Archive for November 5th, 2007

Σε ενάμισυ μήνα παντρεύομαι

November 5th, 2007

Yuck… Και το γράφω προκαταβολικά. Είμαι κατά του γάμου, απλώς και μόνο επειδή δεν ενδιαφέρει το βιολογικό μου ρολόι να αποκτήσει κουτσουβελάκι. Κι επίσης, επειδή στο δικό μου μυαλό, όταν είσαι με τον άλλο κάτι χρονάκια και ζεις μαζί -θεϊκή αίσθηση-, είναι το ίδιο πράγμα.

Από την άλλη, δε θα έλεγα όχι σε μια πρόταση που θα πέσει μετά από… 3 μέρες, 3 μήνες ή κάτι τόσο… τουβλίσιο. Έτσι, για τη φάση ρε γαμώτο. Απλώς για να χωθώ μέσα στη συγκίνηση της στιγμής, της κτητικότητας, της παράνοιας, του “δε με νοιάζει, θα το κάνω ΚΑΙ αυτό”, του “no big deal, δε σε ξέρω, δεν θα κάτσω να το συλλογιστώ νηφάλια και ορθολογιστικά, απλώς… ναι”. ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΝΑ ΖΗΣΩ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΑΣΗ ΜΑΖΙ ΣΟΥ. Αλλά μη σταματήσεις ΠΟΤΕ να με διεκδικείς, να με θες, να είσαι γύρω μου…………………………………………………………………… Σκάω.

Προχτές ήμουν ανάμεσα σε χαρούμενους ανθρώπους. Άλλους μηχανόβιους που είχαν άπειρες ταξιδιάρικες ιστορίες να διηγηθούν για χρέπια, κόντρες και άβολες καιρικές συνθήκες που θα έπρεπε να προειδοποιούν πριν χτυπήσουν. Άλλοι ήταν εκεί απλώς για μια μπύρα, για ένα τελευταίο κοινωνικό “καληνύχτα”, άλλοι επειδή ξέμειναν κι άλλοι, παρείσακτοι, επειδή τους κάλεσαν.

Τι σημασία έχει μωρέ. Οι χώροι γεμίζουν από παρουσίες. Αν σκεφτείς ότι όσο μαλάκας κι αν είναι ο από πίσω, που σε σπρώχνει κατά λάθος όλη την ώρα, αν το μαγαζί ήταν άδειο ή άνευρο θα αισθανόσουν απόλυτη κατάθλιψη, τότε κάνεις κι εσύ χώρο μέσα σου και χαίρεσαι ΚΑΙ τον μπούρδα απέναντι.

Παρόλα αυτά, αχώνευτοι τύποι υπάρχουν πάντα. Έτσι, προχτές, στην παρέα εγκλωβίστηκε ένας που και αισθητικά ήταν φάουλ αλλά και σαν ατάκες έκλεβε απλώς τον αέρα που αναπνέαμε!

Ο τύπος, ανεκδιήγητος. Το τι μαλακίες ξεστόμισε… Και με στεντόρεια φωνή. Θα μου πεις, έχεις ακούσει ποτέ άνθρωπο να λέει μαλακίες ψιθυριστά; Εκ των πραγμάτων δεν…

Παρόλα αυτά, κι όσο προχωρούσαν οι δείκτες, ο τύπος γινόταν όλο και πιο ενοχλητικός. Αλλά η γκόμενα δίπλα του, πολύ νορμάλ για εκείνον, του κρατούσε το χεράκι, του χαμογελούσε και του φούντωνε την ανάγκη να πει κι άλλα.

Και κάπου στο τέλος της νύχτας, μαθαίνω ότι σε ενάμισυ μήνα αυτοί οι δυο παντρεύονται! ………………………………………………………………….

Για να το θέσω πιο σωστά, εκείνος παντρεύεται. Γιατί η τύπισσα, μια χαρά κοπέλα είναι. Ή έτσι δείχνει.

