Τυλιγμένη…

May 13th, 2009

Μέσα από κόμπους ανηφορίζω κι αγγίζω το πάτωμα, τα πέταλα, τη γη και ισορροπία μου.

Μουσική ξανά και νότες κρεμασμένες σαν κορνίζες. Τόσο δεικτικά.

Όνειρο που πέθανε ξαπλωμένο. Κι εγώ ν’αναρωτιέμαι αν είχε νόημα να κάνω τότε κείνα κει τα ταξίδια. Τα ζαχαρωτά. Τα μακρινά. Τα πονηρά. Τα δύσκολα. Τα ασταθή.

Δεν έχω άλλη ανάσα για να πλέξω παραπάνω κοτσίδες στον ήλιο. Θα καθίσω ήσυχα. Εδώ. Στη γωνιά του κήπου μου. Μέσα στην αιώρα.

Να κοιτάζω το φεγγάρι που ξαναφόρεσε δαντέλες.

Γλυκό του κουταλιού κι εγώ, με ανοιχτό το στόμα, να περιμένω το μεταλλικό χέρι να προσγειωθεί πάνω στη γλώσσα μου.

Πηγή εικόνας: maplerose-stock.deviantart.com

Η απάντησή μου είναι…

May 9th, 2009

Τι με παίρνεις από πίσω; Πόσο χαριτωμένο το θεωρείς; Εντάξει, το έχω κάνει κι εγώ. Στο ομολογώ. Αλλά άλλο εγώ άλλο εσύ. Εσύ είσαι εκεί πάνω. Μια βεντάλια που, μια ανοίγει κι επιδεικνύει τα ολοφώτιστα φτερά παγωνιού κι άλλοτε κλείνει ερμητικά και σε προκαλεί να φανταστείς το σχήμα της.

Κι εγώ απόψε, στην πίσω σέλα της μηχανής, απέμεινα να σε κοιτάζω να γλιστράς μια πίσω μια μπροστά μου. Ξέρεις, αυτή η θέση μου δίνει πάντοτε το δικαίωμα να υπνωτίζομαι γλυκά και να γεύομαι το γκάζι σα νιφάδα χιονιού. Να κάνω όλες μου τις σκέψεις. Και να βλέπω ό,τι δεν υπάρχει σα να υπήρχε!

Λοιπόν το αποφάσισα. Σε αυτό που με ρώτησες… σου έχω την απάντηση.

Θα προσπαθήσω να φύγω. Θα προσπαθήσω να διακόψω. Γιατί το χρωστάω στον εαυτό μου. Το να προσπαθήσω.
Πάντα θεωρούσα πως ό,τι είναι βαλμένο σε στέρεη βάση, έχει και καλύτερες πιθανότητες να ευδοκιμήσει, να ψηλώσει, να διαρκέσει πανέμορφο.

Η βάση μας είναι σαθρή. Εσύ την έβαλες άλλωστε. Το ξέρεις τόσο καλά. Οπότε οι πιθανότητες είναι εναντίον. Αλλά και η πραγματικότητα η ίδια είναι.

Ξέρεις. ……

Δε θα καθίσω για ακόμα μία φορά να πιστέψω στην υπόσχεση της προσπάθειας. Ιδίως όταν δεν αλλάζεις κάτι που έχεις. Αλλά σε ενοχλεί. Αλλά περιμένεις να αλλάξει αυτό πρώτα. Από μόνο του! Για να το μετασχηματίσεις εσύ μετά.

Η απάντησή μου είναι…

όχι

Πηγή εικόνας: hotaru-odori.deviantart.com

Μαύρη γάτα – λευκό φεγγάρι

April 10th, 2009

Η μαύρη γάτα μου έχει κάτσει μπροστά στο τζάμι και κοιτάζει ψηλά. Έχει πανσέληνο;

Τη βλέπω σε οίστρο να περιδιαβαίνει το σπίτι, τρέχοντας από τη μια άκρη στην άλλη, ασταμάτητα. Και που και που κοιτά ξωπίσω της.

