Archive for March, 2008

Erotic game

demon March 13th, 2008

Hot, hotter… and… it’s boiling!

Tο είχα πει τότε που οργανώσαμε εκείνο το περίεργο, νυχτερινό chat. Το ερωτικό, στο χώρο των comments, με θύματα fellow bloggers. Ε, ήρθε ο καιρός να το κάνω. Και μια και το κράτησα το σπίρτο, το πετάω παρακάτω!
Ή πιο σωστά, μια που μου το ανάψανε το σπίρτο, λέω να το ανάψω κι εγώ σε κάποιους…
Erotic game, you guys. Ξεροβήξτε όσο θέλετε. Είστε υποχρεωμένοι όσοι λάβετε πρόσκληση να παίξετε. Και να ανάψετε κι εσείς με τη σειρά σας μερικές-μερικές. Πάντα του αντίθετου φύλου. Γιατί… έτσι λέω εγώ! Ο δαίμονας. Κι άλλωστε, αυτή η προβολή είναι πάντα μεταμεσονύχτια.

Το αλλόκοτο του πράγματος, τώρα που το σκέφτομαι, είναι ότι θα ρωτήσω εγώ τον εαυτό μου και θα ΜΟΥ απαντήσω. Yikes. Ο ναρκισσισμός και η παράνοια σε όλο τους το μεγαλείο. Ας είναι. Τι κάνει ο άνθρωπος για το blogging. Άντρα… κράτα λίγο. Εσύ τι θα με ρωτούσες αλήθεια;

e) Αγαπημένη στάση
Όρθια! Μου αρέσει να τεντώνω το κορμί μου.

r) Όργιο;
Ναι. Once. Τι, θες και λεπτομέρειες τώρα; Στη Γερμανία, παλιά… Δύο άντρες κι εγώ.

o) Επικίνδυνο/κουλό/αγαπημένο μέρος εκτός σπιτιού
Πλέον, το Indoors φαντάζει μια χαρά. Παλιότερα όμως, με έναν γκόμενο, είχαμε βάλει… γερά θεμέλια σε εμπορικό κέντρο που χτιζόταν στο κέντρο της Αθήνας!

t) Μονογαμία ή πολυγαμία;
Honestly? Πολυγαμία.

i) Σημείο σώματος που σ’ανάβει (στον άλλο)
Αντρική πλάτη. Ω ναι…

c) Φαντασίωση
Δέσιμο, χωρίς χειροπέδες και χωρίς το σαδισμό. Περίπου!

a) Τι σου αρέσει περισσότερο να σου κάνουν πάνω στο sex
Να με γλείφουν, ΦΥΣΙΚΑ!

6 + 1 ερωτήσεις. Για τολμηρούς bloggers… ή απλώς με αυτοπεποίθηση. Πετάω αναμμένο σπίρτο, στους: no-name, Johnny boy, Κωστής, αγγελάκι, Μολυβούπολη, Pako, Lexx, Lockheart.

Πηγή εικόνας: www.houstonphoto.com

Έδεσες το σώμα μου

demon March 12th, 2008

Το ‘χα μεγάλη ανάγκη κι ο τρόπος που ΄γινε ήταν σχεδόν μυστικιστικός, σημαδιακός, ενεργειακός.

Αποφάσισα να καληνυχτίσω τα μάτια μου νωρίς, χτες.

Ξέρω πως κάθε φορά που σε αγκαλιάζω με αυτό τον τρόπο και κλείνω τα μάτια, αφήνω στους ώμους, στο δέρμα, στα οστά σου ρινίσματα συναισθήματος, αγάπης, δεσίματος. Και κάπως έτσι ξεκίνησε το παραμύθι. Σμίξαμε, σχεδόν όπως γνωριστήκαμε. … αβίαστα, ανεξήγητα, απλά, αναγκαία, καθαρά.

Κι έτσι, για αλλαγή, χόρεψες εσύ πάνω μου χτες.

