blog +Ο- σφαιρα

demon April 14th, 2008

Την ώρα που γυρνούσαμε, μου έδειξες στο δρόμο ένα αυτοκίνητο στολισμένο με λευκά τούλια. Νιόπαντροι. Ας πρόσεχαν.
Μειδιώντας αποκρίθηκα: «Και στα δικά σου»!

Ειρωνικό δεν είναι, να εύχομαι στον «άντρα» μου και στα δικά του;

Χτες έκανα έναν από τους χειρότερους ύπνους των τελευταίων εβδομάδων. Ίδρωνα στον ύπνο μου. Έγινα μούσκεμα. Τα μαλλιά μου, το μαξιλάρι, ο λαιμός. Σηκώθηκα ξημερώματα κι άνοιξα την μπαλκονόπορτα, ίσα-ίσα, να δροσιστεί ο χώρος. Ήμουν σκεπασμένη μονάχα μ’ένα σεντόνι. Παρόλα αυτά ίδρωσα. Ξανά και ξανά.

Κοιτάζω τώρα το σημάδι στην παλάμη μου από την πρόσφατη μετακόμιση που έκανα. Μέσα στο κρύο, χωρίς γάντια, κουβάλησα πολλά και βαριά. Και η παλάμη μου χαράχτηκε. Και νόμιζα ότι βάζοντας κρέμα θα μαλακώσει η επιδερμίδα κι αυτή η βαθιά γραμμή που μοιάζει με χαρακιά –μπορεί και να είναι-, θα έφευγε. Έμεινε όμως. Όπως και κάποια άλλα πράγματα που ήλπιζα ότι θα φτιάξουν, ότι θα τα προσπαθήσεις για μας…

Μόλις είχαμε καθίσει χτες στην πετρόχτιστη, ζεστή ταβέρνα και η Χριστίνα με ρώτησε με στεντόρεια φωνή: «Εσύ πότε θα γίνεις μάνα;».

Γέλασα. Αυθόρμητα. Καλά έκανα.

Πάει καιρός που κάποιος με ρώτησε κάτι τέτοιο. Και σίγουρα είναι αλλόκοτο το να σε ρωτά κάποιος σχεδόν συνομήλικος.

Ποτέ! Της απάντησα μάλλον απότομα. Μα, παιδί; Εγώ; Ολόκληρη φιλοσοφία έχω χτίσει πίσω από αυτή την απάντηση. Και κυρίως το «εγώ» μου απαντά για μένα. Εγώ να ταξιδέψω θέλω. Εγώ, παιδί είμαι η ίδια. Εγώ, δε θέλω να αλλάξω. Τελεία…

Πηγή εικόνας: ialotouvla.com

• ΖΩΟΝ
• Comments(14)

demon April 13th, 2008

Είδα πολλά σήμερα. Γέμισε το πράσινό μου μάτι εμπνεύσεις. Παπαρούνες, πετρόχτιστα σπίτια, χωριά γραφικά και όμορφα τακτοποιημένα, τρενάκια, απομεινάρια μνημείων, ραβασάκια αρχαίων, νεκρά μα και ζωντανή φύση, τον ήλιο να αναγεννάται μέσα από αναποφάσιστα σύννεφα.

Ξεκίνησα το ταξίδι μου προς τους Δελφούς με τη σκέψη και την απογοήτευση, πως η αγάπη δε φτάνει τελικά. Δυστυχώς.

Προτίμησα στην πορεία κι όσο το κοντέρ χτυπούσε 214, να σκέφτομαι τον κενό ήχο που κάνουν οι σκέψεις μου όταν χτυπάνε στα τοιχία της ψυχής μου και σαν αναγούλα, ανεβαίνουν ξανά πίσω στο κεφάλι μου για να με ενοχλήσουν.
Τον κενό ήχο παρά την πηγή του.

Έχει νυχτώσει πια.

Δεν έβρεξε. Μονάχα τέσσερις ψιχάλες ξεστράτισαν και καθίσαν στο τσουλούφι μου. Αυτό που κρύβεται κάτω από το κράνος όταν έχει τριγύρω ξένους και το πιάνουν οι ντροπές του.

