blog +Ο- σφαιρα

demon December 7th, 2007

Ημέρα δεύτερη:

Την επομένη, πήρα μια χαρά όταν σηκώθηκα και, πηγαίνοντας με μια μικρή αγωνία στο μπάνιο, βρήκα τις δυο γλύκες -είχαν γίνει γλύκες πια- ήσυχες, ήρεμες, ήμερες. Ούτε άκουγαν σε οποιονδήποτε ήχο, μα ούτε και με άφηναν να τις πιάσω και να τις χαϊδέψω. Παρόλα αυτά, σήμερα ήταν η ημέρα των αγορών. Κοινώς ξετινάχτηκα για τις γάτες μου. Ούτε μωρό να ‘χα σπίτι. Και όχι, μην το ψάχνεις υποσυνείδητα. Δεν θα ήθελα να είχα!

Τους πήρα λοιπόν ονυχοδρόμιο το οποίο τίμησαν με το παραπάνω. Τους πήρα μπαλίτσες σε έντονα χρώματα με κουδούνια μέσα, εμ, ειδικές κροκέτες με γιαούρτι μέσα για επιβράβευση και φυσικά άμμο κρυσταλλική, κροκέτες και κονσέρβες.

Ζωήρεψαν τελείως. Κάναν το σπίτι άνω-κάτω. Τύφλα να ‘χει ο Spiderman αλλά και ο spider-pig (!), το βλαχογούρουνο του Simpson, στην ταινία! Ό,τι κουρτίνα έχω σπίτι, την ανέβηκαν κατακόρυφα. Μόνο στο ταβάνι που δεν περπάτησαν. Το ένα δηλαδή, το πιο θαρραλέο, γιατί το άλλο απλώς το αντιγράφει.

Στο ένα που έχει περισσότερο τσαμπουκά, του αρέσει να κυνηγά πράγματα, να βρίσκεται σε κίνηση και να ανεβαίνει γενικώς, ενώ στο αδελφάκι του αρέσει πολύ να παίζει με τις σκιές, τρελαίνεται όταν καθρεφτίζονται μορφές σε τζάμια και είναι ικανό να σου πιάσει το δάχτυλο για να στο γλείψει, αλλά και να χασμουρηθεί βάζοντας πρώτα το χεράκι του (πόδι εννοείται) μπροστά!

Πηγή: www.lladyhwk1.com

Ημέρα τρίτη:

Σήμερα τα μικρά ξεθάρρεψαν αρκετά, ευτυχώς. Όχι τίποτα άλλο, αλλά είχα αρχίσει να απελπίζομαι ότι για τον επόμενο ένα χρόνο δεν θα μου κάτσουν με τίποτα. Ε λοιπόν σήμερα ήταν σαφώς πιο ήρεμα κι εξοικιωμένα με την παρουσία μου. Και το κυνήγι γύρω, μέσα και πάνω σε οτιδήποτε προεξείχε, κουνιόταν και ήταν έντονα χρωματισμένο καλά κράτησε. Πάντως η καλύτερη στιγμή τους σήμερα ήταν όταν τα πήρα μαζί αγκαλιά και δεν αντέδρασαν.

Το δοκίμασα και χτες το βράδυ πριν πάω για ύπνο και, είτε επειδή ήταν εξαντλημένα είτε επειδή γούσταραν, κάθισαν μέσα στα χέρια μου για λίγο. Καλά προχωρά το σχέδιο!

Ημέρα τέταρτη… η σημερινή:

Άψογα… απλώς τέλεια. Έχω γίνει χιονάκι, έλκηθρο, μαρμελάδα. Κοινώς λιώνω. Τα γατάκια μόλις άνοιξα τα μάτια μου, ήρθαν πάνω στο κρεβάτι για την “καλημέρα”. Ή για το “πεινάω!”, όπως θες πάρτο. Αν και σε προειδοποιώ. Τα πιατάκια τους γεμάτα είναι. Ανέβηκαν λοιπόν στο κρεβάτι και κάθισαν να τα χαϊδέψω. Αυτό ήταν το καλύτερο μέρος. Αν και, τελικά, υπήρχε ακόμη καλύτερο.

