blog +Ο- σφαιρα

demon June 5th, 2008

Ξενυχτώ φυλλομετρώντας φωτογραφίες. Άπειρες φωτογραφίες. Στιγμές που δεν κράτησαν. Στιγμές που απλώς πόζαραν στην ίδια τη στιγμή τους. Στιγμές που έκλεψαν την ομορφιά του κόσμου και την ντύθηκαν.

Κοιτάζω αμέτρητες φωτογραφίες. Παιδιών, ζώων, λουλουδιών, κτιρίων, παραθύρων, ήλιων, σύννεφων, τραπεζιών, ποτηριών, σταγόνων…

Τώρα τελευταία όλο και πιο συχνά κοιτάζω γύρω μου κι αντί να νιώσω πως δε με αφορά αυτό που συμβαίνει, όπως παλιότερα, αντί να αιστανθώ ότι δεν ανήκω εδώ, νιώθω απλώς πόσοι υπερβολικά πολλοί είμαστε εδώ πάνω. Πόσοι πραγματικά παράταιροι ζούμε και κλέβουμε οξυγόνο, χώρο, όνειρο.

Κοιτάζω όλη αυτή την κίνηση που σταματά στο φανάρι, στο δείπνο, στον ύπνο, στη γνωριμία και νιώθω μέσα και γύρω από όλα αυτά τα πρόσωπα, τα άσχημα, τα άγαρμπα, τα αγενή… μικρή.

Μικρή, γιατί είμαστε πολλοί γαμώτο.

Και μικρή γιατί σου αφήνω χώρο, να γεράσεις πρώτος. Να πεθάνεις πρώτος. Να σαπίσεις πρώτος. Μακριά από μένα. Για να μη μάθω ποτέ πώς μυρίζεις. Μου αρκεί που με περιβάλλεις. Και που δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’αυτό.

Είμαι μικρή. Πολύ μικρή. Κι αυτό με καταθλίβει και με συνθλίβει, όταν το ποτίζω και το σέβομαι.

Δεν έχω πρεμούρα να ζήσω πολύ. Ούτε και να κλέψω πολλά. Μα να καταλάβω θα το ήθελα. Και να με ανταμείψεις με σταγονίδια του ουράνιου τόξου, επίσης. Γιατί ανήκω στο παραμύθι κι έχω νότες πάμπολλες να θάψω σε κάθε σπιθαμή της γήινης μπάλας.

Κι όπως ο σκύλος κάνει με το ψωροκόκαλό του, έτσι κι εγώ, επιθυμώ, τούτες τις νότες τις χρυσαφένιες να τις ξαναβρώ σε άλλη ζωή. Για να έχω κι άλλη ζωή. Και να έχω κι άλλη μουσική.

Πηγή εικόνας: www.irosaggelos.gr

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(4)

demon May 25th, 2008

Βότσαλα καλογυαλισμένα σα ματάκια. Που πάνω τους ακουμπούν τα πλοκάμια του χρονογράφου.

Μαγική ράβδος γεμισμένη με άμμο. Αλάτι. Νερό. Όστρακα θλιμμένα και σάπια. Ρίζες ουράνιες, βέλη του ήλιου και θάλασσα της σελήνης.

Σέικερ. Shaker.

Κλείδωσε ό,τι σου είναι πολύτιμο. Μέχρι να ξεχάσεις τι είναι πολύτιμο πια για σένα. Ή μέχρι να βρεις εναλλακτικό χρώμα ψυχής. Μετά, αναζήτησε το ραβδί των παιδικών σου χρόνων. Τότε που έκρυβες μέσα σε τσέπες, τσαντάκια, κουτιά και συρτάρια τους θησαυρούς της φαντασίας σου: ένα ραβασάκι, κέρματα, το φτερό από εκείνο το παγώνι που σου είχε γυρίσει επιδεικτικά την πλάτη, ένα χαρτονόμισμα των 100 δραχμών, το γράμμα από το Βέλγιο όπου μετακόμισε στην 5η τάξη, το αυτοκόλλητο με τον Morten Harket των A-ha!

