Μαζεύω τα κοχύλια μου
demon November 7th, 2008
Λαμπερά αγγίγματα. Μια άνοιξη ξαπλωμένη στο μέτωπό μου επάνω.
Στάζω αυτό που νιώθω.
Να μείνω μέσα. Στα πολύ ζεστά. Βλέπω έξω τον αέρα και την ψύχρα, τη λεία ομίχλη και τα όνειρα των ανθρώπων να πετάνε χαμηλά, φευγαλέα, βιαστικά. Να γλιτώσουν, να αλλάξουν, να γίνουν.
Θα βγω τώρα για δυο λεπτά να παραλάβω μια νέα ζωή και μετά θα στρώσω τη ροζ κουβερτούλα μου και θα γουργουρίσω πάνω της.
Θα σε πάρω κι εσένα αγκαλιά, μαύρο μου μωρό. Και θα παίξω adventure, θα φάω παγωτό και θα ανάψω φωτάκια τόσο δα μικρά στο ξέφωτό μου!
Ναι!!!
Καλό βράδυ Αθήνα. Καλό βράδυ και σε σένα. Σε όποιο σπίτι, διαμέρισμα, όροφο, βουνό, δρόμο, δέντρο, κήπο, ηλικία, χρόνο, φόνο κι αν είσαι!
Να περάσεις κι εσύ όμορφα απόψε… Πιες λίγο από το χρόνο σου.
(Πηγή εικόνας: thefirstangel.deviantart.com )
H μία εικόνα πιο όμορφη απο την άλλη
Και θα συμπλήρωνα…
“Και αφουγκράσου την όμορφιά σου…”
Την καληνύχτα μου
Καληνύχτα Τιτάνια. Όσο απαλό είναι το πούπουλο, για απόψε. Θα τολμήσω να πω πως νομίζω ότι ήταν από τα καλύτερα ραβασάκια που έχω αφήσει για τον εαυτό μου και τους ματάκηδές μου, εδώ μέσα!
*
Και adventure… και τρελα…και απο όλα!!! Να χαιρεσαι τον Μιχαλη σου γλυκο μου δαιμονακι…!!:-)
Σ΄ευχαριστώ Ευούλα. Κι εσύ τον μπαμπάκα σου.