blog +Ο- σφαιρα

demon August 12th, 2009

Φτάσαμε λοιπόν. Αφού ξυπνήσαμε στις 06:30 για να προλάβουμε τις βροχές που είχε δώσει το meteo, τις οποίες όμως μια χαρά λουστήκαμε στο τελευταίο κομμάτι της διαδρομής, στη Θεσσαλονίκη πια, ξεπεζέψαμε Χαλκιδική!

Σάββατο: πήγαμε για το πρώτο μας, εδώ, μπάνιο. Τριγύρω είχαν μαζευτεί απειλητικά ορδές από σύννεφα κι ο άντρας δεν ήθελε με τίποτα να γευτούμε δεύτερο κύμα νερού. Ούτε κατά διάνοια. Άσε που, αν έβρεχε, ο δρόμος προς το σπίτι θα ήταν γεμάτος λάσπες και ούτε ένα enduro δε θα μας έσωζε.

Κάπως έτσι κι αφού μόλις είχα βρέξει το κορμάκι μου, φύγαμε κακήν-κακώς, αφήνοντας πίσω μας ένα αρκετά γλυκερό και βαρετό Daikiri φράουλα, έναν freddo espresso, μια ολοζώντανη φρουτοσαλάτα, μια παρτίδα Uno και τις ελπίδες μου για πολύωρη παρουσία στην παραλία των Νέων Μουδανιών Χαλκιδικής.

Κάτι μου λέει ότι κάπως έτσι θα κυλήσουν οι άμεσες μέρες. Με έναν άστατο καιρό να ανακοινώνετε στο δελτίο καιρού, με κάποια δροσίτσα και κυνηγητά του ήλιου από μυριάδες σύννεφα.

Αντίο Σάββατο.

Δίνω τα διόδια, ως έχουν, για φίλους ιπτάμενους ταξιδευτές:

Διόδια Αθήνα-Θεσσαλονίκη (για μηχανές)

Διόδια Αφιδνών, περάσαμε ώρα 08:02: 1.90
Διόδια Σχηματαρίου, περάσαμε ώρα 08:14: 1.90 
Διόδια Πελασγίας, Μαλιακός, περάσαμε ώρα 10:48, 1.40
Διόδια Μοσχοχωρίου, Μαλιακός, περάσαμε ώρα 11:25, 1.80
Διόδια Τεμπών, Μαλιακός, περάσαμε ώρα 11:47, 0.70
Διόδια Λεπτοκαρυάς, Μαλιακός, περάσαμε ώρα 12:08: 1.60
Διόδια Μάλγαρων, έξω από τη Θεσσαλονίκη, 12:52, 1.00

(δύο στάσεις ανεφοδιασμού κάναμε, μία πριν τη Λαμία και μία στον Κορινό, ημίωρης διάρκειας η πρώτη, ολιγόλεπτη η δεύτερη)

• Μέσα στο ταξίδι
• Comments(2)

demon August 6th, 2009

Ετοιμάζομαι για το μεγάλο ταξίδι.

Αυτή ήταν η δεύτερη έκπληξη του άντρα. Η πρώτη ήταν η μυστική απόδραση στα Πούλιθρα και τώρα, επισπεύδουμε την αναχώρηση για τις διακοπές μας: ΑΥΡΙΟ!

Αύριο, εκτός απροόπτου –κανένα απρόοπτο!- θα ξεκινήσουμε πολύ νωρίς το ταξίδι των 560 χιλιομέτρων (!). Με τη μηχανή!

Το ξέρω πως τούτη τη φορά η διαδρομή θα είναι πιο κουραστική. Θα συναντήσουμε αέρηδες, θα διασχίσουμε πιθανών βροχές και ίσως το, αγύμναστο πια, σώμα μας να μην αντέξει όλη αυτή την πίεση, στον αυχένα, στο κεφάλι.

