Ζαλίζομαι, τραμπαλίζομαι

March 22nd, 2009

Με έπιασε χτες. Το μεσημέρι. Όταν πια γύρισα σπίτι μετά από δουλειές. Μαζί με τις σακούλες και τους λογαριασμούς, κουβαλούσα και τη βροχή. Κι όπως ξάπλωσα για να ελαφρύνω, έμεινα. Να ζαλίζομαι. Μαγική εικόνα γίναν τα πάντα γύρω μου. Σαν εκείνο το χάρτινο παιχνίδι, που το μέσα μένει ίδιο, το περίβλημα αλλάζει όμως. Κι είναι τόσο πολύχρωμο, τόσο φανταχτερό και φωτεινό, που κουράζεσαι να το κοιτάς για πολύ ώρα.

Μου κράτησε ώρες πολλές. Δια της βίας έφαγα. Ένιωσα στομαχικό ίλιγγο, ο οποίος όμως δεν πέρασε χρησιμοποιώντας τα κλασικά τρικ. Έφαγα αλμυρά, έφαγα καπάκι σοκολάτα, ήπια Coca-Cola. Τι άλλο;

Ξάπλωσα.

Σηκώθηκα.

Κάθισα λίγο στην τηλεόραση να δω “Mad Men”. Μόλις τελείωσε το επεισόδιο έτρεξα στο κρεβάτι και απλώθηκα. Έβαλα δυο μαξιλάρια κάτω από το σβέρκο μου. Κι ένα στα πλάγια για όταν γυρίσω.

Με κούρασαν όλες αυτές οι κινούμενες εικόνες. Που μιλάνε κιόλας!

Ήρθε το βράδυ. Και κοιμήθηκα. Κι αλάφρυνα.

Ήρθε και το σήμερα. Και μπόρεσα να σηκωθώ και να περπατήσω χωρίς να κουνά άτσαλα το σκαρί. Κι όμως. Ακόμη υπάρχει η παραζάλη. Η αστάθεια. Βγήκα στο μπαλκόνι να ταΐσω τις γάτες. Με τίποτα.

Δευτέρα πρέπει να πάω στο γιατρό. Τους σιχαίνομαι. Αυχενικό λέει η μητέρα μου. Λόγω του pc. Και καλά, σπίτι την έχω ανεβάσει την οθόνη. Να φτάνει στο ύψος των ματιών μου. Στη δουλειά που και παλιά είναι και κάνει μιάμιση ώρα να νετάρει;

Αν είναι αυχενικό.

Ό,τι κι αν είναι, δυσάρεστο είναι. Και μπελάς.

Πηγή εικόνας: two-zero-two.deviantart.com

Χύμα πριν τη βροχή. Ξεφτίλα!

March 17th, 2009

Ε όχι και χύμα στα άντα!

Να μου πεις ήταν το μόνο λογικό. Να φύγει το μηχανάκι σταματημένο! Που να βάλω και βαρελάκι πάνω. Ναι. Βάζεις μπρος, το ‘χεις κλειδωμένο και ξεχασμένο και τσουπ, μπλοκάρει ο τροχός. Τόσο απλό. Αμέ!

Τι μέρα. Από τη μία είχαμε επέτειο. Από την άλλη βγήκα να σκοτώσω το μικρό. Το οποίο θα το δώσω πού θα μου πάει. Αποτελεί συλλεκτικό κομμάτι. 20ετίας! Άκου σκηνικό: οι ουρανοί να ανοίγουν, μια ασπρίλα να καλύπτει τα πάντα κι εγώ να θέλω να δοκιμάσω να το καβαλήσω το ρημάδι το καινούργιο. Αφού στην ευθεία μια χαρά το πάω ρεεε…

Κι εσύ, κλασικός άντρας, να με πιέζεις. Θα βρέξει! Ε, ας βρέξει γαμώτο. Πήγαινε σπίτι. Έχω τους ρυθμούς μου σε αυτό.

Πού να προλάβω να πάω δουλειά. Με κατεστραμμένη μπαταρία που θέλει ανά 1 χιλιόμετρο τσεκάρισμα, περίμενα κάνα 40λεπτό την Moto Assistance or something και κάναμε Βύρωνα-Πατήσια σε μια ώρα και πολλά ψιλά!