Κι αφού ξαναμπείς στο ξέφρενο βαγόνι χωρίς χειρόφρενο, με φιλμ διάφανα σαν τα μάτια σου, βάλε και πάλι το χέρι σου μέσα σου. Πιάσε σφιχτά την ψυχή σου, την παλιά. Καθάρισέ την, πλύνε την, φύσηξε δυνατά μέσα στα γρανάζια της και κοιμήσου μαζί. Θυμήσου μαζί της.

Θυμήσου τι είναι πολύτιμο για σένα.

Θυμήσου τι ήταν πολύτιμο για την ψυχή σου…

Πηγή εικόνας: packphour.wordpress.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(2)

demon May 22nd, 2008

Ο ήλιος είχε τις ντροπαλοσύνες του σήμερα το βραδάκι. Έλεγε «να δύσω, να μη δύσω, να δύσω τώρα ή αργότερα;».

Τον είδα να στέκει στα μισά της διαδρομής. Να έχει γίνει πορτοκαλής. Δεν ήξερα τι θα έκανε. Αλήθεια! Θα έπεφτε ή θα ανέβαινε ξανά εκεί πάνω. Στο κέντρο όλων.

Κάτι φαρδουλά χρυσογκρίζα σύννεφα, άδραξαν την ευκαιρία. Άρπαξαν τη σκάλα κι ανέβηκαν πιο πάνω από τον ήλιο. Καθίσαν στο στέμμα του κι αρχίσαν να παίζουν κρυφτό με την όρασή του.

«Μας βλέπεις; Δε μας βλέπεις!».

Πολλά αυτοκίνητα στις ράγες της γης. Υπερβολικά πολλά. Κι όλα μαζεμένα, εκνευρισμένα, έτοιμα να σκάσουν. Σα συγκρουόμενα ήταν.

Να μου πεις εσύ σκας πλάκα τώρα που γύρισες σπίτι σου. Ναι. Αλλά όση ώρα ήσουν έξω, κατά τις 8, να υπομένεις τις μαύρες ανάσες των αυτοκινήτων, καθόλου δε σου άρεσε. Ξέρω γω τι λέω!

Θα σου άρεσε κι εσένα φυσικά να δώσεις μια, να κρεμαστείς σαν τον Ταρζάν ή την Τζέιν –ό,τι προτιμάς- από τις φυλλωσιές του ταβανιού και να βρεθείς εκεί. Μακριά. Ψηλά. Στα ανοιχτά!

Φυσικά…

Πηγή εικόνας: www.coolchaser.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(0)

demon May 20th, 2008

Τρύπα το σαρκίο μου να δεις τι όνειρα κάνω όταν εσύ λείπεις.

Τρύπα και το στόμα μου να χύσω το μελάνι που ξοδεύω στις σελίδες των ματιών μου.

Φέρε μου λουλούδια. Λευκά, μπλε, πράσινα, πορτοκαλί, πορφυρά, λιλά και θανατηφόρα.

Ένα για την κάθε μία μέρα της εβδομάδας.

Λευκό για το ξεκίνημα. Και κατάμαυρο για τον τερματισμό.

Κι ενδιάμεσα χιλιάδες χαμόγελα. Παιδικά, αθόρυβα, ζουμερά.

Κρότος στο τίποτα. Κρότος στον ωκεανό. Τι να προκαλεί άραγε αυτό το κύμα που βλέπω εγώ στον ουρανό; Και τι γεύση να έχω άραγε όταν με τρυπήσεις με το μεγαλοπρεπές όστρακο του μονόκερου. Του δικού μου παραμυθιού…

Πηγή εικόνας: stungeonstudios.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(2)

demon May 8th, 2008

Έχω μπει σε μια σπηλιά, γεμάτη ιριδίζοντα χρώματα κι αντανακλάσεις του νερού πάνω στα πέτρινα τοιχώματα, και ψάχνω σπιθαμή προς σπιθαμή την επιφάνεια της γης. Ψάχνω για ανοίγματα, για θησαυρούς σκιερούς, για όνειρα, φως, ομορφιά.