Παρόλα αυτά, το αναμένω αυτό το ταξίδι. Είναι κάτι σαν κάθαρση. Εσύ κι εγώ, συνοδοιπόροι απόλυτοι σε μια αμιγώς σιωπηλή διαδρομή. Κάτι κοινό, κάτι θαυμάσιο, κάτι εσωτερικό.

Σχεδόν 5½ ώρες ταξίδι, με 2 σύντομα διαλείμματα για ανεφοδιασμό και stretching. Μπρος και πίσω. Με τα χέρια στο τιμόνι, στην ταχύτητα, στον αέρα, στο σημείο που πλησιάζει. Και η ρόδα να καλπάζει.

Να βλέπουμε χιλιόμετρα ασφάλτου, σύννεφων, ήλιου, πρασίνου, διερχόμενων αυτοκινήτων, κενού τοπίου, γεμάτων εικόνων.

Μια ατελείωτη, ευρύχωρη γραμμή από την Αθήνα προς το Βορρά.

ΦΕΥΓΩ λοιπόν.

Πηγή εικόνας: mariangelkiss.deviantart.com

• Μέσα στο ταξίδι
• Comments(8)

demon July 1st, 2009

~

Καλό μήνα…

                     … ήλιε που κοιμάσαι πάνω στη γη

~

Πηγή εικόνων: gilad.deviantart.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(2)

demon June 16th, 2009

Τις προάλλες πήγα στη Δροσιά. Είπα, αφού δεν πάω για μπάνιο λόγω αέρα, ε, ας πάω εκδρομούλα στη Δροσιά. Να περπατήσω, να ρουφήξω αέρα καθάριο και να φάω, στο τέλος, τα περιβόητα πεϊνιρλί.

Στο δρόμο είχε κίνηση πολλή. Κι άλλοι δεν πήγαν για μπάνιο, μάλλον. Θυμήθηκα παλιότερα όταν, Καθαρά Δευτέρα, ερχόμασταν με τους γονείς μου σχεδόν ευλαβικά Δροσιά. Κάναμε μεγάλους περιπάτους μέσα στο δάσος, χαζεύοντας τις βίλες, σχολιάζοντας κάποιες ευφάνταστες, ελληνοπρεπείς κατασκευές κι ενοχλώντας πού και πού τους άπειρους σκύλους που μας έδειχναν τα δόντια τους. Και μετά από δυο ωρίτσες, φτάναμε κουρασμένοι και με τα χασμουρητά στο στόμα, πίσω, στο αμάξι, στη βάση, για να μπούμε στον Τελκερίδη. Ναι, έτσι νομίζω τον λένε.

Ακόμη υπάρχει. Αυτό το γωνιακό ξενοδοχείο που, μπαίνοντας, διατηρεί μια σάλα τεραστίων διαστάσεων, με αμέτρητα γκαρσόνια, βιτρίνες με αστακούς, νομίζω, κι εκείνα τα υγρά αρωματικά μαντιλάκια που είναι κλεισμένα στον πλαστικό φάκελο, μαζί με την χαρτοπετσέτα και την οδοντογλυφίδα. Και πάντα, ήταν κάπως σκοτεινά εδώ μέσα. Για χρόνια ερχόμασταν εδώ. Δεν ξέρω γιατί.

Τον τελευταίο καιρό αυτή η συνήθεια άλλαξε. Και, λίγο πριν γνωρίσω τον άντρα, βάλαμε τον Τελκερίδη στην μπάντα και πιάσαμε τον Ελευθεριάδη. Γνωστό όνομα στους γονείς μου, από το Χαλάνδρι.

Κι έτσι, τα τελευταία 3 χρόνια ερχόμαστε Δροσιά, παρκάρουμε, ανηφορίζουμε και κατηφορίζουμε τους δρόμους με τις βίλες, τα ελληνοπρεπή κολωνάκια και τους σκύλους που μας δείχνουν τα δόντια και στο τέλος, μπαίνουμε στη μεγάλη αυλή του Ελευθεριάδη.