Σα να έχω σκάψει αιστάνομαι. Σα να έχω κάνει καμπούρα. Κουρασμένη. Το δε αριστερό μου χέρι πώς δεν έβγαλε μελανιά, ακόμη δεν το ‘χω καταλάβει. Πολύ βάρος ο συμπλέκτης. Μαζί με το άγχος.

Όλα μαζί σήμερα.

Α, και μετά από 5 μέρες φοβερής πίεσης, τελείωσα και με όλες τις δουλειές που είχα αναλάβει ως κειμενογράφος. Μια μεγάλη δουλειά, σημαντικό σπεκ, στο οποίο έβαλα τις ιδέες για την καταχώρηση, τα σλόγκαν και το body copy. Ένα βιβλίο και ένα site. Μη ρωτήσεις τι περιεχόμενο.

Πάω να δω CSI. Να ξεσκονίσω την On. Να χαλαρώσω πίνοντας ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Να ανάψω τα κεριά μου. Τα μάτια μου. Και να ζεσταθώ κάτω από τις μαύρες γάτες μου. Άντε και τον άντρα!

Αυτό το κομμάτι το φυλάω γι’αργότερα.

Πηγή εικόνας: blackandbluewalls.deviantart.com

Οι δύο ρόδες είναι το οξυγόνο μου

March 14th, 2009

Τι μέρα κι αυτή. Ξεκίνησε από νωρίς και διαφαινόταν πως θα χτυπήσει δυνατά.

Πήρα το μηχανάκι και πήγα στο δημιουργικό γραφείο ενός γνωστού. Τον βοήθησα στο κομμάτι της κειμενογραφίας και των ιδεών και κατάφερε να πάρει ένα σπεκ. Μεγάλος πελάτης.

Πέρασα από ένα pet shop στη Μουστοξύδη και πήρα μεταλλικά καρτελάκια για τις μαύρες γάτες μου. Χάραξα επάνω το κινητό μου, σε περίπτωση που το Ματάκι αποφασίσει να εξερευνήσει ξανά την Πατησίων! grrrr

Επισκέφτηκα το συνεργείο για κάτι που εγώ νόμιζα πως θα ήταν δουλειά μιας ώρας και φυσικά αναστρέψιμο. Φευ. Αν υποψιαστώ πως θα μείνω χωρίς μεταφορικό μέσο θα τα κακαρώσω…

Μπαταρία dead, ηλεκτρικά όπως πάντα στον αέρα και το καλύτερο; Τα καλώδια της μπαταρίας λιωμένα, να βγαίνουν καπνοί κάτω από το καπάκι και η μπαταρία να έχει ζεσταθεί. ΓΑΜΩΤΟ. Τι σκατά γίνεται τώρα;

Το έφερα όπως-όπως πίσω στο πάρκινγκ, το κλείδωσα και φόρεσα το δυσαρεστημένο μου προσωπείο. Και τώρα; Πάνε οι δύο ρόδες; Και για πόσο; Και πώς στο καλό θα μετακινούμε εγώ. Η μηχανή μου είναι η ανεξαρτησία μου.

Σκατά.

Πηγή εικόνας: mattwisnerart.deviantart.com

Η γάτα μου το ‘σκασε!

March 2nd, 2009

Hey! Γύρισα! Που ήμουν;

Αφισοκολλούσα το μούτρο του Ματακίου κατά μήκος της Πατησίων. Ενημέρωνα τη γειτονιά πως έχασα τη γάτα μου και γινόμουν ρόμπα τα βράδια όταν έβγαινα έξω, μες το ξημέρωμα κρατώντας μια κονσέρβα κι ένα κουτάλι, για να τη βρω.

Ναι, ναι, τη βρήκα. Ευτυχώς δηλαδή! Μετά από ένα εικοσιτετράωρο, πολλή αγωνία και στεναχώρια, κατάφερα να την εντοπίσω.

Κρυμμένη ανάμεσα σε παλιά έπιπλα σε ένα υπαίθριο κατάστημα με συρματοπλέγματα και λουκέτα.

