Πλουμιστό όνειρο

March 11th, 2008

Από πολύχρωμα ρυζόχαρτα, ξύλο, σύρμα και σπάγκο είναι φτιαγμένος. Ευτελή υλικά. Καθημερινά. Που όμως του δίνουν πνοή, φτερούγες, ύπαρξη.

kite1.jpg

Τον ανεβάζουν με μια απότομη κίνηση ψηλά. Τον τραντάζουν και τον στέλνουν στα ουράνια. Κι αν είναι ικανός ο χειριστής του θα τον κρατήσει μέσα στον αέρα, τα σύννεφα. Θα ξεγλιστρήσει ανάμεσα στα δέντρα και τα καλώδια, τις κολώνες και τα σκουπίδια.

Εξαγωνικό σχήμα, επίπεδη μούρη και μια ουρίτσα στο τέλος να λικνίζεται σα δεσποσύνη στο διαφανές οξυγόνο.

Τόσο απλά, δίνει ενθουσιασμό, χαρά, κρατά τα μάτια ορθάνοιχτα και το χέρι σε εγρήγορση. Κάνει τα παιδιά να κοιτάζουν με θαυμασμό τον μπαμπά και να του φωνάζουν: «Πιο ψηλά, πιο ψηλά!».

Και πάλι του χρόνου, Καθαρά Δευτέρα, εδώ θα ‘ρθουμε. Στο ξέφωτο, στα ψηλά. Ν’αμολήσουμε τον χαρταετό, να ρουφήξουμε καθάριο αέρα, να βολτάρουμε. Να δούμε τους αλλοδαπούς, που χωρίς ντροπή, κατασκηνώνουν στο γρασίδι και κάνουν όλο το σόι πικ-νικ με τάπερ και θερμός, λαγάνες και κρασί, σκυλιά, μωρά, καρότσια.
«Σε ποια χώρα προσγειωθήκαμε;» με ρωτάς φευγαλέα κι εγώ το μόνο που σκέφτομαι είναι, να μπορούσα να ήμουν ελαφριά. Να πιανόμουν από την ουρίτσα του χαρταετού. Εκείνου εκεί που για τόση ώρα καταφέρνει να χορέψει μπροστά σε όλο το λεκανοπέδιο. Πάνω από Ακρόπολη και Λυκαβηττό. Πάνω από το «Χίλτον» και το Γαλάτσι.

flight.jpg

Μια εναέρια επίδειξη ελευθερίας.

plane.jpg

Αχ να ‘μουν τόσο ελαφριά και να κρατιόμουν, τόση δα, στην άκρη της τρελής ουράς. Με τα κρόσσια και τις εφημερίδες. Για λίγο μοναχά. Και μετά… ας έπεφτα. Χαμογελώντας.

12 Responses to “Πλουμιστό όνειρο”

  1. # tzonakoson 11 Mar 2008 at 20:45

    Ωπα, πέταξες χαρταετό ; Σούπερ :)
    Κι εγω, αλλα πήγα θάλασσα και τον απογείωσα τέλεια.
    Ομορφα ήταν !
    Μου αρέσει που τον φωτογράφισες την ώρα που βουτάει ! Πάντα ασυνήθιστη !

  2. # meneksediaon 11 Mar 2008 at 21:18

    και αναρωτιόμουν πως ήταν ο ουρανός του κέντρου χτες :)

  3. # demonon 12 Mar 2008 at 00:36

    Hey Johnny boy. Πήγα Αττικό Άλσος και είδα/φωτογράφισα τους χαρταετούς των άλλων! Μεταξύ μας, ποτέ δε μου άρεσε το πέταγμα του χαρταετού. Ναι, είδα τις photos σου, το ηλιοβασίλεμα. Επιτυχία. Θα σε επισκεφτώ αύριο. Ήταν περίεργη και η σημερινή μου μέρα.

  4. # demonon 12 Mar 2008 at 00:37

    Δε σε πίστεψε κανείς όμως : )

  5. # tzonakoson 12 Mar 2008 at 14:30

    Ε, τι δεν πίστεψε κανείς ; Σε ποιό πράγμα ;
    Α, εννοείς γι αυτα που γράφω κάτω απο τις φωτο με τον χαρταετό !
    Ε καμμια φορά συμβαίνουν αυτά.
    Η αλήθεια ειναι οτι τελευταία ειμαι σε περίεργη διάθεση ψυχολογικά.
    Με απογοήτευσε -ξανά- πρόσωπο στον χώρο δουλειάς και ένιωσα πολυ μαλ%$^ς
    Εγω φταίω, που εχω θετική διάθεση απέναντι σε άλλους.
    Το χαμόγελο εκλαμβάνεται ως αδυναμία.
    Οκ, όλα καλά !

  6. # demonon 12 Mar 2008 at 15:52

    Nope, αυτό πήγαινε στη Μαλίνα. Γαμώτο, ok, άλλη φορά θα βάζω ΠΑΝΤΑ όνομα μπροστά από την “απάντηση”.
    Ξέρεις, το χαμόγελο μπορεί να εκλαμβάνεται ως στάση αποδοχής και ηρεμίας, όμως αρχίζω να καταλαβαίνω ότι είναι φοβερό εσωτερικό όπλο.

  7. # Μενεξεδιάon 12 Mar 2008 at 16:31

    σε μένα να γράφεις “ατελείωτο τρελό μωρό” για να καταλαβαινόμαστε :Ρ χαχαχαχαχα

  8. # demonon 12 Mar 2008 at 16:53

    mmm, όχι!
    (πάει το ‘χασε αυτή…)

  9. # meneksediaon 12 Mar 2008 at 17:13

    ήθελε και πολύ ε;

  10. # demonon 12 Mar 2008 at 17:28

    Kookuk !

  11. # meneksediaon 12 Mar 2008 at 18:40

    έφερες την άνοιξη; :Ρ

  12. # demonon 12 Mar 2008 at 19:32

    mmm, πνευματώδες. είμαι σε mood tώρα.

Trackback URI | Comments RSS

Leave a Reply