Ούτε δάκρυσα σήμερα. Ούτε τα παράτησα. Τον περπάτησα ολόκληρο τον αρχαιολογικό χώρο, μέχρι πάνω-πάνω, το στάδιο.
Ούτε και σκέφτηκα για μια στιγμή ότι η σχέση μας έχει αλλάξει. ΠΑΛΙ. Προσωρινά. Ελπίζω. Νομίζω. Ναι.

Την έζησα τη μέρα σήμερα. Όλο αυτόν το στρόβιλο αδρεναλίνης, ταχύτητας, βόλτας, παρέας, συζήτησης δίπλα στο τζάκι στην Ταβέρνα του Μπάμπη (!) στα Λιβάδια. Ακόμη και την κουβέντα στο φτερό και την ιδέα που έπεσε για διακοπές μιας βδομάδας το καλοκαίρι με σας, με σκηνή, με μηχανές.

Το ρούφηξα το υψόμετρο επιτέλους. Κλείδωσα μαζί με το Ματάκι, σπίτι, τις έγνοιες και τις έννοιες «αγαπώ-διεκδικώ-εξωτερικεύω» και κίνησα για την Αράχωβα και τους Δελφούς.

Και πέρασα καλά. Μα τώρα γύρισα πίσω. Σπίτι. Σε σένα. Και κάθε που σε βλέπω αναρωτιέμαι γιατί, ρε πούστη μου, να μην αρκεί η γαμημένη η αγάπη. Και τώρα θα πάω να κάνω ένα παγωμένο ντους. Να βγάλω από πάνω μου τον ιδρώτα και την υγρασία. Και να κολλήσω σαν patch νικοτίνης τον Μορφέα και τα καλούδια που έχει να προσφέρει.

Θα μου πεις, ποιον κοροϊδεύεις; Ποιον, τι αποφεύγεις; Μάλλον κανέναν και τίποτα. Αλλά είμαι πολύ κουρασμένη και αλλού για να τσακωθώ πάλι μαζί σου. Να σε προκαλέσω και να απαιτήσω να συζητήσεις.

Go to hell and take this (me) with you.

(Πηγή εικόνας: www.realraptalk.com )

• Μέσα στο ταξίδι
• Comments(10)

demon April 12th, 2008

Κάποτε, θυμάμαι, δάκρυζα καμιά φορά μετά τον έρωτα. Μεγάλη η ένταση. Μεγάλη η ανακούφιση. Και η ενοχή, ότι αυτός που είναι ξαπλωμένος δίπλα μου δεν είναι παρά εραστής μου.
Τώρα, έχω αποκτήσει σύντροφο. Και το σώμα που ξαπλώνει δίπλα μου, πάνω μου, μέσα, το γνωρίζω. Και δεν κλαίω πια. Μήτε από ενοχή, μήτε από ένταση. Ούτε από ανακούφιση όμως κλαίω.

Και τελικά, το έχω αποθυμήσει αυτό το δάκρυ. Τα μάτια να σφίγγουν, ένα πνιχτός λυγμός να βγαίνει μόλις η πλάτη μου γυρίσει κι εγώ να μην είμαι εκεί, ξαφνικά. Να χαίρομαι και να στεναχωριέμαι συνάμα.

Θέλω να ξαναδακρύσω γι’αυτό το λόγο. Κι όχι για λάθος λόγους.

Δεν το μπορώ άλλο αυτό το ευσυγκίνητο που μου βγαίνει. Το ορμονικό. Το γυναικείο. Το τελείως ανόητο αυτό δάκρυ. Τσάμπα βγαίνει. Τσάμπα κυλά. Ανούσια τελείως. Ίσα-ίσα, για να στάξει η ψυχή μου το δηλητήριο του φύλου μου.

Ε λοιπόν θέλω να κάνω έρωτα και να δακρύσω μετά. Μονάχα ένα δάκρυ. Και μονάχα πάνω από ένα αντρικό σώμα. Έτσι. Από ανακούφιση. Για να βγάλει μια μεγάλη ανάσα κι αυτή η ρημάδα η ψυχή μου, η μαδημένη.

