Δεν ξέρω πόσα κεριά να βάλω μπρος για να καθαρίσει αυτή η μαυρίλα που σε περιβάλλει τις τελευταίες ώρες.

Δεν μπορώ να θυμηθώ πόσο χαρτί φύσηξα μέσα στην ψυχή σου τους τελευταίους μήνες. Μα αν χρειαστεί θα κατεβάσω όλους τους αέρηδες και θα τους δέσω κοντά σου, στο προσκεφάλι σου, για να διώξουν αυτή την άγκυρα.

Να σταματήσεις.

Να φύγεις μόνος.

Να σηκώσεις το νερό και να κοιτάξεις από κάτω.

Θα ζήσει. Αλλά κι αν δε μείνει εδώ, μαζί σου, θα ξέρεις, πως μέχρι το τέλος το ήθελε. Ξέρει ότι την έχεις ανάγκη. Ξέρει ότι ένα μεγάλο κομμάτι σου ζει μαζί της.

Πήγαινε -

`

στο αfιερώνω. να της το δώσεις ~

Πηγή εικόνων: www.pictures-of-cats.org

Είμαι ψιλομεθυσμένη…

Από τις λίγες φορές που ανέβηκα στη μηχανή, μαζί σου, και δεν ήμουν εκεί.

Πίσω από το κράνος έδινα τη δική μου μαλακισμένη μάχη. Με τα μάτια, την ψυχή, την αύρα μου που κράτησε στη μνήμη της τα χτεσινά.

Δεν ήθελα να είμαι εκεί. Δε με ένοιαζε το γύρω μας. Ήθελα απλώς να σταματήσω να κρατιέμαι, να σταματήσω να τραμπαλίζομαι και να μπω σπίτι.

Βαρέθηκα τα ορθάνοιχτα, σα κροκόδειλου, στόματα. Βαρέθηκα και την αδηφάγα απαίτηση του ΌΛΑ! Ρε, σε έχεις δει στον καθρέφτη;

Ερώτηση κρίσεως: όταν αγαπάς κάποιον, και το ξέρει απέξω κι ανακατωτά η ψυχή σου αυτό, και σου λέει κάτι άσχημο ο άλλος δεν το παίρνεις στα σοβαρά επειδή ξέρεις πως κι εκείνος σ’αγαπά; Ή μήπως ακριβώς γι’αυτό αναρωτιέσαι (φοβάσαι) αν το εννοεί;;;

Άντε ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ, αστερίες μου.

(Πηγή εικόνας: 1. karenrosemtubay.deviantart.com, 2. finaltouch.deviantart.com)

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να συνεννοηθούμε; Μου λες, ε;;; Εσύ δηλαδή δεν έχεις νιώσει ποτέ πως όλα είναι εναντίον σου;

Χέσε τα αστέρια και τα τετράγωνα που σχηματίζουν. Χέσε την πανσέληνο που σε κάνει μαριονέτα των μυαλού και των οργάνων σου. Χέσε και το κρύο που σε εκνευρίζει.

Είναι μέρες, στιγμές, εποχές, που αιστάνεσαι πως οι γύρω σου είναι αλλού. Μίλια μακριά από σένα. Πως είναι όλοι μα όλοι τους επιθετικοί απέναντί σου. Όχι;

Κι αν ναι, τότε δεν μπορεί να είναι της φαντασίας σου. Έτσι δεν είναι;

Χέσε τον εγωισμό και την ψωνάρα σου. Καταλαβαίνεις τι σου λέω;

Εδώ έχω εμένα, εδώ κι εσένα.

Άσε τα άστρα εκεί πάνω που παίζουν με τις φανταχτερές και πυρακτωμένες κηρομπογιές τους.

Γαμώ την ασυλία του μυαλού.

Γαμώ το κόμπλεξ του κόσμου να θεωρεί ευθύς εξαρχής πως είναι καλύτερος και πως, ποτέ μα ποτέ δε χρειάζεται να κοιτά και να βλέπει.

Τίποτα δεν είστε. Μα τίποτα απολύτως. Σκόνη μέσα στο νερό.

(Πηγή εικόνων: 1. isacg.deviantart.com, 2. eldris.deviantart.com)

Η κουζίνα μοιάζει με βομβαρδισμένο τοπίο. Φόρμες, μπρίκια με λιωμένη κουβερτούρα, κουτάλια και σπάτουλες πεταμένες στο νεροχύτη, κατσαρόλια με μακαρόνια κι αρωματικά ντιπ και το μπολ της σαλάτας κάπου στην κορυφή να ισορροπεί μετά βίας.

Το δείπνο χτες, σπίτι μας. ήταν εξαίρετο. Βγήκα για λίγο στη βεράντα να κόψω φρέσκο βασιλικό και κοίταξα μέσα από τις μπαλκονόπορτες. Ζωντανό σπίτι. Με χρώματα, απίστευτα όμορφο, ντελικάτο, με φωτισμούς παράξενους να κολακεύουν όλες τις γωνιές και τα ιδιαίτερα αντικείμενά του.

