Νιώθοντας την Κυριακή

June 8th, 2008

Τι όμορφη που είναι η Κυριακή. Τι ακέραιη μέρα. Σα να συνωμοτούν όλα τα στοιχειά της φύσης. Τα έγκατα της γης ροχαλίζουν ήρεμα, ο αέρας παίρνει ρεπό, η βροχή συσκέπτεται με τον εαυτό της και το κρύο κάνει recharge. Σήμερα, παραφώνησε βέβαια λιγάκι η κοιλιά της μητέρας. Σα να μη χώνεψε καλά ή σα να είναι έγκυος. Πάλι.

Όμορφη μέρα όμως. Το ‘χει, το ‘χει!

Με περιμένει η συνέχεια ανάγνωσης των Κυριακάτικων εφημερίδων. Κάποτε δούλευα Κυριακές. Η αλήθεια είναι ότι όσο δούλευα στο χώρο μου, εργαζόμουν σταθερά 6 μέρες την εβδομάδα. Ποτέ δε μ’ενόχλησε όμως η Κυριακή ως μέρα εργασίας. Με έναν παράδοξο τρόπο, ξυπνούσα πάντα νωρίτερα και πάντοτε πιο εύκολα. Και η αγορά είτε ξημερώματα είτε το πρωί αργά της Κυριακής μέχρι το ξεκοκάλισμα, αποτελεί σταθερά τελετουργία.

Έχω να διαβάσω πολύ και πολλά ακόμη. Να ενημερώσω και το μικρό, μαύρο ημερολόγιό μου για να μη νιώθει μοναξιές, εκεί, στο συρτάρι.

Να δω σε τι στάδιο βρίσκεται το limoncello που επιχειρώ πρώτη φορά να συνθέσω.

Να δουλέψω πάνω στο project μου, φυσικά. Να σερφάρω, να ακούσω ειδήσεις αν προλάβω, να φάω κάτι που να θυμίζει καλοκαίρι, να δω ίσως την «Καρδιά του κεραυνού» στο Mega. Να αναρωτηθώ μήπως την έχω ξαναδεί!!!

Κι αν αντέξω, θα γούσταρα να απολαύσω, έστω στις 02:00 που προβάλλεται, ο Σέρλοκ Χολμς και «Το βασιλικό σκάνδαλο». Αυτό, και να το έχω δει, άνετα καθίζω τον ποπό μου για μια επανάληψη!

Σέρλοκ Χολμς, Μις Μαρπλ, Πουαρώ και Άντζελα Λάνσμπερι στο «Murder she wrote»… Είμαι διατεθειμένη να ζήσω μόνο με αυτούς.

Πάει 18:30… πάω να συνεχίσω με την Καθημερινή. Καλή Κυριακή ό,τι κι αν ακούς στο ραδιόφωνο…

Πηγή εικόνας: edumetrics.org

Το ντο βρες μου, το ντο!

June 5th, 2008

Ξενυχτώ φυλλομετρώντας φωτογραφίες. Άπειρες φωτογραφίες. Στιγμές που δεν κράτησαν. Στιγμές που απλώς πόζαραν στην ίδια τη στιγμή τους. Στιγμές που έκλεψαν την ομορφιά του κόσμου και την ντύθηκαν.

Κοιτάζω αμέτρητες φωτογραφίες. Παιδιών, ζώων, λουλουδιών, κτιρίων, παραθύρων, ήλιων, σύννεφων, τραπεζιών, ποτηριών, σταγόνων…

Τώρα τελευταία όλο και πιο συχνά κοιτάζω γύρω μου κι αντί να νιώσω πως δε με αφορά αυτό που συμβαίνει, όπως παλιότερα, αντί να αιστανθώ ότι δεν ανήκω εδώ, νιώθω απλώς πόσοι υπερβολικά πολλοί είμαστε εδώ πάνω. Πόσοι πραγματικά παράταιροι ζούμε και κλέβουμε οξυγόνο, χώρο, όνειρο.

Κοιτάζω όλη αυτή την κίνηση που σταματά στο φανάρι, στο δείπνο, στον ύπνο, στη γνωριμία και νιώθω μέσα και γύρω από όλα αυτά τα πρόσωπα, τα άσχημα, τα άγαρμπα, τα αγενή… μικρή.

Μικρή, γιατί είμαστε πολλοί γαμώτο.