(Προσφέρει το σώμα του κανείς; )

Πηγή εικόνας: profile.myspace..com

• Σαλιάρα
• Comments(19)

demon April 10th, 2008

Μέρες τώρα σκεφτόμουν να φτιάξω ένα blogoπαίχνιδο για μια κηδεία. Τη δική μου. Ναι, να πω πώς θα ήθελα να πεθάνω. Και μετά να ρωτήσω εσένα.

Έχω γράψει κομμάτι επ’αυτού παλιότερα (όποιος δε βαριέται τόσο διαβάζει: http://www.blogosfaira.com/archives/184). Τότε που δε με διάβαζε κανείς : )

Μπορεί να σου ακούγεται μακάβρια η θεματολογία, όμως σκέψου ότι μπορείς, έστω και για μια στιγμή, να διαλέξεις πως θες εσύ να πεθάνεις κι όχι η ζωή σου! Κι από την άλλη, το πάω κι ένα βήμα πιο κει, με αφορμή μια χτεσινή συζήτηση. Πως θα ήθελα να ήταν η κηδεία μου!

Αφού η ζωή, στο κάτω-κάτω, παιχνίδι είναι. Έτσι δε λένε οι μεγάλοι;

+ 0 - Με έναν τρόπο, απόλυτα και μονάχα έτσι, θα ήθελα να πεθάνω: πάνω στη μηχανή μου. Να οδηγώ εγώ. Να είμαι μόνη. Και να περάσω τη φαντασία. Την ταχύτητά μου. Τα αντανακλαστικά. Απλώς να απογειωθώ. Να σταματήσω από κάποια στιγμή κι έπειτα, να αγγίζω, να λερώνω, να καίω γη. Άσφαλτο. Γκάζι. Κοινώς, θα ήθελα να στουκάρω και να πεθάνω ακαριαία. Και να μην χτυπήσω κανέναν. Να μην πάρω κανέναν μαζί μου. Είναι αποκλειστικά δικό μου, τουλάχιστον ΑΥΤΟ το ταξίδι, το ψηλό.
Όσο για το μετά… εδώ αρχίζει η πλάκα. Θα χρησιμοποιήσω από το κείμενο που είχα γράψει τον Ιανουάριο 2-3 προτάσεις, γιατί είναι εύηχες στην ψυχή και την αλήθεια μου:

~
Αν πεθάνω…

Αν πεθάνω θέλω να με πετάξεις στον αέρα, όσο πιο μακριά, όσο πιο ψηλά αντέχει η χούφτα σου.

Κάψε με, μόνο μη με θάψεις. Μη με βάλεις κάτω από κρύα χαλίκια, ρίζες, σβώλους, κοπριά και σαπίλα. Άφησέ με να ανέβω. Να συνεχίσω το ταξίδι μου. Μακριά από δω, πολύ μακριά…

Θέλω να δώσεις νέα ζωή σε όλα μου τα όργανα, τα φθαρτά και χρησιμοποιημένα. Σε όλα, εκτός από το πράσινο μάτι μου. Αυτό, μην τολμήσεις να το κλείσεις. Γιατί θέλω να συνεχίσω να βλέπω. Άφησέ το όπως το βρήκες.
~

Κατά τα λοιπά, δε θα σου πω να στήσεις χορό γύρω από την αύρα μου. Ούτε να φωνάξεις όργανα και χορδές να σολάρουν για την κάβλα μου. Δε θα σου πω τι να βάλεις και πώς να νιώσεις. Κυρίως. Ούτε τι να ρίξεις στον ουρανίσκο σου, για να αποπροσανατολιστείς. Ένα λεπτό από τη ζωή σου, δώσε μου. Μονάχα αυτό. Σκέψου με τόσο έντονα, ώστε να με κρατήσεις σαν τον χαρταετό, πάνω από το μέτωπό σου, για ένα ολάκερο λεπτό. Μπορείς να το κάνεις αυτό; Αυτό θέλω τότε!

Άντε γειά μας.

(Πηγή εικόνας: www.motorcyclistonline.com)

Έχοντας σώας τα φρένας, πασάρω το θανατοπαίχνιδό μου, στους: Πριγκιπέσσα, Σελήνη, Raslowbap, Περίπλους, no-name, Κόκκινη Κίσσα, αγγελάκι.

