Archive for February, 2008

Ένα κορμί στο τρία!

February 23rd, 2008

Τα παράτησα όλα και ήρθα μέσα.

Ήθελα τόσο πολύ να αγαπηθούμε. Ούτε αγκαλιά ούτε χάδια για απόψε. Σίγουρα όχι φιλί. Μόνο να κάνουμε έρωτα. Να εκτονωθώ. Να αναπνεύσω ξανά.

Σε γράπωσα, έμπηξα τα νύχια μου στη γράμμωσή σου. Σε ψηλάφισα, έπαιξα με τις τρίχες σου, σε ξύπνησα, μου χαμογέλασες. Αν δε μου καθόσουν απόψε/// Δεν υπήρχε περίπτωση. Δε θα σ’άφηνα. Θα θύμωνα στ’αλήθεια αν δεν άφηνες τον Μορφέα στην άκρη για λίγο.

Άλλωστε δε σε ήθελα (για) πολύ.

Και τώρα, απλώς ακόμη δεν έχω βρει την ανάσα μου. Κάπου πήγε. Κάπου κάθισε. Μακριά από σένα. Δε τη φτάνω από τη θέση μου. Πρέπει να σηκωθώ και να πάω να της μιλήσω. Α, ξέρω. Θα της βάλω κλασική μουσική. Και θα της πω πόσο πολύτιμη μου είναι και να μη στεναχωριέται. Και πως αύριο μέρα είναι. Θα τη φέρω κι αύριο κοντά σου.

Και θα απαιτήσω ξανά έρωτα. Θα τον πάρω μόνη μου. Και θα προλάβω να σου κλέψω το ταίρι της. Για να μην είναι μονάχη. Γιατί τελικά γίνεται, ενώ σε θέλω και σε έχω, να μη μου φτάνει.

Να μη μου φτάνεις

;

Πηγή εικόνας: www.houstonphoto.com

Με διώχνεις. Τουλάχιστον κοίταξέ με!

February 23rd, 2008

Τους τελευταίους δύο μήνες δεν έχουμε σχέση.

Απλώς κοιμόμαστε μαζί τα βράδια, ξυπνάμε δίπλα-δίπλα τυχαία, τρώμε που και που μαζί και ξεκαβλώνουμε επίσης παρέα.

Δεν μπορώ άλλο. Όχι, μπορώ! Είμαι ανθεκτικό πλάσμα.
ΔΕ ΘΕΛΩ!!!

Πάρε μια απόφαση και θα τη σεβαστώ. Θες να χωρίσουμε και να ξαναπαλέψουμε μετά από μήνες; Θες να τελειώσουμε εδώ αυτό που τόσο αλλόκοτα, σαρκικά και κεραυνοβόλα ξεκίνησε; Θες να προσπαθήσουμε;

Πάρε μια απόφαση. Ό,τι κι αν αποφασίσεις θα το σεβαστώ. Μόνο αντιμετώπισέ με!!!

{Εξαφανίστηκα για ένα εικοσάλεπτο στο μπάνιο. Λούστηκα. Κι όπως βγήκα φουριόζα με την κόκκινη πετσέτα γύρω από τα νωπά μου μαλλιά, βρήκα πάνω στο μαξιλάρι μου τρία τριαντάφυλλα. Λευκά. Ένα για κάθε μήνα που ξέχασες να μας ευχηθείς, μου είπες.}

Τι άλλο θα μπορούσα να ζητήσω; Έχω απέναντί μου τρία ολόφρεσκα ρόδα, που μου τα προσέφερε ο άνθρωπος που αγαπώ βαθιά. Έχω το gin στο δεξί μου χέρι. Είμαι καθαρή και μυρίζω υπέροχα λευκά. Ισορροπώ πάνω στη γραμμή του κοκκινωπού ορίζοντα που σχηματίζουν τα κεριά μου. Μου μαγειρεύεις εξαιρετικά λαζάνια. Γιούπι, πεινάω! Και ξέρω πως αργότερα θα μπεις μέσα μου και θα με αφήσεις μετά από καιρό, να μπω κι εγώ. Και θα κοιταζόμαστε. Αλλά δε θα δακρύσουμε αυτή τη φορά.

Τι άλλο θα μπορούσα να ζητήσω; Αφού έχω καρφιτσωμένη πάνω μου την κάρτα σου που γράφει: «Σ’αγαπώ για πάντα»!

