Μην κρίνεις την ηχώ
demon February 22nd, 2008
Δεν μπορείς να ησυχάσεις, το ξέρω. Σκέφτεσαι που και που μην ανοίξω την πόρτα και σκορπίσω την ύπαρξή μου μακριά σου. Το σκέφτεσαι. «Φοβάμαι μη μ’αφήσεις. Φοβάμαι μη φύγεις», φοβάσαι.
Μην τολμήσεις να με αφήσεις ποτέ. Τ’ακούς; Σου λέω! Κι εσύ… κρατάς μέσα σου το φόβο, τον εγωισμό σου. Γιατί δεν το λες; ΠΕΣ ΤΟ!
Ξέρεις ότι έχω μάθει να φεύγω. Έχω μάθει να παρατάω. Τους άντρες. Αφού τους έχω ξεσκίσει πρώτα. Κι αυτούς και τη λύση του προβλήματος. Δίνω όμως απλώς παράταση. Δεν πειράζει γιατί και την επόμενη φορά το ίδιο θα κάνω. Έχει πλάκα να τσιτώνω το κοντέρ μου. Παρηγοριά να ξέρεις πως θα μείνω μέχρι το τέλος.
Φοβάσαι όμως… Γιατί, τι είναι το τέλος για μένα;
Ζω για την ένταση. Γουστάρω να τσακώνομαι, να σε βλέπω να με σταματάς, να με τραβάς άτσαλα πάνω σου, να βαλτώνεις, να αγγίζω αιθέρια και βρώμικα συνάμα το καλούπι σου, να κλαίω μέσα στα μάτια σου, να σε τρελαίνω, να σου σπάω τα νεύρα, να σε παίζω, να σε προκαλώ, να σε φτάνω στα όριά σου.
Σου έχω δώσει και τις οκτώ νότες μου!
Ελπίζω την επόμενη φορά να αντέξεις παραπάνω. Μόνο μη μου πεις ΠΟΤΕ πως… δεν μπορείς άλλο. Πως «λυπάσαι, δεν είσαι αρκετός για μένα». Μην το συνειδητοποιήσεις. Σε παρακαλώ, αλήθεια.
Rewind. Λοιπόν. Εσύ, υπάρχεις συμβατικά; Επέλεξες την ισορροπία των χρωμάτων ή των ήχων; Θες να βλέπεις ή ν’ακούς; Καμιά φορά το σκέφτομαι αυτό. Τι θα προτιμούσα; Να χάσω το φως ή την ακοή μου… Μη με ρωτήσεις γιατί. Δε θα σου πω, τώρα.
Σκέψου, νυχτερινή βόλτα, μια παλέτα με τα χρώματα δίπλα-δίπλα, στη σειρά, αβεβήλωτα κι ανέγγιχτα. Είναι όμορφα δεν είναι, έτσι τακτοποιημένα; Δύο εκατοστά απόσταση ασφαλείας κι ένα ολοκαίνουργιο πινέλο να βουτά μέσα τους και να τα απλώνει με καθαρές γραμμές στο τελάρο.
ΌΧΙ βέβαια.
Σκέψου τώρα…
Ένα πινέλο με κατσαρές, σπασμένες τρίχες. Βρώμικο και σκονισμένο να σε αγγίζει βίαια και πριν προλάβεις να καταλάβεις πόσο ψηλά σε σηκώνει, να σε αναμειγνύει με άλλα χρώματα. Κι άλλα, κι άλλα. Τόσο που στο τέλος, μουτζουρωμένη, πληγωμένη αλλά ερεθισμένη, να χάσεις κι εσύ τη δική σου απόχρωση, τον ορισμό σου.
Τίποτα άλλο δε θα σου πω. Μόνο τούτο:
μπορείς πάντα να τρέξεις και να σκεπαστείς με το σιντριβάνι για να καθαρίσεις. Θα ξέρεις όμως τι χρώμα έχουν τα άλλα χρώματα!
Πηγή εικόνας: www.houstonphoto.com
nuxterini akouei, nuxterini diavazei k nuxterini tupwnei auto to keimeno, tou vazei fonto kai to vazei katw apo ti galazia petalouda(eides sumptwsi?) to mono eleu8ero magnitaki sto psugeio tis. twra k auto mazi me alles eikones, stixakia k anamniseis, 8a me ‘krataei’ otan paw na voleutw xana sti sigouria tou ‘tipota’.
kai gia na se krataw up-to-date, tolmisa, anoixa to 8ermsifwno kai . . mperdeuw ta xrwmata mou me ta dika tou
na sai kala
Κι εσύ! Μη μένεις πολύ στο “τίποτα” όμως. Θα βαρεθείς και θα χάσει και αυτό την αναγκαιότητά του.