• Παίζω-παίζεις... δε με παίζετε!
• Comments(34)

demon April 10th, 2008

Προσπαθώ να επιβιώσω.

Να τρέξω, να προλάβω, να ζήσω, να θυμηθώ.

Ξυπνώ. Η δουλειά δε μου πηγαίνει τόσο καλά. Ψάχνω για γκόμενο. Χμ… δύσκολο. Εδώ δε βρίσκω άνθρωπο, γκόμενο να κρατήσω θα βρω; Αμ φίλο; Αληθινό!

Στεναχωριέμαι. Τρώω. Παχαίνω. Μένω μόνος.

Τρέχω να δουλέψω. Παίρνω λίγα. Δουλεύω πολύ. Μένω μόνος τελικά. Και γυρνάω μόνος. Στο δρόμο, στο σπίτι, στους ύπνους μου.

Βρίσκω γκόμενο. Κατά τύχη. Ξαπλώνω δίπλα του. Κοιτάζει την κυτταρίτιδα μου. Φεύγει. Κοιτάζω το ταβάνι. Απογοητεύομαι. Σκέφτομαι το τίποτα. Κοιτάζω το πάντα. Σηκώνομαι, πίνω, ζαλίζομαι, ξεχνάω. Για τώρα. Μένω μόνος.

Χρειάζομαι παρέα. Κάθομαι στην τηλεόραση. Ανοίγω, ψάχνω, στέκομαι. Φωνές, κοροϊδίες. Δε με ευχαριστεί αυτό. Οι ταινίες τουλάχιστον με κάνουν να ξεχνιέμαι, αν και οι μισές μου ανοίγουν την όρεξη. Και αυτές οι διαφημίσεις, μου θυμίζουν ότι έχω παχύνει κι ότι δεν πρέπει να τρώω. Άντε πάλι από την αρχή. Μένω κι εδώ μόνος.

Βγαίνω έξω. Πάω σε ραντεβού. Θα περάσω καλά απόψε. Κι όπως περπατώ, κοιτάζω τα γυάλινα κουτιά, αυτά τα νέου τύπου γυμναστήρια. Γυάλινα και διαμπερή. Έτσι, για να τους βλέπεις όλους ίδιους. Πολλούς. Φουσκωτούς. Να προσπαθούν και να ιδρώνουν, αλλά να μένουν πάντα εκεί. Πάνω σε έναν διάδρομο. Να τρέχουν χιλιόμετρα. Κι όμως να μένουν ακόμη εκεί.

Να περνώ απέξω από τη ζωή τους. Κι όμως να είμαι πάντα απέξω.

Να ξυπνώ, να ζω, να κοιμάμαι.

Και να μη θυμάμαι ποτέ: εγώ γιατί είμαι μόνος;

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(22)

demon April 9th, 2008

Σα νησάκια δεν είναι; Ε;

Μαλλιαρές, παραφουσκωμένες, χρυσαφένιες ψυχές που έχουν κλωσσήσει στρέμματα του ουρανού. Πόντο-πόντο, αυτά τα ιδιαίτερα, απογευματιάτικα σύννεφα έχουν ράψει φορέματα αναγεννησιακά, με χρωματικές αντιθέσεις, σκιάσεις και αμέτρητη ασημένια κλωστή.

Τους πήρε υδάτινα και σκιερά χρόνια για να σκαρφαλώσουν στο σωστό σημείο, ώστε να έχουν αυτή τη θέα. Την ολόκληρη, την απόλυτη. Δίχως κτίρια να κρύβουν τίποτα. Κεραίες, βουνά, μετεωρίτες, κρύσταλλα, ηλεκτρισμό, εφιάλτες, ενέργεια.

Κάπου-κάπου, η χρυσαφένια αυτή Χιονάτη με τη συνοδεία της, μετακινείται. Για να βρει ακόμα καλύτερη θέση, πόστο, κάθισμα. Σέρνει μαζί της όλη αυτή την πύρινη ουρά του συμπαντικού της νυφικού.

Υπάρχουν και φορές, που η στρόγγυλη αυτή δύση βγάζει φωτογραφίες. Του εαυτού της. Και μου τις στέλνει με τη βροχή να τις θαυμάσω. Ιδού!