Και με πιάνει και μένα… Δίνω μια κι αρχίζω και χορεύω μες στο σπίτι. Κάνω τσιγκολελέτα και βγαίνω στο μπαλκόνι. Κοιτάζω ψηλά και ψάχνω την ψυχή μου. Που σήμερα είναι ημίλευκη, τεράστια, στρόγγυλη και τόσο εκτυφλωτική ώστε μπορείς να δεις μέσα της!

black.jpg

Κύκλους κάνω

October 15th, 2008

Γιατρέ μου, οι γάτες μου σεληνιάστηκαν… τελείως.

Εδώ και δυο μέρες, συμπλέουν με τα υγρά, τη στάθμη και το μαγνητισμό του φεγγαριού. Μιλάνε, γκρινιάζουν κι απαιτούν ασταμάτητα. Στήνουν καρτέρι έξω από τις μπαλκονόπορτες από τις 07:00 και, έτσι και οσμιστούν κινητικότητα μες στο σπίτι, χαλάνε τον κόσμο και, κυρίως, τον ύπνο των υπόλοιπων ενοίκων.

Σήμερα αλήτεψα στα παλιά μου λημέρια. Εξάρχεια. Και κάθισα σε ένα -καινούργιο θαρρώ πως είναι- καφέ, στην πλατεία. Λιβανέζικο or something like that. Δεν τόλμησα να γευτώ ναργιλέ, μια και από τότε που έκοψα το κάπνισμα φοβάμαι να μιμηθώ καν την κίνηση.

Παρήγγειλα ζεστή σοκολάτα, γλυκιά, με γάλα όχι νερό. Και στο τέλος δοκίμασα παραδοσιακό γλυκό. Τυροχαλβά μου τον είπε ο συμπαθέστατος ιδιοκτήτης, που μου τον κέρασε μάλιστα. Και μετά ακολούθησε κι ένας γύρος από γαλακτομπούρεκο στρόγγυλο, τυλιχτό, γεμισμένο με ένα παράξενο τυρί. Κερασμένο και τούτο. Τι καλά…

Μόνη παραφωνία σε αυτό το εγκαινίασμα, το γεγονός πως το μαγαζάκι δε σερβίρει καθόλου αλκοόλ. Ναι, αυτό είναι ένα πρόβλημα.

Μέχρι να πλακώσουν οι μπάτσοι, καμιά μέρα, φαντάζομαι. Αυτοί ή οι χρυσαυγίτες. Και τότε, οι μολότοφ θα πάνε σύννεφο. Τι θα πει καθαρό οινόπνευμα φίλοι μου…

Καλή Πανσέληνο guys. Πως λέμε Καλή Βδομάδα ή Χρόνια Πολλά; Ρουφήξτε την. Απομυζήστε την. Για να τρέλανε τις μαύρες γάτες μου το φεγγάρι του Οκτώβρη, σημαίνει πως έχει τη δική του θέση στο χάρτη του σύμπαντος και της χαρακτικής. Της ψυχής.

Πηγή εικόνας: bestphotoshop.blogspot.com

Το σκιάχτρο

August 6th, 2008

Χτένισα τα μάτια μου. Έστρωσα λουλουδένιο νυχτικό από κάτω τους κι άφησα να πέσουν τα όνειρα που τίναξε η ψυχή μου σήμερα, εκεί πάνω. Πάνω τους.

Τα χτένισα καλά. Τα βλέφαρα, τα φρύδια, τις γραμμές και τις ρυτίδες. Τα γέλια και τις σκιές που σχηματίζουν όταν πια τα χαχανητά πάν’ για ύπνο.

Βγάζω ένα-ένα τα τρύπια μου βραχιόλια και τα υφασμάτινα, κατάμαυρα δαχτυλίδια, που για πυξίδες τα ‘χω.