Μικρή μου σε διαβάζω τον τελευταίο καιρό, σε θυμάμαι, σε ψάχνω και άλλες φορές γ΄ραφω κάτι τσιγκλώντας σε ή σιωπώ να δω τι θα ειπωθεί. Έχεις αλλάξει μετά το ΖΩΟΝ, δεν ξέρω αν είναι μόνο οι εγγραφές ή και εσύ μα είναι όμορφο. Και χαμογελάω ακόμα και με τους τσακωμούς, με τον πόνο με φράσεις που για μένα μπορεί να είναι σκληρές αλλα τις καταλαβαίνω. Βρε λες να αλλάζω και εγώ σιγά σιγά; Τεσπα, διαπίστωση ήταν και είπα να την πω δυνατά.
*Για την φιλία μπορεί και να γράψω κάτι, ανάλογα τον χρόνο. Είδομεν.
Μάκια
Ίσως επιτέλους αρχίζω κι εγώ να απαγκιστρώνομαι; Δεν το βλέπω ακόμη. Το διαφορετικό… Το όμορφο τουλάχιστον. Είναι καλό που μου το επισημαίνεις. Πως είσαι; Δε θ’ανέβεις κι εσύ στο δικό σου συννεφάκι; Εγώ με την πρώτη ευκαιρία θα ανέβω, να πάρω πολύ βαθιές ανάσες, να αιστανθώ ότι αιωρούμαι για να ξαναγίνω ελαφριά!
*
Για την ώρα προσπαθώ μόνο να μην πέσω κι άλλο. Να δείχνω καλά, να χαμογελώ, να αντέχω… Είναι και αυτή η αρρώστια που δεν λέει να περάσει 10 μέρες τώρα. Νομίζω πως ίσως πρέπει να τσακίσω για λίγο μπας και επανέλθω. Μου θύμισες τον Αγγελάκα, θα τον βάλω μόλις πάω σπίτι.
Περαστικά μας… Μωρέ δεν πειράζει. Άσε τους να μας δούνε χάλια, να χαρούνε λιγάκι. Λίγο θα κρατήσει η χαρά τους ούτως ή άλλως!
Xmmm…nomizw pws prepei na katebw epeigontws sthn A8hna..
Apla kai mono epeidh exw mia “filh” pou edw kai 10 meres einai arrwsth,enw exw kai mia allh pou thn apekthsa apo to pou8ena kai lew na testarw to kata poso mporei na einai filh meta to..sex…
Monologw kai kanw upo8eseis se la8os xwro,nomizw.Sugxwreste me!
Ta filia mou,upo8etika…
Lol, στην κοσμάρα σου εσύ! Να κατέβεις, αλλά χωρίς το sex. Προτιμώ να ξενυχτήσουμε όλο το βράδυ πίνοντας.
τα φιλιά μου διερευνητικά.
Axaxaxa!Sthn kosmara mou! lol
Ta filia mou,ksekardistika!!!
Κάτι είναι κι αυτό. Από την blogoπαρέα, είσαι ο μόνος σε κέφια απόψε.
Ti pa8ate,bre?Ti sas epiase?
Kala ki egw den exw trela kefia,alla den 8elw na ta bapsw maura.Yposxe8hka ston eauto mou na gelaw fetos,me o,ti ki an ginei!Ws twra,kala pame kai as eixa kapoies anapodies!!!
Ta filia mou,kefata!!!
Έτσι ήμουν εγώ πέρσι, στη Σαντορίνη. Κοιταζόμουν κάθε βράδυ στον καθρέφτη, πριν πάνω για ύπνο ή κάτι τέτοιο, κι έλεγα “σ’ευχαριστώ. είμαι τυχερή, είμαι καλά!”…
μπούρδες, άστο, πάω…
tomorrow
Oxi mpourdes,alla…
Ante,phgaine,kalhnuxta!
Ta filia mou,auriana…
Kai epeidh 8ewrw gkantemia ta 13 comments…
Ta filia mou,14…
Εγώ πάλι καθόλου. Μ’αρέσει το 13,,, μονοί αριθμοί.