να μην είσαι, γίνεσαι! Άνεση…

Φτάσαμε λοιπόν. Γλυκός καιρός με μία υποβόσκουσα ψύχρα, κάποια συννεφιά και τις καμινάδες των σπιτιών να αχνίζουν νοσταλγικά…

Η οικογένεια του άντρα μας περίμενε, σύσσωμη. Συζητήσαμε κάμποση ώρα, φάγαμε όλοι παρέα και μετά ξαπλώσαμε εμείς, μια και δεν είχαμε κοιμηθεί καθόλου. Μέχρι τις 05:04’ δούλευα, μετά έκανα ντους, πήραμε την πραμάτεια μας και από τα Πατήσια φτάσαμε Σύνταγμα (με τρένο μέχρι Ομόνοια και μετρό μετά) από όπου πήραμε το Express X95 με προορισμό το Ελ.Βενιζέλ.

Το δε Σύνταγμα πολύ μου άρεσε νυχτιάτικα. Με νέον μπλε και μοβ φωτισμούς θύμιζε προαύλιο χώρο από κλαμπ.

Οπότε… κοιμόμασταν όλη μέρα και τώρα, πρωί, σχεδόν μεσημεράκι πια, Τρίτης, είμαι ξεκούραστη. Κυκλοφορώ πάνω-κάτω με μια φόρμα, ένα φανελάκι και τα καλτσάκια μου και το παίζω χειμερινή ανάπαυλα στη Χαλκιδική, darling. Με τζάκι, κάστανα και πάπλωμα, με γατούλες να περιφέρονται, με τον ξυλόφουρνο να έχει ολοκληρωθεί από το καλοκαίρι, με τα πόδια της Χαλκιδικής να στέκουν χειμωνιάτικα μπρος από τη βεραντάρα και το σπίτι να είναι καταστόλιστο από λαμπιόνια, διακοσμητικά και μια διάθεση όλη ΆΣΠΡΟ-ΚΟΚΚΙΝΟ!

Καλές γιορτές guys!

christmas-2009.jpg

Προτιμώ να ζω τη σκιά της μέρας

December 9th, 2009

Μόλις ξύπνησα.

Ούτε 5 ώρες.

Μα δεν άντεχα άλλο. Τα έχω κάνει σκατά. Κοιμάμαι στις 11:00, ξυπνάω στα μισά της μέρας και δουλεύω όλο το βράδυ: η χαρά μου.
Αλλά και το βράδυ σώνεται κάποτε… Η μοίρα του και η απογοήτευσή μου.

Κάπως έτσι είπα να κόψω μια μέρα στη μέση, σα ζουμερό λεμόνι, και να κοιμηθώ από τα μεσάνυχτα. Να ξυπνήσω όπως οι υπόλοιποι άνθρωποι νωρίς-νωρίς -μισώ τους νορμάλ ανθρώπους-, και να γυρίσω τούμπα την κλεψύδρα.

Τα λατρεύω τα βράδια. Πάντα μπορούσα να αποδώσω καλύτερα όταν το τεράστιο μαντεμένιο καπάκι σκέπαζε το φως. Από το σχολείο. Είναι στα γονίδια. Είναι και στο κεφάλι. Είναι και στο κέφι. Και στη λόξα μου.

Κάπως έτσι, έχει πάει 05:28 κι εγώ είμαι στη μέση του πουθενά, ανάμεσα σε σαλόνι και γραφείο, να χαζεύω τη σειρά με τα λαμπιόνια που τρέχουν σα φωτεινά μυρμήγκια πάνω-κάτω στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Άναψα και τα κεριά μου γύρω μου, έβαλα και το Μάτι μέσα που χάλαγε κόσμο -πάλι!- και προσπαθώ να συνειδητοποιήσω τι κάνω!

Άντε, καλή δουλίτσα… Καλημέρα κόσμε της γης. Για άλλη μια μέρα!

x-mas-tree.jpg

Σχέδια πριν κάτσω κάτω από το γκι!