Παίξανε, δεν εξαφανιζόντουσαν κάθε φορά που περνούσα από κοντά τους, σκαρφάλωσαν, νιαούρισαν κι έκαναν νάζια. Και τώρα που πληκτρολογώ φορώντας τα τεράστια ακουστικά μου για να μην τα ενοχλήσω με κέλτικους μυστηριακούς ήχους, το ένα, το πιο αεικίνητο και τολμηρό, έχει ανέβει πάνω μου!!!

Σε κάποια φάση, αιστάνθηκα νύχια στη φόρμα μου. Νόμισα ότι παίζει ή ότι απλώς θέλει κάπου να ανέβει πάλι. Και μετά από πέντε δεύτερα, το είδα να χώνεται στα πόδια μου, στα μπούτια μου, να κουρνιάζει, να μου νιαουρίζει για να του χαϊδέψω το πρόσωπο και να αποκοιμιέται! Και ναι κυρίες και κύριοι, ροχάλισε λιγάκι.

Και με αυτή τη δική μου επιβράβευση, χωρίς κροκέτες και γιαούρτι, κλείνω την Εκπαίδευση της γάτας και την ευτυχία μου για σήμερα.

Και πες μου τώρα εσύ ότι θα έπρεπε να είχα σκύλο! μπλιαχ -.

• Bubbles
• Comments(4)

demon December 7th, 2007

Σιγά που δε θα έγραφα εγώ γατοκείμενο. Πριν από ελάχιστες μέρες απόκτησα δυο κατάμαυρα γατιά. Ετών: 2 1/2 μηνών! Και η αλήθεια είναι πως είχα ξεσυνηθίσει να έχω μωρά. Γιατί τα τελευταία 10 χρόνια και βάλε, έχω φορτώσει τις γάτες μου στους γονείς μου, βορείως. Που σημαίνει πως και κήπο έχουν κι άλλη μεταχείριση και οι κουβέρτες, χαλιά κλπ. πλένονται, ώστε να μη μυρίζει ποτέ το σπίτι! Μέχρι πρότινος εργαζόμουν κατά μέσο όρο 12 ώρες, 6 μέρες την εβδομάδα και το σπίτι μου με καλωσόριζε μονάχα στην περίπτωση ύπνου ή sex. Ένα σπίτι στο κέντρο της Αθήνας, μεγάλο μεν, τσιμεντόσπιτο δε. Οπότε, όσο κι αν λαχταρούσα την παρουσία γάτας, δε σκόπευα να το κάνω αυτό το μίνι έγκλημα ούτε στο ζωάκι ούτε και σε μένα. Όσο κι αν ήθελα παρέα κάτι πρωινά Κυριακής ή ξημερώματα καθημερινής.

Είτε επειδή η επιθυμία μέστωσε είτε επειδή απλώς έγινε, την Τρίτη έγινα “μαμά”. Και δεν ανέλαβα μονάχα ένα, αλλά δύο γατάκια. Εις διπλούν λοιπόν το όποιο χάος, κόστος, ευτυχία, ενθουσιασμός.

Σκέφτηκα να καταγράψω την εξέλιξη αυτής της γνωριμίας. Όχι για κανέναν πρακτικό λόγο. Γιατί ούτως ή άλλως θεωρώ ότι οι γάτες είναι ενστικτώδη πλάσματα, οπότε ως τέτοια πρέπει να τα αντιμετωπίσεις κι αναλόγως φυσικά. Αλλά να. Η blogosfaira μου ιντερνετική γραφή ημερολογίου είναι, οπότε γιατί να μη μοιραστώ με το άπειρο την άφιξη των δύο καταύμαρων ενοίκων στη ζωή μου;

Πηγή: www.lladyhwk1.com

Ημέρα πρώτη:

Αγαπημένο μου ημερολόγιο… Πλάκα κάνω!

Τα γατάκια μπήκαν σπίτι μου το βράδυ της Τρίτης. Ψαρωμένα τελείως, μουδιασμένα, γραπωμένα το ένα από το άλλο, ξαπλωμένα μέσα στο κλουβάκι που μου δάνεισε η Ανδρονίκη. Προσπάθησα γρήγορα-γρήγορα να οριοθετήσω το χώρο στον οποίο θα κοιμούνται, θα τρώνε, θα τα κάνουν. Ώστε να είναι η πρώτη ή η δεύτερη μνήμη τους. Το πείραμα ομολογώ ότι πέτυχε αμέσως κι έτσι δεν είχαμε… ατυχήματα.

