demon February 18th, 2008
Περάστε… γδυθείτε… πληκτρολογήστε!
Ας κάνουμε ένα chat τελείως διαφορετικό. Το κείμενο δε θα το γράψω εγώ μονάχα, ούτε και θα το διαβάσετε έτσι, με τη μορφή κειμένου. Μπείτε στα comments αυτού του post και μιλήστε μεταξύ σας. Chat blog+ -αρισμένο ΤΕΛΕΙΩΣ! Όχι στη λαδόκολλα… στο διαδίκτυο.
Απόψε τα μεσάνυχτα… Χύμα Ερωτόσφαιρα
χωρίς λογοκρισία.
φιλιά… σχολιασμένα Πακίτο και Μαλινάκι! Tonight then…
Πηγή εικόνας: www.article19.co.uk
demon February 17th, 2008
Σταγονίδια… που κάηκαν…
Στρόγγυλοι πλανήτες… που ευνουχίστηκαν…
Το σίγμα στη λέξη «τέλος» που αργοσβήνει…
Δεν ξέρω τι είναι αυτό που κάνει τόσο γαλήνιο το χιόνι. Το ότι θολώνει το γύρω σου; Το ότι ασπρίζει τη διάθεση; Το ότι σταματά το αλλεπάλληλο γκρίζο του θορύβου; (Το θόρυβο του γκρι;) Το ότι είναι από τις πιο γλυκιές, φουρτουνιασμένες και συνάμα μεταξωτές κινήσεις της φύσης;
Βγήκα να αναζητήσω εφημερίδα, σαν το λύκο που αναζητά αίμα. Σηκώθηκα κάποια στιγμή πολύ πρωί και είδα από το μπάνιο ένα γεμάτο φως να λούζει τα ψηφιδωτά. Άραγε τον έλιωσε τον πάγο; Να βγούμε να περπατήσουμε μήπως; Να κάνουμε την Κυριακάτική μας βολτίτσα; Ξαναξάπλωσα… φυσικά! Έμεινα να αναρωτιέμαι τα παραπάνω. Ίσως και να τα έλυσα στον ύπνο μου.
Το μεσημεράκι, νωρίς, ξύπνησα και πάλι το σώμα μου. Και είδα τη μόνη μουντίλα που δε με ενοχλεί. Τη βουβαμάρα του χιονιού να καλοκουρδίζεται και να τραγουδά και σήμερα ανεβαίνοντας στην τεράστια σκηνή πάνω από τα κεφάλια των ανθρώπων.
Κι αν κάποιος είναι αποκλεισμένος, πως θα βρει εφημερίδα; Θα τις κρατήσουν ίσως μέχρι αύριο; Δεν είχα πρόβλημα να βγω.
Τη γούσταρα τη μίνι περιπέτεια. Του να ντυθώ σαν πολική αρκούδα, να κάνω κόκκινα μάγουλα από το ψύχος, να βραχεί το πρόσωπο και τα μαλλιά μου, να γελάσω κάτω από τις νιφάδες, να παίξω με τον εαυτό μου. Κι εσύ γκρίνιαξες πολύ σήμερα. Έδωσες ρέστα. Να μη βγω. Πώς θα βγω. Θα αρρωστήσω, θα χτυπήσω –στην καλύτερη των περιπτώσεων-, γίνομαι ξεροκέφαλη –ως συνήθως-, κι όλα αυτά για μια εφημερίδα που ούτε μπαίνω στον κόπο να διαβάσω τελικά…
Και φυσικά βγήκαμε. Και το κάναμε πολύ κέφι. Και τραβήξαμε φωτογραφίες. Και λουστήκαμε τις χιονόμπαλες. Και δεν ήταν και τίποτα τραγικό. Λίγη προσοχή στα σκαλοπάτια και στο πλακόστρωτο και ναι, ήμασταν στο δρόμο.
Τώρα, κάμποση ώρα μετά αφήνομαι να σκεφτώ, κάνοντας πέρα το χολωμένο άσπρο του χιονιού:
Τα γράμματα όλων των φυλών να χρησιμοποιήσω, δε φτάνουν για να μαρκάρω τις νιφάδες όλες του κόσμου. Να πω πως σήμερα θα σου γράψω ένα ποίημα δίχως αρχή και τέλος. Και ναι, μπορεί να μη μάθεις ποτέ πώς τελειώνει ή από πού άρχισε όλο τούτο, θα σε ντύσει ζεστά όμως και θα κρατήσει κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο. Σε όλα τα μπιζ θα είναι εκεί. Θ’ανεβαίνει ξανά και ξανά στη σκηνή, έως ότου πεις «cut»!
demon February 17th, 2008
Γύρω-γύρω από το φως, σαν τη μέλισσα που τρελαίνεται όταν μελώνουν τα ρουθούνια της.
