Κοιμήσου βαθιά!
demon June 2nd, 2008
-Μια χαρά! Μόλις βγήκες από το ντους, ξάπλωσες. Σε λίγο θα αρχίσεις να ροχαλίζεις…
-«Τι θα έπρεπε να είχα κάνει δηλαδή;».
-Fuck… me? Κονίτσουα.
-
-
Πηγή εικόνας: benimalanimuleyn.spaces.live.com/
Ρυτιδιασμένη σκέψη
demon May 31st, 2008
Μετράω 9 παράθυρα. Δύο διπλά και 5 μονά.
Καθρεφτίζουν τη νύχτα, αλλά και τα βογγητά μέσα τους.
Βογγητά πάθους, βογγητά βίας, βογγητά πόνου, βογγητά αμέλειας.
Εσύ πονάς, επειδή δε σε γαμάει.
Εσύ πονάς, διότι τα χέρια αντί να ψαχουλεύουν πάνω σου, μέσα σου, έρωτα απέραντο, γίνονται μαστίγια κι αφήνουν λεκέδες.
Εσύ πονάς, γιατί ξέρεις αλλά δεν μπορείς να μιλήσεις. Ξέρεις όμως!
Εσύ πάλι πονάς, επειδή δε σ’αγαπάει πια και στο δείχνει.
Ποιο παράθυρο θα ανοίξεις; Απόψε γίνεται παιχνίδι στη γειτονιά κι αραδιάζονται όλα μπρος στα μάτια σου.
Ειλικρινά τώρα. Αν σου δινόταν η «ευκαιρία» να διαλέξεις ένα παραθύρι… Αν έπρεπε φεύγοντας να πάρεις κάποιο μαζί σου. ΠΟΙΟ ΘΑ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ?
~
ε?!
Πηγή εικόνας: heyjules.wordpress.com
Είμαι άδεια
demon May 17th, 2008
Δεν μπορώ να αιστανθώ τίποτα.
Τα χέρια μου κρέμονται στα μπράτσα της πολυθρόνας. Το στομάχι μου, φουσκωμένο, πετιέται τρανό έξω. Το κεφάλι μου κρέμεται σα νεκρό κρανίο. Και πάνω στα βλέφαρά μου νιώθω να έχουν προσγειωθεί δυο σακιά με άμμο.
Τα μάτια, λες υπνωτισμένα, δεν κοιτάζουν. Καρφώνουν. Απλανώς…
Πρέπει να νιώσω ξανά κάτι. Κρύο; Επιθυμία; Θυμό; Έρωτα;
Πήρα τη μηχανή κι οδήγησα. Κάπου στην αρχή της διαδρομής, βρήκα ένα δάκρυ πάνω στο αριστερό μου μάγουλο. Κοίταξα το ταχύμετρο: 38. Με 38 αποκλείεται να γεννήθηκε δάκρυ.
Ανέβηκα πάνω στο λόφο. Και μύρισα όλη την πόλη. Με την ομίχλη και την υγρασία της και απόψε. Με τις γιορτινές, λαμπυρίζουσες γραμμές της να σκιαγραφούν δρόμους και λεωφόρους. Και μακριά, στη θάλασσα, ένα φάρο να βαστά τη μοναξιά του νερού.
«Μη σταματήσεις ποτέ να οδηγείς μηχανή» ψιθύρισα.
«Μη σταματήσεις ποτέ να καβαλάς μαζί μου»… αποκρίθηκες.
Πηγή εικόνας: www.coolchaser.com
Μια Ελλάδα, παράνοια
demon May 2nd, 2008
Μια κυρία έκανε με μεγάλες, ατσούμπαλες κινήσεις, το σταυρό της, στη θέση του συνοδηγού.
Χαράματα πια, ένας μεσήλικας είχε μπει σε παρτέρι του δήμου Ηλιούπολης, κι έκοβε λουλούδια. Τριαντάφυλλα νομίζω. Για να τα προσφέρει στην καλή του;
Στην πλατεία Ανεξαρτησίας ένας νεαρός είχε καθίσει στο πεζοδρόμιο, περασμένα μεσάνυχτα, είχε σηκώσει το μπατζάκι του και κρατούσε σφιχτά το πόδι του. Πονούσε. Ναι, ήταν ευδιάκριτο. Το μηχανάκι του γερμένο στην άσφαλτο. Καταλάβαινες τι είχε γίνει. Πάνω-κάτω.