Για να μην το ξεχνάω………………………………………..

Πηγή εικόνας: www.houstonphoto.com

Το γραμματόσημο της φιλίας

February 22nd, 2008

Με ρώτησες περί φιλίας. Τι κείμενο να σου δώσω;

Θέλησες να μάθεις, αν πιστεύω πως μια γυναίκα κι ένας άντρας μπορούν να κοιταχτούν βαστώντας φιλικά ρόδα. Ναι, το πιστεύω. Επειδή το ΄χω ζήσει, όχι επειδή το φιλοσόφησα. Διότι αν το αντιμετωπίσω θεωρητικά, όχι, δε θα ‘πρεπε να γίνεται. Τι σημασία έχει λοιπόν;

Μια ζωή είχα φίλους άντρες. Μόνο άντρες. Με αυτούς συνεννοούμαι. Με αυτούς ταιριάζει το χνώτο μου κι ο τρόπος που αντιδρώ. Ο τρόπος σκέψης μου είναι ανάμεικτος. Αλλιώς θα ‘ταν πολύ απλοϊκός και λιγότερο ευφυής… Όχι πως δε θα ‘θελα μια γυναίκα κολλητή, τώρα. Που να μπορώ να της τα πρήζω για γκόμενους με κουβέντες τύπου “…και ξέρεις τι μου ‘πε;”… Θα ‘θελα αλλά δε βγαίνει. Όλες οι γυναίκες από τα 20 μου και μετά, σε κάποια φάση έκαναν πίσω. Πολύ γρήγορα.

Οπότε, εμπειρικά, δεν πιστεύω στις φιλίες των γυναικών. Πολλή ζήλεια βρε παιδί μου. Ίσως επειδή μπορεί να σε νιώσει μια γυναίκα, μπορεί να σε κατανοήσει, να μπορεί και να το “ζήσει” το παραμύθι. Up close. Α, επίσης παρουσιάζουν επιδερμικότητα στη φιλία. Δίνει ασφάλεια αυτό; Ποιος ξέρει.

Άλλο. Δεν πιστεύω με τίποτα ότι βαθιές φιλίες είναι αυτές που έχουν ριζώσει. Που κρατάνε από το… νηπιαγωγείο. Τις χλευάζω τούτες τις σχέσεις. Δεν τις ζηλεύω. Κάπου το ΄γραψα πρόσφατα αυτό. Σε κάποιο comment. Με τι μυαλό ή καρδιά έπιασες φιλίες μωρέ τότε; Στον ενθουσιασμό κι επειδή όταν είσαι 5 πρέπει να ‘χεις φίλες, κάνατε ζευγάρι. Πήγες στο πάρτι της, της πήγες δώρο επειδή η μαμά σου το αγόρασε, μίλησες μαζί της με τις ώρες στο τηλέφωνο. Κι αν ήσουν και βατός άνθρωπος, χωρίς ανησυχίες και πολλές-πολλές απαιτήσεις, κρατήσατε άντε και μέχρι το Λύκειο. Αυτές τις φιλίες τις διάλεξες; Μπα!

Τη φιλία τη διαλέγεις και τη χτίζεις πραγματικά, όταν έχεις το μυαλό και τη γνώση να το πράξεις. Στο νηπιαγωγείο ήσασταν επειδή ήταν φίλες οι μαμάδες σας ή μένατε κοντά. Στο δημοτικό, επειδή η μαμά της σε πήγαινε σχολείο. Στο γυμνάσιο επειδή έγινε η διπλανή σου. Στο Λύκειο επειδή έμεινε διπλανή σου και πιάσατε γκόμενους δυο φίλους. Στο πανεπιστήμιο επειδή καπνίσατε παρέα κι έχετε ίδια οικολογική συνείδηση. Και μετά; Αυτό είναι λόγος φιλίας; Άσε ρε…

Θεωρώ εξαιρετικά δύσκολο όταν ένας άνθρωπος αλλάζει, μαζί και οι ανάγκες του, να κουβαλά εφ’όρου ζωής και τους ίδιους φίλους. Θέμα τύχης είναι τούτο: το να σου ‘πεσαν άτομα σε αυτή τη ζωή, που να ‘ναι βιωματικά, κοντά σε σένα.

