demon September 8th, 2008
(Πηγή εικόνας: www.swissinfo.org)
~
Τρελαίνομαι να σε αγγίζω… όλη την ώρα.
Έχω την ανάγκη να σε νιώθω…
Εσύ, όμως, δεν το κάνεις συνέχεια.
Θέλω να με χαϊδεύεις συνέχεια!
~
Πηγή εικόνας: spellbinderimages.deviantart.com
demon September 2nd, 2008
Σκεφτόμουν…
τι απογίνονται οι συνήθειες, οι απολαύσεις, οι επιλογές, το παρελθόν όταν γίνεσαι ζευγάρι; Ναι, βάζεις προτεραιότητες. Όπως βάζεις και ισορροπίες. Και υποχωρήσεις. Αλλά μέχρι που αλλάζεις, για τη σχέση, για τον άλλο;
Στεναχωρέθηκα πολύ σήμερα. Έγινε ένα μπλέξιμο, το οποίο ήταν προδιαγεγραμμένος θάνατος. Από την πρώτη στιγμή.
Μπουρδουκλωθήκαμε πολλοί σε μια σχέση κι ο κρίκος έσπασε κάπου. Και δάκρυσα που ίσως έχασες κάποιον εξαιτίας μου. Που όμως πάλι δεν ήταν τόσο εξαιτίας μου, αλλά τι σημασία έχει. Γιατί το ζευγάρι μιλά μεταξύ του. Οι φίλοι όμως; Που σταματάς; Που μιλάς; Κι αν ο άλλος δεν ξέρει πώς να το διαχειριστεί και φερθεί σπασμωδικά, όπερ κι έγινε, τελικά μοιάζεις εσύ το φάντασμα με το δάχτυλο στον αέρα να κάνει τον μαέστρο. Να κάνει μπαμ!
Πόσο κρατάμε το παρελθόν μας όταν μπαίνουμε σε μια ζωή; Πόσο επιτρέπουμε να αλλάξουμε; Πόσο πιέζουμε να αλλάξει;
Πόσο πρέπει να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να πει τη γνώμη του για πρόσωπα που ο άλλος γνώρισε πριν από μας; Πόσο μπορούμε να επηρεάσουμε και πόσο να καταχραστούμε;
Κι εγώ τώρα γιατί νοιάζομαι, γιατί στεναχωριέμαι και γιατί προσπαθώ να βρω ένα τρόπο να μην μπλεχτώ στη ζωή σου; Στη ζωή που μου αφιερώνεις κομματάκι-κομματάκι. Έρωτα τον έρωτα. Λεπτό το λεπτό. Μήνα με τον μήνα;
Γιατί, αφού ξέρω μάλιστα, πως δεν θα το προσέξεις ποτέ! Και τελικά, δε σε νοιάζει, λες. Εγώ σε νοιάζω. Να μπορούμε εμείς οι δυο να είμαστε καλά. Μα γιατί; Μας αρκούμε εμείς; Αντέχουμε χωρίς κανέναν άλλο στη ζωή μας; Σ’αγαπώ. Το ξέρεις.
Κι όσο βλέπω, τόσο θα ζωγραφίζω. Κι όταν πια χάσω τις νότες μου και παραφωνήσω, τότε απλώς θα ξαπλώσω μέσα σου και θα σ’αφήσω να ζωγραφίσεις εσύ με τα δικά μου χέρια. Κι εγώ, θα μυρίζω τα σαλάκια της ψυχής σου…
Πηγή εικόνας: jteh.deviantart.com
demon August 27th, 2008
Ιστός… οίστρος… σκιά, τρίγωνα.
(Πηγή εικόνας: giverny-impression.com)
Δεν έχω κέφι σήμερα. Η ψυχή μου μεταμορφώθηκε σε κοιμισμένο νούφαρο και ξάπλωσε πάνω σε φυσαλίδες γυάλινες. Ταξίδεψε τόσο μακριά από μένα.