Και ζω εγώ εδώ… Τι υπέροχα… Ας μην το χαλάσει τίποτα αυτό το παραμύθι.

Ας μη κουνήσει τίποτα την ψυχή μου. Βρήκε την πόζα της.

Πηγή εικόνας: xemotionalxpainx.deviantart.com

Πόσο μ’αρέσει να παρακολουθώ τις στάλες να κρεμιούνται απελπισμένες από υφάσματα τραχιά και μεταλλικές επιφάνειες, λίγο πριν, αποκαμωμένες, πέσουν τελικά στο τίποτα και χάσουν το θηλυκό τους σχήμα.

Πόσο μ’αρέσει αυτή η θαμπάδα που σχηματίζεται από την ορμή των σταγόνων.

Πάω να χωθώ στην κουζίνα. Να ανοίξω τα κιτάπια μου, να φτιάξω λεμονόπιτα. Μου μύρισε τώρα… Έτσι, κάτι να ξινίζει. Να πηγαίνει κόντρα στη θαλπωρή του εσωτερικού του σπιτιού.

Να ξυπνά με το έντονο άρωμα και το φαινομενικά ήρεμο κι επαναλαμβανόμενο χρώμα του. Πάω για λεμονόπιτα. Πάω για βροχή. Πάω για αγκαλιά.

(ποιος θα μ’αγκαλιάσει εμένα;)

Πηγή εικόνας: kolodziejs.com

ΝΕΚΡΟΣ & ΖΩΝΤΑΝΟΣ

θα διάλεγες να ήσουν νεκρός για μια μέρα;

εκπνοή…

(Πηγή εικόνας: theworldsbestever.com)

Εγώ θεωρώ ψέμα το ότι εσύ θα μου λες πάντα και μόνο αλήθειες…

(Πηγή εικόνας: wytske.deviantart.com)

Σε βλέπω να μασουλάς την καραμέλα. Τη γεμάτη χυμούς και φρουτώδη αρώματα. Ονειρώξεις. Να έρθω να σε δαγκώσω, να σου κλέψω την καραμέλα;

Σε ρωτώ κάτι. Κάτι μικρό κι ανεπαίσθητο. Και μου λες ψέματα. Έτσι απλά. Έτσι αναίμακτα. Χωρίς να δημιουργήσεις την παραμικρή γκριμάτσα. Χωρίς να στιγματιστείς.

Ποιος αντέχει τα ψέματα. ΠΕΣ ΜΟΥ! Έχει τελικά καμία σημασία αν το φάουλ είναι μικρό ή μεγάλο;

Πηγή εικόνας: calpattypress.wordpress.com

Μπήκα σπίτι, μετά τη δουλειά, κατά τις 21:30. Πρόσεξα ακουμπισμένο στο χολ ένα στενόμακρο χαρτόκουτο. Πέρασα αδιαφορώντας. Είχες μείνει άναυδος. Μα είναι δυνατόν να μην έχει περιέργεια, σκέφτηκες. Είναι δυνατόν να μην το είδε; Αποκλείεται!

Πάω να κάνω πιπί μου, σου είπα με ύφος. Βγαίνοντας, προσπέρασα ξανά το ξένο αντικείμενο. Πάω να αφήσω το σακίδιό μου, συμπλήρωσα. ΜΗ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΔΕΝΤΡΟ!!! Και τόσο απλά, τόσο ασυνάρτητα, τόσο χωρίς καν σκέψη, ξετύλιξα τα πάντα! Και το σπίτι γέμισε φιλιά, γέλια κι άφθονη χαρά.

Πρώτη φορά στη ζωή μου, έχω στο δικό μου σπίτι Χριστουγεννιάτικο δέντρο!!! Πρώτη φορά θα κάνουμε Χριστούγεννα στο σπίτι μας με δέντρο! Με φωτάκια να ενοχλούν τη νύχτα! Με δώρα, ξύλινα στολίδια και την πιο όμορφη αύρα…

Μου πήρε γύρω στις 3 ώρες να συναρμολογήσω το πελώριο δέντρο που μας πήρες. Να ανοίξω ένα προς ένα τα κλαδιά, να στολίσω, να προσέξω να μην παραφορτώσω. Να κάνω ένα εξαίσιο Χριστουγεννιάτικο δέντρο!!! Το ΔΕΝΤΡΟ ΜΑΣ. Και τώρα, τα καλικαντζαράκια μπορούν να κάνουν την επίσκεψή τους. Και να αφήσουν τις ευχές και τη σκόνη τους!

Τόσο νωρίς, τόσο αυθόρμητα, τόσο απλά.

Πηγή εικόνας: gfx-sheep.deviantart.com

Και τώρα κάποια χρόνια μετά, οδηγώ με άλλο μάτι, απολαμβάνω τη διαδρομή, το νερό και τα στροφιλίκια όχι ως καμικάζι, αλλά ως οπτικός ταξιδιώτης.

Είναι εξισορροπητικό, σχεδόν λυτρωτικό, να βλέπεις άλλες όψεις της ίδιας εικόνας και του ίδιου συναισθήματος.

αθάνατη Busa… (Πηγή εικόνας: cars.ign.com)