Και μικρή γιατί σου αφήνω χώρο, να γεράσεις πρώτος. Να πεθάνεις πρώτος. Να σαπίσεις πρώτος. Μακριά από μένα. Για να μη μάθω ποτέ πώς μυρίζεις. Μου αρκεί που με περιβάλλεις. Και που δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’αυτό.

Είμαι μικρή. Πολύ μικρή. Κι αυτό με καταθλίβει και με συνθλίβει, όταν το ποτίζω και το σέβομαι.

Δεν έχω πρεμούρα να ζήσω πολύ. Ούτε και να κλέψω πολλά. Μα να καταλάβω θα το ήθελα. Και να με ανταμείψεις με σταγονίδια του ουράνιου τόξου, επίσης. Γιατί ανήκω στο παραμύθι κι έχω νότες πάμπολλες να θάψω σε κάθε σπιθαμή της γήινης μπάλας.

Κι όπως ο σκύλος κάνει με το ψωροκόκαλό του, έτσι κι εγώ, επιθυμώ, τούτες τις νότες τις χρυσαφένιες να τις ξαναβρώ σε άλλη ζωή. Για να έχω κι άλλη ζωή. Και να έχω κι άλλη μουσική.


Πηγή εικόνας: www.irosaggelos.gr

Η φλόγα ανάβει τη ζωή μου

May 28th, 2008

Βρήκα στον περίπατό μου αυτή την πεταλούδα, χωρίς βούλες. Χωρίς το μυστήριο που έχουν οι περισσότερες πεταλούδες. Που πετάνε ανάμεσα στα μάτια σου κι εσύ το μόνο που λαχταράς είναι να μείνουν λίγο παραπάνω για να κλέψεις τη χορευτική τους κίνηση.

Βρήκα κι εσένα κάποτε. Που ‘χεις τόσο πολύ από τόσα πολλά. Ναι.

Και σκέφτομαι. Σ’αυτά που δεν έχεις, από πού να κλέψω. Να νιώσω ζωντανή και πάλι. Όχι ζωντανή μονάχα. Φλογερή. Απειλητική. Ένα θηρίο που κανείς δεν μπορεί να το τιθασεύσει. Ούτε συ μπορείς. Το ξέρουμε αυτό. Όμως εσύ το έχεις αποδεχτεί! Κι έτσι το κλουβί μου ανοίγει νωρίτερα…

Σε ποιο χρόνο του σύμπαντος να βολτάρω για να κλέψω ΖΩΗ; Όχι νιάτα και γηρατειά. Ούτε φρεσκάδα και ρυτίδες. Μα λίγη λάβα. Να χυθώ κι εγώ πάνω της. Και να κρατήσω για πάντα το καλούπι τούτο στην πιο ψηλή σοφίτα της γης.

butterfly.jpg

Κούνια-μπέλα κάτω από τον ήλιο

May 22nd, 2008

Ο ήλιος είχε τις ντροπαλοσύνες του σήμερα το βραδάκι. Έλεγε «να δύσω, να μη δύσω, να δύσω τώρα ή αργότερα;».

Τον είδα να στέκει στα μισά της διαδρομής. Να έχει γίνει πορτοκαλής. Δεν ήξερα τι θα έκανε. Αλήθεια! Θα έπεφτε ή θα ανέβαινε ξανά εκεί πάνω. Στο κέντρο όλων.

Κάτι φαρδουλά χρυσογκρίζα σύννεφα, άδραξαν την ευκαιρία. Άρπαξαν τη σκάλα κι ανέβηκαν πιο πάνω από τον ήλιο. Καθίσαν στο στέμμα του κι αρχίσαν να παίζουν κρυφτό με την όρασή του.

«Μας βλέπεις; Δε μας βλέπεις!».

Πολλά αυτοκίνητα στις ράγες της γης. Υπερβολικά πολλά. Κι όλα μαζεμένα, εκνευρισμένα, έτοιμα να σκάσουν. Σα συγκρουόμενα ήταν.

Να μου πεις εσύ σκας πλάκα τώρα που γύρισες σπίτι σου. Ναι. Αλλά όση ώρα ήσουν έξω, κατά τις 8, να υπομένεις τις μαύρες ανάσες των αυτοκινήτων, καθόλου δε σου άρεσε. Ξέρω γω τι λέω!

