blog +Ο- σφαιρα

demon May 8th, 2010

Αύριο είναι η γιορτή της μητέρας. Το θυμίζω, για να μην τολμήσετε να το ξεχάσετε. Δε λέει. Κι ακόμη κι αν δεν αναγνωρίζεται ως γιορτή, όπως λέει ο άντρας, επειδή είναι ριγμένοι οι πατεράδες -εγώ πάντως στον δικό μου εύχομαι στη Γιορτή του Πατέρα ανελλιπώς-, θα χαροποιήσετε ιδιαίτερα όλοι εσείς τις μανάδες σας, με ένα τηλεφώνημα.

Εγώ θα ευχηθώ στη μάμα μου. Και θα ψιθυρίσω κι ένα “Χρόνια πολλά” και στη μαμά του άντρα, που δεν ζει πλέον δυστυχώς.

Και θα σκεφτώ και τις μανούλες, τις φρέσκες, εκείνες που θα γίνουν κι εκείνες… που θα μπορούσαν να γίνουν. Ή τους αξίζει. Αλλά δε θα γίνουν ποτέ.

Με τη μάμα μου, δεν έχουμε, φαινομενικά, καμία σχέση. Και δε μιλάω για τις αλλαγές που λάξευσαν τον ψυχισμό της όλα αυτά τα χρόνια. Γιατί κάποτε, ήταν απίστευτα δυναμική, ενεργητική και φευγάτη. Κι ακόμη είναι. Αλλά κατά τι λιγότερο.

Άλλα λέει η μία, άλλα καταλαβαίνει η άλλη. Άλλες αντοχές, γούστα, ενδιαφέροντα η μία, τελείως άλλα η άλλη. Γι’αυτό, λέει, δεν θα μπορούσε ποτέ να έκανε παρέα μαζί μου, αν δεν ήμουν κόρη της. μπδδδ

Εκείνο που νιώθω όμως εγώ, ακόμη και τις εποχές που “παίζαμε τρελό ξύλο” είναι ότι, ο ψυχισμός μας είναι ταυτόσημος. Μπορώ να καταλάβω με ευκολία τις διακυμάνσεις που συμβαίνουν μέσα της. Πάντα μπορούσα. Κι εκείνη, ακόμη πιο εύκολα από μένα. Έχουμε ένα δέσιμο, σχεδόν πνευματικό, που είναι άξιο απορίας. Ιδίως αν σκεφτεί κανείς ότι έχουμε ρίξει ομηρικούς καβγάδες. Μέχρι που έχουμε σταματήσει και να μιλάει η μία στην άλλη για διαστήματα.

Την αγαπώ τη μάμα μου. Και χαίρομαι που την έχω μάμα μου. Και όχι, δεν θα την άλλαζα. Ακόμη κι αν δεν την πείθω. Ακόμη κι αν κρατά, φυλαχτό, το παρελθόν και προσπαθεί να με πικάρει με ατάκες και γεγονότα του “παλιά”, εμμένω. Και χαμογελώ μέσα μου γιατί… που να ‘ξερε.

Δεν ξέρει. Της το λέω. Αλλά δεν ξέρει. Της το λέω όμως! Και είναι σημαντικό αυτό.

Χρόνια πολλά, Αλίκη. Να είσαι για πολλά-πολλά-πολλά -μέχρι να σε βαρεθώ πραγματικά!- χρόνια μάνα μου.

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(0)

demon May 7th, 2010

{Περιπολικό δεν πέρασε ποτέ από τη γειτονιά μου

Οι πουτάνες όμως, οι μαυρούλες, εξαφανίστηκαν με έναν πολύ μαγικό και συνοπτικό τρόπο

Έφυγαν από τη διεύθυνση που έδωσα και πήγαν στο άλλο τετράγωνο} …

===

{Συγκεκριμένο αυτοκίνητο κόβει βόλτες,

συγκεκριμένοι τύποι “προσέχουν” τα κορίτσια,

κινητά χτυπάνε που και που

σφυρίγματα ακούγονται πίσω από τα κορναρίσματα και τα φρένα}…

ΠΟΙΟΝ ΔΟΥΛΕΥΕΤΕ??