Σχεδόν πάντα είναι φίσκα το μέρος. Παρέες, ζευγάρια μεσήλικων, αντρόγυνα με καρότσια και μωρά αγκαλιά, γιαγιάδες και παππούδες που με δυσκολία περπατάνε στο χαλίκι και τα λίγα, συνήθως, γκαρσόνια να σε ξεχνάνε κάτω από τα δέντρα και τον ήλιο που όλο κι αλλάζει θέση μάχης.

Και προχτές πήγα. Δε μου άρεσε όμως. Και την περασμένη φορά δε μου άρεσε. Με ενοχλεί πια η υπεροψία στο όλο πράγμα. Τρελή διαφήμιση τους έκανε το “Gourmet”, νομίζω, τις προάλλες. Τι καλή βαθμολογία και τι καλά λόγια τους έγραψε. Για το σέρβις, για τη σπεσιαλιτέ που φυσικά είναι το πεϊνιρλί, για τα κολοκυθάκια που δε βρίσκεις ίχνος λάδι μέσα τους. Ναι, τους εξύμνησε. Μα φυσικά, αν σε περιμένουν και ξέρουν πως εξαρτώνται από σένα, σα βασιλιά θα σου φερθούν.

Αλλιώς, κάνα 15λεπτο μπορεί και να περιμένεις για τα βασικά και μετά από κάνα μισάωρο θα λάβεις ό,τι παρήγγειλες. Τα πρώτα ε? Γιατί τα πεϊνιρλί αργούν.

Και προχτές δε μου άρεσε καθόλου. Γιατί, πέραν του ότι περίμενα (είχαν βάλει εξτρά γκαρσόνια, πού να προλάβουν μόνοι), τα ορεκτικά μου ήρθαν κρύα! Ίσως τελικά το κεφάλαιο «Δροσιά» να πρέπει να μπει στα κιτάπια, ως τελετουργικό. Όπερ σημαίνει μια φορά το χρόνο: Καθαρά Δευτέρα.

Υ.Γ. Πεϊνιρλί θα δοκιμάσω να φτιάξω μόνη μου!

• Bubbles
• Comments(2)

demon May 13th, 2009

Μέσα από κόμπους ανηφορίζω κι αγγίζω το πάτωμα, τα πέταλα, τη γη και ισορροπία μου.

Μουσική ξανά και νότες κρεμασμένες σαν κορνίζες. Τόσο δεικτικά.

Όνειρο που πέθανε ξαπλωμένο. Κι εγώ ν’αναρωτιέμαι αν είχε νόημα να κάνω τότε κείνα κει τα ταξίδια. Τα ζαχαρωτά. Τα μακρινά. Τα πονηρά. Τα δύσκολα. Τα ασταθή.

Δεν έχω άλλη ανάσα για να πλέξω παραπάνω κοτσίδες στον ήλιο. Θα καθίσω ήσυχα. Εδώ. Στη γωνιά του κήπου μου. Μέσα στην αιώρα.

Να κοιτάζω το φεγγάρι που ξαναφόρεσε δαντέλες.

Γλυκό του κουταλιού κι εγώ, με ανοιχτό το στόμα, να περιμένω το μεταλλικό χέρι να προσγειωθεί πάνω στη γλώσσα μου.

Πηγή εικόνας: maplerose-stock.deviantart.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(2)

demon May 5th, 2009

Κάτω από μια τέντα… δίπλα σε μια υποβρύχια λίμνη… μέσα στην έρημο…

με δισεκατομμύρια κόκκους άμμου να επιπλέουν, να φτιάχνουν πλεξούδες, να χορεύουν σα σαύρες και να κάνουν ηλιοθεραπεία.

Μασουλάω ένα μπαστουνάκι από πιπερόριζα και ψηλαφώ τα χάρτινα, ασημένια άστρα που έχω κολλήσει στις μπαλκονόπορτες. Αυτά, αν πέσουν τα ξανασπρώχνω πάνω στο τζάμι. Με τα πραγματικά τι γίνεται; Θα χρειαστώ εκατοντάδες γερανούς με χοντρά, ατσαλένια σχοινιά για να καταφέρω να τα φέρω στο σωστό ύψος και μετά να τα αφήσω να αιωρηθούν στο φυσικό τους περιβάλλον.