Τα μικρά δεν υπήρχε περίπτωση να ακούσουν ούτε καν στο “ψιτ εσύ!”, πόσο μάλλον να με αφήσουν να τα αγγίξω. Εκούσια. Κι έτσι τα άφησα να σεργιανίσουν, να πειραματιστούν, να αλωνίσουν σε όλους τους χώρους. Κι εγώ διακριτικά από κοντά. Ούτως ή άλλως, ούτε μάλωμα κατάλαβαν.

Με έκπληξη διαπίστωσα ότι κοιμήθηκαν στο αυτοσχέδιο καλάθι με τις πολύ ζεστές κουβέρτες που έστρωσα. Κι έτσι, ικανοποιημένη από την πρώτη μέρα, κοιμήθηκα ευτυχής κι εγώ.

to be continued

• Bubbles
• Comments(0)

demon December 7th, 2007

Έχω κολλήσει το μούτρο μου στο τζάμι, πίσω από τα ανοίγματα που σχηματίζουν οι περσίδες και κοιτάζω τους περαστικούς κάτω στο δρόμο. Πολύχρωμα πουλόβερ με φούντες, ρίγες και σχεδιάκια κινούνται με ταχύτητα στο πεζοδρόμιο. Άλλα σώματα φορούν σιδερωμένα, φρέσκα πουκάμισα προστατευμένα κάτω από σακάκια, κι άλλα έχουν κρυφτεί μέσα σε μπουφάν φουσκωτά και ζεστά. Να κι ένας που αντέχει με κοντομάνικο.

Καμιά φορά έτσι όπως παραπατάω ακόμα από τον ύπνο, το απότομο φως και την ένταση των ονείρων, νομίζω ότι έχω εγκλωβιστεί σε ξένο σκηνικό. Δεν αναγνωρίζω αυτές τις φιγούρες που λυσσαλέα πιάνουν χώρο στους δρόμους, που κορνάρουν, λιγοστεύουν το οξυγόνο, χειρονομούν, περιφέρονται άσκοπα. Το μάτι μου ακολουθεί τις άυλες σκιές που αφήνουν πίσω τους.

Πολλοί δεν είμαστε; Υπάρχει λόγος; Όλοι αξίζουμε, όλοι θα κάνουμε; Η πλειοψηφία απλώς υπάρχει για να ενοχλεί, για να δυσκολεύει και να καθυστερεί τους λίγους.

Θα μου πεις όλα χρειάζονται. Και το άσπρο και το μαύρο και η χαρά και ο πόνος και το ελαφρύ και το βαρύ και το σημαντικό και το ανούσιο. Εντάξει.

Αυτό τώρα μου μοιάζει με μια τεράστια επιτοίχια κατασκευή. Με μια επιφάνεια γεμάτη κουτάκια από πάνω μέχρι κάτω. Κι ακόμη πιο κάτω. Κάθε άνθρωπος είναι τοποθετημένος μέσα σε ένα κουτί. Εκεί μέσα είναι η ζωή του, οι συγγενείς του, οι εφιάλτες, τα πράγματα, τα αποκτήματά του. Κάθε φορά που εσύ διαλέγεις, παίρνεις μαζί και το κουτί. Ανοίγεις, τραβάς προς τα έξω και κουβαλάς μαζί με το πλάσμα και όλες τις στιγμές του. Όλη τη μοίρα, το κουβάρι, το ποίημα.

Και η παγίδα είναι πως, ακόμη κι αν θες μονάχα τον άνθρωπο, είσαι υποχρεωμένος να μετρήσεις όλους τους κόμπους στο ροζάριο. Κάθε έναν, όσο σφιχτός κι αν είναι.

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(0)

demon December 7th, 2007

Κάποιος να μου λύσει την απορία. Η αγάπη είναι τόπι; Δεν περίμενα ποτέ από τον εαυτό μου ότι θα καθόμουν να έγραφα για την αγάπη. Είτε ότι θα χρησιμοποιούσα αυτή τη λέξη. Ή ότι θα κόλλαγα τόσο πολύ σε ερωτήματα που σχετίζονται με αυτή.