Ψάχνω την παλάμη που θα μου φυσήξει σκόνη αγάπης κι ευτυχίας. Που θα εμφανίσει ένα χέρι έτοιμο να δώσει, να θυσιάσει, να κρατήσει, να ανεβάσει.

Ένα τρίχωμα ανθρώπινο, ζεστό, τρυφερό, λείο, χωρίς μυτερές παγίδες και ψευτιές, να με σκεπάσει.

Ένα χαμόγελο ζωντανό, συνδεδεμένο με την ψυχή, πορφυρό, να μου ανοίξει λέξεις.

Ένα σώμα ακέραιο, μεγάλο, στρόγγυλο, αντρικό, δοτικό, να γλείψει τα θνητά μου ψεγάδια και τις θεϊκές μου αισθήσεις.

Ένα μυαλό ακούραστο, διερευνητικό, ώριμο σαν πεταλούδα, που να φυσήξει την αντίληψή μου πιο πάνω. Που θα σκαρφαλώσει στο δείκτη, στο σκουπόξυλο, στην ουρά της ζωής και θα μας αφήσει να ταξιδέψουμε μαζί σε όλα τα πεντάγραμμα του πλανήτη, του αέρα, του οξυγόνου, του νερού, του ήλιου, των σχημάτων, των ιδεών. Μυστικές σκέψεις κλειδαμπαρωμένες. Σε ένα βυθό, σε ένα κατάφυτο λιβάδι, σε γαλακτώδεις επιφάνειες νεκρών κυμάτων.

Κίνηση τριγύρω, κίνηση μέσα ~

Πηγή εικόνας: www.esotericbox.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(2)

demon April 17th, 2008

(Πηγή εικόνας: travelblog.org)

Κατά τις 18, τι ώρα ήταν, βγήκα να περπατήσω. Να ξεμουδιάσω. Να αερίσω το κορμί μου και τους εφιάλτες του. Τις νεόδμητες ρωγμές του.

Κοίταξα το ταβάνι όπως πάντα και είδα ασπρουλιάρικο, μισοφαγωμένο και με μεγάλα κενά σα τρύπες, το φεγγάρι. «Κοίτα πόσο νωρίς ξεπρόβαλλε σήμερα η σελήνη», είπα στον άντρα.

Μάλλον βγήκε σεργιάνι νωρίς για να τσεκάρει τον ήλιο. Να δει αν τα κάνει όλα καλά, σωστά. Αν τα κάνει σαν τη μούρη του! Χα! Σκέψου αυτό που μόλις είπα. Αν ο ήλιος τα έκανε σαν τη μούρη του…

Αστείο δεν είναι;

Ονειρεύομαι με τα μάτια ορθάνοιχτα, με το σώμα όρθιο και τα μαλλιά χτενισμένα προς τα κάτω. Ίσια. Κατακόρυφα. Σούζα. Όπως στέκει η ψυχή μου χρόνια τώρα. Για όσο συνεχίζουν να χτυπάνε οι δείκτες του λεπτού, της ζωής μου.

Να πατήσω εκείνο το κυανό λαμπάκι που πετάγεται κάθε τόσο μπροστά στο μάτι μου; Να του δώσω μία, να το ζαλίσω; Να βουλιάξω τα δάχτυλά μου μέσα στο κουμπάκι αυτό, το θρασύ; Που αψηφά το νόμο του δυνατού; Του επικρατέστερου; Μηχανή Vs Άνθρωπος; Τι γίνεται εδώ;

Έτσι. Να χώσω μια κουμπιά εκεί πάνω, να σταματήσει ο σωλήνας να με ρουφά. Να σταματήσει κι η ψυχή μου να γεννά όνειρα που μετά, πρέπει να ζήσω. Πρέπει να χτίσω. Πρέπει να γκρεμίσω…

Να πατήσω το κουμπί που γράφει πάνω του «η ζωή μου» και να περάσω με συνοπτικές διαδικασίες στην επόμενη ενότητα!

Και πριν το ασανσέρ σταματήσει απότομα την ιλιγγιώδη του ταχύτητα, να γραπώσω πολύ γερά όμως εκείνο το φτερό. Το μακρύ, που μοιάζει με πένα. Το μαλακό, που μοιάζει με μαξιλάρι. Το μονόχρωμο που μοιάζει με φλας που αναβοσβήνει. Να το πάρω μαζί μου. Για να μου παίζει τα βράδια, σαν προτζέκτορας, τη ζωή μου. Από την ανάποδη. Και να με κοιμίζει!