Ξάπλωσα πρώτη. Και μερικά λεπτά αργότερα, επέστρεψες κοντά μου, από το ντους. Έβαλες το σώμα σου απλώς δίπλα από την αύρα μου και χωρίς να μ’αγγίξεις, με κοίταξες ολόκληρη και μου ‘πλασες ιστορία.

-«Ξέρεις τι θα σου κάνω τώρα;»…
Ξέρω τι θέλω να μου κάνεις!

Το κοντέρ είχε ήδη αρχίσει να γράφει χιλιόμετρα.

Στα 299 καίγομαι.

Σβήνει η μηχανή…

~

μου ‘δεσες τα χέρια.
γύρω από το σώμα μου,
πάνω από το κεφάλι μου,
έγλειψες τα δάχτυλά μου,
τύλιξες το πόδι μου γύρω από το λαιμό σου,
με γύρισες ανάποδα,
έριξες το πρόσωπό σου πάνω στην πλάτη μου,
κι έχυσες μέσα στον κώλο μου.

Κι εγώ, μέσα στο στόμα σου, με τους κεραυνούς να ηλεκτρίζουν τους οργασμούς μου, ξανά και ξανά…..

(Δεν ξέρεις πόσο χαίρομαι που σε ξαναβρήκα, που είσαι ακόμη ζωντανός. Που με ποθείς, που με ανακαλύπτεις, που με ζωγραφίζεις με τις ίδια έντονες κηρομπογιές. Σε ερωτεύομαι ξανά. Κάθε μέρα που σου χαμογελάω, κάθε μέρα που με αγγίζεις. Κάθε μέρα που παίρνω το πρόσωπό σου στην αγκαλιά μου.)

στο αfιερώνω, μωρό

a.l.l

Πηγή εικόνας: breschinski.com

Τρύπια ψυχή

demon March 12th, 2008

Αναπνέω μαζί με τους μυστηριακούς παλμούς του Sijano Vodjani και προσπαθώ να καταλάβω πού έχει τρυπήσει η ψυχή μου για να τη ράψω.

Βάζω τη μουσική όσο γίνεται πιο κοντά στο αριστερό μου αυτί, μπας και πιάσω το ψεγάδι της. Μάταια…

Με ψαχουλεύω σε κάθε ημιτόνιο, σε κάθε παύση. Ξύνω τα νύχια πάνω στα υφάσματα που περισσεύουν και σκουπίζω τις μύξες που βγάζουν οι κακές μου σκέψεις.

Κολλάω το πράσινο μπουκάλι στο μέτωπό μου, μπας κι αναθαρρήσει λιγάκι το εσωτερικό μου βλέμμα και δει το γύρω του αλλοιωμένο κι πιο ελπιδοφόρο.

Κατεβάζω το στόμιο και το χώνω στα χείλη μου. Ρουφώ πικρή γεύση και καταπίνω απότομα. Ώστε το δηλητήριο να πάει κατευθείαν και χωρίς καθυστέρηση στην ψυχή μου, στις πατούσες μου. Σε ό,τι με ριζώνει σε τούτη τη γη.

Ποιος μου έσκισε το φόρεμα; Ποιος έκοψε κομμάτι από το χάρτινο περίγραμμά μου; Ποιος έχωσε τη βελόνα του στο δέρμα μου και μου χάραξε τρύπα μισοφέγγαρη;

Που να βρω εγώ τώρα τη σχισμή, τη λεκιασμένη επιθυμία να τη μεταποιήσω;

Ποια ξεχασμένη μοδίστρα θα πάρει στα ροζιασμένα της χέρια το σακί να το κάνει δαντέλα; Μετάξι; Ομορφιά; Χάρη; Παρελθόν;

www.sandrophoto.com

Πλουμιστό όνειρο

demon March 11th, 2008

Από πολύχρωμα ρυζόχαρτα, ξύλο, σύρμα και σπάγκο είναι φτιαγμένος. Ευτελή υλικά. Καθημερινά. Που όμως του δίνουν πνοή, φτερούγες, ύπαρξη.

kite1.jpg

Τον ανεβάζουν με μια απότομη κίνηση ψηλά. Τον τραντάζουν και τον στέλνουν στα ουράνια. Κι αν είναι ικανός ο χειριστής του θα τον κρατήσει μέσα στον αέρα, τα σύννεφα. Θα ξεγλιστρήσει ανάμεσα στα δέντρα και τα καλώδια, τις κολώνες και τα σκουπίδια.

