White Voice (σε 1…)

April 30th, 2009

Κοίτα αυτό το θεόρατο ρολόι που γυαλίζει πάνω από τα κεφάλια όλων των ουρανοξυστών! Σαν κάτι απόκοσμο, που επηρεάζει όλα τα πλάσματα της γης.

Ο δείκτης κόλλησε μισό δευτερόλεπτο πριν ο καθρέφτης αλλάξει πρόσωπο.

Κολοκύθες, σκουπόξυλα, πασουμάκια, ένα καπνισμένο τζάκι, πολλή σκόνη και κλειδιά να κρέμονται από το σύρμα που απλώνουμε τα ρούχα.

Το ξέρεις ότι σε μια μέρα έχω γενέθλια;

Μπορείς να το δεις κι αλλιώς όμως.

Σε μια ολόκληρη μέρα αλλάζει ο κύκλος μου. ή

Σε μια μόλις μέρα η ψυχή μου θα γίνει ακόμη πιο σοφή.

Να μου κρεμάσουν ένα ζάρι. Ναι. Και σε κάθε δυσκολία, αγωνία, ανασφάλεια, να το ξεκρεμάω από την πινέζα και να το στρίβω το άτιμο. Σε πράσινο φόντο. Να βλέπω τις βούλες να γυαλίζουν και να μη λένε να σταματήσουν.

Σαν τζόγος. Πόσες πλευρές έχει το ζάρι;

Τελευταία ευχή. Μόλις που προλαβαίνω. Μία και σήμερα δαίμονα!

Συντροφικότητα. Να μη χάσω ποτέ το στήριγμά σου, τη γλυκάδα σου, αυτό που βλέπω όταν κοιτάζω τα μάτια, το χαμόγελο, τις γκριμάτσες σου κι ακούω τους ήχους που μαζί γεννήσαμε και τα όνειρα που μαζί πραγματώνουμε. Να μην πάψω ποτέ να βλέπω δίπλα μου αυτό το όμορφο πλάσμα. Να μη σταματήσουμε ποτέ να αγκαλιαζόμαστε, να λέμε χιλιάδες σ’αγαπώ. Να με θες ρε και να μην πάψεις ποτέ να με λατρεύεις! Μπδδδδ. Α, και να μην ξεχάσω να συνεχίσω να σε πατάω κάθε βράδυ, λίγο πριν αποκοιμηθώ!

(αυτό Μου εύχομαι)

στο αfιερώνω

Πηγή εικόνας: owel.deviantart.com

(para-)Normality (σε 5…)

April 26th, 2009

Για τις επόμενες 5 μέρες θα κάνω κάτι εξαιρετικά βαρετό, φαντάζομαι για σένα και τελείως εγωιστικό για μένα! Να, είναι που με πιάνει μια χαρά, τόσο στροβιλιστική, τόσο παιδική, τόσο δυνατή, που με παρασέρνει στο προσωπικό μου πανηγύρι. Μετράω και ξαναμετράω. Μία τα βγάζω έτσι μία αλλιώς. Άλλοτε τα βγάζω πάντα ίδια, οπότε πάει η σπαζοκεφαλιά για το πού είν’ το λάθος.

Και φέτος και πέρσι, έπιασα πολλές πεταλούδες. Βέβαια φέτος είναι νωρίς ακόμη. Αλλά αν αρχίσω να αγχώνομαι από τώρα για το πόσες θηλιές έχει η απόχη μου, τότε θα χάσω και το μέτρημα και τα δώρα!

Γι’αυτό σου λέω, μέτρα πόσες στιγμές έχει το νόημά μου κι άσε το πού είναι η κλωστή δεμένη! Γιατί οι στροφές είναι πολλές και ζαλίζουν. Και μέχρι να φτάσεις κει ψηλά, να δεις κάτω το παζλ, αυτό θα έχει διαλυθεί και τα κομμάτια θα έχουν γυρίσει τούμπα.

ξέρεις, δε με απασχολεί η ηλικία μου, αυτό έλειπε. ποτέ δε με απασχολούσε. απλώς η ψυχή μου γεννά αγωνίες κι ερωτήματα που καμιά φορά είναι καινούργια κι αναρωτιέμαι πόσο “φυσιολογικά” είναι και μετά βλέπω διάφορα μάταια γύρω μου που δε θα κάνω ποτέ! ή που κάνω ήδη ή που ονειρεύομαι να κάνω!

Για παράδειγμα, πόσο φυσιολογικό είναι για μια γυναίκα να μη θέλει να κάνει παιδί; Να μην την ενδιαφέρει και να μη το σκαλίζει;

Πόσο φυσιολογικό είναι στην ίδια ζυγαριά να βάζεις τη συντροφικότητα αλλά και την αξία της μοναξιάς. Της εκούσιας.