Στο σοκάκι που έσφυζε από κόσμο, σε ένα τελείως πολυπολιτισμικό σκηνικό, ο νεαρός με το πράσινο, emo alike τσουλούφι, γύρισε προς την παρέα του και με στεντόρεια φωνή έκραξε: «μα γιατί όλοι οι μαλάκες, είναι με μια μηχανή στο χέρι;».
Στα τραπέζια τριγύρω, σε πλατείες και στενά, πεινασμένοι σε βαθμό ανησυχητικό, Ελληνάρες χτυπούσαν πότε τα μαχαιροπίρουνα, πότε τη σιαγόνα, πότε τα δόντια, πότε τη γλώσσα τους. Παμφάγα… που κροταλίζουν.
Στον παραλιακό φαρδύ πεζοδρόμιο, αλλοδαποί και αρτίστικοι τύποι με πραμάτεια και τραβηγμένα χαρακτηριστικά από την ανάγκη, σχεδόν παρακαλούσαν τους περαστικούς να αγοράσουν. Η τιμή συζητήσιμη. Εντάξει, σου φαίνεται ακριβό. Πόσα δίνεις πες μου!!!
Στις βάρκες, συνωστισμένοι τουρίστες και ζευγαράκια έδιναν 4 Ευρώ για να πάνε μέχρι το Μπούρτζι (στο Ναύπλιο). Και να γυρίσουν φυσικά. Η ταμπελίτσα στην πλώρη ήταν σαφής: «4 Ευρώ ΜΕ επιστροφή». Δηλαδή κολυμπώντας θα γυρνούσαν οι ερωτευμένοι;
Και τώρα, μέρα-μεσημέρι, σπίτι πια, βλέπω τον απέναντι τρελάρα να κάνει καντάδα στο σκύλο του! Ναι, αυτό το σκυλί θέλει ειδική μεταχείριση, καθώς φαίνεται. Κάθε μέρα, ίδια ώρα, κόβει βόλτα στη βεράντα της απέναντι πολυκατοικίας και γρυλλίζει προς κάθε κατεύθυνση. Ε, προφανώς λάλησε και ο ιδιοκτήτης του. Έχει βγει τώρα στη βεράντα, φορώντας μια πλουμιστή ρόμπα, και τραγουδά κοιτώντας το σκύλο του. Ωραίο ζευγάρι.
Πάρε κόσμε. Όλα τα έχουμε. Ό,τι χρειάζεται για να κάνουμε τους άλλους να γελάνε. Ό,τι χρειάζεται για να νομίζουμε πως δεν είμαστε τριτοκοσμικοί. Ό,τι χρειάζεται για να διασκεδάζουμε κι εμείς οι ίδιοι, τους εαυτούς μας. Για να μην πεθάνουμε μίζεροι, δυστυχείς, στερημένοι. Μια Ελλάδα, παράνοια.
Cheers…
Μου χρωστάς μια παρτίδα… SEX
demon April 27th, 2008
Σ’αγαπωωωωωωωωωωωωωω
(αυτό δεν το έγραψα εγώ, ο άντρας το έγραψε καθώς περνούσε μπροστά από το πληκτρολόγιό μου. Ε, είπα να το κρατήσω για να το θυμάμαι κάποτε.)…
Αντί να πίνω εγώ κρασί, στις 4 το πρωί κι εσύ να έχεις πέσει με τα μούτρα στην τούρτα με σοκολάτα και φράουλες που έφτιαξα, λέω να γαμηθούμε. Θα ήθελα ρε παιδί μου τώρα, αντί να μαλακιζόμαστε αγρίως, ξέχωρα, να σε πηδάω. Να με χουφτώνεις. Να είμαστε στο κρεβάτι μας και να πονάμε ο ένας τον άλλο, μόνο με το στόμα!
Νομίζω ότι αυτή την παρτίδα μου τη χρωστάς BIG TIME! Εδώ και πολύ καιρό.
Έτσι, να με λαχταρήσεις ολόκληρη ξανά και να μη με αφήσεις. Ποτέ και για κανένα λόγο.
Να ποθήσεις τον γυναικείο ερωτισμό μου, την κάβλα μου την ώρα που χύνω, την έκρηξη που βγάζω όταν σπαρταράω μέσα στα χέρια σου.
Όταν σπαρταρούσα…
Pst, αγοράκι! Μου χρωστάς μια γερή παρτίδα SEX. Γύρνα!