ΑΝ ΕΜΕΝΕ Η ΜΑΝΑ ΣΑΣ ΕΔΩ, ΠΑΛΙ ΕΞΑΦΑΝΙΣΜΕΝΟΙ ΘΑ ΗΣΑΣΤΑΝ??

ΖΩΑ

(είναι 04:32…)

• ΖΩΟΝ
• Comments(7)

demon May 7th, 2010

Η ώρα είναι 03:46… Τηλεφωνώ στην Άμεση Δράση… Της πούτσας το κάγκελο…

Το σηκώνει μια κοπέλα. Της ζητάω να στείλει περιπολικό να μαζέψει τις πουτάνες που είναι ακροβολισμένες απέναντι από το σπίτι μου σε 2 (!) τετράγωνα και σκούζουν ξημερώματα!!! Τι κάνει η μπατσίνα;;;

Ε, δεν θα το πιστέψεις. ΜΟΥ ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ!!!

Βάζω κασετοφωνάκι να καταγράψω ΕΓΩ, έτσι για αλλαγή, τη συνομιλία, και παίρνω πίσω στο 100.

Φυσικά, η μπατσίνα την έχει κάνει κι αφήνει συνάδελφό της να σηκώσει το τηλέφωνο. Του λέω ότι θα έπρεπε να ντρέπεται και του ζητάω να μιλήσω με τη συνάδελφό του. Μου λέει ότι δεν ξέρει ποια το σήκωσε γιατί είναι πολλές εκεί μέσα κι επίσης μου λέει επί λέξη:
“Εάν θέλετε μπορείτε να έρθετε στη ΓΑΔΑ να κάνετε καταγγελία”…”. Όλη αυτή η στιχομυθία με υφάκι, έτσι;

Κοίτα να δεις φίλε μου. Είμαι Ελληνίδα. Ζω νόμιμα σε αυτό το κωλοχανείο. Πληρώνω κανονικότατα. Εργάζομαι κανονικότατα. Κι όταν παίρνω τηλέφωνο τους μπάτσους για βοήθεια, παίρνω τα αρχίδια μου! ΑΠΟ ΠΟΥ ΚΙ ΩΣ ΠΟΥ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΝΟΡΜΑΛ ΝΑ ΣΟΥ ΚΛΕΙΝΕΙ Η ΙΔΙΑ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ!

Προχτές το βράδυ που τηλεφώνησα ξανά, για τον ίδιο λόγο, έπεσε η γραμμή!!!

Βρε λες να είναι busy τα ζώα;

Sorry για την ενόχληση παιδιά. Συνεχίστε τον ύπνο και την αγένεια.

ΕΙΣΤΕ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟΙ.

Φτου σας.

Υ.Γ. Αυτή την ώρα, έχει απέναντι από το σπίτι μου 7 ΠΟΥΤΑΝΕΣ! Εσύ τι θα έκανες???

Καλή μαγκιά, έτσι; Αυτοί να ξέρουν πάντοτε ποιοι είμαστε κι εμείς ποτέ ποιοι είναι αυτοί!

• ΖΩΟΝ
• Comments(8)

demon May 6th, 2010

Ξέρεις ποιο είναι το τραγικότερο όλων; Ότι αντί να εχθρευόμαστε εκείνους που μας βλάπτουν, που μας αφαιρούν, που υποτιμούν τη ζωή μας, τελικά εναντιωνόμαστε στο γείτονά μας. Τρωγόμαστε μεταξύ μας! Έξυπνη τακτική!

Αντί να τα βάζουμε με εκείνους που ευθύνονται για τα χάλια μας, τα βάζουμε με τον απέναντι, με τον όμοιο, με εκείνον που κάλλιστα μπορεί να περνά ό,τι κι εμείς. Γελοίο δεν είναι;

Είμαι μουδιασμένη σήμερα. Απογοητευμένη πολύ. Πρώτη φορά, ο άντρας που πήζει από δουλειά και άγχος μου πρότεινε να ανεβούμε Χαλκιδική όχι μόνο για διακοπές φέτος, αλλά για μεγαλύτερο διάστημα. Για να φύγουμε από δω. Για να αποκτήσει ποιότητα η ζωή μας. Για να συνέλθουμε και οι δυο. Γιατί φυσικά μας επηρεάζει όλο αυτό. Το μικρό “όλο αυτό” και το μεγάλο, το τεράστιο, το γενικότερο.