Σα δακτύλιος, σα στρόβιλος, σα δίνη. Ναι, μια κάτασπρη δίνη στεφάνωσε για ώρα απόψε τη λάμπα στη λεωφόρο.
Mε πήρες από το χέρι και κόλλησες το μούτρο μου στο τζάμι της κουζίνας. Εστίασα πέρα από τα κάγκελα και τη στριφογυριστή σκάλα, πέρα από τα μπαλκόνια και τα καλώδια που μοιάζουν με γιρλάντες. Και σχεδόν άγγιξα τις νιφάδες, που σα σμήνος γυρόφερναν χωρίς σταματημό το φως.
Xιόνισε και ο φράχτης, το γρασίδι, οι λαμαρίνες των αυτοκινήτων, το μάρμαρο στα σκαλοπάτια, η κουπαστή εξαφανίστηκαν! Αντί για τα καθημερινά τους χρώματα, ε, σήμερα αφέθηκαν στο άσπρο. Στο λευκό των παιδιών και των χαμόγελων. Στο λευκό της λήθης και της παράνοιας. Στο λευκό του ύπνου και του παρελθόντος. Στο λευκό της ηρεμίας και απέραντης θλίψης…
Δώσε μου χιόνι και ιστορίες.
Δώσε μου χρόνο.
Δώσε μου γυάλινη απεραντοσύνη.
Δώσε μου ένα “τώρα” που να διαρκέσει…
demon February 16th, 2008
- Έλα! Μπες και γράψε μου πως μ’αγαπάς…
- “Δεν υπάρχει περίπτωση”.
- Μα γιατί;
- “Γιατί η blogosfaira είναι τελείως δική σου”.
- Πλάκα κάνεις έτσι; Είναι ένα από τα μεγαλύτερα δώρα μου σε σένα. Τα μισά και παραπάνω κομμάτια είναι γραμμένα για σένα!
- “Άλλο αυτό! Εγώ δεν πρέπει να υπάρχω… Και ούτως ή άλλως δεν είναι σωστό”.
- Συγνώμη. Έχω γράψει πότε τσακωνόμαστε, τι λέμε, πότε και πώς το κάνουμε!!! Αυτό σε πείραξε; Ok, τότε θα μπω και θα γράψω αυτό! Ότι αρνείσαι να μου γράψεις πως μ’αγαπάς…
- “Είσαι απίστευτη, το ξέρεις;”.
Μη νομίζεις πως τώρα ξύπνησα!!! Όχι φυσικά. Ανώμαλη είμαι; Ήμουν έξω. Πέρασα τις προηγούμενες, πολλές τελοσπάντων, ώρες, στην «Ακτή» με Μαχαιρίτσα, Παπακωνσταντίνου, Μπουλά, Ζουγανέλη και τους συνεργάτες τους. Καλή επιλογή. Προτείνω να κυκλοφορήσουν σε cd το live πρόγραμμά τους. Είναι πιασάρικο και αντρικό, αν μη τι άλλο.
Είχα να βγω βράδυ πάνω από μήνα, με σένα που ‘μπλεξα. Για το σχήμα και την όλη φάση θα γράψω άλλη μέρα.
Εκείνο που με καίει τώρα, είναι πως είμαι ξύπνια. Και πίνω μπύρα. Κι ετοιμάζομαι να καταβροχθίσω ένα πολύ μαλακό κρουασάν βουτύρου που αγοράσαμε στο φούρνο απέναντι από το νέο μου σπίτι και που τώρα ζεσταίνω. Και συ δουλεύεις και δεν βλέπω να κοιμάμαι σύντομα.
Τι έγινε; Επέστρεψα κατά τις 04:00 σπίτι μου. Έτσι για αλλαγή κατεβήκαμε σπίτι μου, όπου θα περνάγαμε ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ το Σαββατοκύριακο. Ναι, καλά. Γύρισα. Εσύ κοιμόσουν κι εγώ ήμουν στα πρόθυρα μέθης. Στην έπεσα. Και κάναμε έρωτα, φυσικά. Κι αμέσως μετά, σου ήρθε το φλας: μήπως να κατεβούμε, αντί για αύριο το πρωί, ΤΩΡΑ σπίτι σου, για μερικές ωρίτσες, να διορθώσεις το πρόβλημα που έχει ο πελάτης σου με το πρόγραμμα.