Βγάζω και την καρδιά μου. Την κρεμάω πάνω από τη σόμπα. Σε ένα σύρμα κίτρινο που φέγγει και στο πιο συμπαγές σκοτάδι.

Να θυμηθώ να τη φορέσω το πρωί πάλι. Για να ξαναγίνω αυτό που ταιριάζει ανάμεσά σας…

καληνύχτα σφαίρα μου. εφιάλτες μου. και λεπίδα του φτιαχτού και του ξεχασμένου.

Πηγή εικόνας: darknihilism.deviantart.com

 

Χρόνια Πολλά – Το 9ο κλειδί

August 4th, 2008

(Πηγή εικόνας: gracemagazine.wordpress.com)

Σήμερα πέρασα μέσα από την πόλη μου.

Είδα αίματα πάνω στα χέρια ενός νεαρού που έσκασε με το TDM του πάνω σε ένα πορτοκαλί αυτοκίνητο. Μια γκόμενα που της ήρθε να περάσει κάθετα το δρόμο, χωρίς αύριο. Γυναίκες στο τιμόνι…

Σκισμένο το φανελάκι του, χτυπημένος στην κοιλιακή χώρα, το κράνος (ευτυχώς που υπήρχε! And that’s coming from me) πεσμένο στο πεζοδρόμιο και πιτσιλιές μαζί με γυαλάκια από τα δύο τζάμια της μαλάκως που έσπασαν τελείως, στην άσφαλτο.
Έτσι απλά.

Είδα, έξω από μεγάλο σούπερ μάρκετ, έναν άντρα να μην μπορεί να κλείσει την μπαγκαζιέρα του από τα πολλά ψώνια που έκανε η κυρία του και να τη βρίζει μπροστά σε όλους: «άντε γαμήσου, πουτάνα!»…
Τόσο απλά.

Είδα φεγγάρια να βυθίζονται στη γη και σιντριβάνια να πετάγονται μέχρι τον ουρανό.

Και κάπου, στο ταξίδι μου σήμερα στα στενά και το συμπυκνωμένο οξυγόνο της πόλης μου, θυμήθηκα, πως η blogosfaira μου, έκλεισε άλλον έναν μήνα: ήτοι… συμπληρώσαμε εσύ κι εγώ, εγώ κι εγώ, εσείς κι εγώ, εγώ κι εσείς 9μηνήτικη σχέση!

Αγοράκι ή κοριτσάκι λοιπόν είναι οι λέξεις μου;

Οι σκέψεις μου;

Η ψυχή μου?!

Πηγή εικόνας: merman13.livejournal.com

Άλλο ένα βινύλιο hardcore

July 7th, 2008

Ουάααααααααααααααα

Δεν είμαι καλά. Αιστάνομαι σα να χαστουκίζω την ψυχή μου.

Σκατά μέρα. Τόσο άσχημη είχα χρόνια να ζήσω. Άντε μήνες…

Δε θέλω να στα γράψω τώρα αυτά. Ίσως αύριο. Γιατί τούτο το σακί χωρά πολύ βρισίδι μέσα του. Είναι η πρώτη φορά στον τόσο καιρό που γυρίζω σπίτι (σου) και πραγματικά χαίρομαι που είμαι ΕΔΩ.

(Πηγή εικόνας: arachnid15.deviantart.com)

Για τώρα και μέχρι η φέτα της σελήνης να κλείσει κι αυτό της το βλέφαρο, θέλω μονάχα να είμαστε αγκαλιά, καλά, κοντά, μαζί.

Κι έτσι, για μεγάλη αλλαγή, ήρεμα. Όχι γαλήνια, όπως εσύ τονίζεις, μα ήρεμα. Να φύγει η βρωμιά της μέρας.

Να εξαφανιστεί με το ντους αλλά και με την ένωσή μας.

Με τον έρωτα και τα σάλια μας…

(γνέψε αν θες να συνεχίσω)

Κι έλα σκύψε και γλείψε μου τη ρώγα. Να δω τις ακτίνες της να θεριεύουν από έκσταση. Και τους πόρους μου να χορέψουν πάνω στον άσπρο καμβά. Μία μπίλια, δεύτερη μπίλια.

