blog +Ο- σφαιρα

demon June 13th, 2008

Τον κοιτούσα κάμποση ώρα. Η μορφή του, αποτυπωμένη πάνω στο μισόκλειστο παράθυρο. Καθρεφτιζόταν εκεί, ελάχιστα παραμορφωμένος κι εγώ απέμεινα να τον κοιτάζω. Οι κινήσεις του μικρές, κοφτές, αλλά όχι απότομες. Ούτε βίαιες. Απλές κινήσεις. Που πότε εξέφραζαν νευρικότητα, πότε την προσήλωσή του σε αυτό που έκανε.

Σκεφτόμουν… Να πάω να του μιλήσω; Μα τι να του πω; Δε θέλω να του μιλάω πια. Ούτε να τον κοιτάζω για πολύ ώρα.

Έχω απόφαση να πάρω. Ναι, ναι, ξανά. Απόφαση. Και να την πάρω όμως, θα την τηρήσω; Σκέφτομαι.

Αντέχω να τον κοιτάζω μονάχα πάνω στο τζάμι; Αντέχω να βλέπω μόνο την αντανάκλασή του;

Συνειδητοποιώ τώρα πως δεν γράφω γι’αυτόν σε δεύτερο πρόσωπο. Όχι πια. Όχι τώρα.

Συνειδητοποιώ πολλά, σκέφτομαι πολλά. Μα δεν ξέρω πόσο νόημα έχει να σκέφτομαι όταν είμαι μαζί του. Τι να τις κάνω τις σκέψεις και τα συμπεράσματά μου; Κουβάρι ή θηλιά;

Να ανασάνω μια τελευταία σκέψη;

Ναι, τελευταία είναι. Για σήμερα αν μη τι άλλο.

Είμαι ερωτευμένη ακόμα μαζί σου;

Είμαι ερωτευμένη ακόμα μαζί του;

Πηγή εικόνας: jimpawa.deviantart.com

• Σαλιάρα
• Comments(4)

demon June 3rd, 2008

Για να μπορέσω να συμβιώσω πρέπει να μετριάσω την εκρηκτικότητά μου.

Για να μπορέσεις να συμβιώσεις (μαζί μου), θα πρέπει να κοιτάξεις και λίγο τριγύρω σου. Τις ανάγκες και την ύπαρξη των άλλων.

Ξέρω πως οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Ή τουλάχιστον δεν αλλάζουν όταν το θέλουμε εμείς. Αλλάζουν, ίσως, όταν κι εφόσον πειστούν από την ίδια τη ζωή, πως είναι προς όφελός τους μια αλλαγή.

Είμαστε τόσο ισχυρογνώμονες και τόσο σίγουροι. Τόσο μικροί, κουρασμένοι, τσιτωμένοι, επιθετικοί κι αμυντικοί και τόσο άτεγκτοι.

Ήμαστε και δε βλέπουμε.

Όσο κι αν απολαύσαμε τη ζωή μας μέχρι τώρα, την απολαύσαμε γιατί γευτήκαμε τις συνθήκες της. Τώρα αυτές άλλαξαν, οπότε κι εμείς πρέπει να περπατήσουμε μερικά εκατοστά προς το κέντρο του καθενός. Και για να ισορροπήσει αυτός ο δίσκος, αλλά και για να έρθουμε πιο κοντά. Ο ένας στις ατέλειες και τις ομορφιές του άλλου.

Τι φοβάσαι, αλήθεια; Μη σπάσεις κατά την απόπειρα να γίνεις ευέλικτος, συμπονετικός, διάφανος;

Πρέπει να διευκολύνουμε ο ένας τον άλλο. Κι αυτό δε γίνεται ούτε με κανόνες, ούτε με φωνές, ούτε με πίεση, ούτε με απαίτηση. Πρέπει να γίνεται αυτόματα. Γρήγορα ή αργότερα. Γι’αυτό το μακροβούτι μας πρέπει να είναι καλό! Οι ανάσες, σε αυτό το δυαδικό παιχνίδι, χρειάζονται!