~
(και για όσους μετράνε, για να μη χάσουν το event των προσωπικών βεγγαλικών: 4 και σήμερα)
Πηγή εικόνας: www.deviantart.com
σε… 53 λεπτά
demon April 17th, 2008
Είχαμε επέτειο σήμερα.
Για την ακρίβεια ακόμη έχουμε… Είναι 23:07 τώρα, οπότε για τα επόμενα 53 λεπτά μπορείς να μας ευχηθείς, να χαμογελάσεις φαρδιά και, έστω, για το τρυφερό, ανόητο και παιχνιδιάρικο του πράγματος, να πεις δυνατά πόσο μ’αγαπάς!
Το άφησα όλη μέρα, όπως μου είχες πει σε ανύποπτο χρόνο. Το άφησα και δε σου είπα τίποτα. Δε μας ευχήθηκα ούτε καν χτες, όταν είχαν περάσει ελάχιστα λεπτά μετά τα μεσάνυχτα και η ημερομηνία είχε αλλάξει. Χαζομαρούλες των ερωτευμένων.
Το άφησα λοιπόν για σένα σήμερα. Να μη στο χαλάσω. Να σε δω να το θυμάσαι, να λάμπουν τα ματάκια σου, να με πλησιάζεις πονηρά, να σκύβεις στο αυτί μου και να μου ψιθυρίζεις σχεδόν παθιασμένα: “Χρόνια πολλά μωρό μου”.
Αλλά που…
Και τώρα βράζω. ΦΥΣΙΚΑ!
Κι αναρωτιέμαι. Να περιμένω άλλα 53 λεπτά και να σε βρίσω; Να σου δείξω πόσο με πείραξε που δε θυμήθηκες αυτή την ημερομηνία; Τη δική μας ημερομηνία. Μόνο και μόνο για να σε δω να χαμογελάς φαρδιά-πλατιά και να εύχεσαι με ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη! Ή να το αφήσω να πάει; Να μείνω να κοχλάζω μονάχη;
ε?
(Πηγή εικόνας: products-of-love-and-chaos.blogspot.com)
to be continued…
For old time’S sake…
demon April 12th, 2008
Κάποτε, θυμάμαι, δάκρυζα καμιά φορά μετά τον έρωτα. Μεγάλη η ένταση. Μεγάλη η ανακούφιση. Και η ενοχή, ότι αυτός που είναι ξαπλωμένος δίπλα μου δεν είναι παρά εραστής μου.
Τώρα, έχω αποκτήσει σύντροφο. Και το σώμα που ξαπλώνει δίπλα μου, πάνω μου, μέσα, το γνωρίζω. Και δεν κλαίω πια. Μήτε από ενοχή, μήτε από ένταση. Ούτε από ανακούφιση όμως κλαίω.
Και τελικά, το έχω αποθυμήσει αυτό το δάκρυ. Τα μάτια να σφίγγουν, ένα πνιχτός λυγμός να βγαίνει μόλις η πλάτη μου γυρίσει κι εγώ να μην είμαι εκεί, ξαφνικά. Να χαίρομαι και να στεναχωριέμαι συνάμα.
Θέλω να ξαναδακρύσω γι’αυτό το λόγο. Κι όχι για λάθος λόγους.
Δεν το μπορώ άλλο αυτό το ευσυγκίνητο που μου βγαίνει. Το ορμονικό. Το γυναικείο. Το τελείως ανόητο αυτό δάκρυ. Τσάμπα βγαίνει. Τσάμπα κυλά. Ανούσια τελείως. Ίσα-ίσα, για να στάξει η ψυχή μου το δηλητήριο του φύλου μου.
Ε λοιπόν θέλω να κάνω έρωτα και να δακρύσω μετά. Μονάχα ένα δάκρυ. Και μονάχα πάνω από ένα αντρικό σώμα. Έτσι. Από ανακούφιση. Για να βγάλει μια μεγάλη ανάσα κι αυτή η ρημάδα η ψυχή μου, η μαδημένη.
(Προσφέρει το σώμα του κανείς; )
Πηγή εικόνας: profile.myspace..com
Από 40 κύματα!
demon April 8th, 2008
Ο Lockheart μου πάσαρε ένα σεντόνι… μούρλια. Σαράντα ολόκληρες ερωτήσεις ό,τι πρέπει. Τι είπα για το προηγούμενο παιχνίδι; Ότι ήταν ανάκριση. Τι είναι 19 χαστούκια μπροστά σε 40. Ε?! Λες και το ‘ξερα. Εμμένω όμως: εμένα οι ερωτήσεις μ’αρέσουν. Τρελαίνομαι για την ακρίβεια. Μην το ξεφτιλίσουμε όμως τελείως παιδιά, ok; Για να δούμε τι με ρωτάς εσύ.