Φυσικά, χωρίς φίλους οι περισσότεροι θα ‘ταν δυστυχείς. Ποιος αντέχει τον εαυτό του; Τη βουβαμάρα; Το να πρέπει να αυτοθεραπευτεί;;;

Εγώ, πάντως, συνηθίζω, όταν ξυπνά η ψυχή μου, να κάνω ένα γερό ξεσκαρτάρισμα. Να διώχνω για πάντα από κοντά μου ανθρώπους που ‘πεσαν στη ζωή μου, όπως τ’αστέρια. Από το… πουθενά!

(Πηγή εικόνας: news.deviantart.com)

[Αν θέλει κάποιος να πάρει το λόγο και να γράψει τα πιστεύω του περί φιλίας, αν υπάρχουν, όλος δικός σου! Δε νομίζω όμως ότι υπάρχουν “πιστεύω”. Όπως του ΄λαχε του καθενός ο εαυτός και οι φιλίες, με δεδομένο αυτό θα κρίνει κι αυτά θα υποστηρίξει…]

Μην κρίνεις την ηχώ

February 22nd, 2008

Δεν μπορείς να ησυχάσεις, το ξέρω. Σκέφτεσαι που και που μην ανοίξω την πόρτα και σκορπίσω την ύπαρξή μου μακριά σου. Το σκέφτεσαι. «Φοβάμαι μη μ’αφήσεις. Φοβάμαι μη φύγεις», φοβάσαι.

Μην τολμήσεις να με αφήσεις ποτέ. Τ’ακούς; Σου λέω! Κι εσύ… κρατάς μέσα σου το φόβο, τον εγωισμό σου. Γιατί δεν το λες; ΠΕΣ ΤΟ!

Ξέρεις ότι έχω μάθει να φεύγω. Έχω μάθει να παρατάω. Τους άντρες. Αφού τους έχω ξεσκίσει πρώτα. Κι αυτούς και τη λύση του προβλήματος. Δίνω όμως απλώς παράταση. Δεν πειράζει γιατί και την επόμενη φορά το ίδιο θα κάνω. Έχει πλάκα να τσιτώνω το κοντέρ μου. Παρηγοριά να ξέρεις πως θα μείνω μέχρι το τέλος.

Φοβάσαι όμως… Γιατί, τι είναι το τέλος για μένα;

Ζω για την ένταση. Γουστάρω να τσακώνομαι, να σε βλέπω να με σταματάς, να με τραβάς άτσαλα πάνω σου, να βαλτώνεις, να αγγίζω αιθέρια και βρώμικα συνάμα το καλούπι σου, να κλαίω μέσα στα μάτια σου, να σε τρελαίνω, να σου σπάω τα νεύρα, να σε παίζω, να σε προκαλώ, να σε φτάνω στα όριά σου.

Σου έχω δώσει και τις οκτώ νότες μου!

Ελπίζω την επόμενη φορά να αντέξεις παραπάνω. Μόνο μη μου πεις ΠΟΤΕ πως… δεν μπορείς άλλο. Πως «λυπάσαι, δεν είσαι αρκετός για μένα». Μην το συνειδητοποιήσεις. Σε παρακαλώ, αλήθεια.

Rewind. Λοιπόν. Εσύ, υπάρχεις συμβατικά; Επέλεξες την ισορροπία των χρωμάτων ή των ήχων; Θες να βλέπεις ή ν’ακούς; Καμιά φορά το σκέφτομαι αυτό. Τι θα προτιμούσα; Να χάσω το φως ή την ακοή μου… Μη με ρωτήσεις γιατί. Δε θα σου πω, τώρα.

Σκέψου, νυχτερινή βόλτα, μια παλέτα με τα χρώματα δίπλα-δίπλα, στη σειρά, αβεβήλωτα κι ανέγγιχτα. Είναι όμορφα δεν είναι, έτσι τακτοποιημένα; Δύο εκατοστά απόσταση ασφαλείας κι ένα ολοκαίνουργιο πινέλο να βουτά μέσα τους και να τα απλώνει με καθαρές γραμμές στο τελάρο.

