Κεντημένος ουρανός

April 9th, 2008

Σα νησάκια δεν είναι; Ε;

sun.jpg

Μαλλιαρές, παραφουσκωμένες, χρυσαφένιες ψυχές που έχουν κλωσσήσει στρέμματα του ουρανού. Πόντο-πόντο, αυτά τα ιδιαίτερα, απογευματιάτικα σύννεφα έχουν ράψει φορέματα αναγεννησιακά, με χρωματικές αντιθέσεις, σκιάσεις και αμέτρητη ασημένια κλωστή.

Τους πήρε υδάτινα και σκιερά χρόνια για να σκαρφαλώσουν στο σωστό σημείο, ώστε να έχουν αυτή τη θέα. Την ολόκληρη, την απόλυτη. Δίχως κτίρια να κρύβουν τίποτα. Κεραίες, βουνά, μετεωρίτες, κρύσταλλα, ηλεκτρισμό, εφιάλτες, ενέργεια.

Κάπου-κάπου, η χρυσαφένια αυτή Χιονάτη με τη συνοδεία της, μετακινείται. Για να βρει ακόμα καλύτερη θέση, πόστο, κάθισμα. Σέρνει μαζί της όλη αυτή την πύρινη ουρά του συμπαντικού της νυφικού.

Υπάρχουν και φορές, που η στρόγγυλη αυτή δύση βγάζει φωτογραφίες. Του εαυτού της. Και μου τις στέλνει με τη βροχή να τις θαυμάσω. Ιδού!

sunset.jpg

Αναρωτιέμαι. Εγώ τι να της στείλω πίσω να την ευχαριστήσω. Τι να δώσω στη χρυσαφένια Χιονάτη που έχει κρυφτεί μέσα στα πιο όμορφα και τέλεια σύννεφα. Και στα νησιά της; Τις φίλες της; Τι να αγοράσω, να ζωγραφίσω, να ράψω; Τα όνειρά μου, σαν άλλα μπαλώματα ζωής ίσως.

Ένα δω, ένα κει, ένα πιο πέρα. Χαρούμενο, θλιμμένο, σκεπτικό. Μονόχρωμο, εμπριμέ, με σχεδιάκια.

Αχ και να μου έριχνε μια ανεμόσκαλα αυτή η αέρινη ψυχή. Ν’ανεβώ, να τη συντροφέψω στο σαλιγκαρένιο της σύρσιμο. Όμορφα που θα ‘ταν. Πορτοκαλί πολύ. Κι ο κόσμος μου όλος θα γινόταν ένας ήλιος, με τα πιο θερμά χρώματα.

14 Responses to “Κεντημένος ουρανός”

  1. # Vassiaon 09 Apr 2008 at 15:08

    Πραγματικό χρυσάφι.
    Μεγάλη καλλιτέχνιδα η φύση! :-)

  2. # demonon 09 Apr 2008 at 15:43

    Αστείρευτος θησαυρός… Vassia μου.

  3. # Βάσκεςon 09 Apr 2008 at 15:48

    Τελικά φωτογράφος είσαι, έτσι;

  4. # antarthson 09 Apr 2008 at 15:51

    Χαρούμενο, θλιμμένο, σκεπτικό. Μονόχρωμο, εμπριμέ, με σχεδιάκια. Υπάρχουν τοσες ομορφιές γυρω μας …. ακομη και στις τσιμεντουπολεις που ζουμε…το θεμα ειναι να μπορουμε να τις ανακαλυπτουμε….και εσυ νομιζω το εχεις καταφερει!!!

  5. # demonon 09 Apr 2008 at 17:07

    Όχι, Βάσκες. Φωτογράφος είναι η Μολυβούπολη.

  6. # demonon 09 Apr 2008 at 17:08

    Καλώς ήρθες αντάρτη άντρα! Αναγκαστικά, για να επιβιώσω, πρέπει να βρω το όμορφο ΚΑΙ γύρω μου : )

  7. # roadartiston 09 Apr 2008 at 21:13

    H πρωτη ειναι καταπληκτικη.. (θα αναρτησω το βραδυ το παιχνιδακι, περνα οποτε θες να δεις τις απαντησεις..) φιλια!

  8. # pastafloraon 09 Apr 2008 at 21:44

    Πραγματικά σαν νησάκια. Φτιαγμένα από μαλλί της γριάς. Σαν τα παιδικά όνειρα.

  9. # raslowbapon 09 Apr 2008 at 21:47

    Είναι απίστευτα τα σχήματα που κάνουν καμιά φορά τα σύννεφα…πραγματική τέχνη.
    Καληνύχτα

  10. # γιώργος χρηστινίδηςon 09 Apr 2008 at 22:09

    Συγχαρητήρια για το σημερινό σου κείμενο, σχεδόν σ’ αγαπάω.

    Αν δεν είναι φωτογράφος αυτός που σήμερα γράφει με το φως, τότε ποιος είναι;

  11. # demonon 10 Apr 2008 at 01:56

    Σ’ευχαριστώ roadartist. Άμα θέλει ο ουρανός… Θα περάσω, ναι.

  12. # demonon 10 Apr 2008 at 02:03

    Ναι, pastaflora. Σύμπλεγμα χρυσών νήσων. Νησίδες από όνειρα και υπολείμματα αγγέλων.

  13. # demonon 10 Apr 2008 at 02:06

    Και το μάτι μας που τα βλέπει, raslowbap, τα φτιάχνει, τα τραβά από δω, τα τραβά από κει, τα σουλουπώνει, τα κοιτά αλλιώς. Καλό βράδυ.

  14. # demonon 10 Apr 2008 at 02:09

    Σ’ευχαριστώ Μολυβούπολη. Για κάποιο λόγο, σημαίνει πολλά για μένα η παρουσία σου, εδώ. Ναι, κι εγώ το έχω αιστανθεί αυτό το παιδικό “σ’αγαπώ” εδώ μέσα, για ανθρώπους που γράψαν για μένα ή που γίναν ο καθρέφτης μου. Κι έχω τολμήσει να το πω σε έναν… στη “μάνα” μου. Επειδή με είδε και δε με έκρινε και μου χάρισε λέξεις, έτσι απλά. Να είσαι καλά. Σε βάζω μέσα μου για απόψε.

Trackback URI | Comments RSS

Leave a Reply