Αναρωτιέμαι. Εγώ τι να της στείλω πίσω να την ευχαριστήσω. Τι να δώσω στη χρυσαφένια Χιονάτη που έχει κρυφτεί μέσα στα πιο όμορφα και τέλεια σύννεφα. Και στα νησιά της; Τις φίλες της; Τι να αγοράσω, να ζωγραφίσω, να ράψω; Τα όνειρά μου, σαν άλλα μπαλώματα ζωής ίσως.

Ένα δω, ένα κει, ένα πιο πέρα. Χαρούμενο, θλιμμένο, σκεπτικό. Μονόχρωμο, εμπριμέ, με σχεδιάκια.

Αχ και να μου έριχνε μια ανεμόσκαλα αυτή η αέρινη ψυχή. Ν’ανεβώ, να τη συντροφέψω στο σαλιγκαρένιο της σύρσιμο. Όμορφα που θα ‘ταν. Πορτοκαλί πολύ. Κι ο κόσμος μου όλος θα γινόταν ένας ήλιος, με τα πιο θερμά χρώματα.

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(14)

demon April 9th, 2008

Βρίσε όσο θες. Εγώ θα σου πω τούτο, που με κατακεραύνωσε απόψε, λες και χρειαζόμουν μια ακόμη αποκάλυψη στη ζωή μου : )

Ιδού λοιπόν η σανίδα –βρεγμένη μάλιστα- που με χτύπησε:

Αν εμείς οι γυναίκες, δεν είχαμε από καταβολής μας, στο DNA και στο υποσυνείδητό μας, την ανάγκη για το ρόλο της μητρότητας, δε θα ανεχόμασταν ποτέ εσάς τα αγοράκια. Για τον απλούστατο λόγο κιόλας, ότι 8 στις 10 φορές, για να καθίσει να σε ακούσει ο άντρας, πρέπει να του φερθείς τελείως συγκαταβατικά και μαλακά, όπως κάνεις σε ένα μωρό. Αν λοιπόν δεν είχαμε τη διάθεση να γίνουμε «μαμάδες», δε θα μπορούσαμε και να ανεχτούμε την έλλειψη ωριμότητας και τη δειλία σας.

Από την άλλη, εάν εσείς οι άντρες δεν είχατε μάθει από κούνια μάλιστα, ότι χρειάζεστε ντάντεμα κι ότι ήρθατε στον κόσμο αυτόν, πρωτίστως για να σας φροντίζουν και να κάνετε συγκεκριμένα «καθήκοντα» χωρίς πολλή σκέψη, ανάλυση και συναισθηματικό δέσιμο, τότε δε θα μπορούσατε με τίποτα τον μαμαδίστικο τρόπο μας.

Either way… YUCK! Αυτό έχω να δηλώσω και για απόψε.

Δεν έχει θερμοσίφωνα σήμερα. Συγχύστηκα με την ανακάλυψή μου, η οποία μπήκε σε σειρά και λέξεις.

Πηγή εικόνας: forum.baby-gaga.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(14)

demon April 8th, 2008

Ο Lockheart μου πάσαρε ένα σεντόνι… μούρλια. Σαράντα ολόκληρες ερωτήσεις ό,τι πρέπει. Τι είπα για το προηγούμενο παιχνίδι; Ότι ήταν ανάκριση. Τι είναι 19 χαστούκια μπροστά σε 40. Ε?! Λες και το ‘ξερα. Εμμένω όμως: εμένα οι ερωτήσεις μ’αρέσουν. Τρελαίνομαι για την ακρίβεια. Μην το ξεφτιλίσουμε όμως τελείως παιδιά, ok; Για να δούμε τι με ρωτάς εσύ.