Εξαγωνικό σχήμα, επίπεδη μούρη και μια ουρίτσα στο τέλος να λικνίζεται σα δεσποσύνη στο διαφανές οξυγόνο.

Τόσο απλά, δίνει ενθουσιασμό, χαρά, κρατά τα μάτια ορθάνοιχτα και το χέρι σε εγρήγορση. Κάνει τα παιδιά να κοιτάζουν με θαυμασμό τον μπαμπά και να του φωνάζουν: «Πιο ψηλά, πιο ψηλά!».

Και πάλι του χρόνου, Καθαρά Δευτέρα, εδώ θα ‘ρθουμε. Στο ξέφωτο, στα ψηλά. Ν’αμολήσουμε τον χαρταετό, να ρουφήξουμε καθάριο αέρα, να βολτάρουμε. Να δούμε τους αλλοδαπούς, που χωρίς ντροπή, κατασκηνώνουν στο γρασίδι και κάνουν όλο το σόι πικ-νικ με τάπερ και θερμός, λαγάνες και κρασί, σκυλιά, μωρά, καρότσια.
«Σε ποια χώρα προσγειωθήκαμε;» με ρωτάς φευγαλέα κι εγώ το μόνο που σκέφτομαι είναι, να μπορούσα να ήμουν ελαφριά. Να πιανόμουν από την ουρίτσα του χαρταετού. Εκείνου εκεί που για τόση ώρα καταφέρνει να χορέψει μπροστά σε όλο το λεκανοπέδιο. Πάνω από Ακρόπολη και Λυκαβηττό. Πάνω από το «Χίλτον» και το Γαλάτσι.

flight.jpg

Μια εναέρια επίδειξη ελευθερίας.

plane.jpg

Αχ να ‘μουν τόσο ελαφριά και να κρατιόμουν, τόση δα, στην άκρη της τρελής ουράς. Με τα κρόσσια και τις εφημερίδες. Για λίγο μοναχά. Και μετά… ας έπεφτα. Χαμογελώντας.

Παλεύεις στα τυφλά

demon March 10th, 2008

Ποτέ μου δε συμπάθησα τους ανθρώπους που δεν ξέρουν να εκφράζονται.
Ποτέ μου δεν άντεξα τους ανθρώπους που δε σου λένε πώς αιστάνονται.
Αιστανόμουν μια αφόρητη καταπίεση όταν ο άλλος δεν έδειχνε τι έχει μέσα του. Ή όταν φοβόταν να αντιμετωπίσει τον εαυτό του. Εμένα.

Πόσο φυσιολογικό είναι να μην αιστάνεσαι τίποτα;

Πόσο φυσιολογικό είναι να μην κοιτάς ποτέ μέσα σου; Να μην πέφτεις ποτέ μέσα σου.

Μπορεί να έχεις ένα πηγάδι, μπορεί ένα μαλακό γρασίδι, μπορεί και μια ζεστή αγκαλιά για τον εαυτό σου. Που ξέρεις;

Πήγε απόγευμα. Πάει το τριήμερο. Πάει η βόλτα που σκεφτόμουν να κάνω. Πάει, τσακαλώθηκε κι αυτό το κεφάλαιο. Ο χρόνος…

Ποτέ μου δεν μπόρεσα τους ανθρώπους που δε σε κοιτάνε στα μάτια την ώρα που δακρύζουν.