Πηγή εικόνας: www.filemagazine.com

• Σαλιάρα
• Comments(2)

demon May 28th, 2008

Βρήκα στον περίπατό μου αυτή την πεταλούδα, χωρίς βούλες. Χωρίς το μυστήριο που έχουν οι περισσότερες πεταλούδες. Που πετάνε ανάμεσα στα μάτια σου κι εσύ το μόνο που λαχταράς είναι να μείνουν λίγο παραπάνω για να κλέψεις τη χορευτική τους κίνηση.

Βρήκα κι εσένα κάποτε. Που ‘χεις τόσο πολύ από τόσα πολλά. Ναι.

Και σκέφτομαι. Σ’αυτά που δεν έχεις, από πού να κλέψω. Να νιώσω ζωντανή και πάλι. Όχι ζωντανή μονάχα. Φλογερή. Απειλητική. Ένα θηρίο που κανείς δεν μπορεί να το τιθασεύσει. Ούτε συ μπορείς. Το ξέρουμε αυτό. Όμως εσύ το έχεις αποδεχτεί! Κι έτσι το κλουβί μου ανοίγει νωρίτερα…

Σε ποιο χρόνο του σύμπαντος να βολτάρω για να κλέψω ΖΩΗ; Όχι νιάτα και γηρατειά. Ούτε φρεσκάδα και ρυτίδες. Μα λίγη λάβα. Να χυθώ κι εγώ πάνω της. Και να κρατήσω για πάντα το καλούπι τούτο στην πιο ψηλή σοφίτα της γης.

• Σαλιάρα
• Comments(0)

demon May 26th, 2008

Γείρε δίπλα μου

κοίτα μαζί μου τον ωκεανό πάνω από το κεφάλι μας

τράβα την κουρτίνα και δώσε μου την υπόσχεση

του φιλιού και του βλέμματος, της γραμμής εκείνης, που δε σταματά ποτέ της να ρέει!

~

ΚΑΛΗ ΒΔΟΜΑΔΑ guys

Πηγή εικόνας: www.nsf.gov

• Σαλιάρα
• Comments(10)

demon May 18th, 2008

Δεν ξέρω ποιος ρίχνει τα δικά μας τα ζάρια και πόσο ανώμαλος ημίθεος είναι, αλλά το πάμε κανονικά μονά-ζυγά εμείς.

Κι έτσι, μετά τους γατοκαβγάδες μας, βουτήξαμε σε μελένιες πισίνες.

Αρχίσαμε να συζητάμε, τις τελευταίες μέρες, για τις διακοπές. Μεγάλο κεφάλαιο. Εγώ, μέχρι πέρσι που έμεινα 6 μήνες Σαντορίνη, είχα να κάνω χρόνια ολάκερα διακοπές. Έστω και μια βδομάδα, ναι. Εν αντιθέσει με σένανε, που μια χαρά καλοπέρναγες για 1-2 μήνες. Κάθε χρόνο!

Να πάμε με σκηνή βόρεια Ελλάδα; Σιθωνία, Κασσάνδρα, Ελευθερούπολη. Οργανωμένα. Με τη μηχανή μας. Να κάνουμε περαντζάδα σε 3 νησιά, που πολύ λαχταρώ να τα ζήσω καλοκαιρινά;

Έχουμε λεφτά; Πόσα χρειαζόμαστε;

Εγώ λέω να μην πάμε πουθενά. Δεν πειράζει. Ας λείπουν όλοι. Ας λιώσουμε στη γαμω-Ηλιούπολή σου. Να κάτσουμε να κερδίσουμε χρόνο, να δουλέψουμε, να ολοκληρώσουμε το project μας. Κι αν χρειάζομαι βοήθεια θα πω στο αγγελάκι (!) να κατέβει από την παραδεισένια του κόλαση, να δώσει ένα χεράκι. Ορίστε.

Πλάκα έχει. Να είσαι ζευγάρι και να οργανώνεις διακοπές. Να ενθουσιάζεσαι στην ιδέα ότι επιτέλους θα φύγετε. Οι δυο σας. Θα κάνετε.

Θα νιώσετε. Θα δοκιμάστε. Θα αποκτήσετε κι άλλες μνήμες ΜΑΖΙ.

Ωραία είναι να ψάχνεις για μέρη που θα φιλοξενήσουν την κάψα σου.

Ωραία είναι να σχεδιάζεις, να πιστεύεις, να υλοποιείς.