Κι όμως συνέβη. Άλλο ένα από εκείνα τα πράγματα που δεν προγραμματίζεις και γι’αυτό ακριβώς είναι πιο γλυκά αλλά και πιο επώδυνα όταν συμβαίνουν.

Λοιπόν, ερωτώ: η αγάπη είναι τόπι; Όταν το πάρεις πρέπει να το δώσεις πίσω στον ιδιοκτήτη του; Οφείλεις να το πετάξεις κι εσύ με φόρα, για να δείξεις ότι… παίζεις; Καλό είναι να το στροβιλίσεις και λίγο, για να δώσεις ένα προσωπικό ύφος στην πάσα; Όσο πιο ψηλά το πετάξεις, τόσο πιο όμορφα θα νιώσεις; Θα δεις να φτάνει η μπάλα στη γη μετά από περισσότερη ώρα, όπως ακριβώς πιο πολύ διαρκεί και μια καλή σχέση;

Και τι γίνεται με αυτούς που μπαίνουν στη μέση και προσπαθούν να κλέψουν τις πάσες; Προσπαθούν να σπάσουν την αλυσίδα, την κίνηση, τη συνοχή; Ή τι γίνεται όταν ένας από τους δύο παίκτες δε βάλει αρκετή δύναμη ή υπερβεί τα όρια και η μπάλα είτε δε φτάσει μέχρι τον παραλήπτη είτε πετάξει πολύ μακριά του;

Έτσι δεν είναι και η αγάπη; Αν κάνεις λιγότερα, η καρδιά της χτυπά πιο αδύναμα, ενώ αν την πνίξεις την αποπροσανατολίζεις κι εκείνη επιταχύνει επικίνδυνα για να προλάβει τους παλμούς.

Αποχρώσεις του μαύρου και του κόκκινου στην ίδια συσκευασία. Όπως το τόπι είναι κομμένο σε λωρίδες με διαφορετικά χρώματα κι αν το γυρίσεις στον αέρα σαν τη σβούρα, τα ενώνει, έτσι και η αγάπη είναι άλλοτε κόκκινη κι ευτυχισμένη κι άλλοτε μαύρη και γεμάτη θλίψη. Κι αν τη δεις από απόσταση, ίσως μπορέσεις να διακρίνεις πως φορά πάντοτε και τα δυο τούτα χρώματα.

Ένα τόπι στρογγυλό, έτοιμο πάντα να παίξει και να χαρεί. Ένα τόπι μαλακό στα χέρια παιδιών και σκληρό στα χέρια κλεφτών. Ένα τόπι σοφό, που μετρά τον αέρα και την αντίσταση, τη δύναμη και τη δυναμική. Ένα τόπι που πάντα προχωρά, τσουλά ή κατρακυλά. Ένα τόπι ελαφρύ σαν πούπουλο που πάντοτε θα σου δώσει αγκαλιά κι ένα τόπι βαρύ σα νερό που μοιάζει άρρωστο και δυσκίνητο.

Ποιος θα το σπρώξει αυτό το τόπι; Ή μήπως θα το κλωτσήσει; Θα το πετάξει ή θα το βάλει μες τα χέρια; Αν περάσεις από μπροστά του, μην το αγνοήσεις πάντως. Παραείναι όμορφο. Και ζωογόνο. Και δελεαστικό. Απλώς ζύγισε την πάσα σου και βεβαιώσου ότι θες να παίξεις μέχρι τέλους…

Πηγή: www.davdimav.f9.co.uk

• Σαλιάρα
• Comments(0)

demon December 6th, 2007

Ξύπνησα πριν από λίγο. Νόμιζα ότι θα είχε ξεμουδιάσει το σώμα μου, ότι θα είχαν ξεκοκαλώσει οι αρθρώσεις μου. Πίστευα ότι θα είχε επιρροή η αλλαγή ημέρας. Πέμπτη δεν έχουμε; Δεν έφυγε η Τετάρτη ακόμη; Πέμπτη με γέννησε η μάνα μου. Πέμπτη πήρα ζωή.