Ποτέ μου δε θέλησα τους ανθρώπους που τα χέρια τους γλιστράνε.

Ποτέ μου δεν ήμουν με ανθρώπους που δεν ξέρουν να αγκαλιάσουν. Δε γνωρίζουν πώς να αγκαλιάσουν.

Ποτέ δε ζήτησα κάτι.

Και ποτέ δεν πίστεψα ότι εγώ γίνεται να είμαι μαζί σου. (όποιος κι αν είσαι εσύ)

Πηγή εικόνας: darkgallery.pblogs.gr

Γιατί μοιάζουμε τόσο;

demon March 9th, 2008

Κλεισμένη σαν ορχιδέα μέσα σ’ένα μακρόστενο κουτί από ζελατίνα.

Να κοιτάζω έξω. Να κοιτάζω μέσα από το διάφανο κάλυμμα. Να αναρωτιέμαι πού είμαι, πού ανήκω. Αν ανήκω.
Γιατί ν’ανήκω;

Άνθρωποι ζευγάρια. Άνθρωποι παντρεμένοι. Άνθρωποι με σχέση κανονική, με σχέση σοβαρή, με κοινό μέλλον μ’έναν μαγικό τρόπο δεμένο, πιστοποιημένο, σίγουρο.
Κι όλοι τους μοιάζουν.

Ναι, καλά άκουσες.

Όλοι αυτοί μοιάζουν. Ντυμένοι για να δείχνουν πως κάπου θα γυρίσουν το βράδυ. Πως τη μοίρα τους ορίζει κάτι το στιβαρό, το επίσημο…

Μια γραβάτα, ένα σακάκι, ένα «μεγάλο», αντρικό ρολόι, μια βέρα.
Ένα τακούνι, ένα μονόπετρο, μια τσάντα γυναικεία, ένα μαλλί αλά «πάρτε με σοβαρά, μην πάρω τους δρόμους».

Κι εγώ φορώ τα αθλητικά μου, το τζιν το φθαρμένο, το φούτερ το φαρδύ να κρύβει τις καμπύλες. Πιάνω τα μαλλιά αλογοουρά. Φορώ δαχτυλίδι μονάχα στον δείκτη κι ένα σακίδιο στην πλάτη με τα απαραίτητα.

Γιατί να μοιάζει ο γάμος;
Γιατί να μοιάζουν τα προβλήματα;
Γιατί να μοιάζουν οι ενήλικες;

Γιατί να μοιάζουν… οι φόβοι;;;

Πηγή εικόνας: emiliewood.com

Το μέτρημα

demon March 8th, 2008

Ήταν 22:20.

Ήμουν μέσα σ’ένα βαγόνι και διακτινιζόμουν από την Άνω Ηλιούπολη και το σταθμό μετρό του Αγίου Δημητρίου, στο σταθμό Αττικής και στα Κάτω Πατήσια.

Φρενήρης και νευρική η σημερινή μέρα. Χωρίς ρεύμα, χωρίς φανάρια, χωρίς υπομονή στους δρόμους.

Αλλόκοτα σκοτεινή η αποψινή νύχτα.
Μασκαρεμένοι. Νέοι που κρατούσαν στα χέρια απλώς μια διαβολική, κατακόκκινη τρίαινα ή που είχαν βαμμένο πράσινο το αριστερό τσουλούφι.
Νέοι, ερωτευμένοι, στην άκρη της αποβάθρας. Με χέρια δεμένα, σώματα το ένα μέσα στο άλλο και βλέμματα πονηρά κι αδηφάγα. Με παιχνιδιάρικη γλώσσα κι υγρά γελάκια.

22:20 έμπαινα στο βαγόνι και κοιτούσα τις δυο κοπελιές που μιλούσαν: μάγισσα και Μίνι Μάους. Κάπου στο δρόμο είδα έντονα βαμμένα μάτια, καπνισμένα, χωρίς στολή όμως.