December 4th, 2009

Έχει γενέθλια ο Πανούλης μου σήμερα. Ο μαγικός θείος! Ο οποίος πήγε χτες και εμβολιάστηκε κατά του κακού ιού. Έτσι.

Και όπως τον πήρα σήμερα τηλέφωνο, μου είπε για όλη τη φάση, για το φυλλάδιο που του έδωσε η γιατρίνα, για τις αμελητέες αντενδείξεις κλπ.. Βέβαια ο θείος ανήκει στις ευπαθείς ομάδες, μια και έχει κάνει εγχείρηση πνεύμονα. Και φυσικά φτάσαμε στο δια ταύτα και ο μαγικός θείος με ρώτησε αν σκοπεύουμε εγώ κι ο άντρας να κάνουμε το πολυπόθητο και πολυσυζητημένο εμβόλιο. Όχι!

Η απάντηση ήταν πιο σύντομη από ό,τι ανέμενε, φαντάζομαι. Γιατί; Μα για πολλούς λόγους.

Είναι θέμα, είναι. Αλλά ξέρεις, δεν προλαβαίνω κιόλας τώρα να ασχοληθώ.

Το σχέδιο έχει ως εξής:

Φουλάρισμα τρελό κι απίστευτο γκάζι μέχρι τις 20 Δεκεμβρίου, οπότε κι έχουμε βάλει στόχο να βγει το site ΜΑΣ στον αέρα! Μετά, ανεβαίνουμε με την ανεμόσκαλα στο αεροπλανάκι και προσγειωνόμαστε Θεσσαλονίκη, με τελικό προορισμό τη Χαλκιδική για… Merry-Merry X-Mas με την αγαπημένη φαμίλια του άντρα μου!

Και μετά, επιστροφή Αθήνα για την δεύτερη πιο σημαντική, για μένα, γιορτή του χρόνου: την Πρωτοχρονιά! Γιατί η πρώτη είναι ΦΥΣΙΚΑ τα γενέθλιά μου. Όχι που θα είχες αμφιβολίες.

Πρωτοχρονιά. Η μέρα που, κλείνει ένα κουτί κι ανοίγει ένα πορτάκι προς επόμενο δάσος, επόμενα χρώματα, επόμενα μονοπάτια, τα οποία θα διασταυρωθούν με το παρελθόν και το μέλλον.

Αυτό είναι το πλάνο. Αυτή είναι η ιδέα. Αυτή είναι η κόκκινη αναμονή. Η κορδέλα με τα χιλιάδες γκι επάνω, τα πλαστικά κοφτερά αστεράκια και τις καραμελένια μπαστουνάκια με τα ριγέ όνειρα!

Α, παραλίγο και θα το ξέχναγα: αύριο στολίζω δέντρο! Χρόνια πολλά Πανούλη. Να αντέξεις για πολύ ακόμη… plz!

Πηγή εικόνας: angelusnoir.deviantart.com

Χρόνια πολλά – Το 25ο κλειδί

December 3rd, 2009

Αγγίζω το χρυσάφι γύρω μου. Το μαζεύω με σαλιωμένα δάχτυλα και το ακουμπάω στις ατελείωτες τζαμαρίες. Το σέρνω και προκαλώ αυτό τον συρτό, εκκωφαντικό, ενοχλητικό, λαστιχένιο θόρυβο. Ζωγραφίζω σύννεφα από χρυσάφι.

Βλέπω το χρυσάφι πάνω μου. Και το ξηλώνω!

Χρόνια πολλά σου blogosfaira. Ψάρεψες κι άλλα τόσα κλειδιά. Κι έφτασες τα 25, αισίως.