Και τη γλώσσα σου να κινείται σαν πινέλο, ερεθίζοντας με τις θηλές στην επιφάνειά της, την κλειτορίδα μου.

Dance with your face on me, motherfucker.

Χόρεψε με το πρόσωπό σου μέσα στο στήθος μου.

Να σε δω να με πιπιλάς και να με παίζεις. Να με χτυπάς μαλακά, να με σκίζουν ερωτικά τα δόντια σου.

Να σε δω να γράφεις με την πούτσα σου οχτάρια στο μυαλό μου και απείραχτη ηδονή στη φωλιά μου!

Πηγή εικόνας: lebe.deviantart.com

Στα ταξίδια μας!!!

July 2nd, 2008

(Πηγή εικόνας: tund.deviantart.com )

Εσύ να πετάς σαΐτες μέσα στο οξυγόνο μου.

Κι εγώ με τη βεντάλια στο χέρι να καπνίζω τον ήλιο και να χτενίζω τα λέπια των ονείρων της σελήνης.

Εσύ να σκιτσάρεις τρύπες στο νερό της λίμνης με τους καρχαρίες για attraction.

Κι εγώ να σημειώνω πάνω στη γη τους αριθμούς που εκκρίνει το κορμί μου.

Τελικά, Δύση κι Ανατολή μπορεί να στρογγυλοκάθονται στα απέναντι σημεία του ορίζοντα. Μα σα διπλώσεις το αόρατο ριζόχατο, τα σημάδια του πυξίδας και της ζήλειας, γίνονται ένα, επιτέλους.

~

(πήγες νωρίς στο δωμάτιό σου απόψε. και ξέχασες να μου πεις να μην αργήσω!)

Καλό βράδυ συνοδοιπόρε *

Πηγή εικόνας: redribboninyourhair.deviantart.com

Η αποπλάνηση…

June 28th, 2008

“Deception” κυρίες και κύριοι. Αυτό το έργο πήγα να δω με γυναικοπαρέα. Τρομάρα μου. Εμ, ήθελα κάτι σχετικά light και φυσικά για τη φάση, σε θερινό κινηματογράφο. Και κάπως έτσι βρεθήκαμε, κατόπιν δικής μου προτροπής νομίζω, στην Αίγλη του Ζαππείου για το «Deception», με Γιούαν Μακ Γκρέγκορ, Χιού Τζάκμαν και Μισέλ Γουίλιαμς.

Σκατούλες κοινώς. Αργό, βαρετό και σίγουρα κοινότυπο. Κρίμα. Κοτζάμ Ewan McGregor που έχει κάνει και ride με BMW R 1150 GS Adventure (www.longwayround.com), μέσα από την Ευρώπη σε Ρωσία, Μογγολία, Σιβηρία κι έφτασε Νέα Υόρκη σε δύο τροχούς, να επιλέγει τέτοια έργα… Απλώς απογοήτευση.

Άσε που, τη ζούσα την απάτη, δε χρειαζόταν να τη δω κιόλας!!!
Κρίμα, κρίμα (για την ταινία). Το λέω και κουνάω το κεφάλι σαν παπί!

Ευτυχώς η παρέα ήταν καλή και μετά ακολούθησε αρετσίνωτο κρασάκι στο Μοναστηράκι. Η διάθεση μεγάλωσε, όπως και η παρέα και η ανάγκη μου να «βρέξω το λαρύγγι». Άντε να συνέλθουμε.

«Ρε παιδιά, υπάρχει περίπτωση άντρας και να μην κερατώσει;», ρώτησα.

Κι έλαβα απάντηση, δίκαιη!!! «Γιατί υπάρχει περίπτωση γυναίκα και να μη κερατώσει; ΕΣΥ!?».