Μήπως, αντί να ασχοληθείς με αυτό το προβληματάκι Σαββατιάτικα, να ασχοληθείς τη Δευτέρα;
Αυτή τη σκέψη δεν την έκανα ποτέ μέχρι τώρα, που είναι κομματάκι αργά. Τουναντίον, έπραξα αποφασιστικά. Και μετά από καιρό βρεθήκαμε στη Λεωφόρο Καρέα με 174 χιλιόμετρα ανά ώρα, στις… 06 το πρωί! Φτου.
Και να σκεφτείς ότι πριν από 5 λεπτά, αν μετρούσες μέχρι το 5 θα ροχάλιζα. Εγώ που δε ροχαλίζω. Εκτός κι αν έχω πιει πολύ.
Κι είμαι ακόμη με τη μπύρα στο χέρι. Το κρουασάν χορεύει βαρύ και με βουτυρωμένες φλοίδες μέσα μου. Ναι, θα ‘κανα πολλά για σένα. Ακόμη και να οδηγούσα τη μηχανή μες την ψύχρα, μες τη μέθη μου. Ακόμη και να σηκωθώ 5 δεύτερα πριν με πάρει ο ύπνος, για να σου φύγει το άγχος με τον πελατάκο. Και η μπύρα εξακολουθεί τους τελευταίους μήνες να είναι καλό σκουφί μου…
Καλό βράδυ. Πάω τώρα. Να ξεζαλίσω τα εξαρτήματά μου.
Εσύ μείνε να αντιμετωπίσεις τον ήλιο.
Πηγή εικόνας: absolumentfemmes.com
demon February 15th, 2008
Πάρε τον ευρυγώνιο φακό και ξεκίνησε να κλειδώνεις πόζες.
Κοίτα το δέντρο πώς σκύβει τα κλαδιά του. Οι ξύλινες απολήξεις διακλαδώνονται μεταξύ τους και τελειώνουν το κάδρο.
Κοίτα το παγερά ψηλό και βρώμικο κτίριο πώς κρύβει τον άσχημο καιρό, ορθώνοντας ανάστημα! Αν το φωτογραφίσεις, θα κάνεις πολύ περήφανη την σκαλωτή καρδιά του.
Κοίτα τον γεράκο απέναντι πως, καθισμένος σε ένα χαρτόκουτο, προσπαθεί να φάει τους απομείναντες σπόρους του καλαμποκιού. Μάταια… δε θα σου χαμογελάσει αυτός, ούτε θα χαρεί που τον κλείδωσες στη μηχανή σου. Ίσως όμως, κάνει μια μεγαλύτερη προσπάθεια να δαγκώσει την κίτρινη λιχουδιά που έχει ανάμεσα στα χέρια του.
Λάθη, πολλά λάθη κάνεις σήμερα. Που έχεις τον νου σου; Νέταρε, πίεσε τη διαύγειά σου να επανέλθει στην επιφάνεια. Εδώ! Συγκεντρώσου.
Πες μου τι βλέπεις γύρω σου.
Δεν μπορεί να βλέπεις σπίτια, δρόμους, γκρι και άσπρο. Μήπως βλέπεις σχήματα; Θολές καμπύλες που λίγο πιο κάτω γίνονται με βίαιο τρόπο κοντάρια, τα οποία ευθυγραμμίζουν τη φαντασία του ματιού σου;
Ημικύκλιο, ευθεία, έλλειψη…
Πάρε το φακό σου και κοίτα ψηλά. Το ξέρω πως σε τυφλώνει ο ουρανός. Άφησέ τον όμως να σου πει. Έχει να σου πει!
Εσύ απλώς σκέπασε την ψυχή σου, μην πάρει φως.
Κοίτα τις σκέψεις των γύρω σου, πόσο δυνατά αντηχούν.
Κοίτα τα φώτα, φυσικά και τεχνητά πόσο αυθόρμητα διορθώνουν το τσιμεντένιο υλικό.
Κοίτα τα σιδερένια κουφάρια που βαραίνουν τις τέσσερις ρόδες πώς μοιάζουν με στρατό που ξεχύνεται ατάκτως ερριμένος.
Κοίτα τα μπαλκόνια που μοιάζουν με διαχρονικές εξέδρες, τα πουλιά, περαστικοί που δε θέλουν να μείνουν ούτε λεπτό σε αυτό το λαβυρινθώδες σκηνικό.
Μέθα το μάτι σου και πες μου τι βλέπεις!