Σα διαφήμιση μου ακούστηκε αυτό. Πάω παρακάτω.

(Υ.Γ. αγγελάκι, θα σου στείλω το request για βοήθεια με καπνούς στο σχήμα του φιλιού. Έτσι, για να νιώσω λιγότερες τύψεις! Ok?)

Πηγή εικόνας: photo.net

• Σαλιάρα
• Comments(8)

demon April 18th, 2008

Ξημερώματα σπίτι κι εγώ πατούσα σαν τη γάτα κι έσερνα το σώμα μου προσεκτικά, μη ρίξει τίποτα, μην ακουμπήσει πουθενά, μην τρίξει η πόρτα πίσω μου.

Σου άφησα ένα ραβασάκι μέσα σε ένα μικροσκοπικό γυάλινο μπουκάλι, πάνω στο γραφείο σου, μπροστά από το πληκτρολόγιο: «Καλημέρα! Κοίτα στη blogosfaira»…

Είχα από χτες γράψει το κείμενο. Σε 53 λεπτά όλα θα τελείωναν. Θα έληγε η ημερομηνία. Θα άλλαζε. Θα προχωρούσε. Κι εγώ, θα έμενα να απορώ πού είναι το μυαλό σου. Ξέρω που είναι! Αλλά θα ήθελα να το είχες θυμηθεί. Πως έχουμε επέτειο. Απλώς και μόνο για να ανταλλάξουμε μερικές αγκαλιές και χάδια, να χαζολογήσουμε πάνω στο πόσο καιρό είμαστε μαζί, πόσο καιρό ακόμη θα είμαστε και διάφορα τέτοια χαριτωμένα. Που ναι, είναι και αυτά, το αλατοπίπερο στη σχέση. Για μένα, πάντα.

Στο πίσω μέρος του χαρτιού σου έγραψα: «Αφού (υπογραμμισμένο) διαβάσεις την blogosfaira πήγαινε στην κατάψυξη».

Μη γελάς, έλα! Ναι, όντως. Αυτό έκανα. Ετοίμασα ένα δεύτερο ραβασάκι και το έβαλα στην κατάψυξη. Δεν ξέρω τι σκεφτόμουν. Ίσως και να μη σκεφτόμουν όταν το έκανα, αλλά να το έκανα υποσυνείδητα. Ξέρεις, νεύρα, απουσία, με ξέχασε, με πλήγωσε, κοιμάται, θα σου δείξω εγώ… ΚΡΥΟ -> κατάψυξη.

Απλό.

Σε αυτό το δεύτερο, παγωμένο, ραβασάκι, σου έγραψα: «Χτες είχαμε επέτειο. Δεν ξέρω εάν είναι εγωιστικό, αλλά θα ήθελα να το είχες θυμηθεί… Χρόνια μας Πολλά».

(Πηγή εικόνας: news.deviantart.com)

Υ.Γ. Όχι, δεν αντέδρασες σήμερα. Δεν ήρθες να ευχηθείς, να απολογηθείς, να πεις κάτι. Ξέρω όμως ότι τα διάβασες όλα, επειδή ήσουν πιο… τρυφερός κι ενοχικός από ό,τι συνήθως : )))

• Σαλιάρα
• Comments(10)

demon April 12th, 2008

Κάποτε, θυμάμαι, δάκρυζα καμιά φορά μετά τον έρωτα. Μεγάλη η ένταση. Μεγάλη η ανακούφιση. Και η ενοχή, ότι αυτός που είναι ξαπλωμένος δίπλα μου δεν είναι παρά εραστής μου.
Τώρα, έχω αποκτήσει σύντροφο. Και το σώμα που ξαπλώνει δίπλα μου, πάνω μου, μέσα, το γνωρίζω. Και δεν κλαίω πια. Μήτε από ενοχή, μήτε από ένταση. Ούτε από ανακούφιση όμως κλαίω.

Και τελικά, το έχω αποθυμήσει αυτό το δάκρυ. Τα μάτια να σφίγγουν, ένα πνιχτός λυγμός να βγαίνει μόλις η πλάτη μου γυρίσει κι εγώ να μην είμαι εκεί, ξαφνικά. Να χαίρομαι και να στεναχωριέμαι συνάμα.