Πόσο φυσιολογικό είναι να αιστάνεσαι δοτικότητα, αγάπη, προσφορά, ευαισθησία και την ίδια ώρα σκληρότητα, διεκδίκηση, απόφαση, κυριαρχία;

Οι ευχές μου ξεκινούν από σήμερα. Δεν ξέρω αν θα τις μεταφράσω ποτέ στη γλώσσα των ονείρων. Ή αν θα μείνουν σκαλωμένες στο συννεφάκι μου, να κοιτάζουν χαμηλά. Στη γη. Των νάνων, των τρελών, των υπόκωφων γέλιων κι αναστεναγμών. Των μαξιλαριών. Των κλωστών.

Αχχχχχ!

Βρεγμένα αστέρια. Ώστε όταν πια ενώσω αυτό το σύμπαν, το μικρό, δικό μου σύμπαν, το βραχυκύκλωμα να είναι τόσο ισχυρό που να γεννηθούν μύριες πυγολαμπίδες μεμιάς!

(αυτό Μου εύχομαι)

Πηγή εικόνας: sa-cool.deviantart.com

Στάζουν οι ευαισθησίες μου απόψε

March 9th, 2009

Μόνο σε σένα θα μπορούσα να είμαι έτσι.

Να δείχνω τις αδυναμίες μου όταν νιώθω αδύναμη. Να τις παραδέχομαι, αντί να τις ντύνω και να τις κάνω ό,τι θέλω. Σχεδόν προτερήματα. Να ξαπλώνω το κεφάλι μου πάνω στο στήθος σου, όταν είμαστε όρθιοι, να κουλουριάζομαι και να αφήνομαι ολάκερη στο όλο σου. Και το σχήμα μου ταιριάζει τελικά γάντι μέσα στην αγκαλιά σου. Τι  μοναδικά τέλειο!

Μόνο σε σένα θα μπορούσα να ζητώ συγνώμη με αυτό τον ψιθυριστό, σχεδόν απολογητικό, γεμάτο αγάπη, τόνο.

Μόνο εσένα θα μπορούσα, απλώς αγγίζοντάς σε, να σε βλέπω σαν έναν πολύτιμο, καλόψυχο άνθρωπο που δε θέλω ποτέ να πάθει το παραμικρό δυσάρεστο.

Είμαι μοβ όπως τα ζουμπούλια μπροστά μου και η φαντασίωσή μου για απόψε, η παρηγοριά μου, μυρίζει τόσο έντονα όσο κι αυτά τα μικρά καμπανάκια μες το νερό.

Πηγή εικόνας: ryosaeba.deviantart.com

Το τέλος του θυμού

February 26th, 2009

Μια κουκίδα…

Μια κουκίδα μπλε.

Δίπλα ακριβώς, μια κουκίδα πορτοκαλί.

Παραδίπλα μαύρη κουκίδα. Πράσινη κουκίδα.

Είχα πολύ καιρό να θυμώσω πραγματικά. Κι αυτές τις μέρες είμαι σε μεγάλη ένταση. Κι αιστάνομαι θυμό. Όχι νεύρα. ΘΥΜΟ!

Κι έχω δίκιο.

Με ρωτάς γιατί δεν ακολουθώ τη συμβουλή σου. Απλώς να τη γειώσω την υπάρχουσα κατάσταση. Γιατί δεν αδιαφορώ. Γιατί δεν κάνω απλώς τη δουλειά μου και μετά να σηκώνομαι και να φεύγω. Χωρίς έξτρα προθυμίες, ιδέες, υποστηρίξεις.

Μα γιατί δεν είμαι έτσι αγάπη. Δεν είμαι εσύ. Και δεν είμαι έτσι.

Το πακέτο μου, είναι συγκεκριμένο: είμαι πολύ ευαίσθητη και είμαι πολύ σκληρή. Είναι απλώς η σειρά με την οποία βγαίνουν αυτά τα συναισθήματα. Μην ξεχνιέσαι όμως.

Όταν μου ζητάς να δείξω κάτι άλλο από αυτό που θα με εκτονώσει, τότε είναι σα να μου ζητάς να γίνω κάποιος άλλος. No?

Είμαι αυτή που είμαι, ο δαίμονας, επειδή ακριβώς θα ξανάκανα το ίδιο πράγμα. Το ίδιο λάθος, την ίδια κίνηση στη σκακιέρα, το ίδιο νεύμα.

Όπως κι εσύ… δε θα μπορούσες να κάνεις αυτό που κάνω εγώ.