Σε φιλώ. Καλή σου νύχτα. Κι όπως θα φεύγεις, περπάτα στις μύτες, γιατί κοιμάμαι ελαφριά. Μη σ’ακούσω και μέσα στο Μορφέα μου νομίσω πως η ψυχή μου έπιασε βυθό.

Καληνύχτα όμορφε. Καληνύχτα καλέ. Καληνύχτα χείλη μου ~

cartoucheonline.co.uk

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(6)

demon April 13th, 2008

Είδα πολλά σήμερα. Γέμισε το πράσινό μου μάτι εμπνεύσεις. Παπαρούνες, πετρόχτιστα σπίτια, χωριά γραφικά και όμορφα τακτοποιημένα, τρενάκια, απομεινάρια μνημείων, ραβασάκια αρχαίων, νεκρά μα και ζωντανή φύση, τον ήλιο να αναγεννάται μέσα από αναποφάσιστα σύννεφα.

Ξεκίνησα το ταξίδι μου προς τους Δελφούς με τη σκέψη και την απογοήτευση, πως η αγάπη δε φτάνει τελικά. Δυστυχώς.

Προτίμησα στην πορεία κι όσο το κοντέρ χτυπούσε 214, να σκέφτομαι τον κενό ήχο που κάνουν οι σκέψεις μου όταν χτυπάνε στα τοιχία της ψυχής μου και σαν αναγούλα, ανεβαίνουν ξανά πίσω στο κεφάλι μου για να με ενοχλήσουν.
Τον κενό ήχο παρά την πηγή του.

Έχει νυχτώσει πια.

Δεν έβρεξε. Μονάχα τέσσερις ψιχάλες ξεστράτισαν και καθίσαν στο τσουλούφι μου. Αυτό που κρύβεται κάτω από το κράνος όταν έχει τριγύρω ξένους και το πιάνουν οι ντροπές του.

Ούτε δάκρυσα σήμερα. Ούτε τα παράτησα. Τον περπάτησα ολόκληρο τον αρχαιολογικό χώρο, μέχρι πάνω-πάνω, το στάδιο.
Ούτε και σκέφτηκα για μια στιγμή ότι η σχέση μας έχει αλλάξει. ΠΑΛΙ. Προσωρινά. Ελπίζω. Νομίζω. Ναι.

Την έζησα τη μέρα σήμερα. Όλο αυτόν το στρόβιλο αδρεναλίνης, ταχύτητας, βόλτας, παρέας, συζήτησης δίπλα στο τζάκι στην Ταβέρνα του Μπάμπη (!) στα Λιβάδια. Ακόμη και την κουβέντα στο φτερό και την ιδέα που έπεσε για διακοπές μιας βδομάδας το καλοκαίρι με σας, με σκηνή, με μηχανές.

Το ρούφηξα το υψόμετρο επιτέλους. Κλείδωσα μαζί με το Ματάκι, σπίτι, τις έγνοιες και τις έννοιες «αγαπώ-διεκδικώ-εξωτερικεύω» και κίνησα για την Αράχωβα και τους Δελφούς.

Και πέρασα καλά. Μα τώρα γύρισα πίσω. Σπίτι. Σε σένα. Και κάθε που σε βλέπω αναρωτιέμαι γιατί, ρε πούστη μου, να μην αρκεί η γαμημένη η αγάπη. Και τώρα θα πάω να κάνω ένα παγωμένο ντους. Να βγάλω από πάνω μου τον ιδρώτα και την υγρασία. Και να κολλήσω σαν patch νικοτίνης τον Μορφέα και τα καλούδια που έχει να προσφέρει.

Θα μου πεις, ποιον κοροϊδεύεις; Ποιον, τι αποφεύγεις; Μάλλον κανέναν και τίποτα. Αλλά είμαι πολύ κουρασμένη και αλλού για να τσακωθώ πάλι μαζί σου. Να σε προκαλέσω και να απαιτήσω να συζητήσεις.