Ετοιμαζόμαστε με τον άντρα για την τελευταία, μεγάλη μας μετακόμιση. Αυτής της σεζόν, τουλάχιστον. Να πάμε σπίτι μου. Στο δικό μου σπίτι… εκείνο που δοκίμασα για ελάχιστες ώρες τον Δεκέμβρη; Κι έκτοτε ζω Ηλιούπολη; Ε, σε αυτό. Που ούτε απόλαυσα ποτέ. Κι έτσι αυτό το σπίτι, που έχει ήδη οικειοποιηθεί τα πράγματά μου, θα είναι και ουσιαστικά σπίτι μας.
Σκέψη που ήταν να πραγματοποιηθεί κάτι μήνες πριν. Τότε που, ακόμη και να σε παντρευτώ μετά από 3 βδομάδες γνωριμίας ήμουν ικανή. Διότι για μένα, μόνο έτσι έχει «νόημα» ο γάμος. Στην τρέλα, στο αυθόρμητο πάνω, πριν προλάβεις να σκεφτείς τι έχεις να κερδίσεις, να χάσεις, να δώσεις, να κλέψεις, να συνειδητοποιήσεις ΤΙ ΠΑΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ!
Ε λοιπόν, αφού μας σκέπασαν τα ξωτικά μας όλο αυτό το διάστημα και μας έχτισαν γερό κουκούλι, είπες (!) να το κάνουμε κι αυτό. Κι έτσι σήμερα, πήγαμε σπίτι μου, πήραμε χαρτί, μολύβι και μέτρο κι αρχίσαμε να προσθέτουμε και να αφαιρούμε εκατοστά, χιλιοστά, σχήματα και βάθη, έπιπλα κι εγωισμούς!
Για να δούμε… θα το πιάσεις τούτο το νούφαρο για μένα; Είμαι πολύ περίεργη…
Πηγή εικόνας: nyclovesnyc.blogspot.com
demon August 8th, 2008
Κάναμε ντους μαζί. Δεν ήταν προγραμματισμένο και σίγουρα δεν ήταν και το καλύτερό σου. Τόσο καιρό το λέμε. Μα σπίτι σου, το δωμάτιο του μπάνιου είναι τόσο μικρό και η μπανιέρα τόσο στενή που, ίσα που χωρά ένας άνθρωπος εκεί μέσα.
Ο θεός του έρωτα τρύπωσε σήμερα μες τον πόλεμο. Και μας έβαλε να τσακωθούμε με σκοπό. Μες τα νεύρα μου, σε παράτησα σύξυλο κι έτρεξα στο μπάνιο. Μπήκα όπως-όπως κάτω από το ντους κι ανέβηκα τρέχοντας στο συννεφάκι μου.
Λίγο πριν ανοίξω τα μάτια για να πιάσω το σαπούνι, σε βρήκα μπροστά μου. Με το σλιπάκι σου, να μου κρατάς τα χέρια και να με κοιτάς στα μάτια. «Έλα να ηρεμήσουμε… Έλα να σε… σφουγγαρίσω!», μου είπες χαριτωμένα, κλείνοντας το βλέμμα σου.
Να με… σφουγγαρίσεις; Αναφώνησα. Κι έπιασα το νερό κι άρχισα να σε καταβρέχω. Το άφησα για ώρα πάνω από το κεφάλι σου, να δω πως θα αντιδράσεις. Σκόπευες να μείνεις εκεί μέσα ή απλώς να με αιφνιδιάσεις;
Σου άρεσε τελικά. Γιατί αιφνιδιάστηκες εσύ. Κι όπως άρχισες να καταπίνεις το νερό, μου το έφτυνες στο πρόσωπο, σα λάμα! Κι εγώ, εκμεταλλευόμουν το κλειστό σου βλέμμα, για να σε αποφύγω, αλλάζοντας θέση το κεφάλι μου. Και χαχάνιζα. Και κάπως έτσι, κάναμε το πρώτο μας ντους μαζί. Στη λιλιπούτεια μπανιέρα σου. Στο τοσοδούλικο μπάνιο σου. Στο σπίτι, στην Ηλιούπολη.