ΌΧΙ βέβαια.
Σκέψου τώρα…

Ένα πινέλο με κατσαρές, σπασμένες τρίχες. Βρώμικο και σκονισμένο να σε αγγίζει βίαια και πριν προλάβεις να καταλάβεις πόσο ψηλά σε σηκώνει, να σε αναμειγνύει με άλλα χρώματα. Κι άλλα, κι άλλα. Τόσο που στο τέλος, μουτζουρωμένη, πληγωμένη αλλά ερεθισμένη, να χάσεις κι εσύ τη δική σου απόχρωση, τον ορισμό σου.

Τίποτα άλλο δε θα σου πω. Μόνο τούτο:

μπορείς πάντα να τρέξεις και να σκεπαστείς με το σιντριβάνι για να καθαρίσεις. Θα ξέρεις όμως τι χρώμα έχουν τα άλλα χρώματα!

Πηγή εικόνας: www.houstonphoto.com

Το πιο όμορφο απ’όλα…

February 21st, 2008

Το ομορφότερο μέρος του κόσμου είναι…

μακάρι να ‘ξερα. Αλλά η Μαλίνα απαιτεί να μάθει και μ’έχει καλέσει στο παιχνίδι αυτό μέρες τώρα. Ε, στο τέλος θα φάμε ξύλο…

Δεν ξέρω ρε συ Μαλινάκι… έχω να ταξιδέψω χρόνια στο εξωτερικό, αν κι έχω πάει σε πολλά μέρη.

Αγάπησα τη Γερμανία σαν 1η μου πατρίδα κι όποτε πήγαινα η καρδιά μου χτυπούσε πιο έντονα, πιο οικεία.

Αγάπησα και την Ολλανδία με την παράνοια και το χυμαδιό που μου ταιριάζει.

Θα προτιμούσα να ‘χα κάτι πιο φρέσκο να σου γράψω. Ή να μ’άφηνες να σου πω πού θέλω να πάω!!! Αυτό θα κάνω. Άλλη φορά : ) Τώρα θα σου πω για τα ελληνικά νησιά, γαμώτο.

Ζάκυνθος, Ίος, Σύρος, Σαντορίνη: must

Η Ζάκυνθος για την τρέλα σε ανθρώπους και καιρό. Η Ίος επειδή με συγκίνησε όσο λίγα “πράγματα” τα τελευταία χρόνια. Δάκρυα φεύγοντας! Κάτι έχει αυτό το νησί. Ίσως τα… τσιγαριλίκια των προηγούμενων; Η Σύρος για μια καθαρή αξιοπρέπεια κι έναν Γαλησσά απίστευτο. Ή τουλάχιστον έτσι τον θυμάμαι εγώ. Και η Σαντορίνη, για την Οίο της με μια αύρα που “καπελώνει” πολλά άλλα σημεία του νησιού, στο οποίο έζησα πέρσι 6 μήνες από τη ζωή μου!!!

Κι επειδή μύρισα κύμα, θα σου πω (αν και δε με ρώτησες!) πού θα πάω φέτος το καλοκαιράκι. Έλα ν’ανεβαίνουμε: Αμοργό (δεν έχω πάει ποτέ και θέλω σαν τρελή!), Ίο, Σαντορίνη. Στη σειρά.

Καλημέρες. Πολλές, φρέσκιες, νυσταλέες…

Υ.Γ. Δεν έχω (ξανά) κοιμηθεί ακόμη… Insomnia go home.

Ίος! (Πηγή εικόνας: www.nefsta-photography.com)

Α, ναι. Παραλίγο να το ξεχάσω. Πρέπει να παραδώσω το πνεύμα. Εμ, τη σκυτάλη εννοούσα! Πάμε… Για κάντε όνειρα καλοκαιρινής νυχτός, οι: lexx, βοσκός, μάνα ρέιβερ, καρπούζι, radicalistic, Όλα Είναι Ένα

Δεν μπορείς να με έχεις, γιατί δε με έχω ούτε ΄γω

February 21st, 2008

Φτου!

Insomnia.

Είχε αιώνες άπειρους να με χτυπήσει στη φλέβα τούτο το γνώριμο συναίστημα. Που δε λογαριάζει τους δείκτες του χρόνου, ούτε το βάρος της ανάσας. Το μάτι που έχει χαθεί για λίγο μέσα σε άλλες ζωές και σύμπαντα.

Έρχεται αυτό το πλαστικό, άχαρο, ζωηρό χέρι και σε ταρακουνά. Μέχρι να μη θες πια να είσαι ξαπλωμένος.