Go to hell and take this (me) with you.

(Πηγή εικόνας: www.realraptalk.com )

• Μέσα στο ταξίδι
• Comments(10)

demon March 6th, 2008

(Πηγή εικόνας: www.stegen.com)

Μ’αρέσει όταν ξεχνιούνται και κοιμούνται τα φώτα. Όταν μ’αφήνουν μόνη με τον εαυτό μου, χωρίς καθρέφτες και λαμπερά περάσματα…

- Πόσο μ’αρέσει όταν έχει blackout.
- «Εμένα πάλι καθόλου. Χωρίς ρεύμα δε γίνεται τίποτα!»
- Γκρινιάρικο στρουμφάκι. Μια και το ‘πες… Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς οι δυο χωρίς ρεύμα, μέσα στο σπίτι;
- «Τίποτα;»
- Τίποτα?!!! α) sex.
- «Αυτό εννοείται!»
- Ναι. Εννοείται τόσο, που έχουμε να κάνουμε sex από…
- «Μωρό! Κόφτω!»
- Γιατί; Από χτες το βράδυ σκόπευα να πω. Θα σε γράψω στην blogosfaira!
- «Κι αυτό τώρα τι είναι; Απειλή;»
- Ναι, γιατί δεν πιάνει; Λοιπόν τι άλλο μπορούμε να κάνουμε λες;
- «Τίποτα. Μόνο αυτό».
- Τι λες… α) sex, μπου) να μιλήσουμε! (ενθουσιασμένη εγώ)
- «Είναι υποχρεωτικό αυτό; Α, αυτό μπορείς να το βάλεις στην blogosfaira!»
- Εξυπνάκια.

~

Κατά τις 17:15 σβήσαν όλα τα φώτα. Ακόμη και το φως της δύσης. Μη ξέροντας τι να κάνουμε μέσα -τόσο καλά-, κι αφού θεωρήσαμε κακή ιδέα το να κάνουμε sex, ιδρωμένοι ακόμα από την πρωινή μας βόλτα, αποφασίσαμε να ξαναβγούμε και να ξαναπερπατήσουμε! Ω ναι.

Δεύτερος γύρος!

Εγώ πάλι γιατί θεωρώ ότι αυτή η συσκότιση μας ενώνει με έναν μυστηριακό τρόπο; Θα ‘θελα ε; Ναι.

Θα ‘θελα να βγούμε έστω και λιγάκι, έστω και με τη «λάθος» αφορμή από τη μαλακία της ατομικότητας. Για κοίτα λιγάκι έξω από αυτή την πόρτα. Τη βαριά, παλιά, σιδερένια.

Περπατήσαμε από στενά και δρομάκια, μονοκατοικίες με απίθανες σιδερένιες, βαριές, αχνοφώτιστες πόρτες με πανέμορφα βιτρό, μέσα από πάρκα και σταθμευμένα αυτοκίνητα. Μέσα στη σκοτεινιά. Ήταν απόγευμα κι όμως ήταν νύχτα. Και σκεφτόμουν πως όλοι το ίδιο πράγμα έκαναν εκείνη τη στιγμή. Άναβαν κεριά, έψαχναν για σπίρτα, φακούς, αναπτήρες. Κοιτούσαν έξω από τα παράθυρά τους στο απέναντι πεζοδρόμιο να δουν. Ούτε ο άλλος έχει φως;

Είδες;

Αν είχαμε μείνει μέσα και είχαμε κάνει sex, θα μας έπαιρνε μετά ανύποπτα, ξεθεωμένα ο ύπνος και θα ανοίγαμε τα μάτια μας όταν πια θα είχε έρθει το φως…

Πηγή εικόνας: absolumentfemmes.com

• Bubbles
• Comments(4)

demon March 3rd, 2008

… κινήσαμε 7 καβλωμένοι καβαλάρηδες προς την άγρια, αφιλόξενη και χαλικοστρωμένη νότια Εύβοια…

Εμ, δηλαδή δε μας φταίει σε τίποτα η διαδρομή ή οι δρόμοι, αλλά το γεγονός ότι στρίψαμε λάθος, με αποτέλεσμα να περάσουμε μέσα από χαλικόδρομους. Και οι μηχανές που είχαμε, πλην του «καραβιού», του V-Strom, δεν πηγαίνουν φυσικά!