Το δέχομαι το κινητό ως δώρο, μωρό  μου. Σ’ευχαριστώ. Και τα λουλούδια που μου φέρνεις τις τελευταίες μέρες, κι αυτά, τα δέχομαι.

Και το μεγάλο δώρο, το καλό που μου ετοιμάζεις. Κι αυτό το δέχομαι. I do.

Την κοροϊδία στη χαρίζω. Τα ψέματα κι αυτά δικά σου. Και το ότι με πούλησες και με αγόρασες, κι αυτό χάρισμά σου.

Μια φορά γαμώτο.

Μια φορά να μπορέσει ένας άνθρωπος να εκτιμήσει κάτι, χωρίς να χρειάζεται να το χάσει πρώτα!!!

Κοίτα λίγο κάτω. Φτάσε τα πόδια σου, με τα μάτια σου. Και μετά κοίταξε μέσα στην ψυχή σου. Δε γίνεται και single και σχέση. Και «ο άνθρωπός μου» και γαμιάς.

Όλοι έχουμε ανάγκη να είμαστε σημαντικοί, κι ας μην είμαστε τόσο. Αλλά αν δε σου φτάνει να είσαι σημαντικός για μένα, σε μένα, τότε έχουμε πρόβλημα.

Τότε βγες με την απόχη, την καλοκαιρινή, τη μεγάλη και κυνήγα πεταλούδες. Κι άσε τούτη τη σελήνη να ξανανέβει στο συννεφάκι της και να γεμίσει μαβιά χρώματα, του ωκεανού!

~

(και επίσης, να γαμήσει το ξανθό το αγοράκι στο Θησείο. και να καβαλήσει τη ζωή της, με ένα σκουπόξυλο μαγικό. και να κλέψει τα δάκρυα άλλου αγοριού, που θα είναι άντρας!).
Μαλινάκι, στο αφιερώνω. Δεν ξέρω γιατί : ) Και μη ρωτάς.

Πηγή εικόνας: tessja.deviantart.com

Ξημερώματα ανάμνησης

June 22nd, 2008

Τέλεια κεντραρισμένος!

Ένας θεόρατος, σκοτεινός ήλιος καταμεσής του ταβανιού να ανάβει φωτιές στο μυαλό και την όρεξη.

Εκεί, ακριβώς πάνω από τη βουνογραμμή, δίπλα από τα τρία σπίτια που αντικρίζω κάθε πρωί που ξυπνάω.

Και τώρα, μισή ώρα μετά, που εγώ ακόμη μετρώ χιλιόμετρα, το ολόγιομο φεγγάρι αποσύρθηκε για λίγο. Έπεσε πιο χαμηλά κι έγινε προβολέας. Κι έτσι κρυμμένο, έμεινε να φέγγει, να φωτίζει, να ανακρίνει το σύμπαν. Το όλο.

Φεύγω σήμερα το πρωί. Πάω για camping. Μαζεύω σκηνή, sleeping bag, φαναράκια, μαγιό, αντιηλιακά, σουτιέν, βρακάκια, καπέλα, γυαλιά, liposan, κινητά και οδοντόβουρτσες.

Τα χώνω στο tank bag και στην μπαγκαζιέρα. Και πάω μετά από ένα παγωμένο ντους για ύπνο.

Καλά να περάσεις κι εσύ. Και να με σκέφτεσαι. Λιγάκι.

Τα λέμε τη Δευτέρα ξανά. Περιμένω μήνυμά σου. Να μου ευχηθείς «καλή βδομάδα», να μου σκάσεις ένα φιλί και να μου γράψεις λέξεις δικές σου.

Καλό Σαββατοκύριακο guys. Καλή βδομάδα…

* (το κείμενο γράφτηκε ξημερώματα Παρασκευής, αλλά επειδή το Ματάκι έβαλε το… χεράκι του στο καλώδιο κι εγώ έμεινα χωρίς Internet, το ποστάρω τώρα. Α, ρε Ανδρονίκη!!!) 

Πηγή εικόνας: cutteroz.deviantart.com

« Prev - Next »