Κατά τις 04 ξάπλωσα και 05 είχα ήδη τα πρώτα σημάδια πάνω στα πόδια μου. Νευρικά, σφιγμένα, δε χαλάρωναν, δεν ανέπνεαν. Και μετά τα δάχτυλά μου. Τα χέρια μου σα γροθιές που έπρεπε να εκτονώσουν αυτό το λαστιχένιο δέσιμο. Να ανοίξουν, να πέσουν, να σταθούν στη ζωή και πάλι.

Για ένα μισάωρο έπαιζα ζάρια με τις σκιές που έχουν θρονιαστεί πίσω από την πόρτα της ψυχής μου. Κι έχασα, φυσικά.
05:30 εγκατέλειψα κάθε προσπάθεια να συμφιλιωθώ με τον ύπνο μου.

Insomnia.

Και τώρα κάθομαι και σε κοιτάζω. Με βλέπεις άραγε; Ή εσύ κοιμάσαι μακριά από το κερί της νύχτας;

Νιώθεις τους παλμούς τους ξυπνητούς; Την καρδιά μου που αγωνιά να ξαναβρεί χτύπο νύχτας κι όχι μέρας;

Μήπως δα με ονειρεύεσαι να χαρώ τουλάχιστον; Βλέπεις το κορμί μου, γυμνό; Το ποθείς; Να ανοίξω σα φερμουάρ τα χείλη μου τα πουπουλένια, να χωθείς εκεί μέσα; Να απλώσω ηλιαχτίδες σκοτεινές τα μαλλιά μου πάνω στο στήθος σου να σε γαργαλήσω ερωτικά και τόσο ακατάλληλα; Να σε κρύψω μέσα μου; Ή να κρυφτώ εγώ;

Μα ξέρεις… όσο και να θέλω να στήσω όλους μου τους πύργους μπροστά σου για να διαλέξεις τον πιο επίπονα δυνατό, δεν μπορώ να στο χαρίσω αυτό.

Δεν μπορώ να με δώσω σε σένα. Όχι πια. Γιατί δε μ’έχω. Μ’έχασα σε μια παρτίδα. Ένα καλοκαίρι που ίδρωσα και γλίστρησε η καρδιά μου από την πολεμίστρα.

“Μονάχα μια ζαριά είναι αρκετή για να καείς, να ξεχάσεις, να χάσεις. Μια ζαριά αέρα, μια ζαριά σκόνης, μια ζαριά θανάτου” είχε ψιθυρίσει τότε ο εφιάλτης στο αυτί μου. Πόσο δίκιο είχε…

Οπότε… λυπάμαι. Δεν μπορείς να με έχεις. Δεν μπορώ να κατέβω από το ράφι. Θα μείνω εκεί να κοιτάζω κάτω τους περαστικούς να ψάχνουν, να δείχνουν, να σχολιάζουν. Και δε θα κατέβω για κανέναν. Ποτέ ξανά.

Όχι πως με είχα και ποτέ για να με δώσω. Είναι όμορφα να νομίζεις ότι έχεις κάποιον.

Έχω;

Έχεις;

Με θες;

Τότε κέρασέ με τη ζωή σου κι έλα ελευθέρωσέ με! Για όσο με έχεις, θα ‘μαι εκεί.

Πηγή εικόνας: artnudes.blogspot.com

Κάλυψα τα νύχια μου κι ανταποδίδω!

February 21st, 2008

Αιφνιδιάζομαι δύσκολα είναι η αλήθεια. Όμως αν ήμαστε ικανοί να αγαπήσουμε σε στιγμές, ε, τότε εγώ αγάπησα την πριγκιπέσσα χτες. Όταν έγραψε τούτο το κομμάτι για μένα. Όχι μόνο επειδή γυναίκα γράφει για γυναίκα, απροειδοποίητα μάλιστα, αλλά κι επειδή εκτιμά αξίες, που έχουμε κοινές ως φαίνεται: μια δύναμη γεμάτη παράνοια ικανή να χτίσει ήλιους, αλλά και να φυσήξει μέχρι να πονέσουν τα πνευμόνια της, αρκεί να υποκλιθεί όλος ο πλανήτης!