Αλλά ας συστήσω τους συμμετέχοντες σε αυτό το ride και μετά θα σας τα πω όλα! Τα τραγελαφικά, μπερδευτικά, αστεία κι ευχάριστα που πάντα υπάρχουν σε ένα ολοκληρωμένο, αγουροξυπνημένο, γεμάτο κέφι ταξίδι.
Ο Γιώργος και η Χριστίνα μπροστάρηδες μια και υποτίθεται ήξεραν καλύτερα από όλους τη διαδρομή, αφού την έκαναν ξανά πρόσφατα, με ένα V-Strom 1000άρι. Ο Γιώργος και η Μαρία με ένα κατακίτρινο FZX 750. Η Χρύσα, θεά, με ένα GSXR 1000άρι κι εγώ με τον άντρα, με το Fazerάκι μας. Α, και στο δρόμο τσιμπήσαμε τον Alex με την Elizabeth πάνω σε μια BMW GS 1200.
(νομίζω ότι λείαν συντόμως όλοι μας θα αναβαθμιστούμε σε χιλιάρικα!)

Ξυπνήσαμε νωρίς. Αρκεί αυτό. Είχαμε δώσει ραντεβού στα «Everest» του Μαραθώνα για τον πρώτο καφέ. Όχι, εγώ δεν πίνω καφέ! Yuck.

Προορισμός η Αγία Μαρίνα, από όπου θα παίρναμε την παντόφλα να περάσουμε απέναντι, στα Νέα Στύρα. Ε, τα γνωστά. Η ταμπελίτσα ήταν μια σταλιά, καρφωμένη σε ένα δεντράκι κι έτσι οι ξέγνοιαστοι καβαλάρηδες τη χάσαμε. Όχι για πολύ, ευτυχώς, μια και πέσαμε πάνω στον αρχαιολογικό χώρο του Ραμνούντα, που ήταν κλειστός Κυριακάτικα κι έτσι δεχτήκαμε οδηγίες από τα ναυτάκια στη βάση του Πολεμικού Ναυτικού. (την επόμενη φορά θα πάμε κατευθείαν Ραφήνα!)

Φτάσαμε Αγία Μαρίνα. Στο πλοιάριο το τι γλαροπούλι, ουρανό, αφρό και σύννεφα τράβηξα, δε λέγεται. Τουρίστρια έγινα. Μετά από 45 λεπτά ήμασταν στα Νέα Στύρα. Μια χαρά. Εδώ ξεκινούσε ουσιαστικά το ride, η εκδρομή, η βόλτα μας με τα μηχανάκια.

Προορισμός: η Κάρυστος. Μια λάθος στροφή, αντί να μας βγάλει/βάλει σε ασφαλτοστρωμένο δρόμο, μας πήγε σε κάτι φαρδείς χωματόδρομους γεμάτους χαλίκια και σφήκες. Εγώ δε γεύτηκα τίποτα πάντως, οι άλλοι έριξαν σύρμα.
Κι αφού εκνευριστήκαμε και πάλι, βγήκαμε σε κανονικό δρόμο, γκαζώσαμε και φτάσαμε με τις απαραίτητες εναλλαγές θέσεων και τα ψιλο-προσπεράσματα στην Κάρυστο.

Περπατήσαμε λιγάκι, βγάλαμε αναμνηστικές φωτογραφίες (!), φάγαμε μεζέδες και θαλασσινά και ξεκινήσαμε για Μαρμάρι. Σιγά μην γυρνούσαμε από τον ίδιο δρόμο με όλους τους οδηγούς πλην του V-Strom να τρέμουν. Κι εμένα, τα χαλίκια είναι από τα χειρότερά μου.