22:40 βρισκόμουν στο σταθμό της Αττικής κι ετοιμαζόμουν να κατέβω. Η γυναικεία, ενημερωτική φωνή στο μεγάφωνο έλεγε «Σταθμός Λαρίσης». Λάθος! Είχε μείνει πίσω. Μαζί και μια κυρία με μπαγκάζια που προφανώς ήθελε να πάρει την ταχεία, την έχασε όμως για μια στάση.

22:20 έμπαινα σ’ένα βαγόνι χωρίς να αιστάνομαι τίποτα. 22:40 έβγαινα από ένα βαγόνι, μα πάλι δεν αιστανόμουν τίποτα. Και είχα σκοτώσει μέσα σε 20 μόλις λεπτά τη σκιά ενός ανθρώπου.

Τη διαδρομή την ξανάκανα. Έφτασα σπίτι μου κι αφού ξαπόστασα για 10 λεπτά, πήρα το μπουφάν μου κι επέστρεψα Ηλιούπολη. Για να πάρω τη γάτα μου, αυτή τη φορά. 00:50 έμπαινα στο βαγόνι του μετρό. Άραγε μέχρι τι ώρα έχει τρένο;

01:30 έμπαινα στο βαγόνι του τρένου. 01:40 ήμουν σπίτι. Με τη γάτα αγκαλιά. Το κινητό στην κωλότσεπη, τα ψιλά στο μπουφάν και τα κλειδιά στο χέρι.

Ασθμαίνοντας βρήκα τη ζωή μου να με περιμένει πίσω από την πόρτα.

Κι αυτή απλώς με ρώτησε αν άξιζε η διαδρομή!

 

Πηγή εικόνας: english.peopledaily.com

 

Music game. YES!

demon March 7th, 2008

Αχχχ, αυτό είναι. Όχι μόνο παιχνίδι αλλά μετά μουσικής! YES!

Το Μαλινάκι, λίγο πριν πάρει τα νεύρα της και πάει στην Πάτρα για τρελό ξεφάντωμα και… γενικώς διαχύσεις, με προσκάλεσε σε ένα έκτακτο παιχνίδι.

Διαλέγω με ποιο κομμάτι θα έλεγα σε κάποιον πως τον αγαπώ ή επιλέγω με ποιο τραγούδι θα ‘λεγα σε κάποιον πως με ενδιαφέρει η περίπτωσή του!

Ε, λοιπόν, εγώ και σε αυτή την περίπτωση θα απαντήσω με… πραγματικά γεγονότα. Θα ποστάρω δύο κομμάτια τα οποία έχω αφιερώσει στον άντρα. Κι επειδή οι κανόνες του Music game λένε πως, αν θες να χρησιμοποιήσεις δυο τραγούδια, το ένα πρέπει να είναι αντρικό και το άλλο γυναικείο: το πρώτο, το “Kiss me deadly”, καλύπτει το ερωτικό, παθιασμένο πρόσταγμα και είναι τραγουδισμένο από τη Lita Ford ενώ το δεύτερο, το “Let’s do it, let’s fall in love”, έχει ερμηνευτεί από Louis Armstrong αλλά και τη θεϊκή Ella κι αντιπροσωπεύει το κάλεσμά μου να ερωτευτούμε.

Κυρίες και κύριοι…

04 – Kiss Me Deadl…

χαμογελάστε!

Louis Armstrong Le…

Για ξεσκονίστε παρελθόν, παρόν και μέλλον. Δίνω τη σκυτάλη για το Music game, να το συνεχίσουν με αγαπησιάρικη ίσως και μελαγχολική διάθεση, οι: Κωστής, αγγελάκι, Πάκο, πριγκιπέσσα, Όνειρο, Μολυβούπολη και Johnny boy.

Θνητά στίγματα

demon March 7th, 2008

Έχω απλώσει μπροστά στη γυμνή μου αγκαλιά τα κοσμήματα που φόρεσα σήμερα.