Μείναν 3 και σήμερα, μέχρι να ταξιδέψουμε. Μια διαδρομή που σχεδιάσαμε εννιάμισι μήνες πριν… Στο σπιτικό σου.
Πηγή εικόνας: natalia777.deviantart.com
demon August 5th, 2008
Δυο μέρες τώρα ακούω ακατάπαυστα Iron Maiden. Ως επί το πλείστον τελευταίες δουλειές. Έτσι, για να συμπληρώσω τη μουσική έξαρση που άναψε με τη συναυλία του Σαββάτου.
Και τώρα, γυρίζω ολόκληρη τη ροδέλα της έντασης δεξιά, για να ηχήσει το «Thin line between love and hate»… και να θυμηθώ, διαλόγους, ματιές και κλωστές ραμμένες πάνω στα συναισθήματά μου.
-«Απαιτείς πολλή υπομονή. Αλλά το αξίζεις. Σ’αγαπώ. Δεν άκουσες; Σ’αγαπώ! Εσύ, έστω και στην πλάκα;».
-Ναι, κι εγώ σ’αγαπώ. Έστω και στην πλάκα. Αλλά είμαστε τελείως λάθος.
-«Σταμάτα. Μόνο λάθος δεν είμαστε. Αγάπη και μέλλον είμαστε».
-Μωρέ λάθος είμαστε.
-«Τι θα κάνω εγώ με σένα; Μου λες;»
-Θα… χωρίσουμε;
-«Λέω να… παντρευτούμε!»!
-ΌΧΙ!
-«Ας ξαναπροσπαθήσω. Λέω να παντρευτούμε».
Πηγή εικόνας: alissia.deviantart.com
demon July 31st, 2008
-«Σ’αγαπώ»… της ψιθύρισε τόσο βαθιά στο αυτί, ώστε όλα της τα όργανα άρχισαν να κουνιούνται πέρα-δώθε, σα κλαριά, για να συνειδητοποιήσουν τις λέξεις.
-«Θέλω να χωρίσουμε» σκέφτηκε εκείνη. Το είπε άραγε; Ποιος ξέρει;
*
Τόσο εξωπραγματικό είναι το ότι είμαστε μαζί.
Σε κοιτάζω τώρα να και το μυαλό μου μένει σε αυτό το νόημα σκαρφαλωμένο. Εξωπραγματικό. Ναι!
Ξέρεις, μέχρι τώρα, μετά από ένα διάστημα, κοιτούσα τους γκόμενούς μου στο πρόσωπο και σχεδόν πάντα είχα να τους περιγελάσω για κάτι. Μετά από καιρό, μου φαινόντουσαν αστεία τα μάτια ή η μύτη τους, οι γκριμάτσες ή το κεφάλι τους, το πρόσωπο ή τα χείλη τους.
Κι ενώ εσύ είσαι λάθος –από την αρχή ήσουν!-, μου φαίνεται εξωπραγματικό το ότι εσύ κι εγώ είμαστε μαζί. Και το ότι δεν έχω να σου προσάψω τίποτα. Δεν έχω να σου κοροϊδέψω τίποτα. Σε κοιτώ και είσαι τέλειος όπως είσαι. Κανένα αγκάθι, κανένα στίγμα, τίποτα γκροτέσκ.
Φυσικά κι έχεις… Ω ναι. Πολλά, λίγα…
Σε κοιτώ όμως και ποτέ δε σκέφτομαι να καταστρέψω το πρόσωπό σου!
Κι ας είσαι λάθος.
Από την αρχή ήσουν…
Εξωπραγματικό.