Σ’ευχαριστώ όμως. Περίμενε να δεις και το τέλος του έργου…

Πηγή εικόνας: felixklee.deviantart.com

Σε διάλεξα κάποτε

February 2nd, 2009

Με την ίδια ευκολία που σου λέω πως σε λατρεύω και δε θέλω να ζήσω μακριά σου, με την ίδια σου λέω να πας να γαμηθείς!

Με την ίδια ευκολία που τα άλλαξα όλα και τα έδωσα όλα για σένα, με την ίδια θέλω εγώ να είμαι καλά και σώα.

Με την ίδια ευκολία που θέλω να ακούσω την πρόταση μόνο και μόνο για να μου αποδείξεις με λέξεις ότι το πήρες απόφαση, με την ίδια θέλω την ελευθερία μου ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!

Ανατριχιαστικά εύκολο είναι.

Αγαπάς και νιώθεις για τον άλλο.

Πονάς και νιώθεις μόνο για σένα. Εστιάζοντας σε σένα. Ευτυχώς.

Είσαι καλά κι ευτυχισμένη και θες να θυσιάσεις τα δάχτυλά σου πάνω στα δικά του. Για να ζήσει εκείνος παραπάνω με τα δικά σου τα βραχιόλια.

Είσαι δυστυχισμένη και θλιμμένη και θες απλώς να θυμίσεις στον άλλο πως μπορείς και χωρίς αυτόν.

Ή μήπως στον εαυτό σου; Για να ξαναμπεί στα παπούτσια σου και να βαδίσεις; ΌΧΙ! στον άλλον θυμίζεις. ότι τον επέλεξες. Μην το ξεχνάς. Σε επέλεξα!

μνήμη – λήθη

Πηγή εικόνας: dougfdoug.deviantart.com

Πιωμένο παράπονο

February 1st, 2009

(Πηγή εικόνας: nzeman.deviantart.com)

Είμαι μεταξύ του να βγω, 4 η ώρα το πρωί, να πάρω το δίτροχο άλογό μου και να πάω Λυκαβηττό να ζαλιστώ, να ζηλέψω, να κοιτάξω μέσα στην πόλη και να πεθυμήσω… Και του να καθίσω στα αβγά μου, να καλοσωρίσω την απέραντη θλίψη μου και να γίνω στουπί στο τζιν. Κι όταν αυτό τελειώσει, στη ρακί.

Ξέρω πως θα με ρωτήσεις τι έγινε. Ή τι έγινε πάλι.

Έχει σημασία; Για το κουτσομπολιό την κάνουμε αυτή την κουβέντα;

Αν ήταν καταρράκτης θα έμενες στις λέξεις; Μέχρι να προλάβεις να την αρπάξεις θα είχες τσακιστεί. Όχι, ανάσες θα έπαιρνες. Κάτω θα κοιτούσες. Το σώμα σου θα κλείδωνες. Θα προετοίμαζες. Και μετά θα περίμενες να ανταμώσεις τις λέξεις για να συζητήσεις μαζί τους.

Εσύ έχεις χαθεί. Από κολλητοί, γίναμε σχεδόν γνωστοί. Εντάξει, είπαμε, μπλέξαμε και οι δυο με μαλάκες που ονοματίζουμε ως σχέση. Ε και; Εδώ δε μιλάμε καν στο τηλέφωνο. Χάνεις τη ζωή μου. Κι εγώ τη δική σου. Μόνο που ΕΓΩ δε θέλω να χάσω τη ζωή σου!

Είπαμε να κάνουμε παρέα. Να γίνουμε φίλες. Και τελικά η πανέμορφη, μεθυστική, θαμπή φούσκα έσκασε μπροστά στις μπότες μου. Σα ξένο σκατό.

Είπαμε να κάνουμε πράγματα μαζί. Να με αγαπήσεις. Να ανακατέψουμε τις ιδέες, τις γεύσεις, τις συνήθειες, τα εγώ μας.

Είναι αστείο, αλλά δε μοιάζεις να είσαι αυτός που λες.

Και δε νομίζω πως αξίζει να δακρύζω για σένα. Γιατί όταν σε φέρνω στο νου μου, δακρύζω.

Πηγή εικόνας: tpol.deviantart.com

Φωτιά κανείς;

January 29th, 2009

Αμφιβάλλω πλέον.

Ναι. Στο λέω ανοιχτά.

Αμφιβάλλω για σένα.

Για το πόσο σίγουρος είσαι. Πόσο εδώ είσαι.

Πόσο απόλυτα έχεις δώσει τη ζωή σου σε εμάς. Στο τώρα.

