Στο βάθος… εύθραυστον
demon December 15th, 2007
Κοιτάζω γύρω μου. Παρατηρώ το χώρο να αδειάζει.
Βιβλία μπαίνουν σε κούτες τρύπιες και χιλιοχτυπημένες. Αντικείμενα μικρά και μικρότερα στριμώχνονται σε σακούλες παντός τύπου. Ρούχα τσαλακώνονται μέσα σε βαλίτσες. Χαρτομάνι πετιέται άρων-άρων και λογής λάμπες μένουν στο περιθώριο. Αυτές θα τις πάρω στα χέρια. Είναι… εύθραυστες.
Το σπίτι μου αδειάζει. Εδώ έμεινα τα τελευταία 8 χρόνια, περίπου. Κάτι λιγότερο, κάτω περισσότερο μου το κάνω δώρο.
Τα δωμάτια ξεγυμνώνονται με άχαρο τρόπο. Το περιεχόμενό τους δεν μπαίνει νοικοκυρεμένα σε χαρτόκουτα, μα όπως-όπως φεύγει από τη θέση του. Ο χρόνος με πιέζει, ο εαυτός μου με πιέζει. Το νέο σπίτι απαιτεί και τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά που πλησιάζουν ασφυκτικά, θέλουν να γιορτάσουν σε φρεσκοβαμμένο σπιτικό. Έτσι για το καλό.
Κι εγώ το έχω ανάγκη. Για να αποτάξω τις περασμένες χρονιές. Όχι για να λησμονήσω, αλλά να, βάρυναν πια.
Κι έτσι, άγαρμπα, σχεδόν μηχανικά, και βουτηγμένη στο άγχος και την πίεση, προσπαθώ να συγκεντρώσω τις σκέψεις μου και να κάνω μαθηματικούς υπολογισμούς. Αυτό να πάει εδώ, πάνω-πάνω, για να βγει πιο γρήγορα. Ή επειδή θα τσαλακωθεί και δεν πρέπει. Κι αν αυτό το τοποθετήσω κάθετα αντί για οριζόντια, θα κερδίσω μια σπιθαμή χώρο.
Πως να μεταφέρεις ένα σπίτι μέσα σε ένα άλλο, καινούργιο; Μέσα σε δυο μέρες, τρεις;
Ναι, μετακομίζω! Και μαζί με τα αντικείμενα, μεταφέρω και την ψυχή μου. Αυτή, όχι πακεταρισμένη, αλλά ελεύθερη από ταινίες και χαρτόνια, πλαστικά και σελοτέιπ.
Έτσι μου ‘ρχεται να κατεβάσω ό,τι άχρηστο της στιγμής βρω μπροστά μου, στο πεζοδρόμιο. Να κάνω ένα επιτόπιο, αυτοσχέδιο παζάρι. Να γίνω τελάλης και να χαρίσω την πραμάτειά μου στους περαστικούς των Εξαρχείων. Εμ, μεσιέ, μήπως θα θέλατε ένα λαμπατέρ για το σαλονάκι σας; Ναι, εγώ δεν το χρειάζομαι πια. Μα όχι, σόι είναι, λειτουργεί φυσικά. Εγώ δεν το θέλω.
Το κείμενο αυτό άρχισα να το χτίζω το μεσημεράκι. Το παράτησα για να δουλέψω. Και τώρα που το ξαναπιάνω η μέρα έχει πια ξεψυχήσει. Έχει φύγει ανεπιστρεπτί και η καινούργια έχει ξεκινήσει εδώ και 40 λεπτάκια περίπου.
Κι εγώ επέστρεψα στο σπίτι. Το παλιό, το παραγεμισμένο, το βαρύ. Αλλά πολύ σύντομα η ψυχή μου θα υφαίνει ιστούς και παραμύθια από το νέο μου σπιτικό.
Μη έχοντας την πολυτέλεια των μετακομίσεων, συνηθίζω να ξηλώνω το σπίτι κατα διαστηματα (δεν ειναι τοσο λυτρωτικό, αλλά τελως πάντων κατι κάνει κι αυτο). Θα πρεπει ναναι υπεροχο να μπορεις να αλλαζεις ετσι τον κοσμο σου -η τραγικο αν το κανεις χωρις τη θεληση σου!