Κι όμως, μυρίζεις το ίδιο. Αγγίζεις το ίδιο. Ούτε εσύ άλλαξες. Έμεινες στάσιμος όπως το βάρος της μέρας. Κι εξακολουθείς να με κοιτάς σαν υπνωτισμένος. Δεν ξέρεις τι συμβαίνει; Αφού εσύ το προκάλεσες. “Σ’αγαπώ. Με άκουσες;”. Ναι σε άκουσα. Και; Να γυρίσω τον τροχό μόνη; Δεν προσπαθείς να το απαλύνεις. Δε βλέπεις καν. Τι με κοιτάς, ε; Θα βγάλει η γλώσσα σου χρώματα και με φιλάς ή μήπως θα αναπτύξεις διάφανα φτερά στην πλάτη και μ’αγκαλιάζεις;

Και πως θα σβήσει αυτή η γεύση; Θα την πάρει μαζί του το αεράκι της νύχτας; Ή θα ρίξεις από πάνω τα διορθωτικά βοτάνια;

Πως συμβαίνει να με χαστουκίζεις και να μου χαμογελάς; Πως είναι δυνατόν να με χαρακώνεις και να με αγγίζεις; Πως γίνεται να μου ξεριζώνεις την ευτυχία και να απλώνεις το χέρι; Εγώ τι είμαι τώρα;

Το οξυγόνο δεν περνά μέσα από το τζάμι. Και το φεγγαρόφωτο δε φτάνει μέχρι τη γη. Το πόμολο είναι μακριά και τα κρόσια από το χαλί έχουν τυλιχτεί σφιχτά γύρω από τα πόδια μου.

Όλο το δωμάτιο, κάθε γωνιά και ξεφλούδισμα, κάθε γείσο και αέτωμα, κάθε τρύπα και κενό, κάθεται πάνω στην ψυχή μου. Όπως ο πλαστικός φελός ταπώνει το μπουκάλι.

Είσαι δίπλα μου κι όμως δεν κοιταζόμαστε. Ούτε που ξέρουμε τι κάνουμε. Μήπως να ξανακοιμηθώ;

Να ξαπλώσω και να ανοίξω τα βλέφαρα όταν θα μου χτυπήσει την πόρτα η μέρα; Η κανονική, επόμενη μέρα. Η φωτεινή, γεμάτη Πέμπτη. Η Πέμπτη της ζωής μου.

Αφήνω τα κλειδιά πάνω στο τραπεζάκι, τις σκέψεις μου στο πάτωμα, το νυχτικό μου να πέσει στην κουβέρτα και το δέρμα μου στο μαξιλάρι. Ξύπνα με αύριο. Ανασήκωσε τα μαλλιά μου, φύσηξε μέσα στο στόμα μου και βάψε τον αφαλό μου.

Θες ακόμη να μείνω και να στολίσω τους εφιάλτες σου; Θες ακόμη να ξυπνήσω; Θες ακόμη τη ζωή μου δίπλα στη δική σου;

• Σαλιάρα
• Comments(0)

demon December 6th, 2007

“Κι οι λέξεις φλέβες είναι

μέσα τους αίμα τρέχει

όταν σμίγουν οι λέξεις

το δέρμα του χαρτιού ανάβει κόκκινο

όπως την ώρα του έρωτα

το δέρμα του άντρα και της γυναίκας”

Αυτό το απόσπασμα από ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, το βρήκα σερφάροντας στο blog της Μαρίας Παναγιωτάκη και το μυαλό μου άνοιξε όπως ο κούκος το πορτάκι του κι άφησε οξυγόνο και ιδέες να μπουν. Απλώς δυνατό. Όπως ιδιαίτερη είναι η γραφή της εν λόγω κυρίας.

~

Δε θέλω τα νύχια μου να τ’ακουμπήσει χώμα. Τα σωθικά τους να γεμίσουν σβολάκια. Θέλω οι αυλακιές στα χέρια και τα δάχτυλά μου να μείνουν ανέγγιχτες από χρόνο και πόνο. Να μείνουν νεανικές, καθάριες, όμορφα ζωγραφισμένες. Να θυμίζουν ζωή και ξεγνοιασιά. Κι όχι δίχτυα γυναίκας που περιμένει κάθε τι το ζωοφόρο να περάσει το κατώφλι της για να το παγιδεύσει και να το κλέψει, σαν τη γριά μάγισσα των παραμυθιών.

