Archive for March, 2008
Σβήσε τα φώτα
demon March 6th, 2008
(Πηγή εικόνας: www.stegen.com)
Μ’αρέσει όταν ξεχνιούνται και κοιμούνται τα φώτα. Όταν μ’αφήνουν μόνη με τον εαυτό μου, χωρίς καθρέφτες και λαμπερά περάσματα…
- Πόσο μ’αρέσει όταν έχει blackout.
- «Εμένα πάλι καθόλου. Χωρίς ρεύμα δε γίνεται τίποτα!»
- Γκρινιάρικο στρουμφάκι. Μια και το ‘πες… Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς οι δυο χωρίς ρεύμα, μέσα στο σπίτι;
- «Τίποτα;»
- Τίποτα?!!! α) sex.
- «Αυτό εννοείται!»
- Ναι. Εννοείται τόσο, που έχουμε να κάνουμε sex από…
- «Μωρό! Κόφτω!»
- Γιατί; Από χτες το βράδυ σκόπευα να πω. Θα σε γράψω στην blogosfaira!
- «Κι αυτό τώρα τι είναι; Απειλή;»
- Ναι, γιατί δεν πιάνει; Λοιπόν τι άλλο μπορούμε να κάνουμε λες;
- «Τίποτα. Μόνο αυτό».
- Τι λες… α) sex, μπου) να μιλήσουμε! (ενθουσιασμένη εγώ)
- «Είναι υποχρεωτικό αυτό; Α, αυτό μπορείς να το βάλεις στην blogosfaira!»
- Εξυπνάκια.
~
Κατά τις 17:15 σβήσαν όλα τα φώτα. Ακόμη και το φως της δύσης. Μη ξέροντας τι να κάνουμε μέσα -τόσο καλά-, κι αφού θεωρήσαμε κακή ιδέα το να κάνουμε sex, ιδρωμένοι ακόμα από την πρωινή μας βόλτα, αποφασίσαμε να ξαναβγούμε και να ξαναπερπατήσουμε! Ω ναι.
Δεύτερος γύρος!
Εγώ πάλι γιατί θεωρώ ότι αυτή η συσκότιση μας ενώνει με έναν μυστηριακό τρόπο; Θα ‘θελα ε; Ναι.
Θα ‘θελα να βγούμε έστω και λιγάκι, έστω και με τη «λάθος» αφορμή από τη μαλακία της ατομικότητας. Για κοίτα λιγάκι έξω από αυτή την πόρτα. Τη βαριά, παλιά, σιδερένια.
Περπατήσαμε από στενά και δρομάκια, μονοκατοικίες με απίθανες σιδερένιες, βαριές, αχνοφώτιστες πόρτες με πανέμορφα βιτρό, μέσα από πάρκα και σταθμευμένα αυτοκίνητα. Μέσα στη σκοτεινιά. Ήταν απόγευμα κι όμως ήταν νύχτα. Και σκεφτόμουν πως όλοι το ίδιο πράγμα έκαναν εκείνη τη στιγμή. Άναβαν κεριά, έψαχναν για σπίρτα, φακούς, αναπτήρες. Κοιτούσαν έξω από τα παράθυρά τους στο απέναντι πεζοδρόμιο να δουν. Ούτε ο άλλος έχει φως;
Είδες;
Αν είχαμε μείνει μέσα και είχαμε κάνει sex, θα μας έπαιρνε μετά ανύποπτα, ξεθεωμένα ο ύπνος και θα ανοίγαμε τα μάτια μας όταν πια θα είχε έρθει το φως…
Πηγή εικόνας: absolumentfemmes.com
Δε σε βλέπω
demon March 5th, 2008
Αρρωσταίνεις…
Αρρωσταίνεις κάθε μέρα, επειδή πολλά και διάφορα δε σου πάνε. Αρρωσταίνεις γιατί νοιάζεσαι πολύ για τους άλλους και τους θες καλά. Αρρωσταίνεις γιατί δεν έχεις για να δώσεις. Και τώρα, αρρωσταίνεις επειδή ο άλλος σε πονά.
