Σκέψεις που κρέμονται από το ταβάνι
demon September 2nd, 2008
Σκεφτόμουν…
τι απογίνονται οι συνήθειες, οι απολαύσεις, οι επιλογές, το παρελθόν όταν γίνεσαι ζευγάρι; Ναι, βάζεις προτεραιότητες. Όπως βάζεις και ισορροπίες. Και υποχωρήσεις. Αλλά μέχρι που αλλάζεις, για τη σχέση, για τον άλλο;
Στεναχωρέθηκα πολύ σήμερα. Έγινε ένα μπλέξιμο, το οποίο ήταν προδιαγεγραμμένος θάνατος. Από την πρώτη στιγμή.
Μπουρδουκλωθήκαμε πολλοί σε μια σχέση κι ο κρίκος έσπασε κάπου. Και δάκρυσα που ίσως έχασες κάποιον εξαιτίας μου. Που όμως πάλι δεν ήταν τόσο εξαιτίας μου, αλλά τι σημασία έχει. Γιατί το ζευγάρι μιλά μεταξύ του. Οι φίλοι όμως; Που σταματάς; Που μιλάς; Κι αν ο άλλος δεν ξέρει πώς να το διαχειριστεί και φερθεί σπασμωδικά, όπερ κι έγινε, τελικά μοιάζεις εσύ το φάντασμα με το δάχτυλο στον αέρα να κάνει τον μαέστρο. Να κάνει μπαμ!
Πόσο κρατάμε το παρελθόν μας όταν μπαίνουμε σε μια ζωή; Πόσο επιτρέπουμε να αλλάξουμε; Πόσο πιέζουμε να αλλάξει;
Πόσο πρέπει να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να πει τη γνώμη του για πρόσωπα που ο άλλος γνώρισε πριν από μας; Πόσο μπορούμε να επηρεάσουμε και πόσο να καταχραστούμε;
Κι εγώ τώρα γιατί νοιάζομαι, γιατί στεναχωριέμαι και γιατί προσπαθώ να βρω ένα τρόπο να μην μπλεχτώ στη ζωή σου; Στη ζωή που μου αφιερώνεις κομματάκι-κομματάκι. Έρωτα τον έρωτα. Λεπτό το λεπτό. Μήνα με τον μήνα;
Γιατί, αφού ξέρω μάλιστα, πως δεν θα το προσέξεις ποτέ! Και τελικά, δε σε νοιάζει, λες. Εγώ σε νοιάζω. Να μπορούμε εμείς οι δυο να είμαστε καλά. Μα γιατί; Μας αρκούμε εμείς; Αντέχουμε χωρίς κανέναν άλλο στη ζωή μας; Σ’αγαπώ. Το ξέρεις.
Κι όσο βλέπω, τόσο θα ζωγραφίζω. Κι όταν πια χάσω τις νότες μου και παραφωνήσω, τότε απλώς θα ξαπλώσω μέσα σου και θα σ’αφήσω να ζωγραφίσεις εσύ με τα δικά μου χέρια. Κι εγώ, θα μυρίζω τα σαλάκια της ψυχής σου…
Πηγή εικόνας: jteh.deviantart.com
Εχω 53 ζωής από τα οποία τα 28 με την ίδια γυναίκα, την κοπέλα που γνώρισα, που ξεχώρισα, που ταιριάξαμε, που τα βρήκαμε, που συνεννοηθήκαμε, που προχωρήσαμε, που ενδιάμεσα μαλλώσαμε αλλά τα ξαναβρίσκαμε, που δεχτήκαμε ο καθένας τις ιδιοτροπίες του άλλου, που προ΄σφέρουμε ο καθένας στον άλλο τις μικροαπολαύσεις της ζωής, που κάναμε αμοιβαίες υποχωρήσεις, που κάνουμε ότι είναι δυνατόν για να κρατάμε τις ισορροπίες και που μέχρι σήμερα τα καταφέρνουμε. Σίγουρα, τα πρώτα χρόνια, αλλάξαμε συμπεριφορές για να διατηρήσουμε τη σχέση. Ναι, συνηθίσαμε ο ένας τον άλλον αλλά ακόμα δε μου δημιουργήθηκε ανάγκη να ψάξω …αλλού. Καλύπτομαι πλήρως από τη σύντροφό μου. Σίγουρα δεν είμαστε το ιδανικό ζευγάρι. Αλλά τώρα που ολοκληρώσαμε την οικογένεια και ψιλοτακτοποιήθηκαν τα παιδιά μας, αρχίζουμε μαζί μια νέα ζωή.
Δε ξέρω αν φλυάρισα ή αν αναφέρθηκα στο θέμα που έθιξες. και κατανοώ τους προβληματισμούς σας, των νεώτερων.
Μου άρεσε το… ΑΚΟΜΑ δε σου δημιουργήθηκε η ανάγκη να ψάξεις αλλού! Δε φλυάρησες, είπες, έδωσες. Point taken! Και σ’ευχαριστώ.
Xρυσοί κανόνες συμβίωσης :
1. Μην προσπαθήσεις ΠΟΤΕ να αλλάξεις το σύντροφό σου, θα εξελιχθεί σε κάτι διαφορετικό απο αυτό που αγάπησες.
2. Μην κατηγορήσεις τους φίλους του, είναι η επιλογή του , όπως και εσύ άλλωστε.
3. Μην κακολογήσεις την οικογένειά του, ΔΕΝ είναι επιλογή του, αλλά θα αναγκαστεί να την υπερασπιστεί επειδή είναι σπλάχνο απο τα σπλάχνα της
ΥΓ 1. Καταπάτησα κατα συρροή και κατ’εξακολούθηση και τους 3 , κι όμως συνεχίζω να ζω μετά απο 25 χρόνια κοινής ζωής με το σύντροφό μου.
ΥΓ 2. Καθένας αρκεί να έχει τη δυνατότητα να παραμείνει ο εαυτός του για να είναι ευτυχισμένος.
Την καλησπέρα μου
Καλώς ήρθες, Χαρά. Ξέρεις, δε λειτουργώ καλά με τις απαγορεύσεις, ως δαίμων αλλά και αμιγώς αντιδραστικό πλάσμα. Οπότε… αν και δεν έχω καταχραστεί καμία οικειότητα, εμπιστοσύνη ή αγάπη του, ΑΚΟΜΑ, θα πάω με το πρώτο σου υστερόγραφο, αγκαζέ!
Ο συμβιβασμός είναι αναπόφευκτος. Δεν είναι κακό αυτό. Κάθε πόρτα που ανοίγει κλείνει χίλιες άλλες.
Δεν υπάρχει όμως ζωή για δύο ανθρώπους μόνο. Χρειάζονται και οι άλλοι. Όχι όλοι οι άλλοι αλλά πάντως κάποιοι άλλοι.
Ναι, χρειάζονται! Αρκεί να χαίρονται με τη χαρά και να λυπούνται με τη λύπη. Κι όχι το αντίστροφο! τα φιλιά μου, Βάσκες. Χαίρομαι που γύρισες…