Archive for March 28th, 2008

Το χάδι του πιο αρσενικού άντρα

March 28th, 2008

-«Έχεις εμμονή με τη βροχή;»

-Γιατί το λες αυτό;

-«Γιατί σχεδόν κάθε μέρα τις τελευταίες δύο εβδομάδες, μιλάς για τη βροχή κι εύχεσαι να ρίξει!»

-Όχι, απλώς… την έχω ανάγκη. Η διάθεσή μου την έχει. Και να, είμαστε μέσα, οπότε γιατί να μην απολαύσω όλο το σκηνικό, προστατευμένη; Μαζί σου, στα ζεστά, μέσα από το τζάμι, δυο πρόσωπα κολλητά να κοιτάνε το βρεγμένο έξω να ξαναγεννιέται;

Είναι σχεδόν τρομακτική η βροχή όταν είναι τόσο έντονη. Σα να μη τη σταματά τίποτα. Σα να κατρακυλά με φόρα από τον ουρανό κι όποιον πάρει ο Χάρος. Και το ταβάνι της γης όμως, σήμερα, ήταν τόσο μαύρο, τόσο αινιγματικό, τόσο πονηρά καμουφλαρισμένο, που έμοιαζε με τον Άδη.

~

-«Τι είναι; Γιατί έχεις κολλήσει ολόκληρη πάνω μου; Γιατί μου τρίβεσαι;»

-Για να με ζεστάνεις!

-«Ναι ε;»

-Ε ναι! Τι σε έχω;

Έχουμε σκάσει και οι δύο στα γέλια. Ο Μιντιακός Πίθηκος παίζει κλασική μουσική, τώρα, Telemann. Εγώ να προσπαθώ να χωθώ με το έτσι θέλω στην αγκαλιά σου την ώρα μάλιστα που κάθεσαι και να βάζω δύναμη και με το κεφάλι να σπρώχνω το σώμα σου, σαν τη γάτα. Κι εσύ να κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις και να παίζεις, να χαμογελάς, να βγάζεις ήχους και να κοιτάς καλά-καλά.

Έξω ο θόρυβος είναι κατάλευκος κι εγώ, αν και μέσα σε αυτό το δωμάτιο, είμαι κάτω από τη βροχή, κάτω από το άγγιγμα του ουρανού.

Έτσι είναι τελικά όταν σε χαϊδεύει, ε;!

volken2.jpg

(Κι αυτή προχτεσινό αριστούργημα…)

Λευκά χρώματα

March 28th, 2008

Νιώθω το κρύο.

Δεν ξέρω αν ακόμη βρέχει. Κοιτάζω έξω, είναι όμως πολύ θολή η όραση και η διάθεσή μου αυτή τη στιγμή για να διακρίνω τις ράγες που σχηματίζουν συνήθως οι στάλες.

Βλέπω απλώς στον ορίζοντα γυαλιστερά σύννεφα να μπουσουλάνε πίσω και κάτω από σκούρα γκρι. Που ίπτανται σα βαριές κουρτίνες.

Όλο αυτό το μαλλί της γριάς, το φουσκωτό, το άφρο, το ηλεκτρισμένο, θα κοσμήσει άραγε όλη τη σημερινή μέρα;

Θέλω να βγω, να περπατήσω, να μαζέψω εικόνες από καθυστερημένα σαλιγκάρια, υγρά τοιχάκια, λασπωμένα τζάμια και ουράνια τόξα πάνω στην άσφαλτο!

Νιώθω το κρύο κι αυτή την ψύχρα που λειτουργεί σα μαγνήτης.
Σα να πιάνεις ένα άψυχο μέταλλο και τα παγωμένα του ρινίσματα να ταξιδεύουν κατά μήκος όλων των φλεβών σου.

Και τώρα, να, κάνει την εμφάνισή του ατίθασα και θαρραλέα ο αέρας.

Ο αόρατος άρχων!

v.jpg

(την τράβηξα προχτές… δεν είναι εκπληκτικός; Ο ουρανός όχι εγώ!)

Τι είσαι εσύ;

March 28th, 2008

Βγήκαμε μια παρέα το Σάββατο: δυο γυναίκες δυο άντρες. Κι απλώς μου επιβεβαιώθηκε αυτό που είχα ψιλιαστεί πριν πολλά χρόνια. Το επάγγελμα που έχει επιλέξει κάποιος δεν είναι τυχαίο. Υποδηλώνει πολλά για σένα και μάλιστα 9 στις 10 φορές η δουλειά σου, αποκαλύπτει χίλια μύρια μυστικά για το τι είσαι. Μόνο, προσωρινό, άλλοθι οι δουλειές που, εντάξει, είναι το ενδιάμεσο στάδιο, σκαλοπάτι, πριν κατασταλάξεις κάπου.

Ο “φίλος” μας λοιπόν, τυπικός άντρας, από κείνους που κι εσείς οι άντρες βρίζεται, ήταν σκέτο κοκοράκι από την αρχή μέχρι το τέλος της γνωριμίας μας. Γιατί ρε γαμώτο, ΠΑΝΤΑ, οι άντρες επιδεικνύονται; Ok. Οι γυναίκες επιδεικνύουν πάντα τα θέλγητρά τους και οι άντρες το πόσο δυνατοί, ικανοί και γαμιάδες είναι. Ο συγκεκριμένος, οπλοφορούσε συν τις άλλοις με μπόλικη υπεροψία κι αμάθεια και κυκλοφορεί θεωρώντας πως… Πως το ‘πε; “Γαμάω ό,τι κινείται και μ’αρέσει”.

(έτσι, έτσι)

Και το χειρότερο σε αυτές τις περιπτώσεις; Δεν είναι καν όμορφος ή γοητευτικός ή κάτι!  Ε λοιπόν, εγώ δε θα σε πήδαγα.

Περάσαμε αρκετές ώρες όλοι μαζί. Από τη μία, στα 2/3 του τραπεζιού συζητάγαμε, γελάγαμε, διερευνούσαμε, κοιτάγαμε πονηρά, φλερτάραμε στο φτερό και στο 1/3 είχαμε μια παραφωνία. Έναν ενοχλητικό τύπο, νέο σε ηλικία πανάσχετο όμως από Internet, blogs και τεχνολογία εν γένει, που εντούτοις είχε άποψη. Μηδενιστική φυσικά. Έναν τύπο που προσπαθούσε ματαίως να προκαλέσει και να πικάρει σχολιάζοντας την προσωπική ζωή μας, μη έχοντας αυτός προφανώς. Ίσως γι’αυτό να του φαινόντουσαν τόσο εξωπραγματικά κάποια πράγματα. Ή αυτό που λέγεται σχέση, συνύπαρξη, σεβασμός στην ελευθερία.

Και φυσικά, κλασικά εικονογραφημένα, αυτός ο τύπος ήταν και η αιτία που τελικά το διαλύσαμε, αντί να συνεχίσουμε κάπου όλοι μαζί. Διότι… κουράστηκε. Έπρεπε, για να στανιάρει, να πάει στα “στέκια” του να ακούσει ελληνικά, να δει τσόκαρο και πλαστικό βυζί, να ανοίξει το μάτι του, να γεμίσει το λαρύγγι whiskey φυσικά και να πετάξει ΚΑΙ απόψε γαρύφαλλο.

Δείξε μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι;

Όχι, γιατί πολλά μπορεί να έχουν συμβεί και να έχουν δέσει δυο ανθρώπους. Ακόμη δεν κατάλαβα όμως πως βρέθηκε αυτός ο Ελληνάρας στην παρέα μας. Anyone?

Πηγή εικόνας: argyrenia.wordpress.com