1. Όνομα: Δαίμων
2. Γενέθλια: Πρωτομαγιά. Στην κόλαση δεν έχουμε έτη. Αλλιώς ο χρόνος θα κυλούσε δυσβάσταχτα αργά… (να λείπουν τα σχόλια)
3. Ζώδιο: Ταύρος, τι άλλο;
4. Χρώμα μαλλιών: Καστανόξανθα
5. Χρώμα ματιών: Πράσινα!
6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ; Ω ναι!
7. Αγαπημένα είδη μουσικής: Κλασική, κέλτικα, jazz, blues, metal, rock, electro, trance, gothic.
8. Αγαπημένος χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων: Τεν-Τεν!
9. Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά? Η Terry στον Καναδά
10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: Υπάρχω!
11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: Τα δύο δαχτυλίδια που φοράω σε αντίχειρα και δείκτη στο δεξί χέρι, κραγιόνι και την ψυχή μου. Όλα αυτά μαζί, ναι : )
12. Τί έχεις στον τοίχο σου? Τη γύμνια του. Ποτέ δε μου άρεσαν οι πίνακες ή τα πόστερ. Κάποτε όμως, πού θα μου πάει, στο δικό μου σπίτι, θα βάψω όλους τους τοίχους αναλόγως με τα δωμάτια. Το έχω ήδη σκεφτεί. Η κρεβατοκάμαρα θα είναι μπλε σκούρα, στο χρώμα του βυθού. Η κουζίνα κροκί. Το μπάνιο καταπράσινο. Το σαλόνι μοβ και το γραφείο πορτοκαλί. Πως σου φαίνεται;
13. Τι έχεις κάτω απ’ το κρεβάτι σου? Τα παιχνίδια μου : )
14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τι θα έκανες? Θα ήμουν σίγουρη ότι κάτι έκανε ΠΑΛΙ το Ματάκι… Και αμέσως θα απευθυνόμουν στον άντρα: «Αγάπη…».
15. Αγαπημένος αριθμός: 3
16. Αγαπημένο όνομα: Σελήνη, Ορφέας, Χλόη, Απόλλωνας.
17. Τα χόμπι σου: Έχω απόλυτη ανάγκη τη Μουσική, την Ταχύτητα, τη Σκέψη, το sex, τον Αέρα, την αγκαλιά, τα χάδια. Από κει και πέρα, γουστάρω τα ξενύχτια (it shows, hah?), το σκοτάδι, το κρασί, τις μηχανές, το θέατρο, το χορό, το χοροθέατρο, τη φωτογραφία, τις συζητήσεις, τα ταξίδια, τους άντρες, τα γλυκά.
18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα? Σ’ένα βουνό, έξω από ένα ξύλινο καταφύγιο με σοφίτα, αγκαλιά με τον άντρα, να κοιτάζουμε κάτω και πέρα τη θάλασσα και τον άπειρο ορίζοντα. Να φυσά και να μ’έχει αγκαλιάσει από πίσω.
19. Μια ευχή για το μέλλον: Ευτυχία.
20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες? Στο Μεσαίωνα και στην εποχή της jazz.
21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: Που να φας τη γλώσσα σου! Το μεγάλο πορτοφόλι με όλα τα χαρτιά μου: μηχανής, ταυτότητα, άδεια κλπ..
22. Αγαπημένο λουλούδι: Μπλε ρόδο και τελικά, και ορχιδέα.
23. Αγαπημένη σειρά: CSI, House MD, Murder she wrote…
24. Αγαπημένη ταινία: Πίτερ Παν!
25. Αγαπημένο τραγούδι: “Cry me a river” Ella Fitzgerald, “Age of love” The age of love, “Piano in the dark” Brenda Russell, “It’s the fear” Within Temptation, “Valentine” και “China in your hand” T’PAU, “Outlaw blues” Pat Benatar, “Deep” Anathema, “Oceans of time” Axel Rudi Pell, “Don’t know what you got til it’s gone” Cinderella κι άλλα τόσα.
26. Aγαπημένο βιβλίο: «Ο στρατηγός μες το λαβύρινθό του» και «Δώδεκα διηγήματα περιπλανώμενα» του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες.
27. Αγαπημένο ζώο: Γάτα, πούμα.
28. Αγαπημένο ρούχο: Φανελάκια και σουτιέν.
29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: Άντζελα Μπάσετ, Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Όλια Λαζαρίδου, Πίτερ Ουστίνοφ…
30. Αγαπημένο χρώμα: Πράσινο, μπλε, πετρόλ
31. Αγαπημένο φαγητό: Pizza, πατάτες τηγανιτές, Mexican food
32. Με ποιον χαρακτήρα cartoon ταυτίζεσαι: Τώρα εδώ γιατί δυσκολεύομαι;
33. Κακή συνήθεια: Μέχρι πριν ενάμιση χρόνο το κάπνισμα, πλέον… το ότι πίνω να πω; Ότι ξενυχτάω; Ότι βρίζω; Λέω πολλές για να ‘μαι μέσα! Ο άντρας θα έλεγε τα νεύρα μου, ντε φάκτο: )
34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: Αντίληψη, φαντασία, μουσικότητα, το ότι ψάχνομαι και πειραματίζομαι σα μικρό παιδί.
35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: Η οκνηρία και η αυτοκαταστροφή μου. Ορίστε το είπα!
36. Συνηθισμένη ατάκα: Ρε πούστη μου…
37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Μουσικός έγινα. Ονειρεύτηκα να «γίνω» τραγουδίστρια αλλά δεν έφυγα ποτέ, όταν μου δόθηκαν 2 ευκαιρίες. Οπότε, αυτή είναι και η κατάρα μου.
38. Μεγαλύτερος φόβος: Φοβάμαι τα φίδια, αλλά δεν έχω φοβία με αυτά.
39. Η καλύτερη pizza: Margharita εννοείται.
40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι…: Συντροφιά αλλά και διαστροφή στη φύση τους: πάω στοίχημα ότι το Ματάκι θα ήθελε τώρα να είναι έξω και να κυνηγάει ποντίκια και πουλιά, από το να κάθεται κουλουριασμένη στα πόδια μου! Είναι μικρή ακόμη, θα μάθει!