Θα σου άρεσε κι εσένα φυσικά να δώσεις μια, να κρεμαστείς σαν τον Ταρζάν ή την Τζέιν –ό,τι προτιμάς- από τις φυλλωσιές του ταβανιού και να βρεθείς εκεί. Μακριά. Ψηλά. Στα ανοιχτά!

Φυσικά…

Πηγή εικόνας: www.coolchaser.com

Βλεφαρίζοντας στον πάγο

May 19th, 2008

Κύκλος όμορφος. Αρμονικός. Με καμπύλες και μπόλικο νερό να σκεπάζουν, να γεμίζουν, να καθρεφτίζουν. Να ρουφάνε οποιαδήποτε παραφωνία του γήινου κόσμου. Να στέλνουν πίσω οποιοδήποτε ζηλόφθονο βλέμμα φτάσει μέχρι την επιφάνεια.

Καμπύλες και νερό που κρατούν και μεταμορφώνουν σε κυματισμούς και κυκλικές δονήσεις οτιδήποτε καθάριο, αγνό, ευτυχισμένο τα ακουμπήσει.

Νερό. Εσωτερικό. Ύπουλο. Που ξερνά αλάτι και πληγές. Που γλείφει το παρελθόν και τις ρώγες που προεξέχουν από τις προτάσεις της καρδιάς.

Νερό τριγύρω, νερό και μέσα.

Είμαι αυτό που δεν αντέχω;

Έχω νερό κι όμως μπορεί να με σκοτώσει. Αν το αφήσω να ξαναμπεί μέσα μου.

Μην αφήσεις να σου φύγει αυτό που έχεις. Αυτό, με το οποίο γεννήθηκες. Αυτό που ο εαυτός σου επέλεξε να κρατήσει, για να ισορροπήσει ανάμεσα στα στοιχειά του σύμπαντος.

Και μην επιχειρήσεις να ξαναπροσθέσεις στη ζυγαριά των ρυτίδων σου ό,τι έδιωξες κάποτε. Θα είναι τρεις φορές πιο βαρύ…

αντίο τζαμένιες στάλες ~

Πηγή εικόνας: fauxto.hookephoto.com

Πίσω από τις σκέψεις σου

May 10th, 2008

Ναι μωρέ, τελικά έχεις δίκιο. Θες να ξέρεις πως είσαι Ok. Πως είσαι καλά. Φυσικά δεν έχεις πρόβλημα να πεις τα δικά σου, να παραδεχτείς πως σφάλλεις κι ότι φέρεις μερίδιο ευθύνης.

Ναι, θες να έχεις. Θες να δίνεις. Θες να μπορείς να δεις. Όσο το δυνατόν περισσότερα πράγματα. Ψάχνεσαι κι αναζητάς την τροφή σου στην κοιλιά των ουράνιων σωμάτων.

Κλέβεις το μέλι από φράσεις, βλέμματα, υποψίες, εμπειρίες. Κλέβεις τη ραφή από την δρύινη ψυχή.

Υπάρχεις και ορίζεις. Υπάρχεις και σκέφτεσαι. Υπάρχεις και δέχεσαι το φθαρτό της πυραμίδας. Το φθαρτό των σκαλοπατιών. Το φθαρτό του ονείρου.

Ναι, το φθαρτό του ονείρου!

Αν μαδήσεις το πρόσωπό σου, το πλύνεις καλά-καλά και του αφαιρέσεις όλα τα λέπια, όλα τα φύλλα, όλες τις βούλες, θα μείνεις με την αλήθεια που κουμπώνει στη διαδρομή σου.

Ρώτα και δες. Εγώ σου λέω τα δικά μου. Τα καθημερινά. Μαλακισμένα. Ανασφάλειες και δεσμεύσεις, διογκωμένα συναισθήματα και πλαστικοί φόβοι. Πάρε ένα σακουλάκι, φύσα μέσα του και μετά σκάσ’το. Γέλα. Αυτό ήταν. Αυτό που μόλις έκανες ήταν η απάντηση.