Άραγε οι πατημασιές χαμογελάνε; Ή μονάχα οι δαχτυλιές;

ΣΜΑΤΣ…

Πηγή εικόνας: butterfly-cool.deviantart.com

Έχω στη χούφτα μου αγκάθια

November 30th, 2009

Είχαμε βγει απόψε μια μεγάλη παρέα, όλο ζευγάρια! Για φαγητό σε ένα μεζεδοπωλείο που ανακάλυψα πάνω στη Φωκίωνος Νέγρη. Περιοχή που παλιότερα δεν εκτιμούσα, λόγω της περαντζάδας και της ομοιότητάς της με άλλες περιοχές και μέρη. Τώρα όμως που μετακόμισα κάπου εδώ, έχει την πλάκα της όλη αυτή η απλωσιά. Φυσικά αρκετά άλλαξαν. Μαγαζιά έκλεισαν και χώροι έμειναν αδειανοί.

Έχει ζωή όμως εδώ. Κάθε ώρα. Έχει και πλάκα να βλέπεις τα δυο παρκάκια της Φωκίωνος Νέγρη να έχουν καταληφθεί ουσιαστικά από τους ιδιοκτήτες σκύλων, που τα βγάζουν βόλτα εδώ πέρα.

Έχει και τα πρεζόνια του αυτό το κομμάτι. Μου θύμισε πολύ Εξάρχεια. Έχει όμως και μια ενέργεια. Και άσχετα άτομα. Χαμένα μπαρ να το παίζουν… after hours club, στην καλύτερη! Έχει και την αγορά. Και τα μεζεδοπωλεία. Και τις παρακμιακές καφετέριες…

Εδώ μέσα κάπου χώθηκα κι εγώ απόψε. Σε ένα από αυτά τα σπιτάκια τα διάτρητα, τα τζαμένια. Μαζί με άλλα τόσα άτομα, να τσιμπήσουμε μεζέδες, να πιούμε ρακές, να γελάσουμε βροντερά, να ευχηθούμε στους εαυτούς μας και να ανακαλύψουμε τη διαφορετικότητα στη βαρεμάρα, την απόσταση των ανθρώπων, ακόμη κι αν είναι 21 ολόκληρα χρόνια μαζί! Με 6 κουτσούβελα παρακαλώ. Από 2 (το μικρότερο) μέχρι 19 χρόνων!

Είδα δυο ανθρώπους τόσο απομακρυσμένους, που η Αμερική μοιάζει άξαφνα κοντά. Δυο ανθρώπους τόσο χτικιασμένους ο ένας από τον άλλο, που σε κάνει να αναρωτιέσαι. Πόσο νόημα έχει. Και άλλους δυο, που αιστάνονται τόση αηδία ο ένας για τον άλλο, ώστε αυτή η ουσία έχει χτενίσει το πάτωμα.

Και θυμήθηκα τις προάλλες που τα έλεγα διαδικτυακά με μια γνωστή, στα ξένα. Κι έσπευσε όταν πιάσαμε τα προσωπικά μας, να μου πει πως η δουλειά στο σπίτι τα φταίει. Ο κοινός επαγγελματικός χώρος. Έλα όμως που όσο κι αν ακούγεται πειστικό κάτι τέτοιο, ξέρεις, δεν είναι πανάκεια αυτή η συμβουλή!

Πως μπορείς να με συμβουλεύσεις ή να δεις αν έχω πρόβλημα, όταν έχεις κάτω από τη μασχάλη μια θήκη μαγική, από την οποία τραβάς μαντήλια πολύχρωμα; Και γιατί εγώ, εμείς, θα έπρεπε να ταιριάξουμε σε αυτή την ψεύτικη μαγεία; Ε;

Όχι λοιπόν. Υπάρχουν και πιο δύσκολα πράγματα. Να σκεφτείς. Και ξέρεις, μπορεί να μην έχεις και απάντηση. Επειδή μπορεί να μην ξέρεις τον άλλο, επειδή μπορεί απλώς να συμβαίνουν περισσότερα ή λιγότερα. Λίγα πράγματα είναι πραγματικά απλά. Ειδικά όταν τα γεννάνε δυο άνθρωποι.