1. Όνομα: Δαίμων
2. Γενέθλια: Πρωτομαγιά. Στην κόλαση δεν έχουμε έτη. Αλλιώς ο χρόνος θα κυλούσε δυσβάσταχτα αργά… (να λείπουν τα σχόλια)
3. Ζώδιο: Ταύρος, τι άλλο;
4. Χρώμα μαλλιών: Καστανόξανθα
5. Χρώμα ματιών: Πράσινα!
6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ; Ω ναι!
7. Αγαπημένα είδη μουσικής: Κλασική, κέλτικα, jazz, blues, metal, rock, electro, trance, gothic.
8. Αγαπημένος χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων: Τεν-Τεν!
9. Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά? Η Terry στον Καναδά
10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: Υπάρχω!
11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: Τα δύο δαχτυλίδια που φοράω σε αντίχειρα και δείκτη στο δεξί χέρι, κραγιόνι και την ψυχή μου. Όλα αυτά μαζί, ναι : )
12. Τί έχεις στον τοίχο σου? Τη γύμνια του. Ποτέ δε μου άρεσαν οι πίνακες ή τα πόστερ. Κάποτε όμως, πού θα μου πάει, στο δικό μου σπίτι, θα βάψω όλους τους τοίχους αναλόγως με τα δωμάτια. Το έχω ήδη σκεφτεί. Η κρεβατοκάμαρα θα είναι μπλε σκούρα, στο χρώμα του βυθού. Η κουζίνα κροκί. Το μπάνιο καταπράσινο. Το σαλόνι μοβ και το γραφείο πορτοκαλί. Πως σου φαίνεται;
13. Τι έχεις κάτω απ’ το κρεβάτι σου? Τα παιχνίδια μου : )
14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τι θα έκανες? Θα ήμουν σίγουρη ότι κάτι έκανε ΠΑΛΙ το Ματάκι… Και αμέσως θα απευθυνόμουν στον άντρα: «Αγάπη…».
15. Αγαπημένος αριθμός: 3
16. Αγαπημένο όνομα: Σελήνη, Ορφέας, Χλόη, Απόλλωνας.
17. Τα χόμπι σου: Έχω απόλυτη ανάγκη τη Μουσική, την Ταχύτητα, τη Σκέψη, το sex, τον Αέρα, την αγκαλιά, τα χάδια. Από κει και πέρα, γουστάρω τα ξενύχτια (it shows, hah?), το σκοτάδι, το κρασί, τις μηχανές, το θέατρο, το χορό, το χοροθέατρο, τη φωτογραφία, τις συζητήσεις, τα ταξίδια, τους άντρες, τα γλυκά.
18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα? Σ’ένα βουνό, έξω από ένα ξύλινο καταφύγιο με σοφίτα, αγκαλιά με τον άντρα, να κοιτάζουμε κάτω και πέρα τη θάλασσα και τον άπειρο ορίζοντα. Να φυσά και να μ’έχει αγκαλιάσει από πίσω.
19. Μια ευχή για το μέλλον: Ευτυχία.
20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες? Στο Μεσαίωνα και στην εποχή της jazz.
21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: Που να φας τη γλώσσα σου! Το μεγάλο πορτοφόλι με όλα τα χαρτιά μου: μηχανής, ταυτότητα, άδεια κλπ..
22. Αγαπημένο λουλούδι: Μπλε ρόδο και τελικά, και ορχιδέα.
23. Αγαπημένη σειρά: CSI, House MD, Murder she wrote…
24. Αγαπημένη ταινία: Πίτερ Παν!
25. Αγαπημένο τραγούδι: “Cry me a river” Ella Fitzgerald, “Age of love” The age of love, “Piano in the dark” Brenda Russell, “It’s the fear” Within Temptation, “Valentine” και “China in your hand” T’PAU, “Outlaw blues” Pat Benatar, “Deep” Anathema, “Oceans of time” Axel Rudi Pell, “Don’t know what you got til it’s gone” Cinderella κι άλλα τόσα.