Όταν βαρύνεις τόσο που να κοιτάζεις δεξιά κι αριστερά για τα διαμάντια της δικής σου της ζωής, τότε απλώς πάρε το σακούλι, γέμισέ το με αστρόνερο και σκάσ’το στη μούρη της μαυρίλας. Της φυλακισμένης γκόμενας. Του γυμνού, του ζητιάνου, της τύπισσας που της τρέχουν τα σάλια. Μη γουρλώνεις τα μάτια σου σε μένα. Τ’ακούς;

Μίλα μου. Άσε μου. Γράπωσε τις ρίζες από το χέρι μου και φύτεψε μέσα τους αγάπη. Πολλή αγάπη. Και πίστη. Κι εκτίμηση. Αλλιώς, πάρε τη βρωμόφατσά σου από το πάτωμά μου! ΤΩΡΑ!

Είσαι ok. Ναι, είμαι ok. Το ότι μιλάω, με κάνει ok, ξέρεις. Αλλιώς θα το έπαιζα γήινη γκόμενα με αιθέρια σχέση. Σταμάτα να είσαι εσύ όταν με ακούς. Δε με κρίνεις. Και δε θα με κρίνεις.

Ξεκίνα να ακούς όμως. Χαμήλωσε για λίγο το βλέμμα, το κεφάλι, τον όγκο του προσώπου. Κάθισε για λίγο κάτω. Κι άσε τους τόνους και τις γραμμές να σου δείξουν τι έχω, τι περνάω, τι σου λέω. Και μετά πες.

Η μπαγκέτα που κρατάς είναι σε λάθος χέρια. Κι εγώ είμαι Ok. Κι εσύ δε θα το δεις ποτέ. Έτσι είναι, τελικά. Φίλε.

Μπορείς να ανοίξεις το στόμα σου και να γλείψεις τη μαρμελάδα. Ή μπορείς να το κλείσεις ερμητικά και να καταπιείς και το γλυκό και το κουτάλι. Απλώς αν κάνεις το δεύτερο, το χέρι που σε τάισε, δε θα σου ξαναδώσει ποτέ τίποτα!

Γεια τώρα ~

Πηγή εικόνας: angel-feathers-tickle-me.blogspot.com

Ξέρεις τι θέλω;

May 8th, 2008

Έχω μπει σε μια σπηλιά, γεμάτη ιριδίζοντα χρώματα κι αντανακλάσεις του νερού πάνω στα πέτρινα τοιχώματα, και ψάχνω σπιθαμή προς σπιθαμή την επιφάνεια της γης. Ψάχνω για ανοίγματα, για θησαυρούς σκιερούς, για όνειρα, φως, ομορφιά.

Ψάχνω την παλάμη που θα μου φυσήξει σκόνη αγάπης κι ευτυχίας. Που θα εμφανίσει ένα χέρι έτοιμο να δώσει, να θυσιάσει, να κρατήσει, να ανεβάσει.

Ένα τρίχωμα ανθρώπινο, ζεστό, τρυφερό, λείο, χωρίς μυτερές παγίδες και ψευτιές, να με σκεπάσει.

Ένα χαμόγελο ζωντανό, συνδεδεμένο με την ψυχή, πορφυρό, να μου ανοίξει λέξεις.

Ένα σώμα ακέραιο, μεγάλο, στρόγγυλο, αντρικό, δοτικό, να γλείψει τα θνητά μου ψεγάδια και τις θεϊκές μου αισθήσεις.

Ένα μυαλό ακούραστο, διερευνητικό, ώριμο σαν πεταλούδα, που να φυσήξει την αντίληψή μου πιο πάνω. Που θα σκαρφαλώσει στο δείκτη, στο σκουπόξυλο, στην ουρά της ζωής και θα μας αφήσει να ταξιδέψουμε μαζί σε όλα τα πεντάγραμμα του πλανήτη, του αέρα, του οξυγόνου, του νερού, του ήλιου, των σχημάτων, των ιδεών. Μυστικές σκέψεις κλειδαμπαρωμένες. Σε ένα βυθό, σε ένα κατάφυτο λιβάδι, σε γαλακτώδεις επιφάνειες νεκρών κυμάτων.

Κίνηση τριγύρω, κίνηση μέσα ~

Πηγή εικόνας: www.esotericbox.com

σαν Άτλας

May 7th, 2008

Με το ένα μου χέρι μπλοκάρω τις δονήσεις της γης και με το άλλο ψηλαφίζω τα ξέφτια του ουρανού. Να κάνω τα μαγικά μου; Οοps, εκεί μου έπεσε λιγάκι παραπάνω μπογιά. Και τα χείλη μου μουτζουρώθηκαν. Σαν Άτλας αιστάνομαι. και Σα παιδί.