Κι όπως απόψε είμαι βυθισμένη στην καρδιά ενός σύννεφου, γκριζαρισμένου και μουντού, καθώς μετρώ τις ήττες της ημέρας, ένα-ένα τα κεράκια στο υδάτινο μπολ, αργοσβήνουν κι ο καπνός τους περνά μπρος από το μέτωπό μου.

Κι όπως πάω να αγγίξω το κίτρινο φαναράκι, όπως ετοιμάζομαι να το πιάσω, να το σηκώσω και να το αφήσω να μου φέξει το κλάμα μου, νιώθω το συρμάτινο δαχτυλίδι που φορώ στον παράμεσο, αυτό που μοιάζει με στιβαρή αλυσίδα, να διαλύεται, να ανοίγει και να χύνεται στο πλακάκι.

Δεν πάει καλά η μοίρα μου απόψε.

Σε αφήνω…

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(0)

demon December 6th, 2007

“Trial of Tears” \ Dream Theater

Πηγή: www.thevinetimes.com

Όλοι οι άλλοι είδαν ότι ήμουν θλιμμένη, εκτός από σένα… και μένα! Το είχα ξεχάσει ότι ήμουν. Κι εσύ… δεν το είδες ποτέ.

Πες μου, η αγάπη αρκεί τελικά; Γιατί κάτι μου λέει πως δεν; Αν σ’αγαπώ και μ’αγαπάς όταν τελειώσουν τα χρήματα θα τραβά στην ανηφόρα; Κι όταν θίξω τον εγωισμό σου και σε πληγώσω στα νεύρα μου; Κι όταν σου φωνάξω πάνω στο άγχος μου; Κι όταν σου κόψω τα φτερά και σε κονσερβοποιήσω; Κι όταν σε βαρεθώ;

Πως μπορείς να αγαπήσεις όλες μου τις στιγμές; Δεν μπορείς.

Εκείνο που μπορείς να κάνεις είναι να πιστέψεις και να είσαι πιο δυνατός. Να είμαστε πιο δυνατοί από την καθημερινότητα κι από τις ζωές μας.

Πως γίνεται να είναι τόσο εύκολο να βάλουμε τρικλοποδιά στον εαυτό μας; Να ραΐζουμε τα δάκρυά μας;

Είπαμε πως θέλουμε, πως συμφωνούμε να κάνουμε κάτι από κοινού. Δυο μέρες πριν μου λες να το ξεκινήσουμε από Δευτέρα. Και μόλις χτες μου ανακοινώνεις  σα λαβωμένος, πως δεν είσαι και τόσο σίγουρος ότι πρέπει να το κάνουμε τώρα αυτό. Μου διαμηνύεις ότι ίσως να πρέπει να περιμένουμε, να επιβραδύνουμε.

Πως γίνεται όταν μια σχέση πηγαίνει με 150 χλμ/ώρα, ξάφνου να την γειώσεις, να της τραβήξεις το χειρόφρενο και να την πας στα 50 χλμ/ώρα; Και να μην σπάσουν, να μην αποκολληθούν κομμάτια της; Όπως σ’ένα αυτοκίνητο. Το παρμπρίζ, η μάσκα, το φτερό. Η ενότητα, η εμπιστοσύνη, ο ενθουσιασμός;

Μία σχέση μπορεί να χαράξει από μόνη της πορεία; Να επιβάλλει από μόνη της το ρυθμό; Να απαιτήσει το μέλλον; Πιστεύω πως ναι. Και τι γίνεται όταν οι ένοικοι ξυπνήσουν και δουν ότι η σχέση έχει μπει στον αυτόματο πιλότο κι αρχίσουν να θέλουν να βάλουν κι αυτοί το χεράκι τους; Να τη στρογγυλοποιήσουν, να την επιβραδύνουν, να την εκλογικεύσουν, να την κάνουν  συμβατική, κοινή; Όπως κάνει ο υπόλοιπος κόσμος;

Τη δένουν σε χίλιους πασάλους!