Σε σφυροκοπούν ψυχοσωματικές στίξεις που σε λυγίζουν, σε γερνάνε, σε καθηλώνουν. Αυθυποβάλλεσαι και στο τέλος πιστεύεις πως για άλλη μια φορά εσύ φταις. Κι αρχίζεις να κλειδώνεις τον εαυτό σου, να τον υποσιτίζεις, να τον βλάπτεις. Και περνάς χωρίς να το αντιληφθείς, στην αυτοκαταστροφή. Γιατί;
Για κάτι που εσύ ήθελες, αλλά δεν είχες. Για κάτι που εσύ το ήθελες αλλιώς, μα αυτό δεν άλλαζε. Για κάτι που εσύ νόμιζες καλύτερο, ανώτερο, πιο ώριμο, κι αυτό δεν ήταν παρά ένα σπίρτο, που όταν ανάβει σε ζεσταίνει απόλυτα, όμορφα κι όταν σβήνει, απομένει κακάσχημο και κρύο.
Τελικά, πόσο δύσκολο είναι να δεις;
Πόσο δύσκολο είναι να βγεις από τον εαυτό σου και να αντικρίσεις ό,τι συμβαίνει γύρω σου, όπως συμβαίνει; Ακατόρθωτο θαρρώ. Διότι πάντα θα το βλέπεις ΕΣΥ. Και θα το φιλτράρεις ΕΣΥ. Και θα το αντιλαμβάνεσαι ΕΣΥ. Οπότε… πώς να ξέρεις πώς γεννήθηκε, πώς μεγάλωσε και πώς πεθαίνει.
Ξέρω μονάχα τι μου κάνει εμένα. Σε ποιο χρώμα μου, κάνει συνδυασμό και με ποια νότα μου, κάνει συγχορδία.
Κι ενώ κραυγάζω για να γίνεις εκείνο που μου ΄χες τάξει, εκείνο κει το μικρό κομματάκι που έλαμπε και με κοίταζε στα μάτια, μαραζώνω. Και συνεχίζω να μη βλέπω. Μόνο που τώρα το ξέρω ότι είμαι τυφλή. Αλλά αυτό δεν αλλάζει. Γιατί και πάλι δε θα σε έβλεπα. Και πάλι θα πονούσα. Και πάλι θα με πλήγωνα που με πληγώνεις. Και που είμαι περήφανη. Και που σ’αφήνω. Και που μένω ακόμη εδώ να προσπαθώ να αγαπώ ό,τι είσαι.
Πηγή εικόνας: andy.ilachinski.googlepages.com
Χρόνια πολλά – 4ο κλειδί
demon March 4th, 2008
(Πηγή εικόνας: unblogs.wordpress.com)
4 μήνες!
Wiiiiiiiiiiiiiiii
Τους έφτασα! Τους 4 μήνες. Ω ναι.
Μπουσουλώντας μπορεί, στα τέσσερα, κουτρουβαλώντας, γλιστρώντας, χάνοντας πόντους, μα τους έφτασα.
Άντε ρε, χρόνια πολλά. Γεια μας.
Στην blogosfaira αλλά και σε όσους σταματάνε ανάμεσα στις γραμμές μου για να σκεφτούν, να χαμογελάσουν, να αναθαρρήσουν, να δουν ομοιότητες, να συγκινηθούν, να βρίσουν ίσως, να ζηλέψουν λιγάκι (!), να νιώσουν όπως εγώ!!!
Thx guys…
Ένα… «ευχαριστώ» σε όσους καταλαβαίνουν τι λέω. Γιατί ώρες-ώρες, κι εγώ το χάνω. Το λίγο που δεν έχει καεί. Από το γκάζι, όχι από την ντεκαπάζ! Αμέσως, εσύ εκεί πίσω.
Άλλο ένα μήνα παρακαλώ, σύμπαν.
Πηγή εικόνας: www.43folders.com
Σα δίτροχοι τουρίστες
demon March 3rd, 2008
… κινήσαμε 7 καβλωμένοι καβαλάρηδες προς την άγρια, αφιλόξενη και χαλικοστρωμένη νότια Εύβοια…
Εμ, δηλαδή δε μας φταίει σε τίποτα η διαδρομή ή οι δρόμοι, αλλά το γεγονός ότι στρίψαμε λάθος, με αποτέλεσμα να περάσουμε μέσα από χαλικόδρομους. Και οι μηχανές που είχαμε, πλην του «καραβιού», του V-Strom, δεν πηγαίνουν φυσικά!