Αστέρια… Κόκκοι

Δεν μπορώ με τίποτα να συγκεντρωθώ σήμερα. Φοράω το μενταγιόν που μου χάρισες και σκέφτομαι να ανοίξω το κλουβί με τις πεταλούδες. Να τις χαρίσω πίσω στην ελευθερία. Να τις φυσήξω. Όπως το κερί των γενεθλίων μου. Που πετούσε σπίθες και ψήλωνε με κάθε σταλαματιά οξυγόνου ακόμη παραπάνω.

Κάποια πράγματα θα είναι πάντα φιτίλι έμπνευσης. Ατίθασα, άπειρα. Άθικτα

Πηγή εικόνας: robo-rabbits.deviantart.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(0)

demon April 28th, 2009

Χαλίκι αόρατο σκάλωσε στην κάννη.

Πού’ντος ο ήλιος;

Σκάναρα όλα τα φανάρια σήμερα. Και κάθε μπατσαριό πεζό, που σταμάτησε για μπουγάτσα, καφέ, χειραψία, παρατήρηση, μούντζα!

Ναι, αμέ. Φυσικά κι έριξα. Λες να τρεπόντουσαν τα δαχτυλάκια μου να ανοίξουν διάπλατα μπροστά σε… όργανο; (που λέει κι ο μπάμπας μου)

Πήγα και εφορία. Και ΟΑΕΔ. Και φυτώριο. Και στο ναό, για εκλεράκι. Τι να κάνω, μου ήρθε η περίοδος.

Και βραδάκι, αφού ρούφηξα αέρα πατησσιώτικο από τον προσωπικό μου, εναέριο κήπο, μαζεύτηκα εις τα ενδότερα (στη γραφειάρα μου κοινώς) για να γράψω, να μιλήσω με πελάτη, να καταστρώσω σχέδιο, να ψάξω τη δομή των ηλεκτρονικών καταστημάτων, να δουλέψω.

Οκ, 3 και σήμερα. Να μην ξεχνιόμαστε. Ροζ Πάνθηρας. Μπουμ, μπουμ, Νόνη το Κανόνι. Γλειφιτζούρι. Σοκολάτα-πορτοκάλι. Και οι αγγελίνες μου στο ταβάνι. Χωρίς το κρυφτό.

ευχούλααααα… Playful

γεμάτο μπολ. Γεμάτη ζωή. Γεμάτη μέρα. Γεμάτη, σταλακτένια στιγμή. Κι ένα στόμα, μόνιμα ανοικτό. Σαν χρυσόψαρο, σαν κομμάτι παζλ, σαν ουρίτσα τρωκτικού, σαν κοιλίτσα μωρού. Μάτι ηλιαχτίδα, σφύριγμα που να κολυμπά δίπλα σε όλα τα δελφίνια και οσμή που να δένει όλα τα κορδόνια του δάσους. Για να μη χάσω ποτέ-ποτέ ό,τι μπορώ να ζήσω!

(αυτό Μου εύχομαι)

Πηγή εικόνας: donotattempt.deviantart.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(2)

demon April 16th, 2009

Είμαι τόσο ενθουσιασμένη. Έχω στοιβάξει ρούχα, προσωπικά είδη και χαζομαρούλες μέσα στις βαλίτσες της μηχανής. Μου αρέσει που θα έπαιρνα μονάχα ό,τι χρειάζομαι. Αλήθεια πήρα μόνο τα απολύτως απαραίτητα!

Και κάτι για να μη βαριέμαι. Τα ακουστικά για το mp3 κινητό μου, τη φωτογραφική μηχανή-γομάρι, γυαλιά ηλίου, κραγιόνι κι άλλες τέτοιες μαλακίες, ένα σημειωματάριο με φούξια στιλό, ψαλίδι, λίμα, φορτιστή x2, τη Σπιρουλίνα μου…

Οι γάτες μου θα μείνουν μόνες τους. Στο μπαλκόνι του σπιτιού. Να αλωνίζουν, να ανησυχούν τους γείτονες, να κοιτάνε κάτω την κίνηση και τα φώτα.