Μια ασημένια αλυσίδα με ένα ανάγλυφο πουλί και δυο αστερίσκους από αμέθυστο. Τον πολύ μικρό κρίκο που φοράω σχεδόν πάντα στο αφτί, στη δεύτερη τρύπα, με το διάφανο, φυσητό γυαλί σε σχήμα σπείρας. Τα καλοκαιρινά μου απομεινάρια: μαύρο δέρμα με μια μπλε, λιλιπούτεια, ασημένια καρδιά κουμπωμένη πάνω του και ροζ σκούρες κλωστές με μια πεταλούδα στο δίχτυ τους.

Στ’αριστερό χέρι, το βαρύ μου, αντρικό ρολόι που αντανακλά το φως και το χρόνο που προσπαθεί να με πάρει, και πολλά ασημένια ελατήρια που σχηματίζουν ένα συρμάτινο μπρασελέ.
Κι από δαχτυλίδια, την ασημένια βέρα που φορώ πάντα στον αντίχειρα του δεξιού μου χεριού και το μεσαιωνικό δαχτυλίδι με τη μαύρη, γυαλιστερή πέτρα στο κέντρο, που φορώ πάντοτε στο δείχτη του δεξιού μου χεριού…

Αποκτήματα κάπου μέσα στη ζωή. Με συναίσθημα κι ανάγκη να εκφραστούν. Με πολλούς ψιθύρους μέσα τους κι ακόμη περισσότερα μυστικά, τα οποία έκλεψαν κάπου στην πορεία…

Όπως εσύ απόκτησες αυτό το σώμα, αυτό το όνειρο, αυτό το παιδί, έτσι εγώ απόκτησα ένα ακόμη δαχτυλίδι περασμένο στη μυτερή αψίδα της ψυχής μου, να γυαλίζει και να διώχνει τα φρικιά. Να λικνίζεται και να κοροϊδεύει την ακινησία του «τώρα». Να γελά στεντόρεια και να προσελκύει παιδικές αναμνήσεις. Ανάλαφρες, αέρινες, αόρατες!

Γι’αυτό κι αγκαλιάζω όλα μου τα γήινα «έχω».

Γιατί με κρατάνε εδώ, όσο πρέπει εδώ να υπάρχω.

Κι όταν έρθει η ώρα, θα γίνουν απλώς ενέργεια στη φωτιά που θ’ανάψουν τα χρόνια μου.

Πηγή εικόνας: www.artuproar.com

Παντού κεραίες…

demon March 6th, 2008

Βγήκα να περπατήσω.

sky.jpg

Άνοιξα τις σχισμές μου να μπει μπόλικο οξυγόνο μέσα. Κοιτούσα συνεχώς τριγύρω, πάνω από το κεφάλι μου… Χρώματα πολλά, άψογα ανακατεμένα. Χρώματα που άφηναν χώρο το ένα στ’άλλο. Χρώματα που φυσούσαν, που έγραφαν στον ουρανό, που σχεδίαζαν, που ονειρεύονταν. Χρώματα γης μα και ονείρου.

Τράβηξα πολλές φωτογραφίες.

Μέσα από κλαδιά και φυλλωσιές. Μέσα από πέργκολες και πολυκατοικίες. Μέσα από τα μάτια μου, μέσα από τη δύναμή μου, μέσα από το όραμα της επιθυμίας.

tree.jpg

Κι όταν πια έφτασα στην ταράτσα σου, λίγο μετά τις 6, γύρισα και χώθηκα μες τα κύματα που σχημάτιζε η δύση πάνω στον ουρανό.
Και προσπάθησα να πάρω μαζί μου αυτές τις παθιασμένες ρυτίδες χρωμάτων.

Μάταια…

Παντού κεραίες, κτίρια αψηλά, καμινάδες και υδροφόρες. Σπιτάκια σκύλων και σακούλες, αυθαίρετα δώματα και σκάλες.

Που να φτάσεις πια;

sunset.jpg

« Prev - Next »