Αλλά ας συστήσω τους συμμετέχοντες σε αυτό το ride και μετά θα σας τα πω όλα! Τα τραγελαφικά, μπερδευτικά, αστεία κι ευχάριστα που πάντα υπάρχουν σε ένα ολοκληρωμένο, αγουροξυπνημένο, γεμάτο κέφι ταξίδι.
Ο Γιώργος και η Χριστίνα μπροστάρηδες μια και υποτίθεται ήξεραν καλύτερα από όλους τη διαδρομή, αφού την έκαναν ξανά πρόσφατα, με ένα V-Strom 1000άρι. Ο Γιώργος και η Μαρία με ένα κατακίτρινο FZX 750. Η Χρύσα, θεά, με ένα GSXR 1000άρι κι εγώ με τον άντρα, με το Fazerάκι μας. Α, και στο δρόμο τσιμπήσαμε τον Alex με την Elizabeth πάνω σε μια BMW GS 1200.
(νομίζω ότι λείαν συντόμως όλοι μας θα αναβαθμιστούμε σε χιλιάρικα!)
Ξυπνήσαμε νωρίς. Αρκεί αυτό. Είχαμε δώσει ραντεβού στα «Everest» του Μαραθώνα για τον πρώτο καφέ. Όχι, εγώ δεν πίνω καφέ! Yuck.
Προορισμός η Αγία Μαρίνα, από όπου θα παίρναμε την παντόφλα να περάσουμε απέναντι, στα Νέα Στύρα. Ε, τα γνωστά. Η ταμπελίτσα ήταν μια σταλιά, καρφωμένη σε ένα δεντράκι κι έτσι οι ξέγνοιαστοι καβαλάρηδες τη χάσαμε. Όχι για πολύ, ευτυχώς, μια και πέσαμε πάνω στον αρχαιολογικό χώρο του Ραμνούντα, που ήταν κλειστός Κυριακάτικα κι έτσι δεχτήκαμε οδηγίες από τα ναυτάκια στη βάση του Πολεμικού Ναυτικού. (την επόμενη φορά θα πάμε κατευθείαν Ραφήνα!)
Φτάσαμε Αγία Μαρίνα. Στο πλοιάριο το τι γλαροπούλι, ουρανό, αφρό και σύννεφα τράβηξα, δε λέγεται. Τουρίστρια έγινα. Μετά από 45 λεπτά ήμασταν στα Νέα Στύρα. Μια χαρά. Εδώ ξεκινούσε ουσιαστικά το ride, η εκδρομή, η βόλτα μας με τα μηχανάκια.
Προορισμός: η Κάρυστος. Μια λάθος στροφή, αντί να μας βγάλει/βάλει σε ασφαλτοστρωμένο δρόμο, μας πήγε σε κάτι φαρδείς χωματόδρομους γεμάτους χαλίκια και σφήκες. Εγώ δε γεύτηκα τίποτα πάντως, οι άλλοι έριξαν σύρμα.
Κι αφού εκνευριστήκαμε και πάλι, βγήκαμε σε κανονικό δρόμο, γκαζώσαμε και φτάσαμε με τις απαραίτητες εναλλαγές θέσεων και τα ψιλο-προσπεράσματα στην Κάρυστο.
Περπατήσαμε λιγάκι, βγάλαμε αναμνηστικές φωτογραφίες (!), φάγαμε μεζέδες και θαλασσινά και ξεκινήσαμε για Μαρμάρι. Σιγά μην γυρνούσαμε από τον ίδιο δρόμο με όλους τους οδηγούς πλην του V-Strom να τρέμουν. Κι εμένα, τα χαλίκια είναι από τα χειρότερά μου.
