Archive for February 22nd, 2008

Το γραμματόσημο της φιλίας

February 22nd, 2008

Με ρώτησες περί φιλίας. Τι κείμενο να σου δώσω;

Θέλησες να μάθεις, αν πιστεύω πως μια γυναίκα κι ένας άντρας μπορούν να κοιταχτούν βαστώντας φιλικά ρόδα. Ναι, το πιστεύω. Επειδή το ΄χω ζήσει, όχι επειδή το φιλοσόφησα. Διότι αν το αντιμετωπίσω θεωρητικά, όχι, δε θα ‘πρεπε να γίνεται. Τι σημασία έχει λοιπόν;

Μια ζωή είχα φίλους άντρες. Μόνο άντρες. Με αυτούς συνεννοούμαι. Με αυτούς ταιριάζει το χνώτο μου κι ο τρόπος που αντιδρώ. Ο τρόπος σκέψης μου είναι ανάμεικτος. Αλλιώς θα ‘ταν πολύ απλοϊκός και λιγότερο ευφυής… Όχι πως δε θα ‘θελα μια γυναίκα κολλητή, τώρα. Που να μπορώ να της τα πρήζω για γκόμενους με κουβέντες τύπου “…και ξέρεις τι μου ‘πε;”… Θα ‘θελα αλλά δε βγαίνει. Όλες οι γυναίκες από τα 20 μου και μετά, σε κάποια φάση έκαναν πίσω. Πολύ γρήγορα.

Οπότε, εμπειρικά, δεν πιστεύω στις φιλίες των γυναικών. Πολλή ζήλεια βρε παιδί μου. Ίσως επειδή μπορεί να σε νιώσει μια γυναίκα, μπορεί να σε κατανοήσει, να μπορεί και να το “ζήσει” το παραμύθι. Up close. Α, επίσης παρουσιάζουν επιδερμικότητα στη φιλία. Δίνει ασφάλεια αυτό; Ποιος ξέρει.

Άλλο. Δεν πιστεύω με τίποτα ότι βαθιές φιλίες είναι αυτές που έχουν ριζώσει. Που κρατάνε από το… νηπιαγωγείο. Τις χλευάζω τούτες τις σχέσεις. Δεν τις ζηλεύω. Κάπου το ΄γραψα πρόσφατα αυτό. Σε κάποιο comment. Με τι μυαλό ή καρδιά έπιασες φιλίες μωρέ τότε; Στον ενθουσιασμό κι επειδή όταν είσαι 5 πρέπει να ‘χεις φίλες, κάνατε ζευγάρι. Πήγες στο πάρτι της, της πήγες δώρο επειδή η μαμά σου το αγόρασε, μίλησες μαζί της με τις ώρες στο τηλέφωνο. Κι αν ήσουν και βατός άνθρωπος, χωρίς ανησυχίες και πολλές-πολλές απαιτήσεις, κρατήσατε άντε και μέχρι το Λύκειο. Αυτές τις φιλίες τις διάλεξες; Μπα!

Τη φιλία τη διαλέγεις και τη χτίζεις πραγματικά, όταν έχεις το μυαλό και τη γνώση να το πράξεις. Στο νηπιαγωγείο ήσασταν επειδή ήταν φίλες οι μαμάδες σας ή μένατε κοντά. Στο δημοτικό, επειδή η μαμά της σε πήγαινε σχολείο. Στο γυμνάσιο επειδή έγινε η διπλανή σου. Στο Λύκειο επειδή έμεινε διπλανή σου και πιάσατε γκόμενους δυο φίλους. Στο πανεπιστήμιο επειδή καπνίσατε παρέα κι έχετε ίδια οικολογική συνείδηση. Και μετά; Αυτό είναι λόγος φιλίας; Άσε ρε…

Θεωρώ εξαιρετικά δύσκολο όταν ένας άνθρωπος αλλάζει, μαζί και οι ανάγκες του, να κουβαλά εφ’όρου ζωής και τους ίδιους φίλους. Θέμα τύχης είναι τούτο: το να σου ‘πεσαν άτομα σε αυτή τη ζωή, που να ‘ναι βιωματικά, κοντά σε σένα.

Φυσικά, χωρίς φίλους οι περισσότεροι θα ‘ταν δυστυχείς. Ποιος αντέχει τον εαυτό του; Τη βουβαμάρα; Το να πρέπει να αυτοθεραπευτεί;;;

Εγώ, πάντως, συνηθίζω, όταν ξυπνά η ψυχή μου, να κάνω ένα γερό ξεσκαρτάρισμα. Να διώχνω για πάντα από κοντά μου ανθρώπους που ‘πεσαν στη ζωή μου, όπως τ’αστέρια. Από το… πουθενά!

