Γιατί μοιάζουμε τόσο;
demon March 9th, 2008
Κλεισμένη σαν ορχιδέα μέσα σ’ένα μακρόστενο κουτί από ζελατίνα.
Να κοιτάζω έξω. Να κοιτάζω μέσα από το διάφανο κάλυμμα. Να αναρωτιέμαι πού είμαι, πού ανήκω. Αν ανήκω.
Γιατί ν’ανήκω;
Άνθρωποι ζευγάρια. Άνθρωποι παντρεμένοι. Άνθρωποι με σχέση κανονική, με σχέση σοβαρή, με κοινό μέλλον μ’έναν μαγικό τρόπο δεμένο, πιστοποιημένο, σίγουρο.
Κι όλοι τους μοιάζουν.
Ναι, καλά άκουσες.
Όλοι αυτοί μοιάζουν. Ντυμένοι για να δείχνουν πως κάπου θα γυρίσουν το βράδυ. Πως τη μοίρα τους ορίζει κάτι το στιβαρό, το επίσημο…
Μια γραβάτα, ένα σακάκι, ένα «μεγάλο», αντρικό ρολόι, μια βέρα.
Ένα τακούνι, ένα μονόπετρο, μια τσάντα γυναικεία, ένα μαλλί αλά «πάρτε με σοβαρά, μην πάρω τους δρόμους».
Κι εγώ φορώ τα αθλητικά μου, το τζιν το φθαρμένο, το φούτερ το φαρδύ να κρύβει τις καμπύλες. Πιάνω τα μαλλιά αλογοουρά. Φορώ δαχτυλίδι μονάχα στον δείκτη κι ένα σακίδιο στην πλάτη με τα απαραίτητα.
Γιατί να μοιάζει ο γάμος;
Γιατί να μοιάζουν τα προβλήματα;
Γιατί να μοιάζουν οι ενήλικες;
Γιατί να μοιάζουν… οι φόβοι;;;
Πηγή εικόνας: emiliewood.com
Το να μη φοράς τζινάκια κι ας το νιώθεις είναι καταπίεση.
Δε γίνεσαι κυράτσα με το να δεσμευτείς – πρέπει να είσαι πάντα κυράτσα για να βάλεις το τυπικό πάνω σου. Μ’ ένα μάτσο πέρλες.
Η μάνα μου κι οι φίλες τις είναι 45-50 η παρέα της κι όλες ειναι με τζινάκια πάνινες τσάντες, Converse παπουτσάκι, χωρίς να είναι ατιμέλητες σαν γύφτισσες.
Εγώ με τη κοπέλα μου, πχ. ταιριάζουμε στο μάτι – είμαστε ίδιοι σχεδόν περνάμε γι αδέρφια. Κλείνουμε 5 χρόνια μαζί φέτος, και το μόνο που μας ενώνει, αυτό που έχουμε, δεν είναι ουτε δαχτυλίδια, ούτε κυρατσαρίες και γιαπισμοί – είναι ένα παλιό δερμάτινο βραχιόλι…
Κάποτε είναι όλα κι όλοι έτσι. Και ξαφνικά, βρίσκεσαι να θες κάτι που θέλουν οι άλλοι. Κάτι που θέλουν όλοι. Ένα μονόπετρο να σου γυαλίσει την όρεξη, δείγμα, ένα σημάδι ότι έγινες κι εσύ ενήλιξ. Και η δική μου η μάνα, αγγελάκι, είναι με τζιν και καρό πουκαμισάκια και ταμπεραμέντο έφηβης. Φορά όμως και τα καλά κοσμήματα, τα καλά ρούχα όταν θα βγει με την παρέα
της. Για κάποιο λόγο φτάνει μια ηλικία (;), μια εποχή, μια στιγμή και νομίζουμε ότι πρέπει να βάλουμε κι εμείς, με τη σειρά μας, πάνω μας τη σφραγίδα. Ότι δεν είμαστε πια μόνοι, ότι δεν είμαστε πια ξέγνοιαστοι, ότι δεν είμαστε πια παιδιά. Ίσως σκέφτομαι λάθος. Ίσως είμαι λάθος. Παρατηρώ γύρω μου όμως να συμβαίνουν ίδια πράγματα.