Πηγή εικόνας: www.shadzee.com
demon February 15th, 2008
(Πηγή εικόνας: www.rehsteiner.com)
Χαχάνιζα ενώπιον όλων, γιατί σε φαντασιωνόμουν γυμνό, μπροστά μου, να δοκιμάζεις αυτά που σου πήρα. Εσύ να γκρινιάζεις που «έπρεπε» να μου κάνεις μίνι πασαρέλα κι εγώ να σε πειράζω και να σε τραβολογάω…
Κι ενώ οι φίλοι μιλούσαν για προγράμματα, excel-όφυλλα και παρουσιάσεις, εσύ χάιδευες τελείως ασυναίσθητα τη γάμπα και το λαιμό μου κι εγώ έσερνα, αδιάφορα υποτίθεται, τα νύχια μου πάνω στην παλάμη σου. Θέλω να σε γδάρω, θέλω να σε πονέσω.
Ώρες-ώρες σκέφτομαι: μυρίζει ο έρωτας; Το ότι θέλω να σε γαμήσω τώρα, εδώ, όπως είμαστε, ταξιδεύει στον αέρα, στους γύρω μου;
Στην επιστροφή ρουφήξαμε τους νυχτερινούς βαθμούς κρύου, αλλά δε συνήλθαμε.
Συνέχισα να σε θέλω, να σε χουφτώνω, να σε κοιτάζω πονηρά, να σου λέω… τι θα σου κάνω!
Και γουργούριζα καθώς μου εξιστορούσες, σαν άξιος ερωτικός αντίπαλος, πώς θα ανακαλύψεις τι γεύση έχω σήμερα.
Κι όσο επιτάχυνα το βήμα μου, συνέχιζα το ταξίδι στην προσμονή.
Συνέχισα να περιμένω να φτάσουμε σπίτι, να εξαγνίσουμε και να ζεστάνουμε τα φύλλα της ψυχής μας με καυτό νερό, για να μπω μέσα σου, να καθίσω πάνω στο πρόσωπό σου, να γυρίσω μπρούμυτα και να μαστιγώσω την κάβλα σου με τα μαλλιά μου.
Με τη γλώσσα μου…
Μέχρι να στάξω ιδρώτα, μέχρι να βγάλεις ήχους, μέχρι να κλείσω και να σφίξω τα πόδια μου γύρω από το λαιμό σου, μέχρι να ανασηκωθείς και να με κοιτάξεις μεθυσμένα.
Όσο σε έχω, τόσο θα σε γουστάρω. Θα ποθώ ό,τι μπορεί να δώσει το σώμα μας. Θα ζητάω με απληστία έρωτα από σένα. Κι όλα μου τα χρώματα θα τρυπώνουν στα όνειρά σου, για να σε τσιμπάνε κάθε μέρα, ψιθυρίζοντας: «έλα μαζί μου…»
Πηγή εικόνας: absolumentfemmes.com
demon February 14th, 2008
(Πηγή εικόνας: www.bansky.co.uk)
~
Είναι όμορφα! Είμαι όμορφη κι αστραφτερή πολύ.
Είναι ζεστά. Κι αιστάνομαι την καρδούλα μου πιο ζωηρή!
Είμαι σκανδαλιάρα, είμαι ελαφριά. Είμαι κόκκινη, έτσι για αλλαγή, και δε με ενοχλεί.
Αν και το κόκκινο ποτέ δεν ήταν αγαπημένο χρώμα. Κάθε άλλο.
Όταν όμως σε βλέπω και γλυκαίνει τόσο πολύ το πράσινο μάτι μου, όταν οι μορφασμοί και οι αντιστάσεις μου γίνονται ανήλικοι, όταν η επιδερμίδα μου χοροπηδά και μαλακώνει προκλητικά, ώστε να την αγγίξεις και να μη τη χορτάσεις γρήγορα, τότε ναι, είμαι κόκκινη.
Είμαι ερωτευμένη μαζί σου.
Είμαι ερωτευμένη, γιατί γελάμε μαζί.
Είμαι ερωτευμένη γιατί όταν αγκαλιαζόμαστε, δεν αφήνουμε ούτε ένα εκατοστό αγάπης να ξεφύγει από τα σώματά μας.
Είμαι ερωτευμένη γιατί είσαι άσπρο/ Επειδή με κοιτάς στα μάτια/ Επειδή είσαι τρυφερός / Επειδή μου δείχνεις ότι με θες με χίλιους δύο τρόπους…
Είμαι ερωτευμένη γιατί προφταίνεις και με πιάνεις όταν φλερτάρω με την παράνοια, και κάνεις στην άκρη, όταν κοιτάζω τον αέρα.
Είμαι ερωτευμένη μαζί σου, γιατί με κάνεις να θέλω να ‘μαι
~
στο αfιερώνω
Πηγή εικόνας: www.ppw.org
demon February 13th, 2008
Φιγούρες μεστές.