Και το σκέφτομαι. Ίσως φύγω. Η αλήθεια όμως είναι ότι αν δεχόταν, θα πήγαινα τελικά Αυστραλία να ζήσω μόνιμα εκεί. Δε θέλει όμως. Κωλώνει. Ή είναι και άλλα στη μέση.

Ο χειμώνας είναι υποφερτός στην Πατησίων. Το καλοκαίρι όμως δεν είναι…

Πηγή εικόνας: kokojiappain.deviantart.com

• ΖΩΟΝ
• Comments(0)

demon May 6th, 2010

Σας ευχαριστώ, από καρδιάς. Σας ευχαριστώ που κατεβήκατε στην πορεία και διαδηλώσατε για μένα, για τον άντρα μου, για όλους εμάς, για σας κι εμάς. Ειλικρινά σας ευχαριστώ. Που ξελαρυγγιαστήκατε, που περπατήσατε, που κλάψατε, που μορφάσατε, που βρίσατε, που σταθήκατε, που θυμώσατε αληθινά. Ήταν απίστευτο το θέαμα.

Και δε με νοιάζει αν κατεβήκατε επειδή το ζείτε το πρόβλημα ή όχι. Επειδή ζείτε σε περιοχές σαν αυτή που ζω εγώ ή στα Β.Π.. Εάν πήγατε στην πελώρια πορεία για να κάνετε σκασιαρχείο, αν είστε επαναστατικοί τύποι, εάν σας καίγετε καρφάκι, εάν είστε κι εσείς εξοργισμένοι όπως εγώ.

Δε με νοιάζει. Με νοιάζει μόνο που κατεβήκατε σήμερα. Που πήγατε κι εσείς στην πορεία. Που σταθήκατε απέναντι από τους ΜΑΤατζήδες και κάνατε έστω και για λίγο κάποιους να καρδιοχτυπήσουν. Για τα χειρότερα…

Βέβαια τα χειρότερα, εκείνης της στιγμής, ήρθαν. Κάποιοι εκμεταλλεύτηκαν, όπως πάντα άλλωστε, τη μέρα, το χάος, το αλαλούμ κι έκαψαν, λεηλάτησαν και τελικά, ναι, δολοφόνησαν. Κάποιοι άλλοι τους υποκίνησαν, τους πλήρωσαν, τους παρότρυναν για να το πράξουν αυτό. Όπως ακριβώς κάνουν και σε κάποιες άλλες πορείες, διαδηλώσεις, ενέργειες… Έτσι ακριβώς! Τόσο αναλώσιμη η ανθρώπινη ζωή.

Αν ήμουν δικαιοσύνη, θα κάθιζα τον Βγενόπουλο στο σκαμνί, με όλα τα ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΑ Μέσα παρόντα. για “συν-αυτουργία”. Πόσο μαλάκας πρέπει να είσαι αλήθεια, για να στέλνεις, να υποχρεώνεις κάποιους να δουλέψουν τέτοια μέρα, σε τέτοιο μέρος!!! Πόσο… και πόσο πλούσιος φυσικά. ΚΑΙ ΥΠΕΡΑΝΩ!

Δε θέλω να πω τίποτα. Γιατί… δεν ξέρω. Στ’αλήθεια δεν ξέρω. Τι να πω, πώς να ζήσω, με τι να ζήσω, τι να περιμένω κι αν πρέπει να ζω, να ονειρεύομαι, να ελπίζω.