Θέλω να ξαναδακρύσω γι’αυτό το λόγο. Κι όχι για λάθος λόγους.

Δεν το μπορώ άλλο αυτό το ευσυγκίνητο που μου βγαίνει. Το ορμονικό. Το γυναικείο. Το τελείως ανόητο αυτό δάκρυ. Τσάμπα βγαίνει. Τσάμπα κυλά. Ανούσια τελείως. Ίσα-ίσα, για να στάξει η ψυχή μου το δηλητήριο του φύλου μου.

Ε λοιπόν θέλω να κάνω έρωτα και να δακρύσω μετά. Μονάχα ένα δάκρυ. Και μονάχα πάνω από ένα αντρικό σώμα. Έτσι. Από ανακούφιση. Για να βγάλει μια μεγάλη ανάσα κι αυτή η ρημάδα η ψυχή μου, η μαδημένη.

(Προσφέρει το σώμα του κανείς; )

Πηγή εικόνας: profile.myspace..com

• Σαλιάρα
• Comments(19)

demon March 31st, 2008

Είναι μεταφυσικά αλλόκοτο. Τις τελευταίες μέρες βλέπω και βλέπεις απανωτά όνειρα κι εφιάλτες με εμάς! Και την επόμενη μέρα, διηγούμαστε τι είδαμε! Ενός είδους διαγωνισμός…

Έχεις ξαπλώσει τώρα… Σ’ακούω να ροχαλίζεις ελαφρά. Είσαι πτώμα. Πόνεσαν οι γάμπες σου από την ορθοστασία σήμερα κι είμαστε και οι δύο ελαφρώς κρυολογημένοι, οπότε αυτό που μας περιτριγυρίζει, μας εξαντλεί.

Σ’ακούω να ανασαίνεις. Χαίρομαι που κοιμάσαι, που ξεκουράζεσαι κι ελπίζω μονάχα, να κάνεις όμορφα όνειρα, όμορφες σκέψεις, όμορφη ζωή μέσα στον ύπνο σου.

Θυμήθηκα το απόγευμα που άνοιξα ελάχιστα τις συρόμενες πόρτες κι έχωσα παιχνιδιάρικα το πρόσωπό μου, το πράσινό μου μάτι, να σε πιάσει. Να σε δει. Να σου στείλει ένα πεταχτό φιλί.

Και μόλις με είδες, έδωσες έναν πήδο, σηκώθηκες από τον καναπέ και ήρθες κοντά μου. Και φιληθήκαμε. Και ρουφήξαμε ο ένας την ενέργεια του άλλου. Και σου μίλησα. Από μέσα μου.

Την ώρα που σου έδινα τα χείλη μου σου έλεγα…

~

Κοιμήσου! Ονειρέψου όμορφα τώρα, ακούς;

Κι όταν σε ξαναφιλήσω, αύριο, σε λίγες ώρες, μόλις δώσω το κορμί μου στο δικό σου, θα σου πω…

Θα σου πω κι άλλα. Από αυτά, που δε θα μάθεις ποτέ. Από αυτά που τα ξέρεις. Που τα μαθαίνεις μονάχα στους ύπνους σου!

στο αfιερώνω

• Σαλιάρα
• Comments(31)

demon March 27th, 2008

(Πηγή εικόνας: www.basehead.org)

Ήθελα να γράψω για σχέσεις – πάλι- ή για σκέψεις. Αναρωτιόμουν αν έπρεπε να γράψω για φιλίες ή μοιχείες! Και κάπου στο δρόμο είπα να τα αφήσω όλα κι απλώς να χυθώ στο «χαρτί».

Μίλαγα με μια καλή φίλη χτες στο τηλέφωνο. Μια καινούργια φίλη, περίεργη ίσως –μα μη με ρωτήσεις γιατί είσαι περίεργη-, αλλά ευαίσθητη μάλλον όσο εγώ. Ανακάλυψα θησαυρό! Ανακάλυψα πού σκαλώνει το πράγμα με τον άντρα, της είπα περιχαρής. Και είναι κάτι που δε διορθώνεται.

Είναι κάτι που… έτσι είναι ο άλλος και ούτε να του προκαλέσεις μπορείς την αλλαγή ούτε και να τον πιέσεις.