Πηγή εικόνας: theblackletter.deviantart.com
demon July 29th, 2008
Αποφάσισα να φωταγωγήσω το βασίλειό μου.
Πήγα κι αγόρασα κεριά. Μιλιούνια! Ρεσώ και τετράγωνα, ψηλά και στρογγυλά, γυμνά και σε γυάλινες θήκες…
Και τ’άναψα! Έτσι, μου τη βάρεσε και τα άναψα. Απόψε νωρίς-νωρίς.
Έβαλα ένα πάνω στον εξωτερικό. Ένα ζερβά κι ένα δεξιά από την οθόνη. Μια σειρά πολύχρωμων νεοαποκτηθέντων κεριών μπροστά από το πληκτρολόγιο κι ένα ψηλό στο περβάζι για να φέγγει στις άκρες των ματιών μου!
Να άνοιγα μήπως και τη σαμπάνια που φυλάω κάτι μήνες τώρα (από τα γενέθλιά μου) στο ψυγείο;
Κάθομαι και βλέπω το γλυκερό σκηνικό που έχτισα με μυστικιστικά μέσα και ζεσταίνομαι μέσα μου. Η ψυχή μου θέλει να σε ευχαριστήσει. Να σου χαμογελάσει. Να αφήσει τα μαλλιά της ελεύθερα, να βραχεί, να πηδήξει πάνω σου.
Κι έτσι, σηκώνομαι από το γραφείο, σου ‘ρχομαι με φόρα, πηδάω πάνω στην αγκαλιά σου την ώρα που τρως. Σου φεύγει το πιάτο, το πιρούνι, με κοιτάς με απορία.
Σου κλείνω τα μάτια. Με τα δυο μου χέρια σκεπάζω το όστρακο στο αυτί σου κι αφήνω τούτες τις λέξεις να γλιστρήσουν στην τσουλήθρα, μέσα του:
Με κάνεις να αιστάνομαι πριγκίπισσα…
Με το ρολογάκι το παιδικό, το ροζ, με το τετραδιάκι και τους μαρκαδόρους, με τα κεράκια, τον αναπτήρα τον τεράστιο που ‘ναι για φούρνο ή προσάναμμα, με την οθόνη και την καρέκλα, το κινητό που μου πήρες… με κάνεις να αιστάνομαι πριγκίπισσα, μωρό μου.
Η ψυχή μου σου στέλνει ευχές!
Τι κι αν δεν μου τα πήρες εσύ όλα αυτά; Μα κάποια από αυτά. Εγώ στο μυαλό μου τα έχω βάλει, πως εσύ μου τα χάρισες. Ίσως επειδή γίνανε όλα αυτά στη στιγμή, στην εποχή, στη στιγμή που είμαι μαζί σου. Εδώ, τώρα.
Κι εδώ, σε αυτή τη στιγμή αυτά έχω. Κι είμαι σκέτη μπαλαρίνα. Σαν τη φλογίτσα μέσα στη γυάλα, την τετράγωνη. Χωρίς καπάκι για να πετώ στο συννεφάκι μου. Διάφανη για να σου τραγουδώ ό,τι καπνό βγάζουν τα ρουθούνια της καρδιάς μου. Φωτεινή σαν το μάτι μου που σου χαμογελά. Και μπαλαρίνα, σαν την αέναη ύπαρξή μου…
demon July 17th, 2008
Σε έχω φανταστεί 1-2 φορές μέχρι τώρα να λες στα μάτια μου πως θες να παντρευτούμε, περιμένοντας εναγωνίως και λιγάκι αμήχανα την απόκρισή μου.
Τις προάλλες που γονάτισες με νόημα και θεατρικότητα για να μου ζητήσεις συγνώμη, την είδα τη στιγμή ζωντανή.
Άρα υπάρχει, όχι;
Και σήμερα… ξαναγεννήθηκε η σκηνή, πιο δυνατά από ποτέ.