Καλώ τόσο μαζοχιστικά κι όμως με μεγάλη περιέργεια να περάσουν κι αυτοί από 40 κύματα, τους: Μαλινάκι, Τρελή κι αλλοπαρμένη, Vassia, roadartist, πριγκιπέσσα, Χάρη και Κωστή.

• Παίζω-παίζεις... δε με παίζετε!
• Comments(21)

demon April 7th, 2008

Το Όνειρο με έβαλε κάτω κι άρχισε την ανάκριση τρίτου βαθμού και μάλιστα χωρίς προβολέα. Έτσι, στο σκοτάδι, κάτω από το νερό και το σύμπαν, βάλθηκε να μάθει. Μ’αρέσουν οι ερωτήσεις, οπότε έπαιξα. Τι με ρωτάς;

1. Γιατί κλαις; Γιατί είμαι μόνη εκεί ψηλά κι όλα τα άλλα, απλώς μια δίνη που με περιβάλλει, σα γρασίδι.

2. Γιατί δεν κλαις; Για το πράσινο μάτι μου κι αυτό που βλέπει.

3. Που είναι ο βάλτος; Οέο; … Κάτω από το πατάκι στην εξώπορτά σου.

4. Ποιός και πού είναι ο δεσμοφύλακας. Στη σοφίτα τη σκονισμένη, την αραχνιασμένη, εκείνη που φοβάσαι τόσο ενώ θες και να την νεβείς για να παίξεις; Ε, εκεί τα λαμπιόνια που ακούς να ανάβουν κάθε βράδυ, στολίζουν το λαιμό του φύλακά σου.

5. Που συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο; Στα ξυπνητά μου όνειρα.

6. Περιφρονείς κάτι; Τους μεγάλους.

7. Θα ερωτευόσουν για πάντα; Όχι. Θα ερωτευόμουν για πολύ. Όχι για πάντα, γιατί δε θέλω να πονάω για πάντα. Θέλω κάποτε να βρω ηρεμία. θα αγαπούσα όμως για πάντα. Για να έχω για πάντα!

8. Γιατί πουλιούνται τα “έργα τέχνης”; Για να τα δουν περισσότεροι, να ταξιδέψουν και να προσπαθήσουν να αποκτήσουν ένα μύθο, μια ιστορία γύρω από το όνομά τους.

9. Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά στην παραπάνω ερώτηση; As you wish.