26. Aγαπημένο βιβλίο: «Ο στρατηγός μες το λαβύρινθό του» και «Δώδεκα διηγήματα περιπλανώμενα» του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες.
27. Αγαπημένο ζώο: Γάτα, πούμα.
28. Αγαπημένο ρούχο: Φανελάκια και σουτιέν.
29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: Άντζελα Μπάσετ, Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Όλια Λαζαρίδου, Πίτερ Ουστίνοφ…
30. Αγαπημένο χρώμα: Πράσινο, μπλε, πετρόλ
31. Αγαπημένο φαγητό: Pizza, πατάτες τηγανιτές, Mexican food
32. Με ποιον χαρακτήρα cartoon ταυτίζεσαι: Τώρα εδώ γιατί δυσκολεύομαι;
33. Κακή συνήθεια: Μέχρι πριν ενάμιση χρόνο το κάπνισμα, πλέον… το ότι πίνω να πω; Ότι ξενυχτάω; Ότι βρίζω; Λέω πολλές για να ‘μαι μέσα! Ο άντρας θα έλεγε τα νεύρα μου, ντε φάκτο: )
34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: Αντίληψη, φαντασία, μουσικότητα, το ότι ψάχνομαι και πειραματίζομαι σα μικρό παιδί.
35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: Η οκνηρία και η αυτοκαταστροφή μου. Ορίστε το είπα!
36. Συνηθισμένη ατάκα: Ρε πούστη μου…
37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Μουσικός έγινα. Ονειρεύτηκα να «γίνω» τραγουδίστρια αλλά δεν έφυγα ποτέ, όταν μου δόθηκαν 2 ευκαιρίες. Οπότε, αυτή είναι και η κατάρα μου.
38. Μεγαλύτερος φόβος: Φοβάμαι τα φίδια, αλλά δεν έχω φοβία με αυτά.
39. Η καλύτερη pizza: Margharita εννοείται.
40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι…: Συντροφιά αλλά και διαστροφή στη φύση τους: πάω στοίχημα ότι το Ματάκι θα ήθελε τώρα να είναι έξω και να κυνηγάει ποντίκια και πουλιά, από το να κάθεται κουλουριασμένη στα πόδια μου! Είναι μικρή ακόμη, θα μάθει!
Καλώ τόσο μαζοχιστικά κι όμως με μεγάλη περιέργεια να περάσουν κι αυτοί από 40 κύματα, τους: Μαλινάκι, Τρελή κι αλλοπαρμένη, Vassia, roadartist, πριγκιπέσσα, Χάρη και Κωστή.
Μ’αρέσουν οι πολλές ερωτήσεις. Εσένα;
demon April 7th, 2008
Το Όνειρο με έβαλε κάτω κι άρχισε την ανάκριση τρίτου βαθμού και μάλιστα χωρίς προβολέα. Έτσι, στο σκοτάδι, κάτω από το νερό και το σύμπαν, βάλθηκε να μάθει. Μ’αρέσουν οι ερωτήσεις, οπότε έπαιξα. Τι με ρωτάς;
1. Γιατί κλαις; Γιατί είμαι μόνη εκεί ψηλά κι όλα τα άλλα, απλώς μια δίνη που με περιβάλλει, σα γρασίδι.
2. Γιατί δεν κλαις; Για το πράσινο μάτι μου κι αυτό που βλέπει.
3. Που είναι ο βάλτος; Οέο; … Κάτω από το πατάκι στην εξώπορτά σου.
4. Ποιός και πού είναι ο δεσμοφύλακας. Στη σοφίτα τη σκονισμένη, την αραχνιασμένη, εκείνη που φοβάσαι τόσο ενώ θες και να την νεβείς για να παίξεις; Ε, εκεί τα λαμπιόνια που ακούς να ανάβουν κάθε βράδυ, στολίζουν το λαιμό του φύλακά σου.
5. Που συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο; Στα ξυπνητά μου όνειρα.
6. Περιφρονείς κάτι; Τους μεγάλους.
7. Θα ερωτευόσουν για πάντα; Όχι. Θα ερωτευόμουν για πολύ. Όχι για πάντα, γιατί δε θέλω να πονάω για πάντα. Θέλω κάποτε να βρω ηρεμία. θα αγαπούσα όμως για πάντα. Για να έχω για πάντα!
8. Γιατί πουλιούνται τα “έργα τέχνης”; Για να τα δουν περισσότεροι, να ταξιδέψουν και να προσπαθήσουν να αποκτήσουν ένα μύθο, μια ιστορία γύρω από το όνομά τους.
9. Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά στην παραπάνω ερώτηση; As you wish.
10. Do you remember revolution; Θα έπρεπε; Είμαι σίγουρη πως δεν αναφέρεσαι σε αυτή που γεννάω καθημερινά, έτσι;
11. Θα ανέβαινες σ’ένα βουνό, αν το επέβαλε το ωροσκόπιο σου; Να το… επιβάλλει; Δεν θα πάω καλά με επιβολές, πειθαρχίες, κανόνες. Αν ήμουν όμως πραγματικά δυστυχισμένη, ίσως να το ‘κανα και αυτό.
12. Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ΄τον πάγο; Τρελάθηκες έτσι; Τον πάγο θα σκότωνα με γυμνά μαχαίρια.
13. Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι; Ναι, θέλει τσαγανό να πηγαίνεις κόντρα και να κάνεις ό,τι δεν περιμένει ο άλλος. Ακόμη κι αν ο άλλος, είναι η ίδια σου η ζωή.
14. Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, εάν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε από το νόμο; Τους γαμάω τους νόμους. Μη με εκνευρίζεις πρωί-πρωί.
15. … Ω ναι! Τα λατρεύω τα αποσιωπητικά.
16. Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ’την αρχή μέρι το τέλος την οδό Αχαρνών, αν γνωρίζατε οτι ποτέ δεν θα σας συλλάβουν; Μήπως εννοείς «ότι ΘΑ με συλλάβουν»; Φυσικά! Πρόκληση.
17. Θα σκότωνες τον Μπους, αν σου χάριζαν 10 λαχταριστά εκλέρ; Mmm, και χωρίς αυτά. Gladly. Αλλά ναι. Αυτό θα ήταν λαχταριστό reward!
18. Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια, αν έβλεπες μέσα τους τα αστέρια; Αμέ! Εσύ όμως που θα κοιτούσες;
19. Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος; Για να πιω νερό, να λουστώ ή να ξεχάσω πίσω τη ζωή μου. Όχι, ναι, ναι.
Ποιον να “χώσω” τώρα; Α, ναι. Τους: Αρλεκίνο, Βάσκες, Σκουριασμένη Γκόμενα, vvampirellaa και kalynama.
Πηγή εικόνας: gaios.wordpress.com
Shhh…
demon April 5th, 2008
Θέλω να γουργουρίσεις μέσα μου.
Πάνω μου.
Παντού μου.
Ναι.
ΕΣΥ
Θέλω και να σε πονέσω. Όχι λιγάκι. Να σου ανοίξω βίαια τα πόδια, να σε αιφνιδιάσω. Γυναικείες κινήσεις. Ίσως. Να σε γυρίσω απότομα. Να ανασάνω πάνω στον κώλο σου. Να φτύσω μέσα σου.
Κι εκεί που εσύ θα περιμένεις να ρίξω τα μαλλιά μου πάνω σου σκύβοντας το κεφάλι, εγώ να ξαπλώσω, να σε κοιτάξω μισοκλείνοντας τα μάτια και να βυθίσω το δικό σου κεφάλι πάνω μου. Στα σημεία μου!
Θέλω να σε γεμίσω νυχιές. Την πλάτη σου και τους μύες στα μπράτσα σου. Να σε χαστουκίσω με τα δάχτυλα και τη γλώσσα μου.
Να χαϊδέψω όσο πιο απαλά γίνεται τις γάμπες και τα πέλματά σου μέχρι να γαργαληθείς. Κι όπως θα με κοιτάς με απορία για το ακατάλληλο της ώρας που βρήκα να σε κάνω να σκάσεις στα γέλια, να καθίσω φαρδιά-πλατιά πάνω σου, όπως σήμερα το πρωί. Να κάτσω πάνω σου, μέσα σου, αλλά ανάποδα. Να μη σε κοιτάζω. Μα να σου δίνω τη γραμμή της πλάτης και των μαλλιών μου, στο πρόσωπό σου. Κι εσύ να παραμερίζεις λαίμαργα το ύφασμα του στρινγκ… Κι εγώ απλώς να φαντάζομαι πού κοιτάς! Τι ακριβώς κάνουν τα χέρια σου εκεί μέσα, εκεί κάτω και πόσο θες να…
~
Πάω ν’ανάψω το θερμοσίφωνα
Πηγή εικόνας: www.amelkovich.com