Πήγαμε να δούμε τον Batman, “The dark knight”. Και λίγο μετά τη μέση, εκεί που γύρισες ολότελα το κεφάλι σου και μου ψιθύρισες έντονα πως «είσαι η ζωή μου!», το ‘πλεξα με τις σκιές μου.
Κι εκεί, το ‘πα στην ψυχή μου. Το κέντησα στη μοίρα μου, σαν άστρο πλαστικό:
Ή ΠΟΤΕ ή ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.
~
Τώρα που καβαλάω τη μηχανή μας και καρφώνω την πανσέληνο με την πένα μου, σου απαντώ στην ερώτηση που δε μου έκανες:
Ή ζήσε με τη ΖΩΗ ΜΟΥ ή ΆΣΕ ΜΕ ΝΑ ΦΥΓΩ.
Πηγή εικόνας: profile.myspace.com
demon June 28th, 2008
“Deception” κυρίες και κύριοι. Αυτό το έργο πήγα να δω με γυναικοπαρέα. Τρομάρα μου. Εμ, ήθελα κάτι σχετικά light και φυσικά για τη φάση, σε θερινό κινηματογράφο. Και κάπως έτσι βρεθήκαμε, κατόπιν δικής μου προτροπής νομίζω, στην Αίγλη του Ζαππείου για το «Deception», με Γιούαν Μακ Γκρέγκορ, Χιού Τζάκμαν και Μισέλ Γουίλιαμς.
Σκατούλες κοινώς. Αργό, βαρετό και σίγουρα κοινότυπο. Κρίμα. Κοτζάμ Ewan McGregor που έχει κάνει και ride με BMW R 1150 GS Adventure (www.longwayround.com), μέσα από την Ευρώπη σε Ρωσία, Μογγολία, Σιβηρία κι έφτασε Νέα Υόρκη σε δύο τροχούς, να επιλέγει τέτοια έργα… Απλώς απογοήτευση.
Άσε που, τη ζούσα την απάτη, δε χρειαζόταν να τη δω κιόλας!!!
Κρίμα, κρίμα (για την ταινία). Το λέω και κουνάω το κεφάλι σαν παπί!
Ευτυχώς η παρέα ήταν καλή και μετά ακολούθησε αρετσίνωτο κρασάκι στο Μοναστηράκι. Η διάθεση μεγάλωσε, όπως και η παρέα και η ανάγκη μου να «βρέξω το λαρύγγι». Άντε να συνέλθουμε.
«Ρε παιδιά, υπάρχει περίπτωση άντρας και να μην κερατώσει;», ρώτησα.
Κι έλαβα απάντηση, δίκαιη!!! «Γιατί υπάρχει περίπτωση γυναίκα και να μη κερατώσει; ΕΣΥ!?».
Το δέχομαι το κινητό ως δώρο, μωρό μου. Σ’ευχαριστώ. Και τα λουλούδια που μου φέρνεις τις τελευταίες μέρες, κι αυτά, τα δέχομαι.
Και το μεγάλο δώρο, το καλό που μου ετοιμάζεις. Κι αυτό το δέχομαι. I do.
Την κοροϊδία στη χαρίζω. Τα ψέματα κι αυτά δικά σου. Και το ότι με πούλησες και με αγόρασες, κι αυτό χάρισμά σου.
Μια φορά γαμώτο.
Μια φορά να μπορέσει ένας άνθρωπος να εκτιμήσει κάτι, χωρίς να χρειάζεται να το χάσει πρώτα!!!
Κοίτα λίγο κάτω. Φτάσε τα πόδια σου, με τα μάτια σου. Και μετά κοίταξε μέσα στην ψυχή σου. Δε γίνεται και single και σχέση. Και «ο άνθρωπός μου» και γαμιάς.
Όλοι έχουμε ανάγκη να είμαστε σημαντικοί, κι ας μην είμαστε τόσο. Αλλά αν δε σου φτάνει να είσαι σημαντικός για μένα, σε μένα, τότε έχουμε πρόβλημα.