Γεμίζω το πράσινό μου μάτι μουσική. Τα μαλλιά μου μπόλικο έρωτα και σπίθες, το σώμα μου λέξεις και τόνους, τα χείλη μου τις κινήσεις μιας πεταλούδας.

Φεύγω. Φεύγω!!!

Πάω Αίγινα. Σε ένα απίστευτα όμορφο, πέτρινο σπίτι, κάπου στα χωράφια, με θέα το νερό, το φως πάνω στις ρωγμές του νερού και τα όνειρα που δεν πνίγηκαν, γιατί ήξεραν κολύμπι….

(ποιος με σκέφτεται;)

• Μέσα στο ταξίδι
• Comments(17)

demon April 13th, 2009

Τώρα σήκωσα κεφάλι. Τι; Όχι, ακόμη δεν έχω επισκεφτεί τα σπιτικά σας να δω πως περάσατε εσείς χτες. Εκτός κι αν πάλι η ομορφιά εσίγησε…

Καλή βδομάδα. Ευχαριστώ. Παρακαλώ.

Μεγάλη, Μικρή, με ένα 13 μπροστά της. Δεν ξέρω εάν κάποιοι νηστεύουν, εάν κάποιοι πιστεύουν, εάν κάποιοι σκύβουν ή φτύνουν.

Ξέρω πως πολλοί θα την κάνετε. Σε άλλη γη άλλα μέρη, κυριολεκτικά. Στη γη της ξεκούρασης, του χρόνου που σκιάζεται από μπόλικη άμμο, σε σπίτια πέτρινα, οικεία, κάτω από μουριές και φυλλωσιές ήλιου, ανάσας, αντάμωσης.

Κι εγώ θα αφήσω την ψυχή μου εδώ. Να τη φυλάνε οι γάτες μου.

Θα ανέβω σ’ένα δελφίνι -που να χωρά τη μηχανή μου!-, θα πάρω την ηχώ μου και θα ταξιδέψω μέχρι την Αίγινα. Και θα σας στείλω κολάζ γεμάτα φωτογραφίες και κλικ.

Καλή βδομάδα…

σκλάβοι

Πηγή εικόνας: ladydarkraven.deviantart.com

• Μέσα στο ταξίδι
• Comments(28)

demon November 30th, 2008

Επιφυλακτικός ο ήλιος σήμερα. Βγήκε, έκανε τη γύρα του, έκοψε κίνηση, πήρε τις μπογιές του και προχώρησε στην επόμενη φάση, στον επόμενο πλανήτη.

Η κουζίνα μοιάζει με βομβαρδισμένο τοπίο. Φόρμες, μπρίκια με λιωμένη κουβερτούρα, κουτάλια και σπάτουλες πεταμένες στο νεροχύτη, κατσαρόλια με μακαρόνια κι αρωματικά ντιπ και το μπολ της σαλάτας κάπου στην κορυφή να ισορροπεί μετά βίας.

Το δείπνο χτες, σπίτι μας. ήταν εξαίρετο. Βγήκα για λίγο στη βεράντα να κόψω φρέσκο βασιλικό και κοίταξα μέσα από τις μπαλκονόπορτες. Ζωντανό σπίτι. Με χρώματα, απίστευτα όμορφο, ντελικάτο, με φωτισμούς παράξενους να κολακεύουν όλες τις γωνιές και τα ιδιαίτερα αντικείμενά του.

Και ζω εγώ εδώ… Τι υπέροχα… Ας μην το χαλάσει τίποτα αυτό το παραμύθι.

Ας μη κουνήσει τίποτα την ψυχή μου. Βρήκε την πόζα της.

Πηγή εικόνας: xemotionalxpainx.deviantart.com

• Bubbles
• Comments(6)