Στα δωδεκα χρονια γάμου, εξακολουθούμε να πηγαίνουμε στις επισκέψεις λες και βγηκαμε κατευθείαν απο το Underworld, να καθομαστε στο πάτωμα, να κουτρουβαλιζόμαστε με τους σκύλους στο γρασιδι και να περνάμε εμεις μια χαρά, κι ολοι οι αλλοι καλύτερα που εχουν θεμα να κουτσομπολεύουν… Τιποτα δε μοιαζει αν δε θελεις να του μοιασεις, και τα παντα μπορουν να φτιαχτούν με το δικο σας τον τροπο… Μη σκας λοιπον, και προχώρα!
Πριγκιπέσσα, είμαι τυφλή δηλαδή;
Αν και πολλες φορές οι τυφλοί βλέπουν περισσότερα απο μας τους υπολοιπους, οχι δεν εισαι τυφλή καλή μου. Απλα βλέπεις και συ αυτο που φαινεται. Τους πολλους. Κι αυτοι μοιάζουν, ναι, γιατι θελουν να μοιαζουν, γιατι νιωθουν ασφαλεις ετσι.. Μα υπάρχουν κι αλλοι, που δεν τους βλεπεις. Γιατι ειναι καπου περα απο το κοπάδι, και παιζουνε κυνηγητό αναμεσα στα δεντρα…
Βλέπω αυτό που φαίνεται… Επειδή προσπαθώ με νύχια και με δόντια να μην του μοιάσω;
Πιστεύω πως “κάθε πράγμα στον καιρό του”…
Πιστεύω πως “σημασία έχει να περνάς και να είσαι εσύ καλά” (όπως σου έχω ξαναπεί)…
Πιστεύω πως “ξέρεις τυφλό,γαμώτη μου,και δεν κάνεις λάθη” (όπως μου είπες πρόσφατα,σε πρώτο πρόσωπο)…
Πιστεύω πως όταν κάτι απασχολεί τη σκέψη μας,έχει ήδη φωλιάσει μέσα στο μυαλό μας,έχει ήδη γίνει “φίλος” με το νου μας…
Πιστεύω πως θα βρεις τον δρόμο σου,με σακίδιο ή τσάντα γυναικεία…
Πιστεύω σε σένα…
Πίστεψε κι εσύ!!!
Τα φιλιά μου,όμοια…
Πόσο σ’ευχαριστώ γι’αυτό το μήνυμα. Τρυφερό και διάφανο
Να είσαι καλά και να μην με ευχαριστείς για τίποτα!
Όταν έρ8ω Α8ήνα,θα σου πω για πόσα πράγματα σε ευχαριστώ εγώ,κάθε μέρα(έστω και αν δεν σου το λέω)…(και τη Μαλίνα,φυσικά)…
Τα φιλιά μου,διάφανα!!!
Ναι, γμτ μοιάζουμε.
Αλλα ποτέ δεν πίστεψα οτι είμαστε και διαφορετικοί.
Ηταν ενα λάθος μου.
Για να επιβιώσεις πρέπει να ενεργείς σαν να ειναι διαφορετικός ο άλλος. Για να σαι σίγουρος΄.
Δεν αντέχεις όμως.
Το ξέρεις μέσα σου.
Αν σας μπέρδεψα, θα το αναλύσω σε μελλοντικό πόστ μου.
Προς το παρόν αν εισαι ο εαυτός σου, πράγμα που θέλω και εγω να είμαι, ο εαυτός μου δηλάδη και ο καθένας απλά αυτο που είναι, μπορεί και να δουμε θεαματικές αλλαγές στον πλανήτη.
τελικα ειναι πολυ δυσκολο να ειμαστε ο εαυτος μας.. ισως ακομα δυσκολοτερο το να καταφέρουμε να παραμείνουμε… (θεε μου, ειμαστε ηρωες και δεν το ξερουμε!)
Α, ρε Πακίτο, παρά την αποψινή μου παράνοια, με συγκίνησες. Τα φιλιά μου στεγνά (τώρα πια)
Να δεχτείς ότι ο άλλος είναι διαφορετικός ή να τον δεχτείς όπως είναι, Johnny boy;
Πριγκιπέσσα, όσοι βρίσκουν τον εαυτό τους σε αυτή τη ζωή, ξεχωρίζουν. Κάνουν μπαμ!
Διότι άλλο το “είναι” κι άλλο το “φαίνεσθαι”.
Και που το ένα καλύπτει το άλλο, αναλόγως της ισχύος του.
Καλησπέρα
Ναι, μάλλον έχουν κάποια σχέση τελικά το “είναι” με το “φαίνεσθαι”, Βάσια μου. Γεια
Μπαμ!!!
Τα φιλιά μου,αποψινά…
Τα φιλιά μου… αναρρωμένα, Πακίτο μα όχι ξενερωμένα.