Πάνω στον ενθουσιασμό μας, χάσαμε εκείνη τη στενή, μπλε γέφυρα στ’αριστερά, για το πορθμείο. Καταφέραμε όμως να μείνουμε στην περιοχή, το αντιληφθήκαμε εγκαίρως, γυρίσαμε και σε λίγο είμασταν Μαρμάρι. Σε μια ωρίτσα είμασταν Ραφήνα κι από κει Ηλιούπολη.

Όμορφα ήταν και κατά την εν πλω επιστροφή. Ήπιαμε και τα ούζα που «κλέψαμε» από το ταβερνείο στα πλαστικά ποτηράκια, χαρήκαμε δύση ηλίου και κουβεντούλα για το πώς δύο από την παρέα, μια φορά αντί για Κάρυστο βρέθηκαν Κύμη.

Ε-περάσαμ’ όμορφα, όμορφα, όμορφα…

• Μέσα στο ταξίδι
• Comments(20)

demon March 2nd, 2008

Πήγα σινεμά.

Μετά από αρκετό καιρό αποχής, ξαναπήγα σινεμά. Χωρίς τον άντρα. Ναι, αυτό είναι είδηση, διότι αν πηγαίναμε μαζί θα βλέπαμε ή sci-fi ή splatter είτε αποδεδειγμένη μαλακία. Ποιότητα καμία, διότι η ποιότητα είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την κουλτούρα, στο μυαλό του άντρα.

Αγάπη, πάμε να δούμε Burton; «Το μιούζικαλ είναι τελείως gay». Ναι, έχει ένα θέμα με τους ομοφυλόφιλους και με ό,τι θεωρεί πως κάνουν ή αρέσει στους γκέι…

Μωρό πάμε στο ισπανικό «Το ορφανοτροφείο»; Έλα, είναι θρίλερ. Το δόλωμα! “Ισπανικά; Τα σιχαίνομαι!” Ώρες-ώρες, αυτός ο άνθρωπος μου θυμίζει στριμμένο στρουμφάκι.

Αυτά τα δύο με καίει να δω αυτό το διάστημα… και πολλά ακόμη, υποθέτω, διότι έχει καλές ταινίες. Αλλά όταν τα πάρω πρέφα, θα είναι πλέον πολύ αργά και θα πρέπει να τα απολαύσω σε dvd, κοινώς σε… ιδιωτική προβολή του… ενός ατόμου. Βρε να μην μπορούμε να πάμε σινεμά με τον άντρα; Ούτε θέατρο, φυσικά. Απέξω, μπορεί και να περάσει. Αρκεί να μη συνειδητοποιήσει τι είναι μέσα. Τελείως άτεχνος άνθρωπος.

Τελοσπάντων, σήμερα η αφεντιά μου έκανε πολλά και διάφορα. Όλη μέρα έξω ήμουν. Μάζευα ήλιο…

Φωτογράφισα γάτες. Πολλές γάτες. Φωτογράφισα και πρασινάδες. Πολύχρωμες πρασινάδες!

Το μεσημεράκι αργά πήγα για φαγητό. Και το απόγευμα στον «Δαναό»: Είδα την «Άκρη του ουρανού», ένα γερμανο-τουρκικό κοινωνικό δράμα. Τώρα που βλέπω την αφίσα, είναι τόσο κρίμα κι άδικο που “ξέχασαν” τη Χάνα Σιγκούλα. Pass auf dich auf… Να προσέχεις τον εαυτό σου. Πολύ-πολύ συμπαθητική ταινία, ειδικά το τελευταίο της κομμάτι. Και ένα έντονα πολιτικό σχόλιο, κατ’εμέ, που συνήθως δεν τα «πιάνω» αυτά!

Φεύγοντας, πήρα το μετρό από την Πανόρμου. Όχι, αυτή τη φορά δεν μπερδεύτηκα. Και πρώτη φορά στις ελάχιστες που χρησιμοποιώ Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, που πρόσεξα τούτο: την ώρα που πλησιάζει ο συρμός ανάβουν στο διάδρομο ενσωματωμένα σποτάκια, ενώ την ώρα που το όχημα ετοιμάζεται να σταματήσει μπροστά σου, τα φωτάκια αναβοσβήνουν.

Κάνουμε πάρτι στο μετρό;

• Bubbles
• Comments(42)