Και δεν ξέρω πώς θα είμαστε πια σε κάποια χρόνια από τώρα. Σίγουρα όμως, σε τούτη την Ελλάδα, με αυτή την ιστορία, το παρελθόν και το παρόν, οι περισσότεροι Εμείς, έχουμε πράγματι ακρωτηριαστεί. Γιατί αντί να σκέφτομαι αν θέλω να κάνω παιδί, σκέφτομαι αν αξίζει τον κόπο και αν είμαι σε θέση, οικονομικά. Αντί να σκέφτομαι ένα όμορφο γάμο, σκέφτομαι γιατί να τον πληρώσω και γιατί τελικά να τον κάνω! Αντί να σκέφτομαι ταξίδια, επιτυχίες επαγγελματικές, μπόλικη ρομαντική ευτυχία, σκέφτομαι απλώς αν θα καταφέρω να ζήσω καλά.

Άραγε… θα καταφέρω να ζήσω καλά εγώ;

Υ.Γ. Ελπίζω να μην αναρωτιέμαι σύντομα, αν θα καταφέρω να γεράσω…

Πηγή εικόνας: anderton.deviantart.com

• ΖΩΟΝ
• Comments(2)

demon May 4th, 2010

Χέστηκαν για μένα και σένα. Χέστηκαν για μένα και μένα. Μα δεν το κάνουν για μας. Διότι εάν το έκαναν, τη μεγάλη θυσία δηλαδή, για εμάς, τους ανθρώπους, τους Έλληνες άντε και όσους ζουν εδώ, τότε δεν θα μας ακρωτηρίαζαν πρωτύτερα κοινωνικά, οικονομικά, συναισθηματικά και πάει λέγοντας.

Άρα το μόνο που απομένει είναι να διατηρηθεί η κοινωνική πυραμίδα, οι κανόνες, οι νόμοι ΤΟΥΣ, η εικόνα της χώρας ΤΟΥΣ, η εισροή χρήματος για ΑΥΤΟΥΣ και φυσικά, το ροδαλό μέλλον ΤΟΥΣ.

Οπότε;

Μου έκανε τραγική εντύπωση χτες στον Πρετεντέρη -καλά, ο ίδιος είναι από τους τραγικότερους και ούτε καν ποιητής-, όταν σχολίαζαν κάποιοι αρνητικά την κατάληψη από αδιόριστους εκπαιδευτικούς του στούντιο της ΕΡΤ. Ε μα, πως θα δείξουν λοιπόν αυτοί, εμείς, οι περισσότεροι τελικά, την αγανάκτησή μας; Με την πορεία σήμερα και αύριο;

Η πορεία θα γίνει κι εσείς περιμένετε πότε θα τελειώσει. Ούτε ρουθούνι. Πως λοιπόν να σας ταράξουν; Πως να σας ταρακουνήσουν; Να κάνουν κάτι που δε θα το περιμένετε!!! Γιατί εκεί είναι το θέμα. Ο αιφνιδιασμός, η ενόχληση και τελικά η φωνή. Όχι τα λάθος πλάνα. Εκείνα που πουλάνε. Πάντα. Αλλά τα σωστά. Αυτά, για τα οποία γίνονται όλα.

Η ζωή .-

Υ.Γ. Αναρωτιέμαι πως δεν έχει οπλιστεί ακόμη κάνας psycho (υπερβολή εκ μέρους μου!) και δεν την έχει “ανάψει” σε κάναν πολιτικό. Όχι στον Απόστολο Κακλαμάνη, που και συμπαθής είναι και σε τίποτα δεν φταίει. Αλλά π.χ. στον άλλο Κακλαμάνη, τον Νικηταρά τον δεντροφάγο που ξέρει, επειδή δεν έχει μάλλον να τρώει χρήματα, να “τρώει” πράσινο, δέντρα! Στον Κωστάκη που λιάζεται σαν τη φάλαινα στα βραχάκια, ανέμελος και αρτιμελής! Και σε παρόμοιες, κακής αισθητικής φιγούρες που, είναι “απλώς” θρασύτατες, το λιγότερο. Και τόσο απίστευτα πλαδαρά, μιαρά και σιχασιάρικα τα λάθη και οι χλαπάτσες τους, που μας κρύβουν το μέλλον!