Με θεωρεί δεδομένη! Ναι. Δεν είναι ότι θεωρεί εμένα, ακριβώς, δεδομένη. Αλλά την παρουσία μου στη σχέση, δίπλα του, την ύπαρξή μου εκεί.

Και κάπως έτσι ανακάλυψα και γιατί εγώ κατορθώνω να κρατήσω ζωντανό τον έρωτα και το ενδιαφέρον του άλλου. Γιατί απλούστατα δεν τον θεωρώ διόλου δεδομένο. Ούτε καν ότι θα ξαπλώσω το βράδυ δίπλα του και το επόμενο πρωινό θα ανοίξω τα μάτια μου και θα τον δω.

Και κάθε μέρα, κάνω πράγματα μικρά ή μικρότερα για να διεκδικήσω τον άλλο και να τον κερδίσω.

Αυτό συμβαίνει κι αυτό γίνεται.

Ο άντρας για κάποιο μυστήριο λόγο κι ενώ έχω φύγει, έχω πείσει, έχω αποδείξει ότι είμαι ατίθασο πλάσμα, έχει φορέσει τα γυαλιά της καθημερινότητας κι αφού έχουμε «κλειδωθεί» ως ζευγάρι και με βλέπει δίπλα του καθημερινά στο γραφείο, στο σαλόνι, στο κρεβάτι, στις βόλτες, στο περπάτημα, δεν ανησυχεί πια τόσο. Όχι μη με χάσει, αλλά μήπως εξαϋλωθώ. Ξέρει ότι μπορεί να φύγω. Εκείνο που δε φοβάται είναι μήπως δεν είμαι εκεί! Το μυαλό του μπλοκάρει έξω αυτή τη σκηνή!

Ναι, με πειράζει, με εκνευρίζει και ξέρω ότι δεν αλλάζει αυτό. Γιατί έτσι είναι.

Ξέρεις τι άλλο; Πάω να κάνω ένα τσάι. Θα σου πω μετά.

• Σαλιάρα
• Comments(16)

demon March 16th, 2008

Άνοιξα τα μάτια μου μετά από σχεδόν 3 ώρες ύπνου. Κι όμως αιστάνθηκα τόσο ελαφριά, τόσο ξεκούραστη.

Έκανα να τεντώσω το σώμα μου. Γύρισα προς τη μεριά σου και τίναξα θηλυκά τα χέρια και τα πόδια μου. Και ξαφνικά, η ρώγα μου βρέθηκε μες το στόμα σου…

-«Περιμένω τόση ώρα να τεντωθείς»
-Κι αν δεν τεντωνόμουν;
-«Κάθε μέρα τεντώνεσαι μωρό μου. Δεν υπάρχει περίπτωση»

Τελικά, καμιά φορά είναι καλό να είσαι προβλέψιμος!

Δεν το πιστεύω ότι το είπα εγώ αυτό. Θερμός οπαδός της έκπληξης, του αυθόρμητου, του αυτοσχεδιασμού.

Και να φανταστείς ότι ποτέ δε μου κάθισε καλά το πρωινό sex. Ίσως επειδή είναι αυτό ακριβώς. Sex. Ίσως επειδή δεν είναι και πολύ σίγουρο ότι το δικό μου κορμί το θέλει. Ίσως επειδή συμβαίνει μονάχα για αντρικούς, οργανικούς λόγους. Ίσως πάλι, επειδή δε μ’αρέσει να πηδιέμαι, ενώ έχω τσίμπλες στα μάτια! Μου κάνει πρόχειρο.

Όπως και να ‘χει, μαζί σου, 9 στις 10 φορές είναι αμοιβαίο. Το πρωί, γιατί μεταμεσονύχτια σε ξυπνάω εγώ. Με τον πιο γλυκό τρόπο θα έλεγαν άλλοι. Ότι σε ξυπνάω, σκέτο, ίσως σκέφτεσαι εσύ. Μου κάθεσαι όμως και προς το παρόν, με ικανοποιεί. Άλλωστε δεν προλαβαίνεις και να γκρινιάξεις!

Είναι πανέμορφος ο έρωτας όταν τον έχεις με τον άνθρωπο που το σώμα σου επέλεξε.

Πηγή εικόνας: www.funpic.hu

• Σαλιάρα
• Comments(36)