Μυώδεις, γραμμωμένες, με πολύ σφιχτά, συγκεκριμένα κορμιά.
Ένα βάρος, ένας τόνος, ίδια ψηλάφηση, ίδιο γλυπτό.
Πατάνε μαλακά στον τάπητα και το ένα δάχτυλο ακολουθεί συνειρμικά το επόμενο. Μέχρι που πατάνε και τα πέντε το χαλάκι.
Το σώμα ανοίγει, τα μέλη παίζουν σα βεντάλιες, οι κινήσεις γλυκαίνουν το κρύο της σκηνής και ο πόνος διαλογίζεται.
…
Πηγή εικόνων: www.lissfaindance.org
demon February 13th, 2008
… σα να χορεύουμε τανγκό ή βαλς.
Βάζεις τη χούφτα σου στην αρχή δειλά και μετά με δύναμη μέσα στην παλάμη μου.
Ανοίγεις διάπλατα τα δάχτυλά σου και ψηλαφείς τα δικά μου.
Μου χαϊδεύεις τις άκρες, τα άκρα, την αύρα μου.
Κι όπως γέρνεις το κεφάλι στο σβέρκο μου κι ανασαίνεις μέσα στα όνειρα που σχηματίζουν τα μακριά μου μαλλιά, αφήνεσαι και κρύβεις το χέρι σου μέσα στο δικό μου.
Για να κοιμηθούμε μαζί, για να κοιμηθείς μέσα στο χέρι μου, για να κοιμηθείς μέσα μου.
Πηγή εικόνας: meneksedia2.pblogs.gr
Πηγή εικόνας: www.seedsofunfolding.org
demon February 12th, 2008
- Ξανακουρδίστηκα! Πέρασα υπέροχα χτες, σ’ευχαριστώ.
- «My pleasure»
- Αν είναι να είσαι πάντα τόσο διεκδικητικός, τόσο ερεθισμένος και να μου δείχνεις πόσο απόλυτα με ποθείς, να πηγαίνω πιο συχνά σπίτι μου για 1-2 μέρες!
- «Μην τολμήσεις».
- Θα μου πάρεις δώρο για του Αγίου Βαλεντίνου;
- «Όχι!»
- Γιατί;
- «Εσύ είσαι το σκληρό αντράκι από τα Εξάρχεια που καίει το σουτιέν του και βγαίνει πάντα μπροστά;»
- Έναν Άγιο Βαλεντίνο περιμένουμε ΚΑΙ εμείς για να πηδηχτούμε και να λάβομεν δωράκια! Που να σου εξηγώ τώρα…
Ρε γαμώτο, κοίτα να δεις που αντί να γράφω περί έρωτος και μαλακίας, μου ‘ρθε να γράψω για αυτό τον Άγιο, που μόνο οι γυναίκες τον γουστάρουν. Όχι πες μου ότι θα σου κακοφανεί να λάβεις την Πέμπτη ένα κόκκινο ρόδο! Εγώ του ζήτησα μπλε, αλλά δε θα τα χαλάσουμε σε αυτό. Πες μου ότι θα σε χαλάσει να λάβεις και τίποτα άλλο. Δεν εννοώ σκαμπίλι. Δώρο εννοώ. Διόλου! Οπότε; Άστον να γκρινιάζει ότι είναι ξενόφερτη αηδία. Μια φορά το χρόνο είναι ούτως ή άλλως. Θα επιβιώσει! Για σένα θα το κάνει…
Κι αν μάλιστα σε βάλει κάτω κι ασχοληθεί αποκλειστικά και μόνο μαζί σου όλη μέρα κι όλο το βράδυ –σημαντικό αυτό!-, ε, τότε, καλοδεχούμενος ο άγιος τούτος. Εγώ πάντως το έχω αποδεχτεί: οι γυναίκες παραπονιόμαστε, οι άντρες γκρινιάζουν! Οι γυναίκες ζητάμε, οι άντρες απαιτούν. Οι γυναίκες κάνουν αυτό που τους έμαθε η μαμά τους, οι άντρες σου κάνουν… χάρη! Πλάκα κάνω, ok; Αν ο άντρας θελήσει να μείνει μαζί σου και δεν είναι μαλάκας, θα περάσεις υπέροχα. Τώρα αν εσύ θέλεις να μείνεις μαζί του και δεν είσαι μαλάκας, τότε ο άντρας αυτός θα ευτυχήσει. Αρκεί να μπορέσει να το αναγνωρίσει μέσα του!
Για πιο βαθυστόχαστες συναισθήσεις, tune in μεταμεσονύχτια…
Πηγή εικόνας: les.plus.simples.com