Πηγή εικόνας: srebrnica.deviantart.com

• ΖΩΟΝ
• Comments(4)

demon May 3rd, 2010

Πεντανόστιμο το ψαράκι στην αυλή της Ελευσίνας. Αυθεντικό, καλοψημένο, ζουμερό, γεμάτο αλμύρα, ιστορίες και μαλακή σάρκα. Όμορφες οι βόλτες το πρωινό και τ’απογευματινό. Ο ξεχασμένος έρωτας που αναγεννήθηκε σαν την Αφροδίτη, κολασμένος, αλλά σε συσκευασία ροζ!

Αναπάντεχα, γλυκά, λίγο αμαρτωλά, πονηρά σίγουρα! Καλή η έκπληξη…

Ενδιαφέρουσα η βολτούλα στο παζάρι της Φιλαδέλφειας με χίλια-μύρια καλούδια να κρέμονται από κλωστές, σπάγκους, βάζα κι ενυδρεία!

Και πολύ τρυφερή η νύχτα μας στο ιταλικό εστιατόριο που ανακάλυψα στη Γλυφάδα. Μου είχε λείψει μια τέτοια, ρομαντική έξοδος μαζί σου. Οι δυο μας αποκλειστικά. Μια μικρή πολυτέλεια, γαρνιρισμένη σωστά.

Απολογισμός: Καλός! Ευτυχισμένος. Πολύ κοντά σε αυτό που ονειρεύομαι. Με τους ανθρώπους που αγαπώ, εσένα πάντα…

Πήρα ευχές από κει που δεν το περίμενα. Από ανθρώπους που ούτε που ήξερα, νόμιζα, πως έχω γενέθλια Πρωτομαγιά. Και με ξέχασαν άνθρωποι που τους περίμενα και την ήθελα την ευχούλα τους. Δεν πειράζει, η γεύση και η επίγευση κυρίως που έκλεψα φέτος στα γενέθλιά μου, ήταν εποικοδομητική.

Λίγο πικρή, όπως και οι τελευταίοι, δύσκολοι μήνες της ζωής μου, αλλά σίγουρα ένιωσα ότι έχω ανθρώπους που με στηρίζουν, που με αγαπούν και που μου δίνουν. Και είναι ίσως η πρώτη φορά στη ζωή μου, που έχω την ωριμότητα και τη γυάλινη “σοφία” να το δω αυτό. Και είναι πολύτιμο το συναίσθημα, τελικά.

Ακούω πάλι σειρήνες στο δρόμο. Είναι η 15η φορά σήμερα. Τι έγινε, σε Χάρλεμ εξελιχτήκαμε; Ζω σε κουκούλι. Δεν ξέρω τι θα γίνει όταν μου το τρυπήσουν όμως.

Πρωτομαγιά. Χρόνια μου πολλά. Και σας ευχαριστώ guys που σπαταλάτε μερικά δευτερόλεπτα που και που πάνω μου!

Αλήθεια. Ευχαριστώ.

Πηγή εικόνας: ioneek.deviantart.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(2)

demon May 1st, 2010

(κοίτα τι τράβηξα μαλάκα μου! Το καλειδοσκόπιό μου! σχεδόν φανταστικό…)

Το φύσηξα, το γύρισα ανάποδα, μου ευχήθηκα, κοίταξα ψηλά, δάκρυσα πάνω στο τζάμι, ζωγράφισα διάφανα με τα δάχτυλά μου και περιμένω… Έχω γενέθλια, είναι Πρωτομαγιά, η μέρα μου και είμαι καλά. Πολύ καλά.

Ευχαριστώ.

Είμαι χαρούμενη, ευτυχισμένη. Έχω γενέθλια κι αφήνω τον εαυτό μου να αιστανθεί τα πάντα γύρω του, να κλείσει τα βλέφαρα και να μυρίσει τριαντάφυλλα, βανίλια, πορτοκάλι, σοκολάτα! Ό,τι μου αρέσει. Ό,τι κάνει ευτυχισμένο τον εγκέφαλό μου. Τις σκέψεις μου. Τα συναισθήματά μου.

Ξενύχτησα χτες. Άγρια. Ήπια. Ξαναήπια. Είπα να μεθύσω, αλλά σταμάτησα λίγο πριν. Ζαλίστηκα ανοιξιάτικα και προτίμησα να γευτώ έρωτα και να το καταλάβω!