Σου λέω τούτο και νομίζω ότι το μοιράζομαι μαζί σου:

“Ατίθασο και πάντα έτοιμο για καβγά, βλέμμα. Αυτό έχω. Με αυτό θα πεθάνω. Και είμαι σαν κακομαθημένο, που από τη μία θέλω να με ανέχονται, και από την άλλη απαιτώ αλήθεια, διεκδίκηση, ζωή”.

~

Δεν κοκκινίζω. Όχι, ποτέ. Όμως σήμερα έλαβα άλλη μια έκπληξη. Άντρας έγραψε για μένα. Άντρας κυνικός, ερωτευμένος (όχι μαζί μου) και μεστωμένος. Κι έγραψε για δαίμονες κανονικούς, που παίζουν. Όχι στο Internet με λέξεις, αλλά στη ζωή με κορμιά. Βάζοντας πάντα στο τραπέζι το δικό τους, πρώτο.

Λεπίδες καλοκουρδισμένες πάντα, έχουμε.

Και σωθικά γεμάτα οξυγόνο κι όνειρα.

Και μάτι καθάριο, πράσινο, διαπεραστικό.

Αν με θες θα μ’έχεις. Απλώς πες μου τι ώρα σχολάω!

Πηγή εικόνας: www.lorettalux.de

On my desktop is…

February 20th, 2008

Κοίτα τώρα τι σκαρφίστηκαν οι άνθρωποι. Τι μαλακία έχω στο desktop μου. Καθένας μας δηλαδή. Που στην προκειμένη μόνο μαλακία δεν είναι, διότι νομίζω ότι όλοι μας το τι έχουμε σαν wallpaper στην επιφάνεια εργασίας μας, το προσέχουμε ιδιαίτερα. Γιατί το κοιτάζουμε συνέχεια και θέλουμε να μας φτιάχνει το κέφι ή αν μη τι άλλο να μας “μιλά”. Ε λοιπόν δε θα μπορούσα να έχω κάτι άλλο από… ΑΥΤΟ!

r1.jpg

Μεταξύ μας, θα  μπορούσα και το είχα κάνει. Έβγαλα πρόσφατα τον άντρα με τη γάτα του φωτογραφία και τον κότσαρα να τον βλέπω να χαμογελά ναζιάρικα. Αλλά δε μου έδωσε τη συγκατάθεσή του. Σιγά την έκπληξη. Κι επειδή δε θέλω να με τρέχει για… έκθεση στο διαδικτυακό σύμπαν, αλλά θέλω και να μπορώ να ανάβω το θερμοσίφωνα ΚΑΘΕ βράδυ, τον άλλαξα. Όχι τον άντρα. Το wallpaper. Ο παλιός είναι αλλιώς, δε λένε; Πάρτε λοιπόν μια R1, χάρμα οφθαλμών κι αυτή : )

Μεγάλη η χάρη σου μαγεία! Έλα πλάκα κάνω. Κάποια είχε ως φαίνεται πολυυυυ παιχνιδιάρικη διάθεση σήμερα. Και πολύ ελεύθερο χρόνο επίσης!

Άντε να προσκαλέσω με κίνδυνο να τ’ακούσω, τους: Μαλίνα, Αρλεκίνος, Νεραϊδόκοσμος, After (8) forever, Roadartist, Ήχος

Τα φιλιά μου… γκαζωμένα.

Θάνατος σε τιμή ευκαιρίας

February 19th, 2008

Νόμιζα πως όταν θα ‘κανα σχέση, θα με κανάκευαν, θα με φρόντιζαν, θα μπορούσα ξανά να αφεθώ, να γίνω παιδί, να με νταντέψουν, να μου συγχωρήσουν… Πόσο λάθος!

Πρέπει να μάθω να φροντίζω μόνη μου τον εαυτό μου. Πρέπει εγώ , πρώτη, να με κάνω ευτυχισμένη. Να με προσέχω. Την υγεία μου, τη διατροφή μου, το χρόνο μου, τους φίλους μου.

Πρέπει να κρατήσω ακέραια και όμορφη την ύπαρξή μου.

Είναι αστείο, ξέρω πως σιχαίνεσαι το αλκοόλ μέσα μου. Κι όμως σήμερα ΚΑΙ μου αγόρασες gin Bombay ΚΑΙ μου το σέρβιρες μάλιστα! Ίσως επειδή με πόνεσες, μου δίνεις το φάρμακο μου;

Πως μετράμε τα υγρά; Σε ml??? Ε λοιπόν 70cl παραπάνω θάνατος. Free of charge!