Πάνω στον ενθουσιασμό μας, χάσαμε εκείνη τη στενή, μπλε γέφυρα στ’αριστερά, για το πορθμείο. Καταφέραμε όμως να μείνουμε στην περιοχή, το αντιληφθήκαμε εγκαίρως, γυρίσαμε και σε λίγο είμασταν Μαρμάρι. Σε μια ωρίτσα είμασταν Ραφήνα κι από κει Ηλιούπολη.
Όμορφα ήταν και κατά την εν πλω επιστροφή. Ήπιαμε και τα ούζα που «κλέψαμε» από το ταβερνείο στα πλαστικά ποτηράκια, χαρήκαμε δύση ηλίου και κουβεντούλα για το πώς δύο από την παρέα, μια φορά αντί για Κάρυστο βρέθηκαν Κύμη.
Ε-περάσαμ’ όμορφα, όμορφα, όμορφα…
Καλό Μπαϊράμι…
demon March 2nd, 2008
Πήγα σινεμά.
Μετά από αρκετό καιρό αποχής, ξαναπήγα σινεμά. Χωρίς τον άντρα. Ναι, αυτό είναι είδηση, διότι αν πηγαίναμε μαζί θα βλέπαμε ή sci-fi ή splatter είτε αποδεδειγμένη μαλακία. Ποιότητα καμία, διότι η ποιότητα είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την κουλτούρα, στο μυαλό του άντρα.
Αγάπη, πάμε να δούμε Burton; «Το μιούζικαλ είναι τελείως gay». Ναι, έχει ένα θέμα με τους ομοφυλόφιλους και με ό,τι θεωρεί πως κάνουν ή αρέσει στους γκέι…
Μωρό πάμε στο ισπανικό «Το ορφανοτροφείο»; Έλα, είναι θρίλερ. Το δόλωμα! “Ισπανικά; Τα σιχαίνομαι!” Ώρες-ώρες, αυτός ο άνθρωπος μου θυμίζει στριμμένο στρουμφάκι.
Αυτά τα δύο με καίει να δω αυτό το διάστημα… και πολλά ακόμη, υποθέτω, διότι έχει καλές ταινίες. Αλλά όταν τα πάρω πρέφα, θα είναι πλέον πολύ αργά και θα πρέπει να τα απολαύσω σε dvd, κοινώς σε… ιδιωτική προβολή του… ενός ατόμου. Βρε να μην μπορούμε να πάμε σινεμά με τον άντρα; Ούτε θέατρο, φυσικά. Απέξω, μπορεί και να περάσει. Αρκεί να μη συνειδητοποιήσει τι είναι μέσα. Τελείως άτεχνος άνθρωπος.
Τελοσπάντων, σήμερα η αφεντιά μου έκανε πολλά και διάφορα. Όλη μέρα έξω ήμουν. Μάζευα ήλιο…
Φωτογράφισα γάτες. Πολλές γάτες. Φωτογράφισα και πρασινάδες. Πολύχρωμες πρασινάδες!
Το μεσημεράκι αργά πήγα για φαγητό. Και το απόγευμα στον «Δαναό»: Είδα την «Άκρη του ουρανού», ένα γερμανο-τουρκικό κοινωνικό δράμα. Τώρα που βλέπω την αφίσα, είναι τόσο κρίμα κι άδικο που “ξέχασαν” τη Χάνα Σιγκούλα. Pass auf dich auf… Να προσέχεις τον εαυτό σου. Πολύ-πολύ συμπαθητική ταινία, ειδικά το τελευταίο της κομμάτι. Και ένα έντονα πολιτικό σχόλιο, κατ’εμέ, που συνήθως δεν τα «πιάνω» αυτά!
Φεύγοντας, πήρα το μετρό από την Πανόρμου. Όχι, αυτή τη φορά δεν μπερδεύτηκα. Και πρώτη φορά στις ελάχιστες που χρησιμοποιώ Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, που πρόσεξα τούτο: την ώρα που πλησιάζει ο συρμός ανάβουν στο διάδρομο ενσωματωμένα σποτάκια, ενώ την ώρα που το όχημα ετοιμάζεται να σταματήσει μπροστά σου, τα φωτάκια αναβοσβήνουν.
Κάνουμε πάρτι στο μετρό;