Τότε βγες με την απόχη, την καλοκαιρινή, τη μεγάλη και κυνήγα πεταλούδες. Κι άσε τούτη τη σελήνη να ξανανέβει στο συννεφάκι της και να γεμίσει μαβιά χρώματα, του ωκεανού!
~
(και επίσης, να γαμήσει το ξανθό το αγοράκι στο Θησείο. και να καβαλήσει τη ζωή της, με ένα σκουπόξυλο μαγικό. και να κλέψει τα δάκρυα άλλου αγοριού, που θα είναι άντρας!).
Μαλινάκι, στο αφιερώνω. Δεν ξέρω γιατί : ) Και μη ρωτάς.
Πηγή εικόνας: tessja.deviantart.com
demon June 14th, 2008
Σκέφτομαι… πάλι…
Όταν η ζωή σου είναι δύσκολη, δυσβάσταχτη, στριφνή, τι ακριβώς συμβαίνει όταν γίνεστε δύο; Γίνεται πιο εύκολη, μένει το ίδιο, γίνεται δυσκολότερη;
Τι περιμένουμε όταν κάνουμε σχέση; Να μας διευκολύνουν τη ζωή; Να μας λύσουν τα προβλήματα;
Περίμενα να με κάνεις ευτυχισμένη, χαμογελαστή, να με στηρίξεις, να μου δώσεις ιδέες… Τι να κάνω με τη ζωή μου.
Σε παρακαλώ. Μη μου πεις ότι αν περίμενα από άλλον να μου τα δώσει αυτά, έχασα. Δε χρειάζομαι κοινοτυπίες. Ούτε εξυπνάδες από ανθρώπους που ακολουθούν τις ζωές των άλλων με ένα μπλάνκο στο χέρι.
Τα ξέρω όλα αυτά. Τα ψάχνω χρόνια τώρα. Τα έχω πει κι εγώ. Τα βλέπω.
Νιώθεις ποτέ σου ότι θες να μείνεις μόνος;
Δε νιώθεις ουδέποτε την ανάγκη να καθίσεις μόνος σου; Να μη με βλέπεις;
Αιστάνομαι τόσο χωμένη τώρα. Σα πουλί που έχει αφήσει το κεφάλι του μέσα στα σωθικά του, πάνω στα πούπουλα, πάνω στα φτερά που το κάνουν να πετά. Κι όμως τώρα δεν πετά. Το μέσο που το στέλνει ψηλά, το έχει καταπλακώσει με το κεφάλι του. Τις σκέψεις του. Το κέντρο επιχειρήσεων!
Σκέφτομαι όλα αυτά που με θυμώνουν σε σένα.
Όλα αυτά που μου έχουν συμβεί τους μήνες που είμαστε μαζί.
Την αλλαγή. Στο σώμα μου. Στα χείλη μου. Στα μάτια μου. Στα δάχτυλα, την καρδιά, την ψυχή, τη λάμψη μου.
Τσαντίζομαι. Τα έχεις κάνει σκατά. Αυτό νιώθω. Πώς να στο πω; Τι να σου πω; Στο είπα…
Να σου πω. Όταν δεν είσαι καλά μέσα σου, φταις εσύ, φταίει ο άλλος, φταίτε μαζί;
Όταν δεν είσαι καλά και έχεις σχέση, αλλάζει το βάρος, το ποιος, το τι;
Ή παραμένεις εσύ;
Να βρω το νήμα θέλω. Εγώ φταίω που αιστάνομαι έτσι τώρα; Εσύ φταις; Εμείς φταίμε;
Σα να κλίνω ρήμα είναι. Κι όμως, πρέπει να είναι σημαντικό αυτό που μόλις σκέφτηκα.
Όταν είσαι μόνος, φταις εσύ. Όταν είστε δύο;
Πηγή εικόνας: medok.deviantart.com