Χτες κάλεσα κάποιους φίλους να τα πούμε, στο chat erotica. Μαλίνα, Πακίτο, Αρλεκίνος, Πριγκιπέσσα, Johnny boy, Χάρης, βοσκός και παρλαπίπα ξέμπαρκη. Καλά μας τα ‘πε. Να γνώριζε κιόλας πως είμαι γυναίκα.

Τα ‘παμε υγρά, άπληστα, αδηφάγα. Τους άνοιξα το σπιτικό μου. Ναι, την blogosfaira. Έκανα το χώρο των comments, των σχολίων, έναν τεράστιο παιδότοπο για να τα πούμε διαφορετικά. Να chatάρουμε μέσω απανωτών μηνυμάτων, κυρίως για sex. Άντρες εμείς, γυναίκες αυτοί, στάσεις, ονειρώξεις, δεσμεύσεις.

Κι απλώς τρόμαξα στην ιδέα ότι και πάλι γίνομαι κυνηγός. Once a hunter always a hunter…

Λες και μπαίνω στην πρίζα και πρέπει να ακολουθήσω τα ίχνη, να μυρίσω το αίμα, να ρωτήσω, να μάθω, να προκαλέσω, να επιτεθώ. Αλλά τελικά αλλού είναι η ουσία. Και δεν είναι μία! Ναι, αν είσαι γεννημένος κυνηγός, κυνηγός θα είσαι ακόμη και στα 90 σου. Αυτό όμως δε σημαίνει αναγκαστικά ούτε one night stand, ούτε εφήμερο νιώσιμο –υπάρχει τέτοια λέξη;-, μα ούτε και κέρατο.
Σημαίνει ότι θα κυνηγάς αυτό που δεν έχεις όσο θα είσαι free κι αυτό που έχεις όσο θα έχεις γκόμενο. Άντρα, γυναίκα… ό,τι.

Το κωλαράκι του άντρα θα νιώσω κι απόψε. Όχι πως είναι το καλύτερο ή το πιο αφράτο, σφιχτό, καμπυλωτό. Όχι πως δεν φαντασιώνομαι πρώην, ανύπαρκτους, φαντασιώδεις –υπάρχει αυτή η λέξη;-, επόμενους (;), περαστικούς…

Όμως το κωλαράκι του άντρα πιάνω κάθε μέρα κι αυτό θέλω να προκαλώ, όσο είμαι μαζί του. Ξυπνάω το πρωί, παίρνω στα χέρια μου το πρόσωπό του και το γλείφω. Πηδάω πάνω του κι αρχίζω να του κάνω παιχνίδια και να γελάω. Σαν τη γάτα. Την ερωτευμένη γάτα! Γδύνομαι μέρα-μεσημέρι κι εμφανίζομαι μπροστά του, στο γραφείο. Κάθομαι πάνω του, τον αγγίζω και τον βλέπω να αποσυντονίζεται. Στο φαγητό, αρχίζω να τον φιλάω και του κλείνω τα μάτια με τα δάχτυλά μου.

Και ξέρω πως το βράδυ, ό,τι ώρα κι αν αποφασίσω να νυστάξω το κορμί μου, λίγο πριν ξαπλώσω θα ξυπνήσει. Θα τραβήξει τα σκεπάσματα με ένα νυσταλέο κι όμως ερωτικό «τι ώρα είναι; καλώς ήρθες!» και μόλις νιώσει την ανάσα μου δίπλα του, θα αρχίσει να με χαϊδεύει, θα αρχίσει να ψηλαφεί ό,τι έχασε τις προηγούμενες ώρες και θα κάνουμε έρωτα. Θα πηδηχτούμε ανελέητα. Με πάθος, ρίγη, εκδίκηση για τα συναισθήματα της ημέρας, πόνο, ανακούφιση, όνειρο και αγάπη.

Πηγή εικόνας: blog.360.yahoo.com

chat —> erotica

February 19th, 2008

(Πηγή εικόνας: absolumentfemmes.com)

chat… erotica…

don’t be shy

come on in

and try!

« Prev - Next »