Τη φώναξα, μου απάντησε αμέσως. Έκανε σαν τρελή, αλαφιασμένη. Τη δελέασα με την κονσέρβα που είχα σκεφτεί για καλή μου τύχη να πάρω μαζί. Πέρασε το συρμάτινο τοίχος. Την πήρα αγκαλιά. Διέσχισα το δρόμο. Και μπήκα σπίτι.

Με τη γάτα μαζί.

Όλα είχαν τελειώσει αισίως. Κι εκείνη ήταν απόλυτα υγιής. Χωρίς ούτε μία αμυχή επάνω της.

Συγνώμη που άργησα να σου γράψω. Αλλά όλες αυτές τις μέρες είμαι αλλού. Αιστάνομαι το κορμί μου, τα πόδια μου, βαριά. Είμαι ανακουφισμένη και σαστισμένη. Δουλεύω πολύ. Και η οικογένειά μου ολοκληρώθηκε ξανά μετά από αυτή την επίπονη περιπέτεια.

Α, ξέχασα να σου πω. Μένω στον 4ο.

black.jpg

Βγες να παίξεις με τ’άλλα παιδάκια!

February 9th, 2009

Είχα ένα γεμάτο Σαββατοκύριακο. Αλλά δε θα μείνω να στα πω τώρα. Θα περάσω αύριο να σου εξιστορήσω το πώς ανέβηκα σε μια σκάλα μέσα σε ένα κατάμαυρο δωμάτιο, για να γράψω με φωσφορίζοντες μαρκαδόρους στο ταβάνι. Ανάμεσα σε άλλα πολύχρωμα μηνύματα. Και πίστεψέ με, είχε την πλάκα του!

Έπαιξα πολύ αυτό το διήμερο. Με άλλα παιδάκια. Με ακουστικά. Με αγνώστους. Με βίντεο και συναισθήματα που έπρεπε να βγάλω μπρος στην κάμερα, σε αργή κίνηση. Με το σύντροφό μου. Με φαγητό. Με ψιχάλες. Με ταχύτητα. Με άγχος για ακόμα μία φορά. Με οριγκάμι! Με τις μαύρες γάτες μου.

Καλή βδομάδα guys. Θα περάσω κάποια στιγμή αύριο να σας τα πω όπως τα θυμάμαι!

black-light.jpg

Snow globe

December 10th, 2008

Μπήκα σπίτι. Είχες σβήσει όλα τα φώτα. Τρεμόπαιζε η ζεστάδα του δέντρου σε όλο το σαλόνι.

Λαμπιόνια χρώματος πορτοκαλί χόρευαν ένα μονοπάτι μέχρι το αστέρι.

Κοίταξα τριγύρω. Τριαντάφυλλα πορφυρά παντού. Πλησίασα στο γραφείο μου. Άναψα δυο κεριά και γύρισα παιχνιδιάρικα τη γυάλινη σφαίρα που αγόρασα προχτές.

Κοίταξα βιαστικά την πολύχρωμη ώρα μέσα στο usb hub και έκανα να βγάλω το μπουφάν.

Με κάθισες στον καναπέ, δίπλα στη γάτα. Και μου ζήτησες να ακούσω κάτι…

Έσκασα στα γέλια. Και μετά σε κοίταξα με τα μάτια ορθάνοιχτα. Κι άκουσα όλο το στίχο μέχρι τέλους. Σε κοιτούσα κι εσύ το ίδιο. Μου χαμογελούσες, μου έκανες γκριμάτσες τρυφερές και μου έστελνες καρδούλες. Εμάς…

Σ’ευχαριστώ για την ερωτική εξομολόγηση, ψιθύρισα στην αγκαλιά σου, μετά την τελευταία νότα. Love of my life, Queen.

Είναι υπέροχο. Μου έκανες ερωτική εξομολόγηση. Και είσαι εδώ!

στο αfιερώνω

Έχουμε γίνει τρύπιοι όλοι!