Νομίζω, ξέρεις, ότι προτιμάς να αδιαφορείς. Ή να διατηρείς το δικαίωμα του να αδιαφορείς.

Προτιμάς να μη με κατανοείς. Και το κάνεις με μια τόσο απολαυστική αγένεια πια.

Και δε γίνεται με όσα γίνονται. Κάτι πρέπει να είναι πάντα αναμμένο. Η ζωή μας. Και πρέπει να κάνεις πετάλι. Πάντα. Μέσα κι έξω από το νερό.

Ναι.

Η ζωή μας πρέπει να είναι πάντοτε αναμμένη.

Φωτιά κάποιος;

Πηγή εικόνας: nakos.deviantart.com

Είμαι δύο ή ένα?!. . .

January 18th, 2009

Κι εκεί που άρχισα να πείθω τον εαυτό μου ότι έβγαλα και το προτελευταίο αγκίστρι μου από πάνω σου, ο κύκλος ξανάκλεισε.

Το τελευταίο διάστημα σκεφτόμουν πως για πολύ καιρό ανάσαινα μαζί σου κι εσύ μαζί μου. Πως για πολύ καιρό ήμουν ό,τι ήσουν και ήσουν ό,τι ήμουν. Πως για πολύ καιρό δεν μπορούσα και δεν ήθελα να δω έξω από αυτό το γήινο, το ανθρώπινο κουτί. Μήτε κι εσύ.

Και το τελευταίο διάστημα άρχισα να μπορώ να σε αντικρίζω χωρίς να δακρύζω. Άρχισα να μπορώ να σε κοιτάζω χωρίς να σ’αγαπώ. Άρχισα να μπορώ να χορεύω χωρίς να πατώ πάνω στα δικά σου πέλματα.

Κάπου εκεί είπα να τραβήξω απότομα τη σύριγγα. Να κλείσω την κάνουλα με τα συναισθήματα τα ταλαίπωρα και ταλαιπωρημένα. Να βγάλω την καμένη μου σάρκα απ’τον λαμπτήρα.

Κάπου εδώ είπα να βουτήξω και πάλι στην ομιχλώδη νύστα του Μορφέα. Να τρυπώσω ξανά στους υφάλους. Τους ολότελα δικούς μου. Ψυχή είχα, ψυχή έχω.

Με πρόλαβες όμως. Με πρόλαβες κι αυτή τη φορά. Την ώρα που γυρνούσα το κλειδί κι άφηνα να γλιστρήσει η χειροπέδα από τα λέπια μου τα ωχρά, με πρόλαβες!

Με τράβηξες πάνω σου τα ξημερώματα. Κι έγλειψες την ψυχή μου. Είχες τόσους αιώνες να το κάνεις αυτό. Έτσι…

Και το απόγευμα χώθηκες μέσα μου τόσο φυσικά, με ανακούφιση και αποφασιστικότητα. Θύμισες νότα. Όπως νιώθει όταν πια φτάνει στο δικό της «όλο». Στο πεντάγραμμο.

Πού είμαι πάλι δεν ξέρω. Μόνο που αυτή η παραζάλη είναι γλυκιά και όμορφη σήμερα. Ελπίζω μόνο να κρατήσει. Όσο η σωστή νότα στη σωστή θέση. Στα πλήκτρα, στα δάχτυλα, στο μυαλό πάνω.

Τελικά ακόμη δεν έχω καταλάβει πώς κάποιοι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι γι’αυτά τα δεσμά. Ίσως απλώς εγώ να είμαι φτιαγμένη από άλλη στόφα. Ποιος ξέρει.

Πηγή εικόνας: sarachmet.deviantart.com

γιατί σε νοιάζει *?*

January 11th, 2009


echo.mp3 – ME!

Να σου πω μια ιστορία; Κοίτα τώρα τι με έκανες να σκεφτώ. Να θυμηθώ.

Τόσα χρόνια που έγραφα σε εφημερίδες και τόσες προσωπικές στήλες που γέμισα με ειδήσεις αλλά και απόψεις, ποτέ μου δε σκέφτηκα ότι με διαβάζει κάποιος. Όχι από υπεροψία. Έτσι απλώς. Δεν έκατσα να αναλογιστώ πως κάποιος πήγε στην τάδε σελίδα, με πήρε στα χέρια του και με έβαλε μες τα μάτια του.

Πόσο μάλλον πως κάποιος αγόρασε την εφημερίδα για μένα.

Ούτε κι όταν έκανα ραδιόφωνο πίστεψα ότι η φωνή μου πετούσε στον ίδιο χώρο με άλλους.

