Να μην είμαι μόνος… σιγά!
demon October 5th, 2008
Νόμιζα πως με τον καιρό, η σχέση μαλακώνει. Ότι λειαίνουμε τις άκρες μας, ως άνθρωποι.
Πως, ακόμη κι αν δεν καταλαβαίνει ο ένας τον άλλο, θα είμαστε πάντα στην επόμενη σελίδα.
Σου ‘χει τύχει ποτέ σε σχέση-ΣΧΕΣΗ, να δεις το τέλος; Τα πάντα, ακόμη κι αυτό, το τέλος; Και τι σημαίνει αυτό, ε; Ασχέτως του τέλους,
είναι καλή αυτή η σχέση; Ζει ο καθρέφτης που δε θολώνει ποτέ από ανάσες; Που δείχνει πάντα σωστά την ώρα;
…
Τελικά το μόνο που μετρά στο τέλος είναι «απλώς» η συντροφικότητα; Το μόνο που ζητάμε είναι να μην είμαστε μόνοι; Τι τραγικό…
Πηγή εικόνας: madsky.deviantart.com
Ρε δαίμονα δεν μου βγαίνει να γράψω παραμύθι….
Όλο κάτι σε ψυχολογικό θρίλερ με πρωταγωνιστή τον…ποπάυ μου βγαίνει
Πολύ δύσκολο παιχνίδι με έβαλες να παίξω..
Το μόνο… ρε παιδί μου να μην είμαι καλά και να μπαίνω και να βλέπω αυτό; Λες και είσαι βαλτή.
Aυτό συμβαινει αν εχεις γενικά μια διαθεση να συμβιβαζεσαι…αν θες το απολυτο το ιδανικό( αν υπαρχει) …δε θα μεινεις ποτε καπου για να αποφυγεις απλως τη μοναξιά!!
καλο βραδυ μικρη μου!!
Τις χέσ’ είναι αυτή η σχέση άμα δεν έχεις ‘χέσει; (πως μου ‘ρθε αυτό το λογοπαίγνιο; Μήπως επειδή κάτι έπρεπε να γράψω;;;;)
Κωστή… ξανασκέψου το. Και τι πειράζει άμα πρωταγωνιστήσει ο Ποπάυ; Ε; Εκτός δηλαδή αν τον βάλεις να σκοτώνει τη Λιβ με ένα σπανακόφιλο και τρομάξουν όλα τα παιδάκια της μπλογκόσφαιρας.
Μαλινάκι; Σσσσ…
Ευούλα… από λέξεις άλλο τίποτα. Όταν τις ζήσεις όμως, τείνουν να γίνουν… διαφορετικές!
Mmm, με απογοητεύεις φλού-φλη. Αλλά όλοι έχουμε τελικά τις στιγμές αδυναμίας και μαλακίας! lol Ω ναι .-