άνοιξε τα χέρια σου, μέχρι να πονέσουν οι μύες σου. κι αγκάλιασε ό,τι νομίζεις ότι σε κυκλώνει, σε περικυκλώνει, σε αφήνει να μπορείς να το διασχίσεις. πεταλούδες αόρατες παντού γύρω σου. πλασματάκια τόσο ευαίσθητα, αλλόκοτα, σκανδαλιάρικα. Δώσε μια ώρα σήμερα στον εαυτό σου. Ξάπλωσε γυμνός και δες με τα δάχτυλά σου το κορμί σου. Που θα σταματήσει το τόξο;

Πηγή εικόνας: search.deviantart.com

Αρκτικός Κύκλος

April 25th, 2008

Άσπρο-μαύρο. Σπάνια υπάρχουν χρώματα ενδιάμεσα. Όχι πως παντού γύρω μου δε βλέπω απίθανα φωτεινά και τέλεια μιξαρισμένα χρώματα. Όχι. Τα βλέπω! Αλλά στη μεταξύ μας απόσταση, υπάρχει ένα τεράστιο κενό αέρος, κενό. Τίποτα και πολλά πράγματα μαζί.  Από το άσπρο ως το μαύρο, πόσα χιλιόμετρα είναι; Πόσες μοίρες φωτός; Πόσες φλόγες νερού; Πόσες γήινες πιρουνιές;

Όταν είσαι μόνος, φταις εσύ και μόνο εσύ για ό,τι σου συμβαίνει.

Όταν είσαι με κάποιον, φταίει πάντοτε ο άλλος για ό,τι σου συμβαίνει.

Όταν είσαι μόνος, μπορείς να κλάψεις σε όλες τις γωνιές του σπιτιού, φορώντας το τρίχωμά σου.

Όταν είσαι με κάποιον, μπορείς να κρυφτείς κάτω από το δέρμα σου και να αποσυρθείς αξιοπρεπώς για να πονέσεις χαμηλοφώνως.

Όταν είσαι μόνος, μόνο εσύ θα σε αγγίξεις. Και είναι αλλόκοτο τούτο το χάδι που προέρχεται από σένα.

Όταν είσαι με κάποιον, έχεις free άγγιγμα 24/7. Κι όταν δεν το έχεις όποτε το θες εσύ, σαν καλομαθημένο μωρό πια, πας και τρίβεσαι, χώνεσαι, απαιτείς τρυφερότητα.

Ναι, το άσπρο με το μαύρο είναι ένας βολικός συνδυασμός. Τελικά.

Τόσο ξεκάθαρη η απόσταση. Τόσο φλούο… απλώς μεγάλη!

Είναι όμως το άσπρο και το μαύρο. Που όσο κι αν κάνουν τη μέγιστη «χρωματική» αντίθεση που μπορεί να υπάρξει, τόσο δένουν αρμονικά, κοιτάζονται, συνυπάρχουν, μαλακώνουν τα άκρα και κλειδώνουν το ένα ημισφαίριο πάνω στο άλλο, σα δυο σώματα που ανήκουν στον απόλυτο Αρκτικό Κύκλο. Έξι μήνες άσπρο, έξι μήνες μαύρο.

Χάραξε τα σύννεφα… 6 και σήμερα 

Πηγή εικόνας: www.blognetnews.com

ΠΑΡΤΑ!

April 22nd, 2008

Αυτοκαταστροφή… Καταστρέφουμε τη ζωή, τη φύση, τον πλανήτη μας. Και ούτε που το έχουμε πάρει πρέφα. Άλλωστε δεν θα την πληρώσουμε εμείς, έτσι δεν είναι; Απλώς όσο θα ζήσουμε εμείς, κάποιοι θα πνιγούνε, κάποιοι θα καούνε ζωντανοί, κάποιοι θα θαφτούνε κάτω από ερείπια. Πολύ μακριά… όταν ο πλανήτης δε θα μας αντέξει και θα μας στείλει στο διάολο, τότε θα δακρύσουν όσοι προλάβουν!

(Πηγή εικόνας: www.visualstatistics.net)

Παγκόσμια Ημέρα της Γης: 22 Απριλίου

« Prev - Next »