Την κάνουν μωσαϊκό. Τη ραγίζουν, της αρπάζουν τα κρυσταλλάκια, τα χρωματίζουν, τα αναρτούν σε νέο σχήμα κι αφήνουν το φως να της δώσει εκ νέου ζωή. Αμ δε!

Με ρώτησες εμένα αν από τρίγωνο θέλω να γίνω ρόμβος;

Αν από μπλε θέλω να γίνω πράσινο;

Αν από roller coaster θέλω να γίνω τρενάκι;

Αν από ένα θέλω να ξαναγίνω δύο;

Αν φοβάμαι;

Πηγή: www.jacksonglass.co.uk

• Σαλιάρα
• Comments(0)

demon December 6th, 2007

Πάει ο ένας μήνας, έγινε καπνός κι ετοιμάζομαι να ανάψω το επόμενο φιτίλι! Με αφορμή τα 7 χειροπιαστά αλλά κυρίως τα μη χειροπιαστά πράγματα που έχω ανάγκη στη ζωή μου και τα οποία κατέγραψα στα “Χρόνια Πολλά”, προσκαλώ κάποιους ιντερνετικούς φίλους, να κάνουν το ίδιο.

Να αναζητήσουν και να καταγράψουν τα 7 πράγματα που τους ορίζουν, που τα χρειάζονται, που τα κουβαλάνε μαζί τους, που τους ζωηρεύουν την καθημερινότητα.  Όχι κατ’ανάγκην σε μορφή αντικειμένου. Μπορεί να είναι το γέλιο ή το sex, μπορεί η ιππασία ή ένα τελευταίο τσιγάρο.

Παίζουμε;

Προσκαλώ λοιπόν σε αυτό το κομματάκι αφηρημένο μου παιχνίδι, τους:

lock-heart, μάνα ρέιβερ, tzonako, βοσκό, trelofantasmeni, arlekino, dreamerland

• Bubbles
• Comments(7)

demon December 4th, 2007

Η blogosfaira μου ένα μήνα μετά. Ίσως ακουστεί κάπως εγωιστικό ή αφελές, αλλά κλείνω έναν ιντερνετικό μήνα ζωής και παρουσίας και θέλω να μου ευχηθώ και γραπτώς “Χρόνια πολλά”. Ε, αφού το ξεκίνησα που το ξεκίνησα αυτό το “παιχνίδι” ας το κάνω σωστά τουλάχιστον.

Άλλωστε επί ένα μήνα γράφω ό,τι μου συμβαίνει, ό,τι σκέφτομαι, για ό,τι αγωνιώ και για ό,τι ελπίζω κι αν όχι όλα, τότε στο μεγαλύτερο μέρος τους τα όσα γράφω είναι και αληθινά. Όσα δεν είναι ακριβώς αληθινά, είναι μεγενθυμένα, πιο θεατρικά ή σε ελεύθερη μετάφραση. Έχουν όμως τις ρίζες τους σε μένα και στο δικό μου δέντρο ψυχής και μοίρας.

Σκέφτομαι ώρες-ώρες αν έχει νόημα να πω ποια είμαι. Αν έχει νόημα αυτός ο λόγος να πάρει σάρκα κι οστά, παρουσιαστικό και να δώσει τυπικές συστάσεις. Μέσα από τις λέξεις μου, φαίνεται πού μένω, τι πιστεύω, τι ακούω, πως είμαι, που είμαι! Μέσα από την επιλογή των λέξεών μου, φαίνεται πώς σκέφτομαι και τι έχω αντλήσει από τη μέχρι τώρα ζωή. Και μέσα από τη σειρά με την οποία βάζω αυτές τις λέξεις φαίνεται η δομή, ο συναισθηματισμός, ο δυναμισμός και η έκφρασή μου.

Κι επειδή είμαι απίθανα εγωκεντρικός χαρακτήρας και θα σκάσω αν δεν τα πω:

Μ’αρέσει να μιλάω στο χαρτί.

Με ικανοποιεί να ξενυχτάω για μένα.

Μου κάνει ο ερωτισμός που σχηματίζει το μελάνι και το αλκοόλ.

Με εξημερώνουν οι λέξεις, τα πρόσωπα και οι στιγμές όταν αναφέρονται στις επιθυμίες, στις αδυναμίες και στο παρελθόν.