November 5th, 2008

Της Πόπης στο κέντρο… Παντού δηλαδή όχι μόνο στο κέντρο. ΤΟ πήξιμο. Κι εγώ με το Τσαλάκι μου να ελίσσομαι και να γαμάω όλα τα XT που τελικά και μυρίζουν και πολύ θόρυβο για το τίποτα κάνουν. Ε, αφού το έχεις κούνησέ το. Χερά της πλάκας… ΧΑ!

Πήγα στα στενά των Πατησίων για να πάρω το μηχανάκι. Μαύροι κρεμασμένοι από τα μπαλκόνια τους, με ένα κινητό ανά χείρας μιλούσαν με τις οικογένειές τους. Μία λέξη έπιασα κι αυτή ήταν αρκετή για να χαμογελάσω φαρδιά-πλατιά: Ομπάμα!

Είναι γκέτο εδώ, να προσέχεις! Ο άντρας σκούζει σε μόνιμη βάση. Ναι, η αλήθεια είναι πως κάθε τρεις και λίγο πλέον ακούμε για κάποιο αιματηρό συμβάν στη νέα γειτονιά μας. Συμμορία μαύρων την έπεσε σε Ρώσους, Πακιστανοί μαχαίρωσαν μαύρο στην Πατησίων κλπ.. Μπάχαλο.

Κι εγώ που νόμιζα πως κάποτε αυτοί ήταν η μειονότητα και πως ήταν κουμπωμένοι κομματάκι. Ναι καλά! Πλέον περπατάω στην Πατησίων και θαρρώ πως με αρπάζουν, με γδύνουν, με βιάζουν χέρια ξένα. Ξέρεις, σαν κάτι εφιάλτες κινηματογραφικούς που δεκάδες απλωμένα χέρια σε τρομοκρατούν…

Σε σέβομαι και σου δίνω χώρο, κάνε το ίδιο plz!

Χίλτον ο χαμός, Αλεξάνδρας ένας βλάκας με ένα βαν και φάρο της αστυνομίας αλλά κανένα διακριτικό κατάφερε να κλείσει όλο το δρόμο με τις μανούβρες και την κακή του οδήγηση. Μπάτσος. Πότε μάθανε αυτοί ακριβώς να οδηγούν σε δρόμους και να υπολογίζουν τα γύρω τους μηχανάκια κι αυτοκίνητα; Αυτό!

Η γάτα μου πάλι το ‘σκασε. Πήγε επίσκεψη στους δίπλα. Όλη μέρα κλαίει απέξω που δεν τη βάζω μέσα. Στο είπα ότι θα γίνουμε ρόμπα ε; Το πρωί, η απέναντι γκάριζε πάνω από την Πατησίων: «Η γάτα σας, η μαύρη, με το μοβ λουράκι, περπατάει στο κάγκελο. Πάει δίπλα. Θα πέσει».

Το ξέρω!!! Με άκουσε; Μα κι εμένα μου σηκώνεται η τρίχα κάθε φορά που ακροβατεί πάνω από το δρόμο για να πάει στο άδειο μπαλκόνι των διπλανών. Για να μη σου πω για τη φορά που από τον 4ο βρέθηκε στον 3ο. Πλάκα πάθανε οι Μαλαισιανοί –τι είναι;-, οι αποκάτω! Δύο και 10 το πρωί τους χτύπαγα το κουδούνι και τους ζητούσα το μαλακισμένο το γατί μου.

Χτες που περπατούσα είπα: δεν πάει άλλο. Θα γράψω σε ένα χαρτί ό,τι σκατά με ενοχλεί και θα το ονομάσω τη μουρμούρα της χρονιάς. Θα το ποστάρω εδώ. Όχι ρε φίλε. Δεν είναι γκαντεμιά. Υπάρχει τόση μαλακία εκεί έξω. Και πραγματικά βαρέθηκα. Έρχεσαι σε επαφή με κόσμο, για να πληρώσεις, για να ψωνίσεις, για να μετακινηθείς, να φας, να ψυχαγωγηθείς και βλασφημάς. Από αναίδεια μέχρι αγένεια, από θράσος μέχρι δειλία, από απροσεξία μέχρι αδιαφορία.