Γιατί, γαμώτο, κάτι ανθρωπάκια τελείως παραφωνία, να βρίσκουν έτσι απλόχερα το ταίρι τους, τη στιγμή τους στο σύμπαν, το δικό τους κέλυφος;;; Ε;

Και γιατί το όνειρο να μένει πάντοτε μόνο;

Ε;

Πώς να τρελάνεις… τον εαυτό σου!

November 5th, 2007

Δε θέλει και πολύ. Κάτι το αλκοόλ, κάτι το υπερβολικό, εγκεφαλικό παιχνίδι, κάτι η τσίτα ανάγκη να φτάσεις τον άλλο στα άκρα.

Ποτέ μου δε θα το καταλάβω κι αρνούμαι να το δεχτώ, γαμώτο. Όλα καλά, super και πολύχρωμα. Ανεβαίνω στη μηχανή του μετά από μια γκάζι νύχτα έξω με φίλους, ροκάκια και το πάρτι στο bar “Alligator”, στη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Μετά από δεν ξέρω κι εγώ πόσα τζιν, Gordon’s δυστυχώς όχι Bombay, και 2-3 μπύρες στα γρήγορα -ΕΓΩ δεν πίνω μπύρες!!!- αποφασίζω να παίξω.

Θα μου πεις… που πας μικρή μου; Γιατί το χαλάς; Ή τουλάχιστον έτσι θα μου πει ο άντρας. Γιατί υποτίθεται ότι όταν “παίζεις” όλα επιτρέπονται. Ίσως να έπρεπε πριν να του αφήσω μήνυμα στον καθρέφτη. Ή να προειδοποιήσω ότι υπάρχουν στιγμές, σκοτεινές, μεταμεσονύχτιες πάντα και βαμμένες με αλκοόλ, κατά τις οποίες τρελαίνω απλώς τον εαυτό μου! Και φυσικά τους γύρω μου… Φυσικά.

Κι ανεβαίνω στη Fazer όλο χάρη και με φαντασιώσεις κι αποφασίζω τόσο μαλακισμένα να μην κρατηθώ. Κάπου στις κατηφόρες της Ηλιούπολης, έβαλα τα χεράκια πίσω στις χειρολαβές και κρατήθηκα για αντίσταση. Εντάξει, μαλακίζομαι μαζί με τη νύχτα, αλλά θυμάμαι πώς να είμαι καλή αναβάτισσα. Μην το γειώσουμε τελείως το θέμα.

Ύστερα από 6-7 λεπτά, φτάνουμε σπίτι του. Κι εγώ κάτι νεύρα ΝΑ! Γιατί; Επειδή δε μου είπε σε όλη τη διαδρομή να κρατηθώ!!! Ω, ναι. ΕΓΩ δεν τα έβαλα τα χεράκια μέσα από τα μπούτια του, εγώ δεν κρατήθηκα, αλλά και πάλι ΕΓΩ είχα νευριάσει, γιατί δε μου φέρθηκε σαν 3χρονο γλυφειτζούρι.

Ώρες μετά βγήκε το πόρισμα: “Δεν το κατάλαβες ότι δεν κρατήθηκα καθόλου;”. “Το κατάλαβα”. “Και γιατί δε μου είπες τίποτα;”. “Γιατί ήταν επιλογή σου”!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Πάρ’τα. ΤΕΛΟΣ.

Έλα μετά πες μου, ότι από τη μία θες να είσαι ανεξάρτητη, ενήλικη κι απόλυτη γκόμενα αλλά θες στη δική σου μαλακόσφαιρα, ο άλλος να επέμβει. Αλλιώς, φουντώνεις για κάτι ωρίτσες.

Ξίδι.

Τελικά, όταν η γκόμενα τρελαίνει τον εαυτό της, κάνει τον καλύτερο αφρό… Shaker.

P.S. Θα το ξανακάνω!