Με ιντριγκάρουν τα άκρα.

Με έλκουν τα κουτιά, τα κλειδιά κι ο καπνός.

Με γεμίζει απόλυτα η Μουσική, το σαρκικό, ψυχικό κι εγκεφαλικό πάθος και η δίτροχη ταχύτητα.

Πηγή: drawsketch.about.com

• Bubbles
• Comments(2)

demon December 4th, 2007

                                                Πηγή: loneoceancs.com

Μαύρη μουσούδα, σκοτεινά μάτια, λευκοί λεκέδες στην κοιλίτσα και ξυρισμένες φαβορίτες που σχηματίζουν δυο άσπρες γραμμές, σαν τον σμήναρχο, πάνω από τα αφτάκια. Απέκτησα γάτες! Για μία πήγαινα αλλά είπαμε να τα μοιράσουμε. Μία εγώ, μία εσύ. Ο καθένας θα έχει το ζωάκι του. Κι όταν με το καλό μείνουμε μαζί, θα γίνει η επανασύνδεση των αδελφών. Πολύ δράμα, πολύ συγκίνηση, πολύ σαπούνι.

Η χαρά μου ήταν πολύ μεγάλη απόψε. Το σκεφτόμουν εδώ και καιρό να αποκτήσω γάτα, στο χώρο μου. Στο σπίτι των γονιών μου υπάρχουν, πάντα υπήρχαν. Όπως υπάρχει όμως και ο κήπος. Κι έτσι γίνεται, ναι. Όχι όμως όταν λείπεις καθημερινά από το σπίτι για 10 ώρες κατά μέσο όρο. Έχοντας ένα μπαλκόνι κάπου στο κέντρο της Αθήνας. Δε χρειάζεται να μαρτυρήσει και το ζώο μαζί σου.

Το σημαντικό είναι ότι, με την παρότρυνσή σου, το πήρα. Τα πήραμε. Άλλο αν θα τα φροντίσω εγώ τελικά. Με τον καιρό θα τα μάθεις κι εσύ. Θα γνωρίσεις τη γατίσια φύση και ίσως να την κατανοήσεις.

Όταν γεννήθηκα η μαμά μου είχε τον Μάο. Ένα πανέμορφο, κατάμαυρο, γυαλιστερό γατί με υψηλό δείκτη νοημοσύνης, αν κρίνω από τις διηγήσεις. Τον είχε μάθει η μητέρα μου να μην μπαίνει στο δωμάτιό μου. Άκουγε λοιπόν ο γάτος κλάμα μωρού, μωρό όμως δεν έβλεπε. Και δεν τολμούσε και να μπει στο δωμάτιό μου. Περνούσε το κατώφλι η μαμά κι ο Μάο πατούσε φρένο και δεν πάταγε νυχάκι στο παρκέ.

Μόλις απέκτησα δική μου βούληση, απέκτησα και γάτες. Ή μάλλον απαιτούσα, τις έφερνα σπίτι και φυσικά τις σπιτώναμε περιχαρείς. Και κάπως έτσι κύλησε η γατίσια ζωή μου, μαζί με την Τζούκα (εκ του τζουτζούκα), τον Τίγρη (θηλυκή μεν, ανδρική ιδιοσυγκρασία δε και κάπου στη μέση βγήκε το όνομα), τη Χέστρα (χωρίς σχόλια),  τη Cinnamon, την Ουρίτσα, τη Χιονάτη, την Κατάρα…

Μέχρι σήμερα. Η dreamerland μου παρέδωσε την Αμαζόνα και την Πεφάνα, που έγιναν… Ματάκι και Κουβαρούλα ή Κουβαρίστρα, αναλόγως πώς κουλουριάζεται. Φαντάζομαι ότι θα της σηκωθεί η τρίχα, όταν μάθει τι απέγιναν τα ονόματα που τους είχε βγάλει! Είναι δυόμισυ μηνών και το κοινό μας μέλλον θα έχει ενδιαφέρον…

Τελικά, η ομορφιά, είναι κάτι ενστικτώδες.

Πηγή: www.thealmightyguru.com

• Bubbles
• Comments(4)