Ναι λοιπόν. Συζητώντας σχεδόν πείστηκα πως, μπορεί και να ‘χεις δίκιο. Φεύγοντας όμως, σχεδόν αμέσως συνήλθα. Πόσο μακριά είσαι. Απλώς σ’ενδιέφερε μια εικόνα που έχεις για μένα, να τη βάλεις να δουλέψει και μέσα στη σχέση.

Πραγματικά. Υπάρχουν και οι λευκές κάρτες με το ερωτηματικό από πίσω. Χρησιμοποίησέ τες.

Καλή βδομάδα χαλικάκια του ανεμοστρόβιλου!

Πηγή εικόνας: bingevil.deviantart.com

Ξημέρωμα πίσω από σκιές

November 23rd, 2009

Γύρισε η μάμα μου από Υεμένη και Ντουμπάι. Τρέλα! Χάρμα! Αυτό είναι…

Μας είπε ιστορίες, μας έδειξε φωτογραφίες, μας διηγήθηκε τα ανορθόδοξα, τη φτώχεια, την έλλειψη αισθητικής, την ανάγκη προβολής και υπεροψίας. Τα Καλάζνικωφ στα χέρια ακόμη και παιδιών… Και πάνω από το παζάρι η πινακίδα: απαγορεύονται τα όπλα!

Έχει ξημερώσει και το θερμόμετρο δείχνει 4 βαθμούς μες στο σπίτι. Άραγε πόσους να (μην) έχει εκεί έξω; Θολούρα βλέπω. Ψύχος οσμίζομαι. Κι εδώ, στα ερμητικά κλειστά, κάθομαι με το φανελάκι και τη μαύρη γάτα μου στο χαλί από δίπλα, δουλεύω πάνω στο καινούργιο μου project, ένα site με γλυκές συνταγές που σκαρφίστηκα και λιώνω τα δάχτυλά μου και τα… little grey cells, που έλεγε και ο Βέλγος Πουαρώ! Θέλω να πάει καλά, να ξεχωρίσει και να είναι ολοκληρωμένο. Μια σκέτη γλύκα! Αλλά θέλει δουλίτσα και τρέξιμο. Πλάκα έχει όμως.

Με έχουν πιάσει οι κλειστές μου όλο το τελευταίο διάστημα. Κάτι η σχέση που αφήνει απόνερα, κάτι ο θάνατος ενός φιλικού προσώπου, κάτι το Κουβάρι που προτίμησε άλλο σπιτικό, κάτι η οδοντίατρος που έχει γίνει εβδομαδιαία επίσκεψη -μόνο γλυκά που δεν της πάμε!-… ε… Θα βιαστώ να πω, όμως, ότι από το Σεπτέμβρη και μετά, η περίοδος αυτή είναι σούπερ για μένα, επαγγελματικά. Δεν παραπονιέμαι κα-θό-λου. Φτου-φτου, αμέ!

Κάνω σχέδια και για τα Χριστούγεννα. Θέλω να ανέβουμε Χαλκιδική. Να κάνουμε πανευτυχή δύο άτομα αγαπημένα. Να φτιάξω μελομακάρονα με τη μαμά του άντρα. Να σκεπάσουμε τις ψυχές μας με τη ζεστάδα του τζακιού και να χαλαρώσουμε με έρωτα χιονισμένο!

Πάω να συνεχίσω… Καλημέρα κόσμε, σύμπαν, νότες που αφήνετε πατημασιές πάντα!

ΚΑΛΗΜΕΡΑ Νοέμβρη. Κι εσύ καλοδεχούμενος.

Πηγή εικόνας: appleplusskeleton.deviantart.com

Κάποτε…

November 10th, 2009

Τα, πλέον, τρία μέλη της οικογένειας μπουκλίτσα, γιόρτασαν προχτές την ονομαστική γιορτή του άντρα, σπιτικά, γύρω από την τηλεόραση (… τζάκι), με ένα μπολ φακές (… λονδρέζικα σοκολατάκια) και ένα ζεστό ποτήρι κόκκινο κρασί με κανέλα (… σαμπάνια). Μου θύμισε Γερμανία, τελείως!