Γι’αυτό και η έκπληξή μου ήταν τεράστια όταν έλαβα τα πρώτα τηλεφωνήματα. Κάποιος εκεί έξω με τσάκωσε! Και ήταν πανέμορφα.

Και φυσικά, μετά από 2 χρόνια διάλειμμα στη δημοσιογραφία κι έναν χρόνο και κάτι που γέννησα την blogosfaira, δεν μπήκα στο περίγραμμα αυτής της σκέψης. Του να θαμπώσω τη ματαιοδοξία μου φυλλομετρώντας. Επισκέψεις, ίχνη από σχόλια και σάλια, τηλεφωνήματα ή δημοφιλίες.

Κι όμως, κάποιες φορές μέχρι σήμερα, έλαβα αποτυπώματα από πατημασιές. Κάποιος με αγάπησε, κάποιος με μίσησε, κάποιος με παρακολούθησε, κάποια με διάβασε πριν πάει για ύπνο, κάποια άλλη θέλησε να μάθει εγώ τι θα έκανα και κάποιος, μόλις χτες, με ευχαρίστησε που γράφω και για εκείνον.

Και τα κοιτάζω αυτά τα γραμματάκια στην οθόνη μου τώρα δα, Κωνσταντίνε, και είναι σα να τον χάιδεψα αυτό τον ιστό από ενέργεια και να μου επέστρεψε κι εκείνος το άγγιγμα.

Είναι τόσο μοναδικό, τόσο ιδιαίτερο, τόσο στιγμιαία απολαυστικό και σημαντικό το να υπάρχεις για κάποιον. Ακόμη, κι αν αυτός ο κάποιος είναι δημιούργημα της φαντασίας σου, η οποία απλώς βαρέθηκε να περιμένει την πραγματικότητα. Την ευκαιρία. Κι είπε να γίνει κατά φαντασίαν μοναδική!

// θέλω να σκάψω ένα μονοπάτι. θέλω να ρίξω εκεί μέσα τη φαντασία μου σα λαγωνικό. θέλω ξανά να γίνω κήπος γεμάτος σταλακτίτες. που κοιμούνται, που κρύβουν ζωή μέσα τους. που αντανακλούν το χρόνο ανάποδα.

να ξαναγίνω ζωή.

check //

Πηγή εικόνας: hanlim.deviantart.com

Χρόνια πολλά guys

January 1st, 2009

Όχιιιιι. Μα δε θέλω να φύγει αυτός ο χρόνος.

Το λατρεύω όταν οι χρονιές μου είναι γεμάτες. Όταν οι μέρες μου είναι πολυάσχολες. Και το 2008 είχε από όλα:

10 Μιάμιση μετακόμιση.

9  Έφτιαξα το δικό μου, επαγγελματικό site και είδα για πρώτη φορά ότι ίσως και να μπορώ τελικά να δουλέψω για μένα. Να κάνω αυτό που μου αρέσει και στο οποίο είμαι καλή και να μην το ξεφτιλίζω για κανένα μαλάκα εργοδότη.

8 Για 11 ολόκληρους μήνες έζησα στην κωλο-Ηλιούπολη, με τον άντρα.

7  Έφτιαξα το σπίτι στα Πατήσια και μετά από αρκετή ταλαιπωρία και καταπίεση έφτασα εδώ. Και το έκανα όσο πιο όμορφο μπορούσα να φανταστώ τούτο το σπιτικό.

6 Πήγα τις πρώτες μου διακοπές με τον άντρα και γνώρισα τους γονείς του, Χαλκιδική.

5 Έκανα για πρώτη φορά ένα τόσο μεγάλο ταξίδι με μηχανή: Αθήνα-Θεσσαλονίκη.

4 Ξεκίνησα να δουλεύω part-time σε ένα ωράριο γαμάτο.

3 Έγραψα όλα τα κείμενα για ένα site… ο πρώτος μου επίσημος, πελάτης.

2 Γιόρτασα για δεύτερη χρονιά τις γιορτές με το σύντροφό μου.

1 Αλλάζω!

00000οοοοο
Και ναι! Μπήκε ο νέος χρόνος. Να είναι γεμάτος αστέρια και λυχνάρια, νούφαρα και διαφανείς πένες.

Να είναι μια χρονιά για μένα, εύχομαι. Για σένα. Για εκείνους. Και για εμάς!

Και για εσάς; Να με θυμάστε, να μου έρχεστε και να βρισκόμαστε πιο συχνά για επιτραπέζια, αλκοόλ και καπνούς, συζητήσεις πάνω στο σύρμα.

Πηγή εικόνας: ritokas.deviantart.com

« Prev - Next »