Γι’αυτό ίσως κι ένα χρόνο τώρα έμεινα σπίτι. Άλλαξα τη ζωή μου κι έμεινα μέσα. Μακριά. Μέσα. Θα γράψω γι’αυτό. Πάλι απομακρύνθηκα από τη στεριά. Γεια ~

Πηγή εικόνας: x-horizon.deviantart.com

Σε άφησα να μ’έχεις… ή μήπως σε αφήνω ακόμα;

November 2nd, 2008

Βλέπω το λόγο της Pina Bausch στην ΕΤ1. Έγινε χορογράφος επειδή ήθελε να χορεύει. Αλλά τελικά, χόρεψαν όλοι οι άλλοι τον εαυτό της! Εκπληκτική…

Καμία μουσική δεν μπορεί να με εκφράσει τα τελευταία λεπτά. Σήμερα, χτες. Ή εγώ δε βρίσκω νότες που να χωράνε στο πεντάγραμμο.

Σκέφτομαι. Θυμάμαι. Τότε την αρχή. Που ήθελα ό,τι ήθελες. Την απόλυτη δημοκρατία. Πέταξα, χάρισα, έκαψα, άλλαξα, άφησα…
Για να δείξω. Να σου δείξω. Και τώρα που θυμάμαι τι έγινε και πώς έγινε, νομίζω πως στην αρχή, καθένας πρέπει να κρατά και να μην αφήνει. Έχει άλλωστε τόσο χρόνο μπροστά του για να αφήσει. Αλλά όχι. Τα πρώτα λεπτά δεν πρέπει να αφήσει.

Έχω τη μαύρη γάτα μου αγκαλιά. Ανάμεσα στο στήθος και το πληκτρολόγιο. Κουλουριασμένη εκεί μέσα. Να με ζεσταίνει και να την αγγίζω, ίσως με περισσότερη δύναμη, κάθε που πατώ τα πλήκτρα.

Τι να ακούσω απόψε;

Πηγή εικόνας: saphiranirnaeth.deviantart.com

Εϊ εσύ… σ’αγαπώ βλαμμένε

October 17th, 2008

Να λοιπόν η χρυσή στιγμή. Η χρυσή κλωστή που πέρασε τη μεγάλη τρύπα και χώθηκε εκεί μέσα. Φώλιασε για έναν ολόκληρο χρόνο. Κι εμείς απομείναμε να την κοιτάμε σαν τους χάνους και να γελάμε. Και τι κάναμε; Ε, είμαστε πλέον 1 χρόνο μαζί. Και για μας αυτό είναι σπουδαίο.

Χρόνια πολλά ψυχή μου. Τη δική μας γλώσσα με τα περίεργα φωνήεντα, τα ένρινα, τις λέξεις που θυμίζουν φυλές, μωρουδίστικη προσπάθεια και σάλια και τους ήχους τους γατίσιους, θα στα τραγουδήσω όσο χρωματίζουμε τα πλακάκια προς την επόμενη βελόνα.

στο αfιερώνω…

Τι με προδίδει;

October 16th, 2008

Κοίτα πώς θόλωσε το πράσινο μάτι μου. Σα τζάμι που δεν αντέχει άλλο τη θερμότητα, την υγρασία. Σαν την ουρά της γάτας που τινάζει από πάνω της όλο το βάρος της βαρετής λογικής.

(Πηγή εικόνας: churra.deviantart.com)

Έπλεξα κοτσίδια σα στεφάνι γύρω από το κεφάλι μου. Και περιμένω να ξεκινήσει η προπώληση για να βυθίσω ξανά τη μουσική μέσα σου.

Περιμένω να δω μπροστά, πάνω και κάτω μου την εικονική πραγματικότητα να ξεπερνά το γυαλί και τη διάσταση. Και χτενίζω τις γνώσεις και τη σύνθεσή μου.

Όταν βραδιάζει κι εγώ ξαπλώνω πάνω στο σύννεφό μου, όταν τουρτουρίζω και κρατώ την ανάσα μου κλειστή, όταν οι αισθήσεις μου μπαίνουν στη νεκρά, ποιος με κρατά ζωντανή; Και ποιος (τι) με προδίδει;

Πηγή εικόνας: nefrit.deviantart.com

« Prev - Next »