Ευχαριστούμε για τις ευχές, όποιος μας θυμήθηκε. Όποιος μας ξέχασε… θα έχει άλλη μια ευκαιρία, του χρόνου πια!

Σκεφτόμουν ξανά πόσο δύσκολο είναι να είσαι υγιής άνθρωπος και να κυκλοφορείς σε αυτή τη γη.

Να πατινάρεις, να φωτογραφίζεις, να κολυμπάς γύρω από άλλους ανθρώπους, να γεύεσαι ξένες αύρες, ξένα φώτα, ξένα κοχύλια.

Ναι, είναι δύσκολο να είσαι υγιής άνθρωπος και να υπάρχεις.

Χωρίς εμμονές, χωρίς φοβίες, χωρίς παράνοιες, ασθένεις και ανισορροπίες.

Φόνους, διαρρήξεις ξένων ψυχών. Εντάξει, εάν έχεις κλέψει τη δική σου, μπορείς πάντοτε και να επιστρέψεις τη λεία. Έστω και τραυματισμένη.

Να υπάρχεις λοιπόν, ισορροπημένος, ολοκληρωμένος, με όλες σου τις μνήμες καλά συνδεδεμένες.

Χωρίς μετάνοια, χωρίς λαιμαργία.

Να κοιτάς και να γνωρίζεις, να σκανάρεις και να μπορείς να λειτουργείς. Χωρίς να σου κρέμονται λέπια, σάλια και ματαιοδοξίες.

Σοφία που να σε δένει με τον εαυτό σου. Εσύ κι εσύ …

Πηγή εικόνας: dreameeer.deviantart.com

Χρόνια Πολλά: Το 24ο κλειδί

November 5th, 2009

Ψύχος. Μπήκε ο πραγματικός χειμώνας τελικά.

Αποφάσισα προχτές να οδηγήσω. Είχα ξεσυνηθίσει αυτό το συναίσθημα που τελικά είναι τόσο γνώριμο• το πρόσωπό μου να παγώνει, να διαπερνάται από κρύα ρεύματα και να γεμίζω εσωτερικά από το ψύχος της νύχτας.

Ξεσυνηθίζω, ναι. Κάνω κέφι την οδήγηση του αέρα, της άνοιξης και των αστεριών. Κι όταν τελικά ξανάρχεται, αναπόφευκτα, ο χειμώνας, μπαίνω σε αυτό το τούνελ. Ψύχος, παγωμένος αέρας, ρεύματα, κρύο, μούδιασμα, τα μάτια να μην αντέχουν να είναι για ώρα ανοιχτά και το τζαμάκι τους να γίνεται εύθραυστο.

Χρόνια πολλά blogosfaira. Πριν από δύο χρόνια, 4 Νοεμβρίου, άνοιξες τα πατζούρια σου, τα διαδικτυακά. Κοίταξες απέξω και είδες όλα αυτά τα χαλίκια, τα ελαφριά του πλανήτη, γνωστούς, γνώριμους, συμπαθητικούς και μαζί με αυτούς, ευχές, σκέψεις να σε συντροφεύουν, αλλά και ανθρώπους με παράλληλα συναισθήματα να σε νιώθουν.

Χρόνια μου πολλά. Ευχαριστώ για το εφεδρικό οξυγόνο που μου δίνεις, που μου δίνετε.

Πηγή εικόνας: villesgodgirl.deviantart.com

Μπουσουλώντας στον Οκτώβρη

October 1st, 2009

Καλό μήνα ψαράδες του αέρα!

Για να δω τι καλούδια θα μου προσγειώσει στην αγκαλιά μου ο Οκτώβρης.

wish wish

ful ful

Ένα φιλί στο μάγουλο για να ροδίσει και πάλι *

Πηγή εικόνας: wildplaces.deviantart.com

« Prev - Next »