Πήγα μακριά. Σε θάλασσες, προβλήτες, αλμύρες, εικαστικούς χώρους, τούνελ και προβολείς. Τα είδα όλα ροζ κι ακόμη τα βλέπω. Γέμισα για ακόμη ένα χρόνο τα πνευμόνια μου ευχές, ευτυχία, αντοχές κι όνειρα και συνεχίζω τώρα, ε;

Έχω γενέθλια, λοιπόν, σε περίπτωση που σου ξέφυγε. Πάω σε παζάρια, σε μείγματα κόσμου και μυρωδιάς. Πάω να κλέψω λινές και δαντελένιες στιγμές. Και το βράδυ, θα με τυλίξω με τρύπια φορέματα, θα μου φορέσω χίλια χρώματα στα χείλη, θα ανοίξω διάπλατα το πράσινο μάτι μου και θα γλιστρήσω σε ιταλικά πιάτα και αφρώδεις οίνους!

Cheers ΜΟΥ!

• Μέσα στο ταξίδι
• Comments(16)

demon April 30th, 2010

Άντε, τον φάγαμε το γάιδαρο… Ας φάμε και την τούρτα! Και να ‘ναι και Πάβλοβα ε?! Με φράουλες ολοζώντανες, να σκεπάζουν την τραγανιστή μαρέγκα και να βουτάνε στη μαλακή σαντιγί!

Φρέσκια τούρτα, λαχταριστά υλικά, όλα τα σύνεργα αραδιασμένα στον πάγκο της κουζίνας κι εγώ πανέτοιμη να το γιορτάσω ιδανικά.

Θα βγω, θα περπατήσω, θα σεργιανίσω, θα κλέψω μαργαρίτες, θα πλέξω λεπτά στεφάνια και θα ντυθώ νεράιδα του ανέμου!

Κάτσε να δω τι θα πρωτοευχηθώ φέτος. Θέλω… Ναι θέλω…

Μόλις ο δείκτης ξεπεράσει τα μεσάνυχτα, μπορώ να σβήσω αυτή τη μέρα. Τη δική μου μέρα. Πρωτομαγιά!

Ευχή! ΕΥΧΕΣ!!! Κερί… Φουυυυυυ. Λίγο ακόμη…

Πηγή εικόνας: bpc73.deviantart.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(5)

demon April 29th, 2010

Πέμπτη ε? Χμμμ, Πέμπτη γεννήθηκα. Αλλά φέτος τα γενέθλιά μου πέφτουν Σάββατο.

Λουλούδια, αρώματα, μίσχος, ανθάκια, φύλλα, ρίζες, βολβοί, στεφάνια πάνω στη γη… παντού…

Τι ομορφιά θεέ μου…

Έχω πει να γράψω. Να σημειώσω. Να θυμηθώ και να ομολογήσω.

Τι ΔΕΝ έχω κάνει. Θα γίνω αόρατη. Μαύρη. Γεμάτη ιστούς και τρίχινα πλέγματα αν το αποτολμήσω αυτό.

Πρέπει να με φτιάξεις από την αρχή. Κι εσύ κι εγώ, ξέρεις.

Πρέπει να φυσήξω όσο δυνατά αντέχω.

Και να διώξω το ίδιο μου το σύννεφο. Το ανάπηρο. Το αναγκαίο.

Καλή κι η συννεφιά, δε λέω. Αλλά το φυσικό φως, εκείνο που χύνει το στέμμα και το κερί μου, έχει άλλη ενέργεια.

Ήλιος -

Κερί -

Κορδόνια φωτός… Μονοπάτια. Σαλιγκαράκια. Ουρές. Ξανά εδώ.

Πλησιάζει.

Μεγάλη, ήρεμη ανάσα. Χαμογέλα βλαμμένο μου!

Υ.Γ. Με υπερβολικές δόσεις από έρωτα, χάδια, βόλτες-εικόνες και αγάπη! Έτσι θέλω να τα περάσω…

Πηγή εικόνας: sjoeman.deviantart.com

• Φυτεύω όνειρα...
• Comments(0)