Hey princess! Ο λόγος που μετακομίζω είναι πρακτικός. Ως εκ τούτου σοφός για πολλούς -
βλέπε γονείς- , μα αποτελεί παιδικό ενθουσιασμό για μένα. Αναγκαστικά γίνεται είναι η αλήθεια.
Αν θέλω να κάνω κάποια άλλα πράγματα, να βάλω επιτέλους προτεραιότητες δια του δύο! Αν και σταθερό
ζώδιο, τρελαίνομαι για αλλαγές και προκλήσεις. Βαριέμαι εύκολα βλέπεις.
Ante megies to kainourgio spiti……kali metakomisi kai euxomai na sinithiseis to neo sou perivallon kai na to agapiseis poli pio poli apo to palio sou spiti…..
Auta.
Ta leme.
Σ’ευχαριστώ βοσκέ μου… Ελπίζω μέχρι τα Χριστούγεννα να έχω τελειώσει και μπει κανονικά
στο νέο σπιτικό. Και ναι, αν και η καινούργια περιοχή δε μου λέει τίποτα απολύτως, θέλω να
περάσω φανταστικά εκεί μέσα.
Δύσκολη η μεταφορά ενός σπιτιού σε ένα άλλο, δεν είναι μόνο το πακετάρισμα και η κούραση είναι η απομάκρυνση απο τη παλιά ζωή, ένα σχίσιμο, ένα
ξερρίζωμα.
Τον Ιούνιο που μετακόμισα, ακόμη θυμάμαι τον ήχο που έκανε το παλιό μας κρεββάτι που αφήσαμε πίσω και που κατεβάσαμε τελικά στο δρόμο. Πώς
σκουντουφλούσε στους τοίχους της πολυκατοικίας και τη τελική εικόνα να χάσκει μόνο του δίπλα στον κάδο απορριμάτων, το αγαπημένο μου κρεββατάκι
που επάνω του είχα βιώσει τόσες χαρές..στα αζήτητα..
Η καινούργια ζωή καλή δεν λέω..η εικόνα όμως του παρελθόντος ακόμη με κυνηγά.
Να σου πω, δεν είναι τόσο ότι δένομαι με την ύλη. Το αντίθετο θα έλεγα, αν και… σταθερό ζώδιο, υποτίθεται! Είμαι
ενθουσιασμένη με αυτή την αλλαγή στη ζωή μου, που θα φέρει κι άλλες εξελίξεις και χαίρομαι. Απλώς είναι η ταλαιπωρία
και το ότι συμβαίνει εν μέσω γιορτών και βάζει σε μπελάδες τους δικούς μου ανθρώπους. Όλα καλά!
Υ.Γ. Σήμερα έμαθα ότι νέο τηλέφωνο θα έχω μετά από 2 μήνες και… καράφλιασα. Μάλλον θα πρέπει να γράψω γι’αυτό : )
Και εμείς 2 μήνες περιμέναμε για νέο τηλέφωνο. Ηρθαν οι πρίγκηπες του ΟΤΕ κάτσανε 10 λεπτά, είπαν ότι συνδέθηκε και μετά…κάναμε άλλη μία εβδομάδα χωρίς τηλέφωνο γιατί δεν τη κάνανε καλά τη δουλειά τους..και ήρθαν άλλες δύο φορές και πήραμε και τα άπειρα τηλέφωνα και τελικά συνδεθήκαμε πανηγυρικά στους 2 μήνες και 20 ημέρες! ΝΑ ΤΟ ΓΡΑΨΕΙΣ
OTE ποτέ ξανά, Μαρίνα. Δεν υπάρχει λόγος κι όταν πήγα στο υποκατάστημα και δήλωσα πως επιθυμώ να κάνω διακοπή, ένιωσα καλά. Κάτι που έπρεπε να είχα κάνει εδώ και καιρό. Οπότε και με αυτό το σκεπτικό, αξίζουν οι δύο μήνες. Είμαι αισιόδοξη lol