10. Do you remember revolution; Θα έπρεπε; Είμαι σίγουρη πως δεν αναφέρεσαι σε αυτή που γεννάω καθημερινά, έτσι;

11. Θα ανέβαινες σ’ένα βουνό, αν το επέβαλε το ωροσκόπιο σου; Να το… επιβάλλει; Δεν θα πάω καλά με επιβολές, πειθαρχίες, κανόνες. Αν ήμουν όμως πραγματικά δυστυχισμένη, ίσως να το ‘κανα και αυτό.

12. Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ΄τον πάγο; Τρελάθηκες έτσι; Τον πάγο θα σκότωνα με γυμνά μαχαίρια.
13. Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι; Ναι, θέλει τσαγανό να πηγαίνεις κόντρα και να κάνεις ό,τι δεν περιμένει ο άλλος. Ακόμη κι αν ο άλλος, είναι η ίδια σου η ζωή.

14. Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, εάν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε από το νόμο; Τους γαμάω τους νόμους. Μη με εκνευρίζεις πρωί-πρωί.

15. … Ω ναι! Τα λατρεύω τα αποσιωπητικά.

16. Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ’την αρχή μέρι το τέλος την οδό Αχαρνών, αν γνωρίζατε οτι ποτέ δεν θα σας συλλάβουν; Μήπως εννοείς «ότι ΘΑ με συλλάβουν»; Φυσικά! Πρόκληση.

17. Θα σκότωνες τον Μπους, αν σου χάριζαν 10 λαχταριστά εκλέρ; Mmm, και χωρίς αυτά. Gladly. Αλλά ναι. Αυτό θα ήταν λαχταριστό reward!

18. Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια, αν έβλεπες μέσα τους τα αστέρια; Αμέ! Εσύ όμως που θα κοιτούσες;

19. Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος; Για να πιω νερό, να λουστώ ή να ξεχάσω πίσω τη ζωή μου. Όχι, ναι, ναι.

Ποιον να “χώσω” τώρα; Α, ναι. Τους: Αρλεκίνο, Βάσκες, Σκουριασμένη Γκόμενα, vvampirellaa και kalynama.

Πηγή εικόνας: gaios.wordpress.com

• Παίζω-παίζεις... δε με παίζετε!
• Comments(23)

demon April 5th, 2008

Θέλω να γουργουρίσεις μέσα μου.

Πάνω μου.

Παντού μου.

Ναι.

ΕΣΥ

Θέλω και να σε πονέσω. Όχι λιγάκι. Να σου ανοίξω βίαια τα πόδια, να σε αιφνιδιάσω. Γυναικείες κινήσεις. Ίσως. Να σε γυρίσω απότομα. Να ανασάνω πάνω στον κώλο σου. Να φτύσω μέσα σου.

Κι εκεί που εσύ θα περιμένεις να ρίξω τα μαλλιά μου πάνω σου σκύβοντας το κεφάλι, εγώ να ξαπλώσω, να σε κοιτάξω μισοκλείνοντας τα μάτια και να βυθίσω το δικό σου κεφάλι πάνω μου. Στα σημεία μου!

Θέλω να σε γεμίσω νυχιές. Την πλάτη σου και τους μύες στα μπράτσα σου. Να σε χαστουκίσω με τα δάχτυλα και τη γλώσσα μου.

Να χαϊδέψω όσο πιο απαλά γίνεται τις γάμπες και τα πέλματά σου μέχρι να γαργαληθείς. Κι όπως θα με κοιτάς με απορία για το ακατάλληλο της ώρας που βρήκα να σε κάνω να σκάσεις στα γέλια, να καθίσω φαρδιά-πλατιά πάνω σου, όπως σήμερα το πρωί. Να κάτσω πάνω σου, μέσα σου, αλλά ανάποδα. Να μη σε κοιτάζω. Μα να σου δίνω τη γραμμή της πλάτης και των μαλλιών μου, στο πρόσωπό σου. Κι εσύ να παραμερίζεις λαίμαργα το ύφασμα του στρινγκ… Κι εγώ απλώς να φαντάζομαι πού κοιτάς! Τι ακριβώς κάνουν τα χέρια σου εκεί μέσα, εκεί κάτω και πόσο θες να…

~

Πάω ν’ανάψω το θερμοσίφωνα

Πηγή εικόνας: www.amelkovich.com

• HardcOre
• Comments(12)