(Πηγή εικόνας: news.deviantart.com)

[Αν θέλει κάποιος να πάρει το λόγο και να γράψει τα πιστεύω του περί φιλίας, αν υπάρχουν, όλος δικός σου! Δε νομίζω όμως ότι υπάρχουν “πιστεύω”. Όπως του ΄λαχε του καθενός ο εαυτός και οι φιλίες, με δεδομένο αυτό θα κρίνει κι αυτά θα υποστηρίξει…]

Μην κρίνεις την ηχώ

February 22nd, 2008

Δεν μπορείς να ησυχάσεις, το ξέρω. Σκέφτεσαι που και που μην ανοίξω την πόρτα και σκορπίσω την ύπαρξή μου μακριά σου. Το σκέφτεσαι. «Φοβάμαι μη μ’αφήσεις. Φοβάμαι μη φύγεις», φοβάσαι.

Μην τολμήσεις να με αφήσεις ποτέ. Τ’ακούς; Σου λέω! Κι εσύ… κρατάς μέσα σου το φόβο, τον εγωισμό σου. Γιατί δεν το λες; ΠΕΣ ΤΟ!

Ξέρεις ότι έχω μάθει να φεύγω. Έχω μάθει να παρατάω. Τους άντρες. Αφού τους έχω ξεσκίσει πρώτα. Κι αυτούς και τη λύση του προβλήματος. Δίνω όμως απλώς παράταση. Δεν πειράζει γιατί και την επόμενη φορά το ίδιο θα κάνω. Έχει πλάκα να τσιτώνω το κοντέρ μου. Παρηγοριά να ξέρεις πως θα μείνω μέχρι το τέλος.

Φοβάσαι όμως… Γιατί, τι είναι το τέλος για μένα;

Ζω για την ένταση. Γουστάρω να τσακώνομαι, να σε βλέπω να με σταματάς, να με τραβάς άτσαλα πάνω σου, να βαλτώνεις, να αγγίζω αιθέρια και βρώμικα συνάμα το καλούπι σου, να κλαίω μέσα στα μάτια σου, να σε τρελαίνω, να σου σπάω τα νεύρα, να σε παίζω, να σε προκαλώ, να σε φτάνω στα όριά σου.

Σου έχω δώσει και τις οκτώ νότες μου!

Ελπίζω την επόμενη φορά να αντέξεις παραπάνω. Μόνο μη μου πεις ΠΟΤΕ πως… δεν μπορείς άλλο. Πως «λυπάσαι, δεν είσαι αρκετός για μένα». Μην το συνειδητοποιήσεις. Σε παρακαλώ, αλήθεια.

Rewind. Λοιπόν. Εσύ, υπάρχεις συμβατικά; Επέλεξες την ισορροπία των χρωμάτων ή των ήχων; Θες να βλέπεις ή ν’ακούς; Καμιά φορά το σκέφτομαι αυτό. Τι θα προτιμούσα; Να χάσω το φως ή την ακοή μου… Μη με ρωτήσεις γιατί. Δε θα σου πω, τώρα.

Σκέψου, νυχτερινή βόλτα, μια παλέτα με τα χρώματα δίπλα-δίπλα, στη σειρά, αβεβήλωτα κι ανέγγιχτα. Είναι όμορφα δεν είναι, έτσι τακτοποιημένα; Δύο εκατοστά απόσταση ασφαλείας κι ένα ολοκαίνουργιο πινέλο να βουτά μέσα τους και να τα απλώνει με καθαρές γραμμές στο τελάρο.

ΌΧΙ βέβαια.
Σκέψου τώρα…

Ένα πινέλο με κατσαρές, σπασμένες τρίχες. Βρώμικο και σκονισμένο να σε αγγίζει βίαια και πριν προλάβεις να καταλάβεις πόσο ψηλά σε σηκώνει, να σε αναμειγνύει με άλλα χρώματα. Κι άλλα, κι άλλα. Τόσο που στο τέλος, μουτζουρωμένη, πληγωμένη αλλά ερεθισμένη, να χάσεις κι εσύ τη δική σου απόχρωση, τον ορισμό σου.

Τίποτα άλλο δε θα σου πω. Μόνο τούτο:

μπορείς πάντα να τρέξεις και να σκεπαστείς με το σιντριβάνι για να καθαρίσεις. Θα ξέρεις όμως τι χρώμα έχουν τα άλλα χρώματα!

Πηγή εικόνας: www.houstonphoto.com