Η υπόσχεση
demon February 6th, 2008
Μου είχες υποσχεθεί ότι θα πάμε μαζί διακοπές. Κάποτε.
Πως θα μπούμε στη θάλασσα χεράκι-χεράκι, πως θα αγκαλιαστούμε κάτω από το νερό και θα τυλιχτούμε ο ένας γύρω από τον άλλο, σαν τις πλεξούδες.
Μου ‘χες πει ότι έστω κι ένα καλοκαίρι θα ήταν δικό μας. Σε αυτή τη ζωή.
Ποτέ δε μου το χάρισες. Ποτέ δε μου το τραγούδησες.
Κι εγώ τώρα σκέφτομαι τα Χριστούγεννα, ξανά.
Θέλω να ξανάρθουν. Να σε έχω αγκαλιά πάνω στο στήθος μου.
Να ‘μαστε ξαπλωμένοι ελαφρά στη φλοκάτη και τα σώματά μας να ‘ναι ευτυχισμένα.
Να ΄χω αναμμένα τα κεριά μες στις γυάλες με το νερό και τα φωτάκια στα τζάμια να αχνοφέγγουν κοκκινωπές σπίθες.
Να σε κερνάω όλη μου τη δύναμη κι εσύ τα χάδια όλων σου των ζωών.
Κάποτε
Ποτέ
Υπόσχεση
μουσου σουξου μανταλάκια
Ναι, το ξέρω Μαλινάκι. Οι υποσχέσεις πάντα “τσιμπάνε” κι ακούγονται ρομαντικά ηλίθιες κι ανούσιες. Μου ΄χες τάξει…
οι υποσχέσεις και τα λόγια της παρηγοριάς…
Και μετά οι συγνώμες και η παροδική τύψη.